ตอนที่4องค์ชายผู้ถูกเกลียดชัง

มิ่นหมิ่นที่มักจะไม่สามารถปฏิเสธคำขอของมารดาได้ ได้แต่ยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะคว้าผลไม้นั้นขึ้นมาแล้วพูดว่า 

"ขอบคุณพระคุณเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าจะนำมันไปเก็บไว้ที่ตำหนักหลานฮวาของข้า แล้วค่อยกินมันวันพรุ่งนี้" มิ่นหมิ่นยิ้มออดอ้อนและเดินออกจากตำหนักไปพร้อมกับผลไม้ในมือ

ฮองเฮามองตามร่างเล็กๆ ของมิ่นหมิ่นที่เดินออกไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนจะกลับมานั่งที่เก้าอี้ทองคำ

มิ่นหมิ่นเดินออกจากห้องของฮองเฮาด้วยรอยยิ้มหวานที่ซ่อนความกังวลไว้ในใจ มือจับผลไม้อมตะในมือด้วยความระมัดระวังสุดชีวิต สายตามองไปที่เสี่ยวเอินที่ยังคงยืนอยู่ข้างหลังราวกับจะไม่ให้มิ่นหมิ่นคาดสายตา

“เสี่ยวเอินมานี่”

"เจ้าคะองค์หญิงมิ่นหมิ่น ท่าน...มีอะไรให้เสี่ยวเอินรับใช้"

 เสี่ยวเอินตามมาหยุดข้างๆ มิ่นหมิ่นหันไปยิ้มให้สาวใช้ก่อนจะพูดเสียงเบา 

"ขอบใจเจ้ามากที่มาตามข้าไปพบท่านแม่ แต่วันนี้ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้าแล้ว พูดง่ายๆ คือเจ้ากลับไปแปรงขนของเจ้าตามเดิมเถอะ แค่ข้าต้องการเดินไปที่ตำหนักดอกไม้ของข้าด้วยตัวข้าเอง"

"เจ้าค่ะ..." เสี่ยวเอินพูดเสียงอ่อนๆ ไม่พยายามจะขัดใจมิ่นหมิ่นก่อนจะยิ้มและเดินออกไปจากตำหนัก

มิ่นหมิ่นเดินไปตามทางที่คุ้นเคย ผ่านลานกว้างที่มีต้นไม้สูงใหญ่และทางเดินหินที่เงียบสงบ ความคิดในใจกำลังหมุนวนไปกับแผนที่ต้องการให้หยงเจี้ยนฟื้นฟูร่างกาย โดยการนำผลไม้มาช่วยให้เขาได้รับพลัง

ในขณะที่มิ่นหมิ่นเดินไปในเส้นทางที่เงียบสงบ ความรู้สึกผิดและความกลัวเริ่มค่อยๆ เข้ามาในใจ รู้ดีว่าผลไม้นี้เป็นของล้ำค่าที่ท่านแม่เองก็รักและหวงแหน แต่มิ่นหมิ่นไม่สามารถปล่อยให้บุรุษผู้นั้นที่น่าสงสารอยู่ในสภาพอ่อนแออย่างนี้ได้

เดินไปจนถึงม่านอาคมที่มีพลังแรงกล้า แต่มิ่นหมิ่นก็ไม่ยอมให้มันหยุดยั้งมิ่นหมิ่นได้ ยืนอยู่หน้าม่านอาคมนานเพียงครู่เดียว ก่อนจะใช้พลังของตัวเองที่ยังเหลืออยู่เพื่อส่งคลื่นพลังเข้าไปในม่านอาคมนั้น ม่านอาคมสะท้อนแสงเป็นวงกว้าง ก่อนที่ช่องเล็กๆ จะปรากฏขึ้นให้มิ่นหมิ่นสามารถเดินผ่านไปได้ แม้จะรู้สึกถึงพลังที่คอยดึงกลับมา แต่มิ่นหมิ่นก็รีบก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วไปสู่โลกภายนอก

เดินผ่านช่องเล็กๆ นั้นไปจนออกไปด้านนอก ม่านอาคมบางเบา หายไปข้างหลังราวกับไม่เคยอยู่ตรงนั้น

"อืมม ตัดสินใจแล้วก็ต้องทำให้สำเร็จสิ..." มิ่นหมิ่นพึมพำในใจ

ก่อนจะพยายามทำใจให้ฮึกเฮิม ขณะเดินผ่านสวนดอกไม้ที่ร่มรื่นและสวยงาม จนมาถึงสุสานบรรพชนที่หยงเจี้ยนถูกทิ้งไว้

มิ่นหมิ่นเดินเข้าไปอย่างเงียบเชียบและมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง ก่อนจะยกผลไม้อมตะในมือขึ้น ยิ้มให้กับมันราวกับเป็นเพื่อนที่รู้ใจ

หยงเจี้ยนยังคงนอนอยู่บนแท่นนอนในสภาพอ่อนแอ ใบหน้าซีดเซียวของเขาทำให้มิ่นหมิ่นรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องเห็นเขาต้องทนทุกข์เช่นนี้ ช่างน่าสงสารจริงๆ

"ท่าน…ท่านตื่นสิ…ท่าน…" มิ่นหมิ่นเรียกเขาด้วยเสียงเบาๆ ขณะยืนอยู่ข้างแท่นนอน ร่างของหยงเจี้ยนขยับน้อยๆ และลืมตาขึ้นมามองเห็นไม่ชัดเจน ไม่สิไม่เห็นเลยต่างหาก ใครกัน

"เจ้าเป็นใคร...นี่...นี่ไม่ใช่ความฝันใช่ไหม" หยงเจี้ยนถามด้วยเสียงที่ยังอ่อนแรง

มิ่นหมิ่นยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน 

"ไม่ใช่ฝันหรอก ข้าเอาผลไม้นี้มาให้ท่าน ท่านรีบกินมันเสียนี่คือผลไม้อมตะของข้าเชียวนะ" วางผลไม้มอมตะลงข้างๆ หยงเจี้ยน พูดต่ออย่างภูมิใจ

"นี่คือผลไม้อมตะในตำนานที่จะช่วยฟื้นฟูพลังและทำให้ท่านกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง รสชาติใช้ได้ ลูกใหญ่อิ่มท้อง แต่พลังมันมากไม่รู้ท่านกินไปจะตัวระเบิดตายไหม เอาเป็นว่าโอกาสระเบิดน้อยมากๆ" ยังไม่วายหลอกเขาเล่น

หยงเจี้ยนมองผลไม้นั้นด้วยสายตาที่ยังคงลังเลแต่แล้วเขาก็พยักหน้า

มือซีดเอื้อมไปรับเอาผลไม้อมตะมาถือไว้ มิ่นหมิ่นถอนหายใจยาว 

"เช่นนั้นก็รีบกินเสียเถอะ" มิ่นหมิ่นพูดเบาๆ ขณะที่ยื่นผลไม้เข้าใกล้ 

หยงเจี้ยนกัดผลไม้อมตะนั้นเข้าไปในปาก รสชาติหวานสดชื่นทำให้เขารู้สึกเหมือนมีพลังลื่นไหลเข้าไปในร่างกาย มิ่นหมิ่นนั่งข้างแท่นนอนมองเขาด้วยความสนใจขณะที่เขากำลังเริ่มรู้สึกถึงพลังที่กลับมาหลังจากกินผลไม้นั้นไป

"ข้าหวังว่ามันจะช่วยท่านได้มากกว่านี้ซะอีก"

หยงเจี้ยนยิ้มอ่อนแรงแล้วหลับตาลงช้าๆ มิ่นหมิ่นยิ้มตอบอย่างหวานละมุนเมื่อเห็นว่ามันคงช่วยได้บ้าง อย่างน้อยก็คงช่วยให้อิ่มท้องอะแหละฮ่ะฮ่ะฮ่าาาาา

"แค่ท่านแข็งแรงขึ้นข้าก็พอใจแล้ว อะแต่ท่านมีไข้นี่”

พูดอยู่คนเดียวแล้วหย่อนยาเม็ดในมือลงปากของหยงเจี้ยน ยกจอกน้ำตามไป พร้อมกับถอนหายใจ ดีนะที่เตรียมเอายามาจากท่านพี่มาแล้ว

“อย่าเพิ่งตายนะ แล้วช่วยข้าหน่อย นั่งนิ่งๆ ข้าจะเดินลมปราณให้ดีไหม”

หยงเจี้ยนที่ได้แต่ปรือตามองร่างเล็กที่เขากอดไว้ที่ผ่านมา จิ้งจอกทำไมพูดได้ จิ้งจอกไม่ดื่มเลือดควักหัวใจแต่ช่วยคนหรือ

“เดินลมปราณอย่างนั้นหรือ ข้ายังไม่ตายใช่ไหม” เสียงแหบแห้งของหยงเจี้ยนดังขึ้นทั้งที่ไม่ลืมตา ยังมึนงงเพราะพิษไข้

“ไม่ได้ ไม่ได้ ถึงมือมิ่นหมิ่นแล้วห้ามตาย ท่านตายญาติๆ ท่านจะต้องเสียใจ ท่านมีพี่น้องไหม ข้ามีพี่ชายตั้งสามคนแนะฮ่าาาา พวกเขาไม่มีทางให้ข้าตายหรอกเพราะอย่างนี้ท่านต้องมีคนที่รักท่านบ้างล่ะอย่าเพิ่งตาย ให้คนอื่นโศกเศร้าเสียใจ”

ในความมืดของสุสานบรรพชนที่เต็มไปด้วยความเย็นเยียบ เสียงหอบหายใจดังแผ่วเบาผสมกับลมหายใจของเจ้าจิ้งจอกน้อยที่นั่งขัดสมาธิอยู่ข้างๆร่างขององค์ชายหยงเจี้ยน ดวงตาของมิ่นหมิ่นปิดสนิท ขณะจิตใจของนางจดจ่ออยู่ที่การเคลื่อนไหวของลมปราณภายในร่างกายของหยงเจี้ยนผู้ผ่านทุกข์เข็ญมา

“เจ้าช่วยข้าทำไม…”

ผิวของมิ่นหมิ่นนุ่มนวลและดูเหมือนจะส่องแสงราวกับมีพลังลึกลับที่แฝงตัวอยู่ ภายใน มิ่นหมิ่นสามารถรู้สึกถึงลมปราณที่ค่อยๆ ไหลเวียนผ่านอากาศรอบตัว กลายเป็นเส้นสายอ่อนๆ ที่หยุดนิ่งอยู่ภายในร่างกายซูบซีดของหยงเจี้ยน

มือของมิ่นหมิ่นค่อยๆ ขยับไปข้างหน้า ใช้พลังที่มีในตัวนำลมปราณจากภายนอกเข้าสู่ร่างกายขององค์ชายหยงเจี้ยนด้วยความระมัดระวัง หายใจเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ

หมิ่มหมิ่นพูดเบาๆ

"ท่านต้องการพลังจากข้าเพื่อฟื้นฟูตัวเอง...มิ่นหม่นรับรองน่าท่านจะต้องหายดี"

ภายในห้องเงียบสนิทมีเพียงเสียงหายใจของทั้งสองคนที่ประสานกันอย่างลึกซึ้ง หลี่เจี้ยนรู้สึกถึงการไหลเวียนของพลังในร่างกาย ร่างกายที่ซูบซีดและเย็นเฉียบของเขาค่อยๆ เริ่มอุ่นขึ้น แม้จะยังไม่แข็งแกร่งพอแต่ความอบอุ่นก็เริ่มกลับคืนสู่ร่างกายที่อ่อนแอ

"เจ้าช่วยข้าทำไม…" เขาเอ่ยซ้ำๆ เสียงเบาพลางหันมองไปยังมิ่นหมิ่นที่นั่งขัดสมาธิมิ่นหมิ่นไม่ได้ตอบคำถามนั้นด้วยเสียง แต่การเคลื่อนไหวของมือนั้นกลับตอบแทนคำพูดมิ่นหมิ่นกระแทกฝ่ามือลงบนแผ่นหลังของหยงเจี้ยน หายใจลึกเข้าอีกครั้ง ค่อยๆ รวบรวมพลังใหม่ๆ ให้ลมปราณในตัวเขาไหลเวียนไปในเส้นทางที่ขัดเกลาอย่างช้าๆ จนมันเริ่มรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งส่งต่อยังหยงเจี้ยน

หยงเจี้ยนหลับตาลง ร่างกายของเขาค่อยๆ ได้รับพลังจากจิ้งจอกน้อยที่ทำงานหนักเพื่อเขา ความรู้สึกที่เคยเหนื่อยล้าและอ่อนแอหายไปทีละน้อย ดวงตาที่เคยหมองคล้ำเริ่มมีประกายขึ้นมา