ตอนที่ 3 จากลา

ตอนที่ 3 จากลา

จืออี้ยังนั่งอยู่ในพุ่มไม้นั้นอีกพักใหญ่ เธอกำลังคิด คิดถึงตัวเอง คิดถึงเรื่องราวในนิยาย คิดถึงเส้นทางชีวิตต่อจากนี้ ถ้าเรื่องเดินตามเดิม... เธอจะเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าเธอฝืนเปลี่ยน... ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สุดท้ายเธอจึงเลือกสิ่งเดียวที่สามารถควบคุมได้ นั่นคือ... ชีวิตของตัวเอง

จะอยู่ จะไป จะรัก จะเลิก จะเจ็บหรือไม่เจ็บ เธอจะเป็นคนเลือกเอง

เธอปลง... แต่ไม่ได้ยอมแพ้ พอคิดได้เช่นนั้น ก็พอทำให้ใจของเธอสงบลงได้บ้าง

“คุณหนู” เย่หานเรียกคนที่นั่งนิ่งอยู่ในพุ่มไม้

เสียงนั้นทำให้จืออี้เงยหน้าขึ้น เย่หานยืนอยู่ไม่ไกลนัก

เธอมองเขานิ่ง ๆ ไม่พูด ไม่ถาม ไม่ยิ้ม เธอจะยิ้มทำไมในเมื่อเขาทำให้เธออกหัก! ไม่ด่ากลับก็บุญแล้ว!

“เป่าเปา... มานั่งทำอะไรตรงนี้” เขาเลยเปลี่ยนชื่อเรียกที่เธอพยายามบังคับให้เขาเรียก ซึ่งเขาไม่ค่อยเรียกชื่อนี้มากนัก

“อยู่ตรงนี้นานหรือยัง” เขามองไปรอบ ๆ ที่มืดสนิท

“เป่าเปาบ้าบออะไร อย่ามาเรียกฉันแบบนั้น” ปฏิเสธไปแล้ว จะมาเรียกเธอแบบนั้นทำไม

“เอาไว้เรียกคนรักของนายนู่น... ตอนที่ยังไม่รู้มันก็ไม่เท่าไร แต่ตอนนี้รู้แล้วรู้สึกอี๋! ” เธอลุกขึ้นยืน ปัดเศษใบไม้ออกจากชายกระโปรง แล้วเดินผ่านเขาไป

คำว่าเป่าเปาเป็นคำที่เธอคิดและตั้งขึ้นมาเอาไว้เรียกกันสองคน คล้ายชื่อเล่น แต่พิเศษมากกว่า เหมือนคนรักเรียกกัน เธอตั้งชื่อให้ตัวเองว่า เป่าเปา ซึ่งมีความหมายว่า ที่รักตัวน้อย  และยังบังคับให้เขาเรียกชื่อนี้ แต่อย่างที่รู้... เขาไม่ค่อยเรียก นาน ๆ จะเรียกสักครั้งหนึ่ง จนบางครั้งที่เขาเรียก เธอก็ไม่หัน เพราะจำชื่อไม่ได้!

ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้นที่มีชื่อเรียก เขาก็มีเช่นกัน เธอเรียกเขาว่า เป่าเป้ย ซึ่งมีความหมายว่าของล้ำค่า เป็นคำที่คนรักชอบใช้เรียกกัน เธอเลยตั้งขึ้นมา แต่ตอนนี้เธอไม่ใช้แล้ว และคิดว่าควรอยู่ห่างจากเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เมื่อกลับถึงห้อง เธอปิดประตูลงเบา ๆ ราวกับไม่อยากให้เสียงนั้นไปรบกวนอะไรทั้งสิ้น ทั้งที่บ้านหลังนี้มีแค่เธออยู่กับพ่อเท่านั้น ส่วนภรรยาและลูกคนอื่น ๆ อยู่บ้านใครบ้านมัน แต่อยู่ในอาณาเขตเดียวกัน

อย่างที่รู้ว่าบ้านหลังนี้คือบ้านใหญ่ เป็นบ้านของแม่เธอที่เป็นภรรยาหลวงเท่านั้น แต่แม่เธอจากไปแล้ว ดังนั้นก็เหลือเพียงเธอกับพ่ออยู่ที่บ้านหลังนี้

เธอคือลูกของภรรยาหลวงเพียงคนเดียว และถือว่าโชคดีที่เธอคือผู้หญิงที่เกิดขึ้นท่ามกลางลูกชายมากมาย เลยทำให้พ่อทั้งรักและตามใจเธอมากกว่าลูกคนอื่น ๆ และที่บอกว่าดีนั้น เพราะสังคมในยุคนี้ยังเลือกชายเป็นใหญ่ ลูกชายต้องมาก่อนลูกสาว

“ต้องรีบจัดการทุกอย่าง ก่อนที่เราจะวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง... ” เธอมองสำรวจห้องนอนก็ได้แต่ถอนหายใจ เพิ่งสังเกตเห็นว่ามีของจำนวนไม่น้อยที่เกี่ยวข้องกับเขา

มีทั้งของที่เธอซื้อเพื่อใส่คู่กับเขา และของที่เขาซื้อให้ในวันเกิดของเธอ

“โอ๊ย... แก้วกาแฟคู่! ” จืออี้ทำท่าขนลุก เธอทำอะไรลงไปเนี่ย! หากเป็นคนรักกันมันก็น่ารักดี แต่นี่มีแค่เธอที่รักเขา แต่เขาไม่ได้รักเธอเลย!

“เก็บ ๆ เราต้องอยู่ให้ห่างจากพระเอก” เธอหยุดยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เริ่มเก็บมันทั้งหมดด้วยหัวใจที่ยังเจ็บปวด แต่ก็ยังปากดี ทั้งบ่น ทั้งพูด ทั้งเก็บของไปด้วย

เธอแยกของที่เขาเป็นคนให้ออกมาอีกกองหนึ่ง ของที่เธอเป็นคนซื้อเพราะคิดถึงเขา เธอแยกมันไว้อีกกองหนึ่ง หรือจะบอกว่าแยกสิ่งที่ควร ‘ส่งคืน’ ออกจากสิ่งที่ควร ‘ทิ้ง’

จืออี้ไม่ลังเล ของที่เคยซื้อเพราะอยากให้มันเป็นของคู่กัน เธอโยนมันทิ้งลงถังขยะ เสียงกระทบเบา ๆ ฟังดูธรรมดา แต่กลับเหมือนมีอะไรบางอย่างหลุดออกจากอกไปพร้อมกัน ส่วนของที่เขาเป็นคนให้ เธอจัดมันใส่กล่อง เมื่อเก็บจนครบหมดแล้ว เธอจึงปิดฝากล่องลง

“คุณหนูคะ เย่หานมาขอพบค่ะ” คนรับใช้เข้ามารายงานด้วยท่าทางเกร็ง ๆ

“ไม่ เอาของนี่ไปให้เขาด้วย” เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า แล้วใช้ให้เอาของที่เขาเคยซื้อให้ไปคืน เพราะถ้าเขาไม่เอาไป อย่างไรเธอก็ทิ้งอยู่ดี

เธอไม่ให้เขามาเจอ เพราะเธอตั้งใจจะตัดใจ หากยังเจอกัน เธอก็อาจใจอ่อน เพียงแค่เขายิ้มให้ แค่เขาทำดีด้วย เธอก็พร้อมที่จะคิดไปเองแล้วว่าเขาก็มีใจให้เธอเช่นกัน!

“ลากันตรงนี้ดีกว่า” เธอมองตามคนรับใช้แล้วก็นึกเสียดายสิ่งต่าง ๆ ที่เรามีร่วมกัน สำหรับเธอทุกอย่างล้วนมีค่า มีความสุขทุกครั้ง

แต่สำหรับเขานั้น... หากอ้างอิงตามเนื้อเรื่องคือช่วงเวลาที่ทุกข์เหลือหลาย เพราะเขาต้องคอยตามใจเธอทุกอย่าง หากไม่ตามใจ เธอจะไปใส่อารมณ์และลงโทษกับคนในบ้านโดยไร้เหตุผล ซึ่งคนที่ทำงานในบ้านนี้ก็มีหว่านหรูคนรักของเขาด้วย เวลาเธออารมณ์ไม่ดี เวลาที่ถูกขัดใจ หว่านหรูก็พลอยโดนไปด้วย

“คุณหนูให้เอานี่มาให้ แล้ว... คุณหนูคงไม่ออกมาพบ ฉันว่าครั้งนี้คุณหนูคงโกรธจริง ๆ แล้วล่ะ” เธอยื่นกล่องให้อีกฝ่าย

“ฝากดูแลคุณหนูด้วยนะ” เขารับกล่องมาถือไว้ น้ำหนักของมันไม่ได้มากนัก แต่ความรู้สึกกลับหนักกว่าที่คิดไว้

เขาถือกล่องนั้นด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ค่อย ๆ เปิดฝากล่อง ข้างในคือของที่เขาเคยเลือกให้คุณหนูในวันเกิดหรือวันสำคัญ มีทั้งผ้าพันคอ ปากกา หนังสือที่เขาเคยหยิบให้เพราะคิดว่าคุณหนูคงชอบ ทุกอย่างยังอยู่ครบเหมือนตอนที่เขาซื้อมา บ่งบอกว่าสิ่งของเหล่านี้ถูกเก็บรักษาอย่างดี

เขามองมันอยู่นาน สุดท้ายจึงปิดฝากล่องลง แล้วอุ้มมันไว้แนบอก จากตรงนั้น เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังชั้นบนของคฤหาสน์ ไฟในห้องนอนของคุณหนูยังคงเปิดอยู่ บ่งบอกว่าเจ้าของห้องยังอยู่ตรงนั้น

“ลาก่อน... คุณหนู” เขามองอยู่นาน ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ ราวกับไม่ได้ตั้งใจให้ใครได้ยิน จากนั้นจึงหันไปหาหว่านหรูที่ยืนรออยู่

“นายใจดีแบบนี้ไง คุณหนูเลยเอาแต่ใจและคิดว่านายก็มีใจ แต่ก็เข้าใจได้ เพราะนายคนเดียวเลยทำให้คนงานในบ้านใหญ่อยู่กันอย่างสงบ” ขอแค่มีเขาที่เอาใจคุณหนู ก็ทำให้ทั้งบ้านอยู่กันอย่างสงบแล้ว

“ไปกันเถอะ ฉันจะไปส่งถึงหน้าปากซอย” หว่านหรูอยากไปส่งเขาจริง ๆ เพราะไม่รู้อีกนานแค่ไหนถึงจะได้เจอกันอีก

“ไม่ต้องหรอก มันมืดแล้ว” เย่หานส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

“ไปเถอะ ฉันอยากไปส่ง” หว่านหรูไม่ยอม

เมื่อรู้ว่าห้ามอะไรไม่ได้ เย่หานเลยไม่ได้พูดอะไรอีก

ทั้งสองคนจึงเดินออกไปพร้อมกัน ทิ้งไว้เพียงแสงไฟจากหน้าต่างบานหนึ่ง ที่ยังคงสว่างอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนนี้