ตอนที่6 จิ้งจอกน้อย

"พี่ใหญ่ต่อไปท่านก็คงไม่ต้องกังวลแล้วนะ ข้ารู้สึกถึงพลังของมิ่นหมิ่นที่กลับคืนมาแล้ว"

มิ่นหมิ่นมองพี่ชายทั้งสามด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก ก่อนที่จะหันไปหาหลินหยู พี่ชายคนโตของนางที่ดูเหมือนจะมีบางสิ่งที่แตกต่างจากพี่ชายคนอื่น ๆ ในการดูแลเธอ

"พี่ใหญ่...ข้าอยากเรียนวิชาหยั่งรู้เจ้าค่ะ" มิ่นหมิ่นพูดอย่างออดอ้อนเสียงแผ่วเบา

"ข้าอยากรู้วิธีใช้พลังของข้าอย่างมีประสิทธิภาพ ข้าอยากเข้าใจว่าพลังของข้าคืออะไรและจะใช้มันได้ยังไง"

หลินหยูยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับมิ่นหมิ่น เขาเป็นพี่ชายที่รักและห่วงใยมิ่นหมิ่นมากที่สุดจะต้านทานน้องสาวตัวน้อยได้ยังไง

"เจ้าคือว่าที่ฮองเฮา ว่าที่ผู้นำเผ่าจิ้งจอกด้วยชาติกำเนิดของเจ้ามีญาณหยั่งรู้ติดตัวอยู่แล้ว" หลินหยูพูดเสียงนุ่ม 

"แค่ฟื้นฟูร่างกายให้แข็งแรง เจ้าก็สามารถใช้พลังนี้ได้แล้ว ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะต้องฝึกฝนมันมากมาย"

มิ่นหมิ่นมองพี่ชายใหญ่ด้วยความตื่นเต้นและความอยากรู้อยากเห็น 

"จริงเหรอเจ้าค่ะ ข้าไม่ต้องฝึกเลยเหรอ"

หลินหยูหัวเราะเบาๆพร้อมกับส่ายหัว 

"มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆแบบนั้นหรอก เจ้าแค่ต้องฝึกวิธีการควบคุมมัน แต่เจ้ามีพลังในตัวเองแล้ว เจ้าคือผู้ที่เกิดมาพร้อมกับพลังนี้ ข้าจะช่วยแนะนำวิธีใช้มันเอง"

มิ่นหมิ่นกระพริบตาอย่างงงๆก่อนจะพยักหน้าด้วยความเชื่อมั่นในตัวพี่ชาย ยังไงพี่ใหญ่หลินหยูก็คือคนที่เข้าใจพลังของมิ่นหมิ่นมากที่สุด

"ถ้างั้น...ข้าจะเริ่มฝึกเมื่อไรดีล่ะ" มิ่นหมิ่นถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

หลินหยูยิ้มให้อีกครั้ง ก่อนจะยกมือขึ้นและส่งพลังบางอย่างไปยังมิ่นหมิ่น เหมือนกับว่าพลังนั้นค่อยๆเข้าไปในร่างกายและลอยวนไปทั่งสรรพร่าง

"เจ้าพร้อมแล้ว เพียงแค่ใช้ใจและใช้ความสนใจเท่านั้น" หลินหยูพูดเสริม 

"วันไหนที่เจ้าดำรงค์ตำแหน่งฮองเฮา ข้าจะช่วยแนะนำวิธีควบคุมพลังนั้นให้ดีที่สุด"

มิ่นหมิ่นปิดตาลงช้าๆพยายามสัมผัสพลังที่หลั่งไหลเข้ามาในร่างกาย รู้สึกถึงทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ราวกับว่าสามารถสัมผัสสิ่งที่อยู่ไกลออกไปได้ชัดเจนขึ้น

พี่ชายทั้งสามก็ยืนอยู่ข้างๆความรู้สึกที่มิ่นหมิ่นได้รับจากพวกเขาที่คอยให้กำลังใจข้างๆทำให้รู้สึกอบอุ่นใจ

มิ่นหมิ่นนั่งขัดสมาธิอยู่ ร่างกายสงบและจิตใจดิ่งลึกสู่การฝึกฝนวิชาหยั่งรู้ที่หลินหยูได้สอนให้ รู้สึกถึงทุกสิ่งรอบตัว ความรู้สึกนี้เหมือนกับมีสายน้ำใสไหลผ่านตัว เส้นใยแห่งพลังและญาณยั่งรู้กำลังซึมซาบเข้ามาในร่างกายของอย่างค่อยเป็นค่อยไป

"หยงเจี้ยน…คนผู้นั้นจะเป็นอย่างไรบ้างนะ ข้าฝึกถึงขั้นหนึ่งแล้วนี่ ฮ่าาาาออกไปเที่ยวได้แล้ว หยงเจี้ยนคนนั้นหายหรือยังน้าาา" ชื่อนั้นดังในใจของมิ่นหมิ่น รู้สึกอยากไปพบเขาอีกครั้ง

เมื่อการฝึกฝนถึงขั้นหนึ่ง มิ่นหมิ่นยืนอยู่ท่ามกลางม่านอาคม ก้าวผ่านออกไปอย่างไม่ลังเล ไม่ได้อยู่ในดินแดนของเผ่าจิ้งจอกแล้ว

"ข้ามาโลกแสนสวย โลกมนุษย์ที่กว้างใหญ่...ข้าออกมาแล้วววววว..." มิ่นหมิ่นพูดกับตัวเองอย่างร่าเริง ก่อนจะก้าวเดินอย่างมั่นใจออกไป

มิ่นหมิ่นก็ยืนอยู่ที่สุสานบรรพชนที่หยงเจี้ยนเคยอยู่ สถานที่แห่งนี้ยังคงมืดมิดและเงียบสงัด ค่อยๆก้าวไปข้างหน้า เห็นร่างของหยงเจี้ยนที่นอนอยู่บนแท่นนอน เขานอนหลับสนิท ราวกับไม่รู้ว่าใครมาอยู่ข้างๆเขา

มิ่นหมิ่นยืนอยู่ข้างๆเขาหัวใจของเต้นเร็วขึ้นขณะที่มือเล็กๆยื่นออกไปสัมผัสใบหน้าของหยงเจี้ยน หยงเจี้ยนที่เคยช่วยเหลือทำให้รู้สึกถึงการเชื่อมโยงบางอย่างที่มาจากพลังที่ส่งให้เขาในอดีต

"ข้ากลับมาแล้ว...คิดถึงข้าไหมฮ่าาาา" มิ่นหมิ่นพูดดังๆยิ้มบางๆอ่อนหวาน 

“เมื่อไหร่จะตื่นกันน้าาา” มิ่นหมิ่นพึมพำเสียงเบา ขณะที่นั่งเท้าคางอยู่ข้างๆหยงเจี้ยน รอเวลาที่เขาจะตื่นขึ้นมา

สามวันผ่านไป

หยงเจี้ยนถูกล้อมรอบด้วยความมืดมิด เขาหายใจลึกแต่รู้สึกเหมือนตัวเองจมอยู่ในความอ่อนแอ ร่างกายยังคงรู้สึกเหนื่อยล้าและปวดแปลบอยู่ในหลายจุด จิตใจไม่ชัดเจนเหมือนกับว่าเขาเพิ่งฝันไปในโลกของอดีต

เสียงเบาๆของลมหายใจใกล้เคียงทำให้เขาค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

พบแสงสว่างจากแสงแดดอ่อนๆ แทรกเข้ามาผ่านช่องหน้าต่างไม้บานเล็กและภาพแรกที่หยงเจี้ยนเห็นคือใบหน้าเล็กๆ แต่ใบหน้านั้นคือจิ้งจอกสีขาวขนฟู

"เจ้าหมาน้อย" เสียงของหยงเจี้ยนแหบแห้งจากการที่เขาไม่ได้ใช้เสียงมานาน 

หยงเจี้ยนมองไปที่จิ้งจอกตัวเล็กที่นั่งข้างๆเขา ใบหน้าอ่อนหวาน น่ารักน่าเอ็นดู…ตัวเมียอย่างนั้นหรือ ดวงตาของเจ้าจิ้งจอกที่เต็มไปด้วยความสงสัยมองมายังเขานิ่งๆ

มิ่นหมิ่นนั่งอยู่ข้างๆจ้องเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยน หางยาวของจิ้งจอกที่พลิ้วไหวตามลมเล็กน้อยเมื่อเคลื่อนไหว

เมื่อเห็นว่าเขาตื่นขึ้นมามิ่นหมิ่นยิ้มออกมาทันที ดวงตาของส่องประกายอย่างโล่งใจ ยื่นมือนุ่มฟูออกไปค่อยๆวางมันบนมือของเขาอย่างเบามือ

อ่อนหวานและอ่อนโยนเหมือนเสียงสายลมที่พัดผ่าน ในขณะที่มิ่นหมิ่นเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย

ข้า...ข้ากลัวว่าท่านจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว

เพียงคำพูดในหัว ถึงจะพูดได้ แต่ก็ไม่ควรให้เขาได้ยินว่าหมาจิ้งจอกพูดได้สินะเช่นนั้นจึงจะถูกเรียกว่ามารจิ้งจอก มิ่นหมิ่นไม่ได้อยากเป็นมารจิ้งจอก

หยงเจี้ยนมองมือของมิ่นหมิ่นที่วางบนมือของเขา ในตอนนี้เขาก็รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างในตัวเขากลับคืนมา