จัดการเรื่องที่ดิน

“เป็นจริงตามที่โม่เอ๋อร์พูดมา ขอบคุณท่านเทพที่เมตตาครอบครัวของพวกเรา”

นางฟานซื่อเอ่ยขึ้นอย่างเห็นด้วยกับคำพูดที่จ้าวโม่เพิ่งจะคิดขึ้นมาได้อย่างจริงจัง

ส่วนคนอื่น ๆ เองก็ทำเพียงพยักหน้ารับคำของเด็กสาว เมื่อจ้าวโม่เห็นว่าทุกคนได้คล้อยตามคำพูดของตนเองแล้วจึงได้เอ่ยเรื่องสำคัญต่อไปขึ้นมาอีกครั้ง

“เอาเป็นว่าเงินที่ฝากไว้ในร้านรับฝากเงินทุกคนสามารถใช้ได้นะเจ้าคะ”

“เพียงแต่ข้าต้องการที่ดินเพิ่มสำหรับการปลูกผักเพื่อนำไปขายและยังมีบางสิ่งที่ข้าต้องการจะปลูกเพราะมันจะทำเงินให้กับบ้านของเราอย่างมากมายในอนาคตข้างหน้าเจ้าค่ะ”

“แล้วเจ้าต้องการที่ดินตรงไหนกันหรือ?”

เป็นจ้าวเหยียนที่เป็นคนเอ่ยถามบุตรสาวขึ้นมาเผื่อว่าบุตรสาวของเขาจะมีที่ดินที่ต้องการอยู่ในใจแล้ว

“ความจริงแล้วข้าต้องการซื้อที่ดินแล้วสร้างบ้านใหม่ของพวกเราไปด้วยเลยเจ้าค่ะ ส่วนที่ดินผืนนี้ก็เก็บเอาไว้ปลูกข้าวเพียงอย่างเดียว”

“ส่วนที่ดินที่ข้าต้องการนั้นข้าขอไปดูแผนภาพกับท่านหัวหน้าหมู่บ้านอีกทีเจ้าค่ะ พวกท่านคิดเห็นว่าอย่างไร”

จ้าวโม่เอ่ยบอกเล่าถึงแผนการที่นางคิดขึ้นมาได้เป็นสิ่งแรกหลังจากที่ได้เงินมากขึ้น เพราะนางไม่ต้องการให้ทุกคนต้องทนลำบากอยู่ที่บ้านหลังเล็ก ๆ เช่นนี้อีกต่อไป

“พ่อว่ามันดูสิ้นเปลืองเกินไปนะ อีกอย่างบ้านเราที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว น่าจะไม่จำเป็นต้องสร้างบ้านใหม่หรอกนะลูก”

จ้าวเหยียนเอ่ยถึงความคิดที่เขากำลังคิดอยู่ในตอนนี้ให้กับบุตรสาวได้รับรู้ หลังจากที่จ้าวโม่ได้ยินแบบนั้นเด็กสาวจึงได้เผยรอยยิ้มสดใสออกมาแล้วเอ่ยบอกกับผู้เป็นบิดาทันที

“ท่านพ่อกลัวว่าเงินของพวกเราจะหมดไปกับการสร้างบ้านใช่หรือไม่เจ้าคะ ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงไปข้ารับปากท่านว่าจะหาเงินเข้าบ้านให้ได้วันละหลายตำลึงทองให้ได้เจ้าค่ะ”

“ส่วนเรื่องบ้านที่ข้าต้องการสร้างใหม่ล้วนเป็นเพราะว่าในตอนนี้พวกพี่ใหญ่ก็กลายเป็นบุรุษรูปงามกันหมดแล้ว”

“ถ้าเกิดวันหนึ่งพวกเขาตบแต่งพี่สะใภ้ของข้า แล้วจะให้พวกพี่สะใภ้ของข้าอยู่ที่ใดกันเล่าเจ้าคะ”

“อีกอย่างข้าเองก็โตแล้วควรจะแยกห้องนอนกับท่านพ่อท่านแม่ได้แล้ว ดังนั้นข้าจึงคิดว่าในตอนนี้เราควรจะสร้างบ้านหลังใหม่ให้แล้วเสร็จก่อนเป็นเรื่องแรกเจ้าค่ะ”

“อืม ข้าเองก็เห็นด้วยกับเหตุผลของโม่เอ๋อร์นะอาเหยียน เพราะว่าในตอนนี้บ้านของเราก็เริ่มพังแล้วควรถึงเวลาต้องสร้างใหม่เสียที”

จ้าวเหว่ยเอ่ยสำทับคำพูดของหลานสาวอย่างเห็นด้วย เพราะเขาเองก็คิดและเป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้มาโดยตลอด

“เช่นนั้นก็เอาตามที่โม่เอ๋อร์พูดมาก็ได้ขอรับ เช่นนั้นวันพรุ่งนี้ท่านพ่อกับโม่เอ๋อร์ก็ไปหาท่านหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อขอซื้อขายที่ดิน ส่วนพวกข้าจะขึ้นเขาล่าสัตว์เพิ่ม”

ในที่สุดจ้าวเหยียนก็ยอมเห็นด้วยกับความคิดของบุตรสาวหลังจากที่คิดทบทวนอย่างถี่ถ้วนแล้วและเห็นว่าเป็นจริงตามที่บุตรสาวเอ่ยมาจริง ๆ

“ได้ ถ้าอย่างนั้นก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ค่อยพูดคุยกันอีกครั้งก็ไม่สาย”

ชายชราเอ่ยจบการประชุมในค่ำคืนนี้เพื่อให้ทุกคนกลับไปพักผ่อนกันเสีย

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

สมาชิกทั้งห้าคนเองก็เอ่ยรับคำของชายชราอย่างว่าง่ายก่อนจะลุกพากันเดินกลับเข้าห้องนอนของตนเองในทันที

ด้านจ้าวโม่เองก็เดินกลับห้องนอนไปพร้อมกับบิดมารดาเพื่อเข้านอนเช่นเดียวกัน โดยบ้านของนางที่กำลังอาศัยอยู่ในตอนนี้มีเพียงสามห้องนอนเท่านั้น

ห้องแรกเป็นของท่านตาที่นอนคนเดียว ส่วนห้องที่สองเป็นห้องของนางกับบิดามารดา และห้องสุดท้ายเป็นห้องนอนของพี่ชายทั้งสอง

ในครั้งแรกที่นางมาอยู่ในร่างนี้ก็รู้สึกอึดอัดไม่น้อยที่ต้องนอนร่วมห้องกับท่านพ่อท่านแม่ของเจ้าของร่าง

แต่เมื่อรู้เหตุผลนางจึงต้องจำใจนอนไปเช่นนั้นโดยที่นางได้ตั้งใจเอาไว้ว่าถ้ามีเงินสิ่งแรกที่นางจะทำเลยก็คือการสร้างบ้านใหม่ให้กับตนเองเสีย

ดังนั้นเมื่อนางมีเงินแล้วจึงได้เอ่ยถึงเรื่องการสร้างบ้านเป็นเรื่องแรกตามที่เอ่ยไปเมื่อครู่นั่นเอง

ในค่ำคืนนี้ครอบครัวของจ้าวโม่ต่างก็นอนหลับไปพร้อมกับความสุข พร้อมกับความฝันที่อยากจะมีบ้านใหม่เป็นของตนเองเสียที

รุ่งเช้าวันต่อมาหลังจากที่สมาชิกบ้านจ้าวทุกคนทานมื้อเช้ากันเสร็จเรียบร้อย จ้าวเหยียนกับบุตรชายทั้งสองก็พากันขึ้นเขาล่าสัตว์ตามปกติ

นางฟานซื่อหลังจากที่ไม่ได้ไปทำงานบ้านใหญ่อีกแล้วก็มีเวลาปัดกวาดบ้านเรือนของตนเอง

ส่วนจ้าวโม่กับผู้เป็นตาเองก็ได้เดินทางไปยังบ้านของกู้เชาหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อติดต่อซื้อที่ดินผืนใหม่ในทันที

ซึ่งในระหว่างทางที่สองตาหลานเดินไปนั้น เด็กสาวก็ได้เอ่ยถามความคิดเห็นของชายชราขึ้นมาเพื่อคร่าเวลา

“ท่านตามีที่ดินที่สนใจอยู่หรือไม่เจ้าคะ”

“ที่ดินที่สนใจรึ? มีสิเพียงแต่ตาคิดว่าคงไม่มีปัญญาซื้อที่ดินเพิ่มได้จึงไม่ได้สนใจแล้ว”

จ้าวเหว่ยทำท่าครุ่นคิดอยู่สักพักหลังจากได้ยินคำถามจากเด็กสาว จนเมื่อเขาคิดออกมาได้แล้วถึงได้เอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าเศร้าหมองเล็กน้อย

“เป็นที่ดินตรงไหนหรือเจ้าคะที่ท่านตาสนใจ”

เมื่อจ้าวโม่ได้ยินว่ามีที่ดินที่ชายชราสนใจก็รีบเอ่ยถามขึ้นด้วยความสนใจ

“เป็นที่ดินผืนใหญ่ตรงหน้าทางเข้าหมู่บ้านของเรานั่นแหละ ตาคิดว่ามันเป็นที่ดินที่ดีมากเลยละ แต่ไม่รู้ว่าราคาจะสูงแค่ไหน”

จ้าวโม่เริ่มคิดภาพที่ดินตรงที่ผู้เป็นตาเอ่ยบอกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะนึกออกว่ามันเป็นที่ดินที่ดีตามที่ชายชราเอ่ยบอกจริง ๆ

เพราะที่ดินว่างตรงหน้าหมู่บ้านนั้นเป็นที่ดินที่ทำเลดีมาก เป็นที่ดินที่ทอดยาวไปจนถึงลำธารที่ไหลผ่านลงมาจากภูเขาลูกข้าง ๆ

รอบ ๆ ที่ดินเองก็ยังไร้บ้านของผู้คน เหมาะกับการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขตามนิสัยรักสงบของนางเป็นอย่างมาก

“ข้าก็คิดว่าดีเหมือนที่ท่านตาพูดมาเช่นกันเจ้าค่ะ”

แต่เจ้าโม่ไม่ได้เอ่ยบอกกับผู้เป็นตาว่านางต้องการที่จะซื้อที่ดินผืนนี้หรือไม่ เด็กสาวทำเพียงแค่เอ่ยเห็นด้วยกับคำพูดของอีกฝ่ายเท่านั้น

ก่อนที่บทสนทนาของคนทั้งสองจะจบลงเพราะว่าพวกเขาได้พากันเดินไปจนถึงหน้าบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านกู้พอดี

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้านอยู่หรือไม่?”

จ้าวเหว่ยเป็นคนเอ่ยเรียกเจ้าของบ้านขึ้นหลังจากที่เขากับหลานสาวได้เดินมาหยุดลงตรงทางเข้าบ้านแล้ว

รอไม่นานร่างของกู้เชาก็เดินเปิดประตูบ้านออกมาเพื่อดูว่าเป็นใครที่มาหาตนถึงบ้านเช่นนี้ จนเขาเห็นว่าเป็นสองตาหลานบ้านจ้าวถึงได้เอ่ยทักทายตอบอีกฝ่าย

“อ้าวท่านอาจ้าว โม่เอ๋อร์ มาหาข้าถึงบ้านเช่นนี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเช่นนั้นหรือ?”

คำทักทายถามไถ่จากกู้เชาทำเอาสองตาหลานบ้านจ้าวถึงกับใบหน้าหดลงเล็กน้อยอย่างละอายใจ

เพราะทุกครั้งที่พวกเขาพบกันก็มักจะเป็นตอนที่มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นทั้งสิ้น จึงไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะทักทายพวกเขาเช่นนี้

“คารวะหัวหน้าหมู่บ้านเจ้าค่ะ ไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรอกเจ้าค่ะ เพียงแค่วันนี้ข้ากับท่านตาจะมาติดต่อขอซื้อที่ดินใหม่กับท่านหัวหน้าเพียงเท่านั้น”

“โอ้ว! ว่าอย่างไรนะ?”

กู้เชาที่ได้ยินคำบอกเล่าจากเด็กสาวว่าพวกเขาต้องการมาซื้อที่ดินผืนใหม่ก็รู้สึกตกใจระคนแปลกใจเป็นอย่างมาก จนเขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามทั้งสองขึ้นมาอีกครั้ง

“ข้ามาติดต่อขอซื้อที่ดินตามที่โม่เอ๋อร์เอ่ยมาเมื่อครู่นั่นแหละ”

จ้าวเหว่ยเป็นคนเอ่ยยืนยันคำพูดของหลานสาวขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเขารู้ดีว่าเพราะอะไรอีกฝ่ายจึงได้มีท่าทางเช่นนั้น

“ข้าถามได้หรือไม่ว่าพวกท่านได้เงินมาจากไหนมาซื้อกัน”

คำถามที่ดูเสียมารยาทในความคิดของจ้าวโม่ที่ชายสูงวัยตรงหน้าเอ่ยถามพวกนางขึ้นมาทำให้ใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กสาวบึ้งตึงขึ้นมาด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

ยังดีที่จ้าวเหว่ยนั้นรีบจับต้นแขนของหลานสาวเอาไว้อย่างห้ามปรามได้ทัน พร้อมกันนั้นก็เอ่ยบอกเล่าถึงที่มาที่ไปของเงินที่จะนำมาซื้อที่ดินในครั้งนี้ให้อีกฝ่ายได้รู้

“เป็นข้าที่พบสมุนไพรบางอย่างเข้าแล้วขายได้เงินมาจำนวนหนึ่ง พวกข้าจึงตกลงกันว่าจะนำเงินนั้นมาซื้อที่ดินผืนใหม่”

“อ้อเป็นเช่นนี้เอง โม่เอ๋อร์ที่ข้าต้องถามเช่นนั้นเพราะมันคือหน้าที่ของหัวหน้าหมู่บ้านที่ต้องรู้ก่อนว่าเงินที่นำมาซื้อไม่ใช่เงินที่ไม่ดี”

“ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยถ้าหากว่าคำถามของข้าทำให้เจ้ารู้สึกไม่พอใจ”

หลังจากที่กู้เชาได้รู้ที่มาที่ไปของเงินแล้วเขาจึงได้หันไปเอ่ยอธิบายให้เด็กสาวตรงหน้าที่กำลังทำสีหน้าไม่พอใจเขาได้เข้าใจว่ามันมีเหตุผลของมันอยู่

==========================================================================================

ยัยน้องจะซื้อที่ดินใหม่แล้ว ได้กลิ่นความรวยมาแต่ไกลเลย