ได้เวลาใช้เงินแล้วเจ้าค่ะ

“ถ้าท่านตาคิดเช่นนี้จริงก็ต้องไม่เอ่ยว่าเงินทั้งหมดนั้นเป็นของข้านะเจ้าคะ แต่มันคือเงินของบ้านเราเจ้าค่ะท่านตา พวกเราทุกคนสามารถใช้มันได้”

จ้าวโม่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่จริงจังเป็นอย่างมาก เพราะนางไม่อยากให้ทุกคนคิดว่าเงินที่ได้มานั้นเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียวเช่นนี้อีก

“ตาเข้าใจแล้ว เป็นตาที่เลอะเลือนไป เจ้าอย่าโกรธตาเลยนะโม่เอ๋อร์”

จ้าวเหว่ยรีบเอ่ยยอมรับผิดและยังเอ่ยงอนง้อหลานสาวที่น่ารักของตนเองอย่างไม่คิดจะอายต่อสายตาผู้คนแม้แต่น้อย

“หลานหรือจะโกรธท่านตา หลานก็เพียงแค่น้อยใจเท่านั้นเจ้าค่ะ แต่ในเมื่อพวกเราพูดคุยกันเข้าใจแล้ว หลานก็ไม่ติดใจเรื่องนี้แล้ว พวกเรารีบไปหาซื้อข้าวของกลับบ้านกันดีกว่านะเจ้าคะ”

จ้าวโม่เอ่ยบอกกับชายชราอีกครั้ง จากนั้นเด็กสาวจึงได้เอ่ยชวนอีกฝ่ายให้รีบไปหาซื้อข้าวของเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านกันได้แล้ว

ซึ่งชายชราก็ทำเพียงพยักหน้ารับคำแล้วรีบออกเดินไปตามถนนที่มีจุดหมายคือตลาดกลางเมืองที่เป็นที่สำหรับจับจ่ายซื้อข้าวของต่าง ๆ

จ้าวโม่กับท่านตาของนางพากันเดินไปตามถนนเรื่อย ๆ พร้อมกับที่เด็กสาวเองก็กำลังคิดไปด้วยว่าตนเองจะซื้อสิ่งใดเป็นอันดับแรก

จนในที่สุดนางก็คิดได้ว่าในตอนนี้ที่บ้านของนางนั้นขาดแคลนข้าวสาร เครื่องปรุง และถ้วยชาม เมื่อคิดได้เช่นนั้นเด็กสาวจึงได้เอ่ยบอกกับชายชราในทันที

“ท่านตาข้าอยากหาซื้อพวกเครื่องปรุงกับถ้วยชามเพิ่มเจ้าค่ะ เพราะบ้านของเรานั้นไม่ค่อยมีของใช้เลย”

“อื้ม ไปสิตาเองก็ไม่ค่อยจะมีความรู้เรื่องภายในบ้านสักเท่าไหร่ คงต้องฝากความหวังไว้ที่เจ้าแล้วนะหลานรัก”

จ้าวเหว่ยเอ่ยบอกหลานสาวด้วยใบหน้าอบอุ่น ใจดีตามนิสัยของเขาที่ชอบทำเป็นประจำเมื่ออยู่กับเด็กสาว จากนั้นสองตาหลานบ้านจ้าวจึงได้พากันเดินไปยังจุดที่เป็นที่ตั้งของร้านขายเครื่องปรุงเป็นที่แรก

เมื่อไปถึงร้านขายเครื่องปรุงแล้ว จ้าวโม่จึงเลือกจะซื้อเครื่องปรุงที่จำเป็นเช่น เกลือ น้ำตาล น้ำปลา ซอสปรุงรสต่าง ๆ ที่นางก็เพิ่งจะรู้ว่าในโลกใบนี้ได้รู้จักพวกเครื่องปรุงรสอย่างซอสหอยกันแล้ว

จ้าวโม่เลือกซื้อมาอย่างละหนึ่งจิน เพราะนางยังไม่อยากจะซื้อไปเยอะ เดี๋ยวจะเป็นที่สนใจของพวกชาวบ้านที่นั่งเกวียนมาด้วยกันในวันนี้

ราคาของน้ำตาลที่แพงมากก็ทำเอาเด็กสาวตกใจเป็นอย่างมาก เพราะนางไม่คิดว่าน้ำตาลที่นี่จะราคาแพงกว่าเกลือ ราคาเกลือยังดูถูกกว่าราคาน้ำตาลเสียอีก

แต่มันเป็นสิ่งที่จำเป็นจ้าวโม่จึงได้กัดฟันซื้อน้ำตาลกลับไปด้วย ยังมีน้ำมันอีกหนึ่งอย่าง ราคาซื้อเครื่องปรุงทั้งหมด จ้าวโม่จ่ายไปหนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะ

หลังจากที่เด็กสาวซื้อเครื่องปรุงเสร็จเรียบร้อย นางก็พาชายชราเดินไปเลือกซื้อเนื้อหมูอีกสองจิน ราคาหนึ่งร้อยอีแปะเพื่อเอากลับไปทำมื้อเย็นของวันนี้

จากนั้นจ้าวโม่ก็ให้ท่านตาของนางพาไปยังร้านขายต้นไม้และเมล็ดพันธุ์เพื่อหาซื้อเมล็ดผักกลับไปเพาะปลูกขายในวันหน้าต่อไป

เมื่อสองตาหลานเดินมาถึงยังร้ายขายเมล็ดพันธุ์จ้าวโม่ก็เอ่ยบอกสิ่งที่ตนเองต้องการกับเจ้าของร้านในทันที

“เถ้าแก่ข้าขอเมล็ดผักกาดขาว หัวไชเท้า แตงกวา คะน้าอย่างละสองเหลียงเจ้าค่ะ”

“ได้ ๆ เจ้ารอสักครู่ข้าจะไปจัดเตรียมให้เดี๋ยวนี้”

ชายวัยกลางคนที่เป็นเจ้าของร้านเอ่ยบอกกับเด็กสาวตรงหน้าขึ้น ก่อนที่เขาจะรีบไปจัดการเตรียมเมล็ดพันธุ์ตามที่ลูกค้าต้องการอย่างรวดเร็ว

และในตอนนั้นเองก็ได้มีคนงานชายร่างกายกำยำราว ๆ สามสี่คนที่กำลังช่วยกันขนต้นกล้าของผลไม้และพวกต้นไม้ดอกไม้มาส่งให้ทางร้านพอดี

สายตาของจ้าวโม่ที่กำลังมองไปรอบ ๆ ร้านเพื่อหาดูสิ่งที่น่าสนใจก็สบเข้ากับลำต้นของบางสิ่งบางอย่างที่หนึ่งในคนงานกำลังขนลงจากรถเข็นเข้าพอดี

ดวงตากลมโตของเด็กสาวเบิกกว้างราวกับค้นพบทองคำในทันที พร้อมกันนั้นร่างเล็กผอมแห้งของเด็กสาวก็รีบเดินตรงเข้าไปหาคนงานชายที่เป็นคนขนต้นกล้าที่นางหมายตาด้วยใจที่เต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้น

“ขออภัยพี่ชาย นี่เรียกว่าต้นอะไรหรือ?”

จ้าวโม่รีบเอ่ยถามคนงานชายขึ้นทันทีเมื่อนางเดินเข้าไปหยุดลงตรงหน้าของอีกฝ่าย

“เอ่อ...ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน พอดีพ่อค้าจากตะวันตกเขาให้นำมาให้เถ้าแก่ด้วย เห็นบอกว่ามันมีรสหวาน แต่ข้าดูแล้วมันคงจะเป็นเพียงกอหญ้าธรรมดาเพียงเท่านั้นแหละ”

คนงานชายเอ่ยขึ้นตามที่เขารู้มา เพราะว่าเขาเองก็ไม่เคยเห็นต้นไม้ที่เป็นกอเหมือนกอหญ้าเช่นนี้มาก่อน เป็นพ่อค้าชาวตะวันตกที่มอบให้เป็นของแถมมาเพียงเท่านั้น

“มีอะไรกันหรือ?”

ในขณะที่จ้าวโม่กำลังขบคิดบางสิ่งบางอย่างอยู่นั้น เสียงของเถ้าแก่ร้านก็ดังขึ้นจากทางหน้าร้านถามว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกัน

“เถ้าแก่ข้าต้องการรับซื้อเจ้ากอพวกนี้ทั้งหมดเจ้าค่ะ ท่านขายให้ข้าได้หรือไม่?”

จ้าวโม่เอ่ยขึ้นอีกครั้งหลังจากที่ตัดสินใจได้แล้วว่านางจะรับซื้อเจ้าต้นอ้อยทั้งหมดนี้กลับบ้านไปด้วยในวันนี้

“ไหนรึ? เจ้าต้นพวกนี้มาจากไหนกัน?”

ทันทีที่เถ้าแก่ร้านได้ยินว่าเด็กสาวต้องการจะรับซื้อต้นกล้าทั้งหมดจากร้านของเขา เขาจึงรีบเดินออกมาดูว่ามันคือต้นอะไร

เพียงแต่เมื่อเขาเห็นแล้วกลับไม่รู้จักว่ามันคือสิ่งใดกันแน่ ดังนั้นชายวัยกลางคนจึงได้หันไปเอ่ยถามกับลูกน้องของตนเองที่เป็นผู้ขนมาในทันที

“เรียนเถ้าแก่ พวกข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันคือต้นอะไรขอรับ เพราะพ่อค้าชาวตะวันตกได้ให้มาโดยไม่คิดเงิน พวกข้าจึงได้นำมันกลับมาด้วยเพียงเท่านั้น”

คนงานชายคนเดิมเอ่ยบอกเล่าเรื่องราวให้กับเจ้านายได้รับฟัง เมื่อเถ้าแก่ร้านได้ยินแบบนั้นเขาจึงได้หันมาเอ่ยกับจ้าวโม่อีกครั้ง

“ในเมื่อได้มาเปล่า ๆ เช่นนั้นเจ้าก็เอาไปเถิดถือเสียว่าข้าแถมให้ก็แล้วกัน”

“จะได้อย่างไรกันเจ้าคะ เช่นนั้นข้าขอซื้อต้นกล้าพริกตรงนั้นสิบต้นนะเจ้าคะ แล้วก็ฝักข้าวโพดตรงนั้นทั้งหมดด้วยเจ้าค่ะ”

จ้าวโม่รีบเอ่ยปฏิเสธเถ้าแก่ร้านในทันที ด้วยนางรู้ว่าในอนาคตข้างหน้าเจ้าต้นอ้อยที่อีกฝ่ายให้มานั้นจะกลายเป็นแหล่งทำเงินอย่างมากมายให้กับครอบครัวของนาง

ดังนั้นเด็กสาวจึงได้ขอซื้อต้นกล้าพริกกับเมล็ดข้าวโพดเพิ่มเพื่อเป็นการตอบแทนนั่นเอง

“ได้ แล้วเจ้าจะนำกลับไปหมดหรือ”

ชุนเจ๋อ เจ้าของร้านขายเมล็ดพันธุ์เอ่ยตอบรับอย่างเสียไม่ได้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง

“พวกท่านสามารถนำมันไปส่งที่บ้านของข้าได้หรือไม่?”

จ้าวเหว่ยที่ยืนเงียบมาโดยตลอดเป็นคนเอ่ยถามกับเถ้าแก่ร้านเพราะเขาเองก็คิดว่าตนคงไม่สามารถนำพวกมันกลับไปได้หมดอย่างแน่นอน

“ได้ขอรับ ทางร้านของเรามีบริการส่งของให้ถึงบ้านอยู่แล้ว เช่นนั้นพวกเราจะนำไปส่งให้ท่านลูกค้าที่บ้านก็แล้วกัน”

ชุนเจ๋อเอ่ยตอบคำถามของชายชราขึ้นหลังจากที่เดาได้แล้วว่าอีกฝ่ายคงจะไม่สามารถนำต้นกล้าทั้งหมดกลับบ้านได้เอง

“เช่นนั้นก็รบกวนเถ้าแก่แล้ว ส่วนค่าจัดส่งในครั้งนี้เถ้าแก่สามารถคิดรวมกับค่าสินค้าทั้งหมดได้เลย”

จ้าวเหว่ยเอ่ยขึ้นอีกครั้งเพื่อตอบตกลงการขนส่งในครั้งนี้ และยังไม่ลืมที่จะเอ่ยปากบอกให้ทางร้านคิดค่าขนส่งในครั้งนี้ไปด้วยเลย

“ไม่เป็นไรขอรับท่านลุง ร้านของเราไม่คิดค่าส่ง เพราะท่านลุงกับน้องสาวนั้นซื้อของทางร้านมากแล้ว”

แต่ชุนเจ๋อกลับเอ่ยปฏิเสธชายชราขึ้น ด้วยว่าพวกเขาได้ซื้อต้นกล้าและเมล็ดพันธุ์จากทางร้านไปเยอะมากแล้วนั่นเอง

“เช่นนั้นก็ขอบคุณมากนะเถ้าแก่ คิดเงินเถิด”

“ได้ขอรับ ค่าเมล็ดผักสี่อย่างราคายี่สิบอีแปะ ส่วนต้นกล้าพริกสิบต้น ราคาต้นละสิบอีแปะก็เป็นหนึ่งร้อยอีแปะ”

“ส่วนฝักข้าวโพดทั้งหมดข้าคิดเพียงยี่สิบอีแปะ ดังนั้นค่าสินค้าทั้งหมดคือหนึ่งร้อยสี่สิบอีแปะพอดีขอรับ”

ชุนเจ๋อคิดคำนวณราคาของเมล็ดผักทั้งหมดกับต้นกล้าที่จ้าวโม่ต้องการให้กับชายชราได้รับรู้โดยละเอียดอย่างซื่อสัตว์

เมื่อจ้าวเหว่ยได้รู้ราคาแล้วก็ไม่รอช้ารีบหยิบเงินอีแปะตามจำนวนส่งให้กับเจ้าของร้านในทันทีเช่นเดียวกัน ก่อนจะพาหลานสาวเดินกลับไปขึ้นเกวียนกลับหมู่บ้านของตนเอง

=========================================================================================

ยัยน้องพาท่านตาใช้เงินแล้วค่า ต้องมารอลุ้นกันว่าน้องจะหาอาชีพอะไรให้กับครอบครัวกันนะ