LOGINShare
บทที่ 1.6
publish date:
2026-03-18 06:35:49“ก็แน่ละสิ เห็นชาวบ้านบอกว่าป่านั่นเป็นอาณาเขตของไรเดน คนที่เข้าไปไม่เคยได้กลับออกมา ไหนจะข่าวลือที่ว่าพวกนั้นถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมนั่นอีก”
“แล้วคุณคามิยะว่ายังไงกับข่าวลือนั่น”
“เขาบอกว่าไร้สาระ ถ้าบอกว่าเข้าไปแล้วไม่ได้ออกมา แล้วไอ้ข่าวที่ว่าถูกทารุณอย่างโน้นอย่างนี้มาจากไหน ฉันเองก็คิดเหมือนเขานะ”
อย่าว่าแต่ขวัญชีวาที่เห็นด้วยเลย เพราะรสสุคนธ์เองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ต้นตอของข่าวลือที่ว่านั้นจะมาจากไหน หากว่าไม่มีคนรอดชีวิตกลับมาเลยแม้แต่คนเดียว ดังนั้นข่าวลือนี้เป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นเรื่องที่ถูกกุขึ้นมา โดยจุดประสงค์หลักก็เพื่อข่มขู่ให้ผู้คนหวาดกลัว
“ไรเดน ไรเดน ไรเดน”
รสสุคนธ์ไม่รู้ตัวเลยว่าหลายวันมานี้ เธอปล่อยให้ตัวเองเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องของไรเดน มารู้ตัวอีกทีว่าเรื่องของไรเดนดูจะดึงดูดเธอให้เข้าหาอย่างน่าประหลาด หญิงสาวก็เข้ามานั่งอยู่ตรงหน้าคุณตาของคามิยะ ริว ที่คฤหาสน์ตระกูลคามิยะเรียบร้อยแล้ว
“เห็นริวบอกว่าหนูอยากพบฉัน”
“ใช่ค่ะ”
“เรื่องไรเดน”
“ใช่ค่ะ”
“แปลก”
“นั่นสินะคะ หนูเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเรื่องของไรเดน ถึงได้ทำให้หนูถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับขนาดนี้” รสสุคนธ์ยอมรับออกมากับชายชราโดยดี ซึ่งเขาก็ยิ้มอย่างใจดีตอบกลับมา
“ได้ยินว่าได้หนังสือเก่ามาด้วยนี่ ฉันขอดูหน่อยได้ไหม”
“ได้ค่ะ” รสสุคนธ์ค้นกระเป๋าขลุกขลัก ก่อนจะดึงหนังสือที่เธอใช้กระดาษสีน้ำตาลอย่างหนาห่อหุ้มเอาไว้อย่างดี เพราะเกรงว่าจะมีรอยขีดข่วนและเสียหาย
“หนูเลือกหนังสือได้เก่งมาก เล่มนี้เขียนได้ละเอียดดี แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มากพอที่จะทำให้รู้จักวิถีความเป็นไรเดนอย่างแท้จริง”
“วิถีความเป็นไรเดนหรือคะ”
ท่าทีสนอกสนใจของรสสุคนธ์ทำให้ชายชรายิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู
“น้อยนักที่จะมีคนสนใจวิถีของคนรุ่นเก่า ยิ่งเป็นวิถีของไรเดนที่เป็นแค่ชนกลุ่มเล็กๆ ที่ยึดความเชื่อตามแบบของไรเดนมาแต่โบราณอย่างแท้จริง บอกฉันทีอะไรทำให้หนูอยากรู้เรื่องของพวกเขา”
“ไม่รู้สิคะ อาจเพราะหนูไม่เชื่อข่าวลือและเรื่องที่คนอื่นพูดกระมัง คือหนูว่ามันมีบางอย่างที่ดูจะขัดแย้งกันจนน่าสงสัย หรือคุณไม่คิดอย่างนั้นคะ”
“แค่นั้นเองหรือ”
“คือ...” รสสุคนธ์มีท่าทีลังเลอย่างเห็นได้ชัด “หนูได้ยินมาบ้างเรื่องที่คนเขาพูดกันถึงผู้นำของไรเดนค่ะ ผู้นำที่มีดวงตาสีเขียว...”
“ดูเหมือนหนูจะรู้มากกว่าที่ฉันคิดนะ” ชายชรายิ้มออกมาแม้ว่าจะมีท่าทีแปลกใจอยู่บ้าง
“ไรเดนมีสามตระกูลใหญ่เป็นผู้นำสูงสุด แบ่งออกตามเทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์ของไรเดน พญาอินทรีผู้มีดวงตาสีแดง ราชสีห์ผู้มีดวงตาสีน้ำเงิน และเสือขาวผู้มีดวงตาสีเขียว
“เสือขาวดวงตาสีเขียวหรือคะ” รสสุคนธ์เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแตกตื่น
ภาพความฝันซ้ำซากของตนปรากฏขึ้นมาในห้วงแห่งความคิด ก่อนที่เธอจะพยายามนำมาปะติดปะต่อกันเพื่อหาความเกี่ยวข้องอย่างไร
“คุณตาคะตั้งแต่มาถึงเมืองนี้หนูฝันแบบเดิมๆ มาหลายคืนแล้ว หนูรู้ว่ามันอาจจะแปลกที่หนูเอามาเล่าให้คุณตาฟัง แต่หนูคิดว่าคุณตาอาจจะให้คำแนะนำหนูได้ คือก่อนที่หนูจะรู้จักไรเดน...หนูฝันเห็นเสือค่ะเสือขาว เสือตัวนั้นมีดวงตาสีเขียว เสือตัวนั้นพยายามเข้ามาทำร้ายหนู ที่น่าประหลาดก็คือหนูเจอคนที่มีดวงตาสีเขียวเข้าจริงๆ คือ...คนที่นี่มีคนที่มีดวงตาสีเขียวเยอะไหมคะ”
หญิงสาวเอ่ยถามทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้วว่าดวงตาสีเขียวในประเทศแถบนี้ หากไม่ใช่ลูกผสมต่างเชื้อชาติ ก็หาได้ยากยิ่งที่จะมีผู้ใดมีดวงตาเช่นนั้น
“ฮายาบุสะ!!”
ชายชราดูเหมือนไม่รู้ตัวว่าตัวเองได้เผยความลับอันยิ่งใหญ่ เขาตื่นเต้นมาจนลืมรักษาท่าทีสงบนิ่งของตัวเอง
Latest chapter
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.6
รสสุคนธ์เลิกคิ้วมองชายหนุ่มหล่อเหลาทว่าเย็นชาตรงหน้านิ่ง เธอเดาไม่ถูกว่าเขามีอารมณ์เช่นไรในตอนนี้ และเขาต้องการอะไรจากเธอ จึงจับเธอมาแล้วปฏิบัติกับเธอประหนึ่งแขกผู้มาเยือนฮายาบุสะเองก็จ้องมองหญิงสาวด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขายังไม่แน่ใจในสถานะของหญิงสาว แต่ก็สงสัยเหลือเกินว่าเธออาจเป็นสตรีที่คำทำนายบอกไว้ว่าสักวันหนึ่งจะมาสตรีที่พยัคฆ์ขาวเลือกเอาไว้ให้เขาสตรีที่จะมาเป็นนายหญิงของฮายาบุสะคำทำนายนี้เขาได้ยินมาจากพ่อและแม่ของเขา ซึ่งอยู่ในพิธีทำนายชะตาในขณะที่เขาอายุได้เพียงสิบขวบ“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณคามิยะ เขามาที่นี่หรือ แล้วคนอื่นล่ะ เพื่อนๆ นักสำรวจของฉัน คุณโอโกตะกับคนของเขา”รสสุคนธ์เอ่ยถามอย่างร้อนใจ เพราะดูจากสภาพกระโจมที่ถูกโจมตีเมื่อคืนที่คนของโอโกตะซึ่งมีอาวุธครบมือ ยังไม่อาจเอาชนะไรเดนเหล่านี้ได้ อีกทั้งตัวเธอที่ถูกจับมาเช่นนี้ ก็เป็นการย้ำชัดถึงผลการปะทะว่าใครคือผู้กำชัยชนะ“เป็นห่วงพวกเขาหรือ”น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเยาะหยันของฮายาบุสะ ทำให้หญิงสาวรู้สึกหงุดหงิด แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่โง่ที่จะแสดงออกมา เพราะสถานการณ์เป็นเชลยของตัวเองในยามนี้ท่าทีของเธอทำให้ฮายาบุสะ
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.5
ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่ถือว่าใหญ่มาก ห้องนี้นอกจากฟูกนอนแล้วด้านหลังของเธอยังมีตู้สองใบตั้งอยู่ คิดว่าน่าจะเป็นตู้เสื้อผ้าหรือเอาไว้ใช้เก็บของ แต่นอกเหนือจากนั้นห้องนี้ก็ว่างเปล่าโดยสิ้นเชิงเสียงประตูถูกเลื่อนเปิดทำให้รสสุคนธ์สะดุ้ง หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งในชุดกิโมโนเรียบๆ สีน้ำเงินซีดๆ เดินเข้ามาก่อนจะนั่งลงตรงฟูกอีกด้านใบหน้าเรียบเฉยก้มนิ่งราวกับไม่กล้าเงยขึ้นมามองหญิงสาว ซึ่งนั่นทำให้รสสุคนธ์ประหลาดใจเล็กน้อย“หลังจากท่านอาบน้ำแต่งตัวแล้ว นายท่านให้มาเชิญเจ้าค่ะ”“นายท่านหรือคะ”“ท่านฮายาบุสะเจ้าค่ะ”“อ้อ” รสสุคนธ์นั่งนิ่งราวกับกำลังใช้ความคิดเธอแปลกใจเล็กน้อยกับความสุขุมของตัวเอง เพราะคิดว่าตัวเธอเองหากทีท่าทีหวาดกลัวคงจะโวยวายเสียงดัง หรือไม่ก็คงพยายามหาทางหนี แต่ตอนนี้ความอยากรู้อยากเห็นของเธอกลับเข้ามาแทนที่ความรู้สึกเหล่านั้นจนแทบไม่เหลือเธออยากรู้เหลือเกินว่าสิ่งที่เธอเผชิญอยู่คืออะไรกันแน่ ทั้งความฝันประหลาดๆ นั้น ทั้งพยัคฆ์ขาวตัวใหญ่ และฮายาบุสะผู้มีดวงตาสีเดียวกันกับพยัคฆ์ขาวหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนชุดเป็นชุดกิโมโนสีแดงเข้มแบบเรียบง่าย โดยมีซึชิวาระให้ความช่วยเหลือรสสุคน
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.4
“ฮายาบุสะ”รสสุคนธ์กระซิบกับตัวเองเสียงเบา แต่กระนั้นคนที่กำลังพันธนาการเธอเอาไว้ก็ยังได้ยิน ดวงตาคมดุสีเขียวหรี่ลงและเพิ่มความกระด้างแรงรัดรอบเอวที่เพิ่มขึ้นทำให้หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่กระนั้นคนตัวใหญ่กว่าก็ไม่แยแส เขาสบตากับหญิงสาวนิ่ง ในขณะที่สั่งการด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังโกรธจัด“เอาตัวไปให้มาริที่หมู่บ้าน เฝ้าเอาไว้อย่าให้หนีไปได้!”“คนที่หลงไปเล่าขอรับนายท่าน”“ต้อนออกไปจากป่าให้หมด”“นายท่าน แล้วโอโตกะ”“ฉันจะจัดการเอง ไปได้แล้ว” เสียงเฉียบขาดเอ่ยขึ้น ก่อนจะออกเดินไป โดยไม่หันหลังกลับไปมองหญิงสาวที่ถูกชายชุดดำอีกคนพาเดินแยกออกไปอีกทางตอนนั้นเองรสสุคนธ์รู้สึกว่าตัวเองทานทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เรื่องราวที่เธอเพิ่งจะเผชิญช่างหนักหนาเหลือเกิน สติรับรู้และเรี่ยวแรงของเธอมลายหายไป หลงเหลือเพียงความดำมืดที่คืบคลานเข้าหา“นายท่าน!!” ฮาโระอุทานเพราะหญิงสาวที่เขากำลังจะใช้เชือกมัดมือหมดสติลงฮายาบุสะที่ตั้งท่าจะผละไปหันหลังกลับมาทันที เขาอุ้มร่างอรชรขึ้น ก่อนหันไปสั่งการให้คนของตนนำม้าของเขามาอย่างเร่งด่วนอ้อมแขนแข็งแรงส่งตัวหญิงสาวให้ฮาโระอีกครั้ง ในตอนที่อีกฝ่ายขึ้นม้าเรียบร้อยแล
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.3
คลองสายตาของหญิงสาวเหลือบไปเห็นอุ้งเท้าสีขาว ซึ่งกำลังจมหายลงไปในพื้นหิมะ แม้จะไม่อยากมองแต่เมื่อลืมตาขึ้นและค่อยๆ ไล่สายตาไปตามขาหน้าของเจ้าสัตว์ตัวใหญ่ในที่สุดรสสุคนธ์ก็สบเข้ากับสายตาสีเขียวคมกล้าของพยัคฆ์ขาว ซึ่งในยามนี้มันกำลังยืนค้ำอยู่เหนือร่างของเธอที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้น แม้จะไม่ได้รับบาดเจ็บจากการถูกแตะออกมาจากวงการต่อสู้ แต่กระนั้นเธอก็เจ็บระบมจากแรงกระแทกเสียงสูดดมฟุดฟิดของพยัคฆ์ขาวดังสลับกันไป ในตอนที่เจ้าตัวใหญ่เดินวนไปรอบร่างเล็กหญิงสาวตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้า เนื่องจากยังไม่แน่ใจว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว แม้ว่าจะมองไม่เห็นแววมุ่งร้ายในดวงตาสีเขียวคู่นั้นแล้วก็ตามเจ้าสัตว์ร้ายตัวใหญ่สีขาวลายสลับเทา ดูเหมือนกำลังประหลาดใจ มากกว่าการสำรวจเหยื่ออันโอชะ ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ไม่อาจวางใจได้เสียงฝีเท้าคนหลายคนกำลังเดินใกล้เข้ามา รสสุคนธ์ละสายตาไปจากพยัคฆ์ขาว ทว่าเธอกลับสานสบสายตาเข้ากับดวงตาสีเขียวอีกคู่ของชายหนุ่มชุดดำแทนเขายืนอยู่ห่างออกไปหลายก้าว จากจุดที่เธอนอนแผ่อยู่บนพื้นใกล้กับอุ้งเท้าอันใหญ่โตของเจ้าตัวใหญ่ ชายหนุ่มผู้นั้นชะงักเมื่อมองเห็นเช่นนั้นเขาไม่ไ
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.2
ร่างเล็กค่อยๆ กระเสือกกระสนไปข้างหน้า พร้อมกับหอบหายใจเข้าอย่างหนักหน่วง เพราะความเหน็ดเหนื่อย แต่เท้าทั้งสองข้างก็ยังพยายามออกเดินไปช้าๆ กระทั่งหูทั้งสองข้างได้ยินเสียงลมหายใจหนักๆ ยาวๆ ทว่าหนักแน่นดังฝ่าความเงียบอยู่ด้านหลังไม่รู้ว่าทำไมรสสุคนธ์จึงไม่กล้าหันหลังกลับไป อาจเพราะเธอรับรู้ถึงสัญญาณอันตรายบางอย่าง หรือเพราะเธอได้กลิ่นสาบสางโชยออกมาจากเจ้าสิ่งที่อยู่ด้านหลังก็สุดรู้หญิงสาวพยายามปรับลมหายใจให้ช้าลง กระทั่งร่างอรชรค่อยๆ หมุนตัวช้าๆ แต่ดูเหมือนเจ้าสิ่งที่อยู่ด้านหลังไม่ได้หยุดอยู่กับที่ดังที่เธอคิด เพราะทันทีที่หญิงสาวหมุนตัวไปได้เพียงนิด เงาของเสือโคร่งตัวใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในคลองสายตา มันเดินอ้อมเข้ามาเผชิญหน้ากับเธอ ราวกับกำลังหยั่งเชิงเหยื่ออันโอชะภาพตรงหน้าที่ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด เนื่องจากเธอเคยฝันแบบนี้ซ้ำๆ เพียงแต่ในความฝันนั้นจะต่างกันเล็กน้อยเสือตัวที่อยู่ตรงหน้าคือเสือโคร่งลายพาดกลอนที่ดูหิวโซ ไม่ใช่เสือขาวตัวใหญ่ที่ดูสง่างาม และดวงตาของเจ้าเสือโคร่งก็เป็นสีอำพันแวววาว ไม่ใช่สีเขียวล้ำลึกราวกับห้วงแห่งมหรรณพ‘ฉันกำลังจะตาย’รสสุคนธ์บอกตัวเองแบบนั้น แต่เท้าทั้งสองข
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.1 พยัคฆ์ขาว
เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวของผู้ที่พลังชีวิตกำลังจะถูกพรากไป ทำให้รสสุคนธ์ยืนตัวแข็งอย่างตื่นตระหนก“ไรเดน พวกไรเดน!!” เสียงแตกตื่นเสียงหนึ่งตะโกนขึ้น พร้อมกับเสียงปืนและเสียงระเบิดของผู้คุ้มกัน ตอกย้ำว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นถูกต้องแล้ว‘ไรเดน’ นามเรียกขานของกลุ่มคนที่ทำให้เสียงกรีดร้องดังขึ้นกว่าที่เป็นกลุ่มคนที่กำลังยืนละล้าละลังเหมือนรสสุคนธ์มีสีหน้าหวาดกลัวขึ้นมาทันตา หลายคนรีบวิ่งหนีเอาตัวรอด โดยไม่ห่วงข้าวของมีค่าของตน เนื่องจากนามของไรเดนนั้น ไม่มีใครที่ไม่เคยได้ยินถึงความโหดเหี้ยมพวกเขาเป็นนักล่าค่าหัว เป็นนักฆ่า และกลุ่มคนที่โหดเหี้ยมไร้ปรานี ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาทำอะไร และซ่อนตัวอยู่ที่ไหน พวกเขาเหมือนเงามืดยามค่ำคืน เหมือนมัจจุราชที่มากับความมืด และกลิ่นอายแห่งความตายการปรากฏตัวของไรเดน คือการปรากฏตัวของพญามัจจุราชแห่งความตาย ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่อาจหนีเงื้อมมือของไรเดนไปได้ รสสุคนธ์มองไปรอบๆ จนกระทั่งต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อมีเสียงปืนดังขึ้นข้างๆ หู หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงคล้ายของมีคมตวัดกับบางสิ่ง พร้อมๆ กับเสียงของหนักตกลงบนพื้น สิ่งนั้นกำลังกลิ้งมายังปลายเ
You may also like
ลิขิตรักภรรยาตัวร้าย
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ29.6K viewsชายาหมอเทวดาตัวแสบ: ดื้อรักท่านอ๋องเทพสงคราม
เย่ชิงขวง126.4K viewsชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง64.4K viewsคุณหนูบอบบางเยี่ยงข้าจะสังหารผู้ใดได้
ไห่ถาง25.1K viewsภรรยาตัวร้ายที่สามีรัก (ยุค 80)
Goldberry2.1K viewsเกิดใหม่อีกคราข้าจะพาลูกหนีสามีชั่ว
วอลจู8.9K viewsวิศวกรสาวเกิดใหม่ พาลูกหนีสามีไร้ใจ ยุค 80
ยอดกวีสี่ฤดู3.7K viewsหนีรักชินอ๋องตัวร้าย
วริษา4.7K views
