พวกเราร่ำรวยแล้วเจ้าค่ะ

“ว่าอย่างไร หรือว่าราคามันยังต่ำไปเช่นนั้นข้าเพิ่มให้เป็นหกสิบตำลึงทองเป็นอย่างไร พวกเจ้าพอใจหรือไม่?”

เมื่อเสิ่นหลางเห็นว่าสองตาหลานเอาแต่นั่งเงียบไม่ยอมเอ่ยตอบตนเองก็รู้สึกเป็นกังวลว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่พอใจกับราคาที่ตนเองเสนอให้เมื่อสักครู่นี้

ดังนั้นเขาจึงได้ตัดสินใจเพิ่มราคาให้กับลูกค้าคนสำคัญเพิ่มอีกสิบตำลึงทองเพื่อให้อีกฝ่ายตกลงขายเห็นหลินจือแดงทั้งหมดให้กับเขาเสีย

เพราะเขามีความจำเป็นที่จะต้องใช้มันจริง ๆ ด้วยเขาสามารถนำมันไปเพิ่มราคากับคนที่จะมาซื้อกับเขาได้อีกมากนั่นเอง

“ตกลงเจ้าค่ะ ข้ากับท่านตาตกลงขายเห็ดหลินจือทั้งหมดให้กับเถ้าแก่เสิ่นในราคาดอกละหกสิบตำลึงทองเจ้าค่ะ”

เป็นจ้าวโม่ที่เอ่ยตกปากรับคำตอบรับราคาที่อีกฝ่ายเสนอมาให้ เพราะนางเห็นว่าในตอนนี้ท่านตาของนางนั้นได้สติหลุดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ซึ่งคำตอบของเด็กสาวก็สร้างความดีใจให้กับเสิ่นหลางเป็นอย่างมาก นั่นเป็นเพราะว่าเขามีสมุนไพรที่บุคคลสำคัญต้องการมากที่สุดมาอยู่ในมือของเขาแล้วในตอนนี้

“ดี เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ ใครอยู่ข้างนอกบ้างเข้ามานี่หน่อยสิ”

เสิ่นหลางเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ จากนั้นเขาจึงได้เอ่ยเรียกเด็กในร้านเพื่อต้องการจะสั่งงานให้อีกฝ่ายไปทำอย่างรวดเร็ว

รอเพียงเสี้ยวนาทีก็มีคนเปิดประตูเข้ามาภายในห้อง และคนที่เข้ามาใหม่ก็หาใช่ใครที่ไหน แต่เป็นฮ่าวเอ้อหลงจู๊ของร้านนั่นเอง

“นายท่านมีสิ่งใดหรือขอรับ”

เมื่อเข้ามาภายในห้องแล้วนั้นฮ่าวเอ้อก็รีบเอ่ยถามผู้เป็นเจ้านายของตนเองในทันทีว่ามีสิ่งใดให้ตนรับใช้หรือไม่

“พี่ฮ่าวท่านช่วยไปเตรียมเงินสามร้อยตำลึงทองมาให้ข้าที เสร็จแล้วนำมาให้ข้าที่ห้องนี้ด้วย”

เสิ่นหลางเอ่ยสั่งการลูกน้องคนสนิทของตนเองในทันทีอย่างรีบร้อน เพราะเขาเกรงว่าชายชราตรงหน้าอาจจะเปลี่ยนใจไม่ขายให้กับเขาแล้ว

“ขอรับนายท่าน”

ทางด้านฮ่าวเอ้อเองก็รีบเอ่ยตอบรับคำของเจ้านายอย่างว่าง่าย จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปเพื่อจัดเตรียมเงินตามจำนวนที่ได้รับมอบหมายอย่างเร่งรีบ

หลังจากที่หลงจู๊จากไปแล้วภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ด้วยว่าจ้าวเหว่ยนั้นยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง ส่วนจ้าวโม่เองก็ทำเพียงนั่งอย่างเงียบ ๆ ไม่เอ่ยสิ่งใด

ด้านเสิ่นหลางเองก็ยังคงนั่งขบคิดถึงเรื่องกำไรของราคาเห็ดหลินจือที่ตนเองรับซื้อมาที่กำลังจะได้ในอีกไม่กี่วันนี้อย่างมีความสุข ดังนั้นจึงทำให้ภายในห้องนั้นเงียบสงัดลง

เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูปฮ่าวเอ้อก็กลับเข้ามาภายในห้องอีกครั้งพร้อมกับถุงใส่ก้อนตำลึงจำนวนสามร้อยตำลึงทองตามที่เจ้านายต้องการ

“มาแล้วขอรับ นี่เงินจำนวนสามร้อยตำลึงทองตามที่ท่านต้องการขอรับ”

จบคำพูดของหลงจู๊ฮ่าว สติของจ้าวเหว่ยที่หลุดไปแล้วก็กลับเข้าร่างในทันทีเพราะแรงสะกิดจากหลานสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

“มอบให้พวกเขาเสีย”

เสิ่นหลางเอ่ยบอกลูกน้องคนสนิทอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายได้ยื่นถุงใส่เงินมาตรงหน้าของตนเอง ซึ่งฮ่าวเอ้อก็รีบเปลี่ยนทิศทางส่งมอบไปให้กับสหายรุ่นน้องที่นั่งทำสีหน้าเหรอหราอย่างคนทำสิ่งใดไม่ถูก

ก่อนจะมีมือเล็ก ๆ ของเด็กสาวที่เป็นคนเอื้อมมารับถุงเงินนั้นไปนับแทนผู้เป็นตาที่ยังตั้งสติได้ไม่ดีเท่าไหร่แทนเสีย

“ครบตามที่ตกลงกันเอาไว้หรือไม่เด็กน้อย จริงสิเจ้าชื่อว่าอะไรเช่นนั้นรึ?”

เมื่อเสิ่นหลางเห็นว่าเด็กสาวตรงหน้าได้ตรวจนับเงินจนเสร็จเรียบร้อยจึงได้เอ่ยถามอีกฝ่ายขึ้นมาอีกครั้ง และยังไม่ลืมที่จะเอ่ยถามชื่อแซ่ของเด็กสาวด้วยความเอ็นดูในความฉลาดของอีกฝ่ายด้วย

“เรียนเถ้าแก่เสิ่น ครบตามที่ตกลงกันเอาไว้เจ้าค่ะ ข้าแซ่จ้าวชื่อจ้าวโม่ ส่วนท่านตาของข้าชื่อจ้าวเหว่ยเจ้าค่ะ”

จ้าวโม่เอ่ยตอบชายสูงวัยตรงหน้าด้วยท่าทางสงบนิ่งและน้ำเสียงนิ่งสงบอย่างไม่รู้สึกตื่นเต้นกับจำนวนเงินตรงหน้า สร้างความแปลกใจให้กับเสิ่นหลางไม่น้อย

“เช่นนั้นรึโม่เอ๋อร์ ข้าเรียกเช่นนี้ได้ใช่หรือไม่ ส่วนเจ้าก็เรียกข้าว่าท่านลุงเสิ่นก็แล้วกัน”

คำพูดของเสิ่นหลางทำให้คนทั้งสามที่อยู่ในห้องมีสีหน้าตื่นตะลึงขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน ด้วยพวกเขาทั้งสามไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยออกมาเช่นนี้

“เอ่อ...ข้าเกรงว่ามันจะดูไม่เหมาะสมขอรับ ต้องขอบคุณเถ้าแก่เสิ่นมากที่เอ็นดูโม่เอ๋อร์ของพวกเรา แต่พวกข้าขอรับไว้เพียงแค่น้ำใจก็พอแล้วขอรับ”

เป็นจ้าวเหว่ยที่เอ่ยปากขึ้นแทนหลานสาวของเขา ด้วยพวกเขาเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดามีหรือจะกล้ารับน้ำใจเช่นนั้นของอีกฝ่ายได้

“ไม่เป็นไร เช่นนั้นถ้าครั้งหน้าพวกเจ้ามีสมุนไพรมาขายก็อย่าลืมนึกถึงร้านของข้าด้วยนะ”

เสิ่นหลางย่อมเข้าใจถึงความลำบากใจของทั้งสองคนดี เขาจึงไม่คิดที่จะเอ่ยบังคับหรือกดดันอีกฝ่าย แต่กลับเอ่ยทิ้งท้ายให้กับสองตาหลานอย่างติดตลกแทนเพียงเท่านั้น

“แน่นอนเจ้าค่ะ ข้าจะต้องมาขายให้ร้านของเถ้าแก่เสิ่นเป็นร้านแรกอย่างแน่นอน”

จ้าวโม่เอ่ยตบมุขของชายสูงวัยด้วยน้ำเสียงสดใสอย่างเอาใจ ทำให้บรรยากาศภายในห้องกลับมาผ่อนคลายลงอีกครั้ง

“เช่นนั้นข้าจะรอเจ้านะโม่เอ๋อร์ ไปเถิดนี่ก็นานมากแล้ว”

เสิ่นหลางเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเอ็นดูเด็กสาว พร้อมกับเอ่ยบอกลาให้กับสองตาหลานรีบกลับกันได้แล้ว เพราะผ่านไปสักพักแล้ว

“เช่นนั้นพวกข้าขอตัวลากลับก่อนะขอรับ”

“ข้าลากลับก่อนนะเจ้าคะ”

สองตาหลานสกุลจ้าวเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะทำความเคารพเถ้าแก่ร้านแล้วรีบเดินออกจากห้องไปในที่สุด

หลังจากออกมาพ้นห้องประเมินราคาแล้ว จ้าวโม่กับท่านตาของนางก็เอ่ยลาฮ่าวเอ้ออีกครั้ง จากนั้นทั้งสองคนจึงได้ตัดสินใจเดินไปยังร้านรับฝากเงินของเมืองเพื่อนำเงินไปฝากเอาไว้ในทันที

โดยตลอดทางที่เดินไปยังร้านรับฝากเงินนั้นจ้าวเหว่ยมีท่าทีหวาดระแวงผู้คนเป็นอย่างมาก จนทำให้จ้าวโม่อดรู้สึกขบขันกับท่าทางของผู้เป็นตาจนหลุดเสียงหัวเราะออกมาไม่ได้

“อุบส์ ฮ่า ฮ่า ท่านตาเจ้าคะ ท่านช่วยเดินให้มันดี ๆ หน่อยจะได้หรือไม่ ยิ่งท่านแสดงท่าทางเช่นนี้ผู้คนก็ยิ่งสนใจท่านตานะเจ้าคะ”

จบคำพูดของหลานสาวจ้าวเหว่ยถึงได้รู้สึกตัวว่าตลอดทางที่เดินมาตนเองดันเผลอแสดงท่าทางน่าขบขันต่อหน้าผู้คนมากมายเสียแล้ว

เมื่อรู้สึกตัวชายชราจึงได้ปรับท่าทางให้กลับไปเป็นปกติอีกครั้ง จนในที่สุดสองตาหลานก็เดินไปถึงร้านรับฝากเงินที่ใหญ่ที่สุดและเป็นแห่งเดียวในเมืองนี้อีกด้วย

จ้าวโม่ให้ชายชราเป็นคนนำเงินเข้าไปฝากจำนวนสองร้อยเก้าสิบแปดตำลึงทอง ส่วนตัวนางเก็บเอาไว้สองตำลึงทองเพื่อใช้สำหรับใช้จ่ายซื้อข้าวของกลับบ้านในวันนี้

โดยจ้าวโม่ให้เพียงผู้เป็นตาเข้าไปด้านใน ส่วนตัวนางเองนั้นก็นั่งรออีกฝ่ายอยู่ใต้ต้นไม้ฝั่งตรงข้ามกับหน้าร้านรับฝากเงินอย่างใจเย็น

พร้อมกับที่ภายในสมองน้อย ๆ ของนางก็เริ่มคิดวางแผนเอาไว้ว่าตนเองจะหาซื้อสิ่งใดบ้างและต้องการทำกิจการอะไรเป็นสิ่งแรก

ผ่านไปไม่นานจ้าวเหว่ยก็เดินออกมาจากร้านรับฝากเงินพร้อมกับป้ายไม้เนื้อแข็งสีแดงที่เป็นเหมือนสมุดฝากเงินมาหนึ่งป้าย

แต่ชื่อที่สลักเอาไว้เพื่อแทนชื่อเจ้าของเงินนั้นกลับเป็นชื่อของจ้าวโม่หาใช่ชื่อของตนเอง เมื่อจ้าวโม่เห็นเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามชายชราออกไป

“ท่านตาไม่ได้ฝากเงินในชื่อของท่านหรือเจ้าคะ แล้วทำไมจึงได้ฝากเป็นชื่อของข้าแทนกัน”

“เงินทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเจ้าที่หาสมุนไพรพวกนั้นพบ ตาฝากเป็นชื่อเจ้าก็สมควรแล้ว”

แต่คำตอบที่ได้จากผู้เป็นตากลับทำให้ใบหน้างามของจ้าวโม่ตึงขึ้นมาด้วยความไม่พอใจและน้อยใจ ก่อนที่เด็กสาวจะเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

“ท่านตาเห็นข้าเป็นคนอื่นไปแล้วหรือเจ้าคะ หรือว่าท่านตาไม่ต้องการหลานสาวคนนี้แล้วกัน”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะโม่เอ๋อร์! เพียงแค่ตาคิดว่าเงินที่ได้มาทั้งหมดนั้นสมควรที่จะเป็นของหลานเพียงเท่านั้นเอง ตาไม่เคยคิดเช่นที่เจ้ากล่าวมาเลยนะ”

จ้าวเหว่ยที่ได้ยินน้ำเสียงตัดพ้อของหลานสาวด้วยความน้อยใจก็รู้สึกร้อนใจจนทำสิ่งใดไม่ถูก ได้แต่รีบเอ่ยอธิบายให้กับหลานสาวของตนเองเพื่อให้อีกฝ่ายไม่คิดไปไกลจนเสียใจอีก

==========================================================================================

เอ็นดูท่านตาพอได้ยินราคาก็สติหลุดไปเลย ยัยน้องน่ารักไม่ไหว