เข้าเมืองขายสมุนไพร

“ว่าอะไรนะโม่เอ๋อร์?”

จ้าวเหว่ยเอ่ยถามหลานสาวของตนเองขึ้นหลังจากได้ยินเสียงของเด็กสาวเอ่ยพึมพำอะไรบางอย่าง

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะท่านตา ข้าเพียงแค่กำลังบ่นกับตัวเองเท่านั้น ว่าแต่พวกเราใกล้จะถึงกันหรือยังเจ้าคะ?”

จ้าวโม่เอ่ยตอบผู้เป็นตาอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่นางจะเอ่ยถามอีกฝ่ายว่าใกล้จะถึงจุดหมายกันหรือยัง

“ใกล้แล้วละ น่าจะอีกไม่นานนี่แหละ”

เมื่อได้รับคำตอบจากชายชราจ้าวโม่จึงทำเพียงพยักหน้ารับแทนคำตอบ จากนั้นเด็กสาวก็หันหน้ากลับไปมองวิวสองข้างทางแทนหน้าของสองแม่ลูกบ้านจ้าวที่เอาแต่นั่งมองหน้าของตนเองราวกับจะสิงร่างอยู่ในตอนนี้แทน

ผ่านไปราว ๆ หนึ่งเค่อในที่สุดวัวเทียมเกวียนที่จ้าวโม่กับท่านตาของนางนั่งมาก็หยุดลงตรงหน้าประตูทางเข้าของเมืองหานเป็นที่เรียบร้อย

หลังจากที่จ้าวโม่กับท่านตาของนางลงจากวัวเทียมเกวียนกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ได้จ่ายค่าโดยสารในครั้งนี้คนละสองอีแปะ

จากนั้นสองตาหลานก็พากันเดินสะพายตะกร้าเดินผ่านประตูเมืองเข้าไปเพื่อไปยังร้านรับซื้อสมุนไพรที่ชายชราคุ้นเคยต่อ

ตลอดสองข้างทางที่จ้าวโม่เดินผ่านจะมีร้านรวงขายของอยู่ตลอด เพราะเส้นทางหลักที่พวกทั้งสองใช้เดินอยู่ในตอนนี้เป็นเส้นทางหลักของชาวเมืองหานแห่งนี้ใช้กัน

เดินไปได้สักพักชายชราก็พาจ้าวโม่ไปหยุดลงตรงหน้าร้านขายสมุนไพรแห่งหนึ่งที่มีขนาดร้านปานกลางค่อนไปทางใหญ่ และมีผู้คนกำลังยืนรอซื้อของอยู่พอสมควร

“ร้านนี้หรือเจ้าค่ะที่ท่านตาเคยทำงานเมื่อก่อน?”

จ้าวโม่เอ่ยถามชายชราขึ้นหลังจากที่นางแน่ใจแล้วว่าคงจะเป็นร้านขายสมุนไพรแห่งนี้แน่นอนที่ท่านตาของนางเคยทำงานด้วย

“ไม่ใช่หรอก ร้านที่ตาเคยทำงานคือร้านฝั่งตรงข้ามนั่นต่างหาก ส่วนร้านนี้ตาแค่สนิทกับหลงจู๊ของร้าน”

คำตอบของผู้เป็นตาทำให้จ้าวโม่รู้สึกสับสนไม่น้อย เพราะนางไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดท่านตาของนางจึงไม่นำสมุนไพรไปขายให้กับร้านขายสมุนไพรที่ตนเองเคยทำงานด้วย จนคำพูดต่อมาของอีกฝ่ายที่ทำให้เด็กสาวเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในทันที

“เจ้าคงสงสัยละสิท่าว่าเพราะอะไรทำไมตาถึงไม่นำสมุนไพรของพวกเราไปขายที่ร้านฝั่งนั้นแต่เลือกมาขายให้กับร้านแห่งนี้แทน”

“นั่นก็เพราะว่าร้านที่ตาเคยทำงานมาก่อนนั้นค่อนข้างเห็นแก่ตัว ชอบกดราคาสมุนไพรที่พวกชาวบ้านนำมาขายให้ เถ้าแก่ร้านเองก็เป็นคนไร้ศีลธรรม ดังนั้นตาจึงไม่คิดจะพาเจ้าไปขายสมุนไพรที่นั่นอย่างไรเล่า”

“แล้วร้านนี้ดีกว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ ท่านตาถึงได้เลือกขายให้กับร้านนี้แทนที่จะเป็นร้านอื่น ๆ ที่มีอยู่ไม่น้อย”

จ้าวโม่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามถึงสาเหตุของการตัดสินใจของชายชรา ด้วยถึงแม้ว่าร้านก่อนจะไม่ดี แต่ก็ยังมีร้านขายสมุนไพรร้านอื่นอยู่อีกตั้งมากให้ท่านตาของนางเลือก แต่อีกฝ่ายกลับเลือกที่จะนำมันมาขายให้กับร้านแห่งนี้แทน

“นั่นก็เป็นเพราะว่าเถ้าแก่ร้านของที่นี่ให้ราคาที่ยุติธรรมกับพวกชาวบ้านที่นำสมุนไพรมาขายกับทางร้านโดยไม่แบ่งแยกชนชั้นอย่างไรเล่า”

“ที่ร้านแห่งนี้ตีราคาของสินค้าอย่างยุติธรรม ไม่เอาเปรียบคนขายและยังคอยช่วยเหลือพวกชาวบ้านที่เดือดร้อนอยู่ตลอด ตาจึงได้เลือกร้านแห่งนี้แทน”

จ้าวเหว่ยเอ่ยบอกเล่าเกี่ยวกับเรื่องราวและประวัติของร้านขายสมุนไพรตรงหน้าให้กับหลานสาวของเขาได้รับฟังและรับรู้เอาไว้ไปตามความจริง

จ้าวโม่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้ารับเพื่อแสดงความเห็นด้วยกับคำพูดของชายชรา จากนั้นสองตาหลานสกุลจ้าวจึงได้เดินเข้าไปด้านในร้านรับซื้อและขายสมุนไพรตรงหน้าในทันที

“อ้าวอาเหว่ยวันนี้มีสมุนไพรมาขายให้กับร้านของข้าเช่นนั้นรึ?”

ทันทีที่ชายชราที่ทำหน้าที่จ่ายสมุนไพรเห็นหน้าของจ้าวเหว่ยเขาก็เอ่ยทักทายอีกฝ่ายอย่างสนิทสนมขึ้นมา

“ขอรับพี่ฮ่าว วันนี้ข้ามีสมุนไพรบางอย่างมาขายให้กับร้านของท่านจริง”

จ้าวเหว่ยเอ่ยตอบรับคำของสหายรุ่นพี่ที่นับถืออย่างเป็นกันเองเช่นเดียวกัน

“โอ้ว แล้วนั่นใครกันรึ? หรือว่าจะเป็นโม่เอ๋อร์ที่เจ้าเอ่ยถึงบ่อยๆ กันเล่า”

ฮ่าวเอ้อ ชายวัย 63 ปีเอ่ยถามรุ่นน้องตรงหน้าเมื่อสังเกตเห็นว่าข้างกายของสหายรุ่นน้องยังมีเด็กสาวติดตามมาด้วย

“ใช่แล้วขอรับนี่จ้าวโม่หลานสาวคนเล็กของข้างเอง โม่เอ๋อร์รีบทักทายท่านตาฮ่าวสิ”

จ้าวเหว่ยเอ่ยตอบคำถามจากหลงจู๊ของร้านอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะหันมาเอ่ยกับหลานสาวให้ทักทายชายชราตรงหน้า

“คารวะท่านตาฮ่าวเจ้าค่ะ”

“ตามสบายเถิดโม่เอ๋อร์ ไป ๆ เข้าไปด้านในห้องรับซื้อได้แล้ว เดี๋ยวข้าจะไปตามผู้อาวุโสเสิ่นให้ไปตีราคาสมุนไพรของพวกเจ้าให้”

หลังจากที่เด็กสาวเอ่ยทักทายจบชายชราก็ยิ้มรับอย่างใจดี จากนั้นฮ่าวเอ้อจึงได้หันกลับไปเอ่ยขึ้นอีกครั้งกับผู้เป็นสหายรุ่นนี้ตรงหน้าของเขาอย่างรู้กันดี

“ขอรับ ขอบคุณพี่ฮ่าวมาก พวกเราไปกันเถิดโม่เอ๋อร์”

ทางด้านจ้าวเหว่ยเองก็เอ่ยตอบรับคำของสหายรุ่นพี่จบ แล้วหันไปเอ่ยกับหลานสาวที่ยืนอยู่ด้านข้างก่อนจะพากันเดินตรงไปยังของประเมินราคาในทันทีอย่างไม่ให้เสียเวลา

เมื่อจ้าวโม่เข้าไปภายในห้องประเมินราคาก็พบเข้ากับชายราที่แต่งกายด้วยชุดผ้าไหมอย่างดี มองดูก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงจะเป็นคนที่มีฐานะไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

“คารวะนายท่านเสิ่นขอรับ”

จ้าวเหว่ยเอ่ยทักทายอีกฝ่ายด้วยความนอบน้อม นั่นยิ่งทำให้จ้าวโม่ที่กำลังลอบสังเกตอีกฝ่ายอยู่อย่างเงียบ ๆ มั่นใจว่าอีกฝ่ายคงจะเป็นคนมีชื่อเสียงมากตามที่ตนเองคาดเดาเอาไว้อย่างแน่นอน

“อืม นั่งก่อนสิ”

เสิ่นหลาง ชายสูงวัยอายุประมาณ 55 ปีเอ่ยรับคำของลูกค้าเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเอ่ยให้คนตรงหน้าที่ดูแล้วอายุคงจะมากกว่าตนเองกับเด็กสาวนั่งลงเพื่อเริ่มตรวจดูสินค้าอย่างรวดเร็ว

“ขอรับ”

จบคำตอบรับของจ้าวเหว่ย สองตาหลานก็รีบพากันนั่งประจำที่ฝั่งตรงข้ามของอีกฝ่ายในทันที

“เอาสมุนไพรที่เจ้าต้องการจะขายออกมาให้ข้าตรวจได้เลย”

เสิ่นหลางเอ่ยขึ้นหลังจากเห็นว่าทั้งสองได้นั่งลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพื่อไม่ให้เสียเวลา

“นี่ขอรับ”

จ้าวเหว่ยเอ่ยจบก็ล้วงเข้าไปในถุงผ้าที่พกติดตัวมา ก่อนจะหยิบเอาห่อผ้าขาวด้านในออกมาวางลงตรงหน้าของเถ้าแก่ร้านตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

เมื่อเสิ่นหลางเห็นดังนั้นเขาจึงได้ยื่นมืออกไปหยิบห่อผ้าสีขาวตรงหน้ามาวางลงตรงหน้าของตนเอง

ก่อนจะลงมือเปิดห่อผ้าออก จนเผยให้เห็นสมุนไพรที่อยู่ด้านใน ดวงตาเรียวเล็กของเสิ่นหลางก็ต้องเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง

เพราะสิ่งที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้าในตอนนี้คือเห็ดหลินจือแดงที่หาได้ยากยิ่งนัก ทั้งยังกำลังเป็นที่ต้องการจากเหล่าชนชั้นสูงที่อยู่ในเมืองหลวง

เหล่าพ่อค้าเองก็ต่างตามหาสมุนไพรหายากตัวนี้อยู่ตลอด แต่ก็ไม่พบเจอ จนในวันนี้ที่เขาได้เห็นสองตาหลานที่แต่งตัวเหมือนชาวบ้านธรรมดานำมันมาขายให้กับร้านของเขา

“นี่มัน! เจ้าเป็นคนพบมันเช่นนั้นรึ?”

น้ำเสียงที่เจือไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ และรู้สึกยินดีของชายสูงวัยตรงหน้าที่เอ่ยถามสองตาหลานออกไปอย่างใคร่รู้

“ขอรับ เมื่อวานข้ากับหลานสาวขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรแล้วบังเอิญพบมันเข้าพอดี จึงได้นำมันมาขายให้กับร้านของท่านในวันนี้”

เป็นจ้าวเหว่ยที่เป็นผู้เอ่ยตอบคำถามของเสิ่นหลางที่มีท่าทางดีอกดีใจจนปิดไม่มิด

“ดียิ่ง นี่พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเจ้าเปรียบเสมือนผู้ช่วยชีวิตของข้าเอาไว้เลย เพราะในตอนนี้ก็กำลังมีคนตามหาสมุนไพรตัวนี้อยู่และเขาให้ราคาที่สูงมากอีกด้วย”

“ข้าดูแล้วเห็ดหลินจือทั้งห้าดอกนี้มีอายุเกือบ ๆ 8 ปีดังนั้นราคาของมันจะสูงขึ้นไปอีก”

“ข้าจะรับซื้อดอกละห้าสิบตำลึงทอง พวกเจ้าว่าอย่างไร”

“!!!”

จ้าวเหว่ยที่ได้ยินราคารับซื้อจากเถ้าแก่ร้านก็ถึงกับนั่งนิ่งอย่างคนสติหลุดด้วยความตกใจ แม้แต่จ้าวโม่เองก็ยังรู้สึกตกใจกับราคาที่คนตรงหน้าเสนอมาให้

==========================================================================================

โอ้วสมุนไพรยัยน้องได้ราคาดีมากเลย รีบขายเร็วเข้าลูกกก