ที่ดินแปลงที่ดีที่สุด

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ารู้แล้วว่าท่านหัวหน้าหมู่บ้านนั้นมีความจำเป็น อย่างไรพวกเราก็เข้าเรื่องกันเลยดีหรือไม่เจ้าคะ”

หลังจากที่ได้ฟังเหตุผลของอีกฝ่ายแล้วถึงทำให้จ้าวโม่เริ่มใจเย็นลง จากนั้นนางจึงได้เอ่ยถึงเรื่องที่ตนเองกับท่านตามาที่บ้านของอีกฝ่ายในวันนี้ทันที

“ได้สิ ท่านน้าจ้าวเหว่ยเชิญนั่งรอตรงนั้นก่อนนะ ประเดี๋ยวข้าจะเข้าไปหยิบแผนภาพที่ดินของหมู่บ้านออกมาให้ท่านได้ลองเลือกดู”

“ได้ ๆ”

หลังจากที่ชายชราเอ่ยตอบรับคำของเขาแล้ว กู้เชาจึงได้เดินกลับเข้าไปภายในบ้านอีกครั้ง ก่อนจะเดินกลับออกมาพร้อมกับม้วนกระดาษที่ด้านในเป็นแผนภาพของที่ดินทั้งหมดในหมู่บ้าน

และตามหลังของเขาออกมาก็คือกู้เป้ยเป้ยที่ทำหน้าที่เอาน้ำออกมาต้อนรับแขกของบ้าน

“น้ำเจ้าค่ะ”

“ขอบใจมากนะเป้ยเอ๋อร์”

จ้าวเหว่ยเอ่ยขอบใจเด็กสาวที่เป็นหลานสาวเพียงคนเดียวของผู้นำหมู่บ้านด้วยความเอ็นดู กู้เป้ยเป้ยยิ้มรับด้วยความดีใจก่อนที่เด็กสาวจะผละตัวออกไป

“นี่คือที่ดินที่ยังว่างอยู่ทั้งหมดภายในหมู่บ้าน ท่านอาจ้าวลองเลือกดูก่อนว่าถูกใจที่ดินแปลงไหน แล้วเดี๋ยวข้าจะได้แจ้งราคาของที่ดินแปลงนั้น ๆ ให้ท่าน”

กู้เชากางม้วนกระดาษลงตรงหน้าของสองตาหลานบ้านจ้าว จากนั้นก็เอ่ยอธิบายอีกเล็กน้อยแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามเพื่อรอให้ทั้งสองคนได้ตัดสินใจ

จ้าวโม่มองดูจุดที่ชายสูงวัยเอ่ยบอกว่าคือที่ดินแปลงที่ยังว่างอยู่ มีจำนวนไม่มากนัก แต่ยังดีที่แปลงที่นางสนใจนั้นยังว่าง ดังนั้นจ้าวโม่จึงได้ลองเอ่ยถามราคาที่ดินตรงแปลงที่นางสนใจขึ้นมา

“ที่ดินตรงหน้าหมู่บ้านของพวกเราราคาอยู่ที่เท่าไหร่หรือเจ้าคะ?”

“อืม ที่ดินตรงหน้าหมู่บ้านของเรานั้นถือได้ว่าเป็นที่ดินที่ดีที่สุดของหมู่บ้านราคาของมันจึงค่อนข้างแพงกว่าที่ดินแปลงอื่น”

“ราคาของที่ดินจะอยู่หมู่ละแปดตำลึง ที่ดินแปลงนั้นมีทั้งหมดสิบห้าหมู่ เจ้าจะรับกี่หมู่เล่า?”

คำตอบจากหัวหน้าหมู่บ้านถึงราคาของที่ดินทำให้จ้าวเหว่ยมีสีหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก เพราะเขาชอบที่ดินแปลงนี้มาก เพียงแต่ราคาของมันนั้นก็แพงมากเช่นเดียวกัน

“ตกลงข้าซื้อทั้งหมดสิบห้าหมู่เจ้าค่ะ”

“!!!”

แต่ประโยคต่อมาของเด็กสาวถึงกับทำให้ชายสูงวัยทั้งสองมีสีหน้าตื่นตกใจขึ้นมาอย่างพร้อมกัน

“โม่เอ๋อร์!”

“เจ้าว่าอะไรนะ!”

เสียงร้องของจ้าวเหว่ยกับกู้เชาดังขึ้นพร้อม ๆ กันหลังจากที่ทั้งสองดึงสติกลับมาได้

“ข้าบอกว่าข้าต้องการซื้อที่ดินแปลงนี้ทั้งหมดเจ้าค่ะ แต่ข้ามีข้อแม้ว่าให้ท่านหัวหน้าเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ”

“จนกว่าข้ากับครอบครัวจะย้ายเข้าไปอยู่ที่ดินผืนใหม่นี้ ท่านตาข้าคิดดีแล้วเจ้าค่ะว่าข้าต้องการที่ดินแปลงนี้ทั้งหมด อีกอย่างมันเหมาะสำหรับแผนการในอนาคตของข้าเจ้าค่ะ”

เด็กสาวเอ่ยบอกเหตุผลที่ทำให้นางตัดสินใจซื้อที่ดินทั้งหมดแปลงนี้ให้กับคนแก่ทั้งสองได้ฟังอย่างไม่ปิดบัง เมื่อจ้าวเหว่ยได้รู้เหตุผลของหลานสาวแล้ว

เขาจึงไม่ลังเลที่จะทำตามสิ่งที่หลานสาวอันเป็นที่รักของตนต้องการเช่นเดียวกัน

“ในเมื่อเจ้าตัดสินใจดีแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ซื้อเถิด ข้าขอรบกวนท่านหัวหน้าหมู่บ้านช่วยดำเนินเรื่องให้กับพวกข้าด้วยจะได้หรือไม่?”

ประโยคแรกนั้นชายชราเอ่ยบอกกับหลานสาวของเขา ก่อนที่ชายชราจะหันไปเอ่ยประโยคหลังกับผู้นำหมู่บ้านที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามขึ้นมา

“ย่อมได้ ถ้าอย่างนั้นใครจะเป็นคนเข้าไปที่ว่าการเพื่อทำเรื่องออกหนังสือที่ดินอย่างนั้นรึ?”

หลังจากที่กู้เชาเห็นว่าสองตาหลานได้ตัดสินใจกันเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงได้เอ่ยรับคำและเอ่ยถามทั้งสองออกไป

“ท่านตาไปกับท่านหัวหน้าหมู่บ้านนะเจ้าคะ เอาป้ายไปเบิกเงินตามจำนวนเพื่อจ่ายค่าที่ดินได้เลย ทั้งหมดก็สิบสองตำลึงทอง อย่าลืมให้ค่าน้ำชาท่านหัวหน้าด้วยหนึ่งตำลึงนะเจ้าคะ”

จ้าวโม่เป็นฝ่ายเอ่ยฝากฝังผู้เป็นตาให้เป็นคนไปดำเนินการเรื่องต่อจากนี้และยังไม่ลืมเอ่ยกระซิบทิ้งท้ายของประโยคหลังให้ได้ยินกันแค่สองคน

ชายชราทำเพียงพยักหน้ารับสองครั้งอย่างเข้าใจแล้วหันไปเอ่ยกับผู้นำหมู่บ้านอีกครั้ง

“ข้าจะไปกับท่านขอรับ ถ้าอย่างนั้นพวกเราออกเดินทางกันเลยดีหรือไม่?”

“ได้ ๆ ท่านน้ารอสักครู่ข้าขอไปเตรียมตัวสักหน่อยแล้วพวกเราค่อยนั่งวัวเทียมเกวียนบ้านข้าเข้าเมืองกัน”

กู้เชาเอ่ยขอเวลาเพื่อจะได้เข้าไปผลัดเปลี่ยนชุดใหม่เพื่อเข้าไปที่ว่าการดำเนินเรื่องให้แล้วเสร็จ

“ได้ขอรับ”

จบคำของชายชรากู้เชาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง จากนั้นก็เดินหายเข้าบ้านไปเพื่อจัดการธุระส่วนตัวของตนเอง

ในตอนนี้จึงเหลือเพียงสองตาหลานสกุลจ้าวที่กำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ที่หน้าบ้าน

“เจ้าคิดดีแล้วใช่หรือไม่โม่เอ๋อร์?”

จ้าวเหว่ยเอ่ยถามหลานสาวของเขาขึ้นมาอีกครั้งเพื่อถามอีกฝ่ายให้แน่ใจในการตัดสินใจครั้งนี้

“ข้าแน่ใจเจ้าค่ะ นี่เงินสามตำลึงท่านตาพกติดตัวไปด้วยเผื่อต้องใช้จ่ายระหว่างดำเนินเรื่อง ส่วนชื่อของเจ้าของที่ดินก็แล้วแต่ท่านตาจะใส่เลยนะเจ้าคะ”

“นี่ก็สายมากแล้วข้าคิดว่าอีกไม่นานร้านขายเมล็ดพันธุ์คงจะนำต้นกล้ามาส่งที่บ้านอย่างแน่นอน เช่นนั้นข้าขอตัวกลับบ้านก่อนนะเจ้าคะ”

จ้าวโม่เอ่ยตอบรับคำอย่างหนักแน่นอีกครั้ง พร้อมทั้งยังยื่นเงินใส่มือของชายชราเพื่อให้พกติดตัวเอาไว้ ก่อนที่นางจะเอ่ยขอตัวกลับบ้านก่อนเพื่อรอรับต้นกล้าที่จะมาส่งในวันนี้ทันที

“ได้ เจ้ากลับดี ๆ นะแล้วตาจะรีบกลับมา”

“เจ้าค่ะท่านตา”

จบคำเอ่ยอย่างห่วงใยของผู้เป็นตา จ้าวโม่จึงได้เอ่ยตอบรับอีกฝ่ายขึ้น จากนั้นเด็กสาวก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

จ้าวโม่ที่กำลังเดินกลับบ้านของตนเองที่อยู่ท้ายหมู่บ้านก็จำต้องเดินผ่านเส้นทางกลางหมู่บ้านที่เป็นหน้าบ้านของคนบ้านใหญ่จ้าวอย่างเลี่ยงไม่ได้

ซึ่งในตอนนี้ที่บริเวณหน้าบ้านของคนสกุลจ้าวสายหลักนั้นก็มีร่างของจ้าวจื่อถงกับจ้าวหนิง ลูกพี่ลูกน้องมหาภัยของนางกำลังยืนพูดคุยกับสหายอีกสองสามคนอยู่อย่างสนุกสนาน

จนเมื่อพวกนางทั้งสองหันมาพบกับเด็กสาวก็ได้หยุดเสียงพูดคุยลงไป ก่อนที่จ้าวจื่อถงจะเป็นคนเอ่ยพูดจาถากถางจ้าวโม่ขึ้นมาด้วยความไม่ชอบใจที่เห็นอีกฝ่าย

“แหม๋ ๆ ข้าก็นึกว่าใครที่ไหนมาเดินลอยหน้าลอยตาไปมาราวกับผีขอส่วนบุญเช่นนี้ ที่แท้ก็น้องสาวแสนดีของข้านี่เอง”

“โอ๊ะ! ใช่จริง ๆ ด้วย พวกเจ้าดูสิ สภาพของนางจากแต่ก่อนที่ดูราวกับขอทานอยู่แล้ว พอมาตอนนี้สภาพยิ่งกว่าขอทานเสียอีกฮ่าฮ่า”

ตามติดมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันอย่างมีความสุขของจ้าวหนิง บุตรสาวคนเล็กของท่านลุงรองที่เอ่ยสำทับคำพูดของจ้าวจื่อถง

“ใช่แล้วฮ่า ฮ่า”

“นั่นนะสิ ทำไมสภาพของเจ้าหลังจากแยกบ้านออกไปถึงได้ดูไม่ได้เช่นนี้กันจ้าวโม่?”

หลังจากจบคำของสองพี่น้องสกุลจ้าวบ้านใหญ่ พวกเด็กสาวที่เป็นลูกล้อของทั้งสองก็พ้นคำพูดถากถางและดูแคลนใส่จ้าวโม่กันอย่างสนุกสนาน เพื่อหวังจะได้เห็นเด็กสาวร้องไห้วิ่งกลับบ้านเหมือนเช่นทุกครั้ง

“แถวนี้ทำไมถึงมีแต่เสียงสัมภเวสีมาขอส่วนบุญกันจนน่ารำคาญเช่นนี้ได้กัน เฮ้อ”

แต่คำพูดสวนกลับของจ้าวโม่กลับทำให้เด็กสาวทั้งหมดต้องผิดหวังและรู้สึกเหมือนถูกเด็กสาวที่ตนเคยกลั่นแกล้งตบหน้าเข้าเต็ม ๆ

“นี่เจ้ากล้าต่อปากต่อคำกับพวกข้าแล้วอย่างนั้นรึ?”

จ้าวจื่อถงเอ่ยถามอีกฝ่ายขึ้นด้วยความไม่พอใจที่ถูกตอกกลับมาเมื่อสักครู่นี้

“ข้ามีปาก ด่ามาก็ด่ากลับไม่เห็นมีอะไรให้ต้องกลัว พวกเจ้ามันก็แค่เด็กที่ไม่มีสมองมีแต่ขี้เลื่อย ข้าจะกลัวไปทำไมกัน”

จ้าวโม่เอ่ยตอบหน้าตายอย่างไม่รู้สึกกลัวอีกฝ่ายตามที่พูดมาจริง ๆ นั่นยิ่งทำให้พวกของจ้าวจื่อถงรู้สึกโมโหและแค้นเคืองนางขึ้นกว่าเดิมเป็นอย่างมาก

“นี่เจ้า! ปากดีแบบนี้มันต้องโดนตบปากจนเลือดออกสักที”

หนึ่งในลูกสมุนของจ้าวจื่อถงตวาดออกมาด้วยความไม่พอใจพร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปหาร่างของจ้าวโม่ที่อยู่ไม่ไกลก่อนจะฟาดฝ่ามือลงไปเต็มแรง

เพี๊ยะ!

“!!!”

==========================================================================

ใครโดนตบนะ? ลูกพี่ลูกน้องของยัยน้องน่าตบมากแม๊