บทที่ 1.3

ชายวัยกลางคนดังกล่าวหรี่ตาลงมองเธออย่างพิจารณา ก่อนจะหันหลังไปมองกลุ่มคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

รสสุคนธ์มองตามกระทั่งสบตาเข้ากับดวงตาคมดุสีเขียวคู่หนึ่ง หญิงสาวสะท้านวาบ ความตื่นตระหนกแล่นไปทั่วสรรพางค์กาย ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

ดวงตาคู่นี้ช่างละม้ายกับดวงตาของพยัคฆ์ขาวในความฝันของเธอเหลือเกิน  ดวงตาคมดุสีเขียวแวววับ แฝงเอาไว้ด้วยพลังอำนาจ

ประกายดุดันที่จดจ้องมาทำให้หญิงสาวรู้สึกสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ราวกับตัวเธอเองกำลังถูกเขาคุกคาม ทั้งที่เขายืนห่างออกไปหลายก้าว

“ทำไมถึงสนใจ นั่นก็เป็นเพียงแค่ฝักดาบธรรมดา” บุรุษผู้มีดวงตาสีเขียวก้าวเข้ามาพร้อมกับเอ่ยถามขึ้น เขายังคงสบตากับรสสุคนธ์นิ่ง ทั้งยังเลิกคิ้วเล็กน้อย ในตอนที่ก้าวเข้าไปหาเธอ แล้วพบว่าเธอก้าวถอยหลังไปจนติดกับชั้นวางสินค้าในร้าน

รสสุคนธ์พยายามสะกดกลั้นอาการหวาดกลัวของตน โดยเฉพาะตอนที่ชายหนุ่มผู้นั้นเดินใกล้เข้ามา

ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยรัศมีบางอย่างที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ในความรู้สึกของหญิงสาว เมื่อเขามาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาวร่างเล็กอรชรที่สูงเพียงหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร

เขาน่าจะสูงราวหนึ่งร้อยเก้าสิบ ขาดเกินไปไม่มากกว่านั้น เพราะตอนที่ยืนใกล้กันเช่นนี้ รสสุคนธ์ต้องเงยหน้ามองเขาจนคอตั้งบ่า

ใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่นดูเรียบนิ่งดุจสายน้ำลึก จมูกโด่งเป็นสันตรง คิ้วเข้มเรียวยาว กับดวงตาสีเขียวคมดุ และบุคลิกที่ดูราวกับเป็นผู้ที่มีอำนาจในตัว ทำให้เขาคงไว้ซึ่งความน่าเกรงขาม

ดวงตาของหญิงสาวสั่นระริกราวกับกำลังหวาดกลัวเขา กระนั้นเธอก็ไม่อาจหยุดตัวเองไม่ให้มองสำรวจ และไม่ยอมหลบตาเขา รู้ตัวอีกทีรสสุคนธ์ลมหายใจแทบสะดุด เมื่อเขาเดินใกล้เข้ามาอีกก้าว

ไม่รู้ทำไมรสสุคนธ์จึงรู้สึกว่าคนกลุ่มนี้มีบางอย่างที่แตกต่างไปจากคนเมือง S ทั่วไป แม้มองดูเผินๆแล้ว พวกเขาจะแต่งกายด้วยชุดสูทเรียบๆ ตามหลักสากลที่กำลังเข้ามามีอิทธิพลต่อประเทศ

กระนั้นหญิงสาวกลับกำลังจินตนาการถึงชายหนุ่มที่กำลังสวมชุดฮากามะแบบดั้งเดิม ในมือของพวกเขายืนถือดาบ และฝักดาบซึ่งก็คืออันเดียวกันกับอันที่ตั้งโชว์อยู่ตอนนี้

“เธอเป็นคนของคณะสำรวจขอรับ”

ชายวัยกลางคนผู้นั้นบอกเขาเสียงเรียบ ขัดจังหวะคนทั้งสองที่เอาแต่จ้องมองกันเงียบๆ และนั่นก็ช่วยดึงสติของหญิงสาวกลับมา ซึ่งเธอเองก็รู้สึกขอบคุณชายผู้นั้นยิ่งนัก

“คนของตระกูลมิยาโมโต้หรือ”

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเป็นเชิงถาม ทั้งยังจ้องมองมายังรสสุคนธ์นิ่ง ดวงตาคู่นั้นทำให้เธอรู้สึกหลากหลาย ทั้งแปลกใจระคนหวาดหวั่น และฉงนสนเท่ห์ยิ่งนัก

เหตุใดพวกเขาจึงมีท่าทีต่อต้านการสำรวจที่จะนำมาสู่การพัฒนาเมือง S เช่นนี้ รสสุคนธ์ได้แต่สงสัยในใจ

“ขะ...ขอตัวนะคะ”

ไม่รู้ทำไมเธอจึงรู้สึกหายใจไม่ออก ในยามที่ดวงตาสีเขียวคู่นั้นจดจ้องมา ราวกับกดดันให้หญิงสาวตอบคำถามของเขา

เธอไม่รู้ตัวว่าเดินออกมานอกร้านได้อย่างไร และไม่รู้ตัวว่าตัวเองเผลอกลั้นหายใจ กระทั่งออกมานอกร้านและรู้สึกอึดอัดจนต้องสูดลมหายใจเข้าแรงๆ จึงรู้ตัวว่าเธอหวาดกลัวบุรุษผู้นั้นเหลือเกิน

เมื่อนึกขึ้นได้เช่นนั้นเธอก็รีบหันหลังกลับไป กว่าจะตระหนักได้ว่าไม่ควรทำแบบนั้น ก็สานสบดวงตาสีเขียวคมกล้าที่จดจ้องมาอยู่ก่อนแล้ว

“มีสชนานุสรณ์ผมมารับก่อนเวลาครับ ไม่ทราบว่าคุณ...” คนของมิยาโมโต้ประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นท่าทีหวาดผวาของหญิงสาว

“เกิดอะไรขึ้นหรือครับ”

“ปละ..เปล่า ไม่มีอะไร”

รสสุคนธ์ที่สะดุ้งรีบละสายตาจากร้าน ก่อนจะเดินไปยังรถที่จอดรออยู่ทันที ในใจก็บังคับตัวเองเอาไว้ไม่ให้หันกลับไปที่ร้านแห่งนั้นอีก

กระนั้นความรู้สึกบางอย่างกลับกำลังบอกเธอว่า เจ้าของดวงตาคมกล้าคู่นั้น ยังคงจับจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา

ดวงตาของเขาจ้องมองเธอประหนึ่งดวงตาสีเขียวของพยัคฆ์ขาว ซึ่งจับจ้องเหยื่อในกรงเล็บที่เพิ่งจะปล่อยเป็นอิสระ เพื่อรอเวลา...

หลังจากรถของมิยาโมโต้แล่นจากไปไม่นาน ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสีเขียวก็หันกลับมามองฝักดาบที่ยังคงนอนนิ่งอยู่ในตู้โชว์

มือใหญ่เอื้อมออกไปยกฝักดาบขึ้น ก่อนจะส่งไปให้คนสนิทที่ยืนนิ่งรอรับคำสั่งอย่างนอบน้อม

“คณะสำรวจจะออกเดินทางเมื่อไหร่”