บทที่ 1.7

“ฮายาบุสะหรือคะ”

กว่าจะรู้ตัวว่าพลาดไปแล้วก็ไม่อาจหยุดยั้งตัวเองเอาไว้ได้ แต่กระนั้นเขาก็กลับมามีท่าทีสงบเช่นเดิม ดวงตาที่บ่งบอกถึงการผ่านร้อนผ่านหนาวมามากฉายแววครุ่นคิด

“หนูมั่นใจหรือว่ามองเห็นจริงๆ ว่าดวงตาของเขาเป็นสีเขียว เขาอายุประมาณเท่าไรล่ะ”

“ก็...น่าจะราวๆ สามสิบต้นๆ ค่ะ ตัวสูงใหญ่ ผิวขาว ดูท่าทางเหมือน...”

หยุดไปครู่หนึ่งกระทั่งชายชราเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“เหมือนอะไรหรือ”

“เหมือน...นักรบค่ะ”

รสสุคนธ์เอ่ยเสียงแผ่วเพราะความคิดเหลวไหลของตัวเอง ทว่าชายชรากลับเผยรอยยิ้มเอ็นดูออกมาแทนที่จะหัวเราะเยาะความคิดของเธอ

กระทั่งมือเหี่ยวย่นตามกาลเวลา เอื้อมไปหยิบหนังสือบนชั้นมาส่งให้หญิงสาว หนังสือเล่มนี้ไม่ได้เป็นหนังสือเก่าจนแทบจะขาด อย่างเล่มที่รสสุคนธ์ซื้อมา

เมื่อพลิกดูวันเดือนปีที่พิมพ์ หนังสือเล่มใหม่ที่เพิ่งได้รับจากชายชรานั้น กลับได้รับการตีพิมพ์ก่อนหน้าเล่มแรกหลายปี รสสุคนธ์จึงคิดว่าน่าจะเพราะการเก็บรักษาที่ต่างกัน

“วิถีแห่งไรเดน” รสสุคนธ์อ่านชื่อของหนังสือออกมาช้าๆ

“สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ หรืออาจจะเป็นโชคชะตา คำตอบที่จะได้รับมันขึ้นอยู่กับตัวหนูเอง ชาวไรเดนเชื่อถือเรื่องการทำนาย ความฝันที่หนูเล่ามาบางทีมันอาจจะเป็นลางบอกเหตุ ตามความเชื่อของไรเดนว่ากันว่าหากฝันถึงพยัคฆ์ขาวผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในเทพเจ้าของชาวไรเดน ไม่นานหลังจากนี้จะเกิดเรื่องมงคลขึ้น แต่หนูไม่ใช่ไรเดน ดังนั้นฉันเองก็บอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร แต่ฉันขอเตือนการบุกเข้าไปในอาณาเขตไรเดนโดยไม่ได้รับอนุญาต ไม่ใช่เรื่องที่ฉลาดเลย แม้ว่ามิยาโมโต้จะมีคนของโอโตกะไปด้วยก็ตาม”

“โอโตกะ คุณหมายถึงคุณโอโตกะกับคนของเขาหรือเปล่าคะ”

ตอนประชุมคณะสำรวจครั้งล่าสุด รสสุคนธ์ก็สงสัยอยู่ว่าการเดินทางเข้าไปสำรวจครั้งนี้ นอกจากทีมงานและคนงานแล้ว เหตุใดมิยาโมโต้จึงจำเป็นต้องส่งคนคุ้มกันมากมายถึงสามสิบคน อีกทั้งแต่ละคนยังดูราวกับเป็นทหารรับจ้างก็ไม่ปาน

“ถ้าฉันบอกอะไรหนูตอนนี้หนูจะเชื่อและทำตามที่ฉันบอกไหม”

“อะไรหรือคะ”

“ถอนตัวจากการสำรวจครั้งนี้ซะ” เอ่ยจบทั้งสองคนต่างก็นั่งจ้องตากันนิ่งโดยที่ไม่มีใครพูดอะไร ซึ่งนั่นก็คือคำตอบที่หญิงสาวมอบให้ชายชราได้อย่างชัดเจน

“หรือถ้าไม่... ก็พกหนังสือเล่มนี้ไปด้วย หากมีโอกาสพบพวกเขาก็มอบมันให้ใครคนใดคนหนึ่ง ทันทีที่เห็นหนังสือเล่มนี้ พวกเขาจะรู้ว่าฉันคือคนที่มอบมันให้หนู” 

นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ชายชราซึ่งเป็นหัวหน้าตระกูลคามิยะบอกกับรสสุคนธ์ เขานั่งมองหญิงสาวเดินออกไปจากห้องพร้อมกับถอนใจออกมา

“หรือนายหญิงแห่งไรเดนจะเป็นชาวต่างชาติจริงๆ ตอนนี้ฮายาบุสะ อากิ พยัคฆ์ขาวตัวนั้นคงก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้นำแล้วสินะ” ชายชราหลับตาลงอย่างอ่อนล้า “ถึงเวลากลับบ้านแล้ว”

ความทรงจำในยามที่เขาคือหนึ่งในนักรบแห่งไรเดนค่อยๆ ปรากฏขึ้นในห้วงแห่งความคิด แม้จะเสียใจที่เลือกละทิ้งสหายและครอบครัวไรเดน แต่เขาก็ไม่เสียดายในการเลือกของตัวเอง

เขาทำหน้าที่ปกป้องความลับเอาไว้ไม่แพร่งพรายให้ใครล่วงรู้ แม้แต่คนรักที่เขาเลือกที่จะใช้ชีวิตด้วยกระทั่งเธอได้จากไป เขาก็ไม่เคยบอกให้ใครรู้ว่าเขาก็เป็นหนึ่งในนักรบไรเดน

แต่ครั้งนี้การที่เขาได้มอบหนังสือเป็นแนวทางเกี่ยวกับไรเดน ทั้งยังบอกความลับบางอย่างของไรเดนออกไป ให้หญิงสาวชาวต่างชาติคนหนึ่งได้รับรู้ เขาเองก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา จากการเปิดเผยความลับของเผ่าพันธุ์ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยละทิ้งมา

หลังจากรสสุคนธ์กลับออกมาพร้อมกับหนังสือวิถีแห่งไรเดน ซึ่งเธอหมายมาดว่าเย็นนี้จะต้องอ่านให้ได้ แต่ไหนเลยจะคาดว่าเธอจะยุ่งจนหัวหมุนเพราะต้องเตรียมตัวเดินทางในเช้าวันรุ่งขึ้น

กลุ่มสำรวจของมิยาโมโต้เลื่อนวันออกเดินทางเข้ามาหนึ่งวัน โดยไม่มีการแจ้งให้ทราบล่วงหน้า ทั้งยังอ้างว่าข่าวการเดินทางแพร่ออกไปจนไม่อาจควบคุม การเดินทางก่อนกำหนดจะทำให้ไม่มีใครไหวตัวทัน

ซึ่งคำว่า ‘ใคร’ ในที่นี้ ไม่มีคณะร่วมเดินทางคนใดระบุว่าหมายถึงผู้ใดกันแน่