ตอนที่7ข้าจะดูแลท่านเอง

"เจ้า..." หยงเจี้ยนพยายามพูด แต่เสียงของเขายังคงแหบแห้ง เขาขยับตัวเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกเหมือนร่างกายของเขายังไม่แข็งแรงเต็มที่ จึงมรุดลงไปกับพื้น

"โอ๊ย "

มิ่นหมิ่นรีบเข้ามาขวางไว้ไม่ให้เขาลุกขึ้น ท่าทางเต็มไปด้วยความห่วงใย 

ท่านยังไม่แข็งแรงเลยนะ อย่าพยายามขยับมากนัก ข้าจะคอยดูแลท่านเอง

หยงเจี้ยนถอนหายใจ ก่อนจะมองไปที่ใบหน้าของจิ้งจอกน้อยมิ่นหมิ่นที่ใกล้เข้ามา 

"เจ้าจิ้งจอกตัวนี้นี่ เฝ้าข้าตลอดเวลาเลยหรือ" หยงเจี้ยนถามออกไป รู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถจำอะไรได้มาก จากที่ผ่านมาทุกสิ่งดูเหมือนจะพร่าเลือนและเต็มไปด้วยความสับสน คล้ายหลับแต่ก็เหมือนตื่น

มิ่นหมิ่นยิ้มอ่อนโยน ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวาน 

ข้าคือมิ่นหมิ่น... จิ้งจอกน้อยที่อยู่ข้างท่านมาเสมอ ข้าไม่เคยทิ้งท่านไปไหนเลย จริงจริ้งงงงง

หยงเจี้ยนมองอย่างเงียบๆ สักครู่ ดวงตาของเขาฉายแววสงสัยและสับสน แต่มุมปากของเขากลับยิ้มออกมาเล็กน้อย เขารู้สึกถึงบางอย่างที่คุ้นเคยจากใบหน้านั้น ราวกับว่าคุ้นเคยกับเจ้าจิ้งจอกเหลือเกิน

ไร้ผู้คนไร้สหายข้างกายมีเพียงจิ้งจอกป่า หยงเจี้ยนยิ้มหยันให้กับตัวเขาเองจิ้งจอกเช่นไรจึงมาดูแลมนุษย์ได้

"ขอบคุณ...เจ้าช่วยข้า ในวันที่เหน็บหนาวสินะข้าฝันว่าเจ้ากลายร่างเป็นหญิงสาวเดินลมปราณให้ข้าด้วยสิข้าคงฝันไป น่าขำเสียจริง”

หยงเจี้ยนพูดเสียงเบา มิ่นหมิ่นอ้าปากค้างก่อนจะยิ้มแห้งๆ

ฮึแย่จังดันคิดว่าตัวเองฝันสินะ แต่ช่างเถอะมิ่นหมิ่นก็ไม่ได้อยากให้เขาเห็นร่างมนุษย์ของมิ่นหมิ่นเสียหน่อย ดีเสียอีกให้เขาเห้นแต่ร่างจิ้งจอกก็พอแล้ว

"... ข้าไม่รู้ว่า... ทำไมข้ารู้สึกถึงความอบอุ่นนี้จากเจ้ามากขนาดนี้ อาจเพราะตอนนี้ข้าไม่เหลือใครแล้ว"ดวงตาเศร้าสร้อย 

มิ่นหมิ่นยิ้มให้เขา ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือของเขาไว้แน่นอีกครั้ง 

ท่านไม่ต้องพูดอะไรเลยค่ะ ข้าแค่ดีใจที่ท่านตื่นขึ้นมา...

หยงเจี้ยนหลับตาลงช้า ๆ รู้สึกถึงการฟื้นฟูที่เริ่มมีขึ้นในร่างกายของเขา ขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือของมิ่นหมิ่น และสำหรับการตื่นขึ้นมาในที่ที่เขารู้สึกถึงการอยู่รอด

เสียงท้องของหยงเจี้ยนร้องจ๊อกแจ๊กมิ่นหมิ่นอ้าปากค้างแล้ววิ่งหายออกไปจากสุสานบรรพชน

คิดว่าควรนำอาหารไปให้หยงเจี้ยน เพื่อให้เขาฟื้นฟูและเพิ่มกำลังใจให้เขา

มิ่นหมิ่นเดินไปที่ริมแม่น้ำที่ไหลผ่านขอบดินแดนแห่งนี้ ที่นี่เต็มไปด้วยน้ำใสที่เย็นและปลาสดที่ว่ายอยู่ในน้ำ ก้มลงมองก่อนจะเห็นปลาตัวหนึ่งกำลังว่ายเข้ามาใกล้

เจ้าจิ้งจอกน้อยยิ้มกว้างแล้วใช้ปากคาบปลาตัวเล็กๆ ไว้ในปากอย่างระมัดระวัง ไม่ให้มันหลุดออกจากปาก ปลาดิ้นกระแด่วๆ

“ได้แล้วเจ้าปลาตัวอ้วน” เดินไปข้าง ๆ ริมน้ำและหยิบผลไม้สีสันสดใสจากต้นไม้ใกล้ๆ มาด้วย

ผลไม้ในมือของมิ่นหมิ่นมีหลายสี ทั้งแดงสดของลูกทับทิมและสีเหลืองทองของลูกฟักทองชนิดพิเศษที่เพิ่งออกผล มันมีกลิ่นหอมหวานๆ ที่ทำให้เจ้าจิ้งจอกน้อยไม่สามารถปฏิเสธได้ใช้ปากงับเอาผลไม้สดหอมหวาน

“อ่าาาแย่แล้วท่านเสด็จแม่บอกว่าถ้ากินพืชมากไปข้าจะตะบะขาดสินะ เพราะเผ่าจิ้งจอกเราต้องกินอาหารอย่างเนื้อสัตว์แต่สหายของข้าคนนั้นเขากินได้นี่” ยิ้มให้กับผลไม้ในมือแล้วค่อยๆ คาบมันทั้งสองไว้ในปาก

มิ่นหมิ่นเดินกลับขณะที่นำอาหารไปให้หยงเจี้ยน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตั้งใจและมุ่งมั่น

“เจ้าหมาน้อยเจ้าไหายไปไหนมา”

มิ่นหมิ่นยิ้มกว้างอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปที่ข้างแท่นนอนของหยงเจี้ยนและค่อย ๆ วางปลาตัวเล็กๆ และผลไม้หอมหวานไว้ข้างๆ เขา

ย่ำอยู่ตรงนั้นสักครู่ ขยับไปยืนอยู่ใกล้ๆ นั่งเบียด

ข้าเอาผลไม้และปลาอร่อยๆ มาให้เจ้าค่ะ หวังว่ามันจะช่วยเจ้าฟื้นฟูร่างกายได้เร็วๆ

หยงเจี้ยนมองปลาตัวน้อยแล้วยิ้มบางๆ ยามที่อยู่กับเจ้าจิ้งจอกเขาทำไมรู้สึกผ่อนคลาย

“ปลาหรือเจ้าจับปลากับหาผลไม้มาให้ข้าอย่างนั้นหรือ เฮ้อเจ้านี่ช่างดีกับข้าจริงๆ”

มิ่นหมิ่นยิ้ม ก่อนจะหมุนตัวกลับไปนั่งมองหยงเจี้ยน ที่ค่อยๆ เอื้อมมือสั่นเทาไปหยิบผลไม้หอมหวานมากัดกิน 

มิ่นหมิ่นลุกขึ้นกัดเจ้าปลาที่ดิ้นบนพื้น ใช้จมูกดันปลาไปใกล้หยงเจี้ยน

กินปลาด้วยร่างกายของท่านจะได้ฟื้นฟู อาหารจำพวกเนื้อสัตว์ทำให้ร่างกายแข็งแรงและฟื้นฟูเร็วขึ้น

หยงเจี้ยนยิ้มแม้ไม่ได้ยินในสิ่งที่มิ่นหมิ่นคิดแต่เขาก็ไม่ลังเลหยิบปลาดิบขึ้นมากัดกิน พลางคิดว่าอย่างน้อยตอนนี้เขาก้ไม่อดตายทั้งที่เร่างกายไม่อาจขยับเขยื้อนได้ดังใจ