ตอนที่ 2 พิสูจน์

ตอนที่ 2 พิสูจน์

รถแล่นออกจากพื้นที่ท่าเรืออย่างช้า ๆ แสงไฟจากเครนสูงและโกดังขนส่งค่อย ๆ เลือนหายไปจากกระจกหลัง กลิ่นน้ำมันของเครื่องยนต์และไอทะเลยังติดอยู่ในอากาศ แม้จะเคลื่อนตัวออกมาห่างแล้วก็ตาม

จืออี้นั่งเงียบตลอดทาง สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ครุ่นคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดเวลา

“จอดตรงนี้” จืออี้พูดขึ้น ก่อนที่รถจะแล่นถึงถนนทางเข้าบ้าน

“คุณหนู จะไม่กลับบ้านเหรอครับ” คนขับรถชะลอทันที

“เดี๋ยวฉันกลับเอง” เธอเอื้อมมือเปิดประตูลงจากรถ

คนขับรถไม่ได้ถามเหตุผล เพียงพยักหน้ารับเท่านั้น คุณหนูเป็นคนเอาแน่เอานอนไม่ได้ บางครั้งก็เปลี่ยนใจกลางทางและหายไปเป็นชั่วโมง บางทีจะไปไหนก็ไม่ยอมบอกจุดหมาย ซึ่งถือเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยมาก

และโดยปกติ... คนที่ควรจะคอยตามคุณหนูไม่ใช่คนขับรถอย่างเขา แต่เป็นเย่หานมากกว่าที่คอยตามรับใช้คุณหนูผู้เอาแต่ใจคนนี้

“เฮ้อ... เย่หานก็น่าสงสาร ต้องคอยตามใจอยู่ตลอด” เมื่อนึกถึงแล้วก็ได้แต่เห็นใจอีกฝ่าย

จืออี้เดินเลี้ยวเข้าซอยเล็ก ๆ เพื่อเข้าบ้านทางประตูหลัง ที่ทำแบบนี้เพราะเธอต้องการตรวจสอบอะไรบางอย่าง

เธอเดินช้า ๆ ชิดกำแพงไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเห็นเงาคนสองคนยืนตรงมุมสวนที่ติดกับเรือนพักคนงาน

คนหนึ่งเป็นผู้หญิง อีกคนเธอจำได้ดีแม้จะเห็นเพียงด้านหลัง จืออี้หยุดแล้วขยับเข้าไปใกล้พอให้ได้ยินในสิ่งที่ทั้งสองคนพูดคุยกัน

“นายจะไปจริง ๆ เหรอ... ” หว่านหรูไม่อยากให้เขาไป

“อืม เธอก็ต้องดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ ถ้าออกไปจากที่นี่ได้... ก็ออกไปเถอะ” สถานที่แห่งนี้อันตราย หากมีที่ไปก็ควรออกไปตั้งแต่เนิ่น ๆ ก่อนจะกลายเป็นหมากของใคร

หว่านหรูหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่ได้มีความขำอยู่ในนั้นเลย

“ฉันจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ” น่าขันตรงที่เธอไม่มีที่ให้ไปนะสิ

“ฉันไปกับนายได้ไหม” ถ้าเขายอมพาเธอออกไปด้วย เธอก็พร้อมที่จะออกไป

“ ...ฉันเองก็ยังไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหนเหมือนกัน” เขาไม่สามารถพาคนอื่นออกไปได้ เพราะลำพังตัวเองยังไม่รู้เลยว่าจะไปอยู่ที่ไหน

จืออี้ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด เพื่อที่จะได้ฟังได้ชัดขึ้น เธอพยายามกลั้นลมหายใจ เพราะกลัวถูกจับได้

“นาย... ไม่อยากแต่งงานกับคุณหนูขนาดนั้นเลยเหรอ” หว่านหรูคิดว่าหากเขายอมรับการแต่งงาน รับรองว่าสบายทั้งชาติเลย แต่ก็พอเข้าใจได้ว่าคนอย่างเขาไม่ชอบให้ใครบังคับอยู่แล้ว

“ถ้าไม่มีที่ไป... ก็รอฉันอยู่ที่นี่ก่อน” เย่หานเลือกที่จะพูดเรื่องอื่น เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องแต่งงาน

“ถ้าฉันมีงานและหาที่อยู่ที่มั่นคงได้แล้ว ฉันจะกลับมารับ” เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายก็ลำบากไม่ต่างกัน

จืออี้นั่งนิ่งอยู่ในพุ่มไม้ ได้ยินบ้าง ไม่ได้ยินบ้าง แต่เข้าใจมากพอว่าทำไมเขาถึงปฏิเสธ เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะไป

เธอค่อย ๆ เอนหลังพิงกำแพงต้นไม้และหลับตาลงช้า ๆ จะบอกว่าหัวใจไม่ได้แตกสลายก็คงไม่ใช่ เพราะรู้สึกว่ามันเจ็บปวด มันหน่วง มันเหมือนอยากจะร้องไห้ หมดเรี่ยวแรง มันเหมือนว่าโลกทั้งใบที่เธอวาดฝันนั้นได้สลายหายไปต่อหน้าต่อตา

จืออี้ตั้งใจมาที่นี่เพื่อยืนยันบางอย่าง ตอนที่เขาปฏิเสธการแต่งงานครั้งแรกนั้น มันทำให้หัวใจของเธอเหมือนถูกสายฟ้าฟาด เจ็บจนหายใจไม่ออก เจ็บจนทุกอย่างขาวโพลนไปหมด

และในความเจ็บปวดนั้นเอง... เธอเห็น ‘ภาพซ้อน’

ความทรงจำหนึ่งคือของเธอ ซ่งจืออี้คนนี้ ที่โตมากับเขา รอเขา เชื่อใจเขา และรักเขา...

แต่อีกความทรงจำหนึ่งไม่ใช่ของเธอ

มันคือชีวิตอีกชีวิต อีกโลกหนึ่ง อีกตัวตนหนึ่ง โลกที่ไม่มีท่าเรือ ไม่มีคฤหาสน์ ไม่มีพ่อ ไม่มีเย่หาน แต่มี ‘นิยาย’ เรื่องหนึ่ง นิยายที่มีนางร้ายชื่อเดียวกับเธอ และมีผู้ชายชื่อเย่หานที่ปฏิเสธการแต่งงานในวันนี้

ในโลกนั้น... เธอเป็นเพียงคนอ่าน

แต่ในโลกนี้... เธอคือคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆ

เมื่อความทรงจำสองสายทับซ้อนกันอย่างกะทันหัน เลยทำให้เธอสับสนไปชั่วขณะ

เธอรู้ว่านี่คือตัวเธอ และเธอก็รู้ว่า... อีกความทรงจำหนึ่งก็เป็นของเธอเช่นกัน เหมือนเธอเป็นคนสองคนในร่างเดียว

ในตอนนั้นเธอยังไม่เข้าใจอะไรทั้งหมด ความรู้สึกตอนนั้นบอกว่าเธอได้หลุดเข้ามาในนิยายที่เคยอ่าน แต่ก็มีความรู้สึกว่าไม่ใช่ เพราะตัวตนนี้ก็คือเธอเช่นกัน ทุกอย่างยังสับสนปนเปกันไปหมด มันเลยทำให้เธอได้แต่นั่งนิ่งตอนที่พ่อถามเย่หานว่าจะแต่งงานกับเธอไหมเป็นครั้งที่สอง

เธอเดาว่าหากเป็นนิยายที่เคยอ่านจริง เขาต้องตอบแบบเดิม และใช่... เขาปฏิเสธ

แต่เพราะเธอมีความรู้สึกเจ็บปวด หน่วงในใจ เหมือนคนที่แตกสลาย มันเลยทำให้เธอไม่แน่ใจมากนักจนต้องมาแอบดูฉากคู่รักบอกลากัน เพื่อพิสูจน์ว่าเรื่องราวจะเป็นไปตามเนื้อเรื่องจริงหรือไม่

และมันก็เกิดขึ้นจริง ๆ ถึงแม้เธอจะจำคำพูดหรือคำตอบทุกอย่างไม่ได้ แต่เธอจดจำเหตุการณ์ใหญ่ ๆ ได้

“สรุปแล้วฉันคือคนที่หลุดเข้ามาในนิยาย... หรือฉันระลึกชาติได้กันแน่... ” เพราะรู้สึกจริง เจ็บจริง และเธอรักเย่หานจริง ๆ

ความทรงจำในโลกนี้ชัดเจนพอ ๆ กับอีกโลกหนึ่ง เธอรู้สึกว่าคือคนจริง ๆ ไม่ใช่ตัวละคร และเธอรู้ว่าที่ผ่านมาเธอทำตามใจตัวเองจริง ๆ ไม่ได้ถูกใครบังคับ

“ไม่เห็นรู้สึกเหมือนเข้ามาแทนที่ใครเลย... เหมือนเป็นฉันทั้งสองคนเลย... ”

จืออี้นั่งนิ่งอยู่นานมาก จนเสียงพูดคุยของสองคนนั้นเงียบไปแล้ว เธอก็ยังไม่ยอมขยับไปไหน

“ ...ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม” เธอเพียงพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“ไม่ว่าจะเป็นฉันที่อยู่ในโลกนั้น... หรือฉันที่อยู่ในโลกนี้... มันก็คือฉัน” เธอหลับตาลงช้า ๆ เหมือนกับว่าทำใจยอมรับมันได้แล้ว

เจ็บก็เจ็บจริง

รู้สึกก็รู้สึกจริง

เธอลืมตาขึ้น มองแสงไฟสลัวผ่านใบไม้ และในที่สุดก็ยอมรับว่าเธอคือ ‘นางร้าย’ ในเรื่องนี้

เธอคือคนที่เข้ามาขวางเส้นทางรักของพระเอก เธอคือคนที่ไม่ควรถูกรัก คนที่ควรถูกเกลียด และเย่หานคือ ‘พระเอก’ ของเรื่อง พระเอกที่ถูกเรียกว่าเป็น พระเอกธงแดง

“แบบนี้สินะ... ตัวร้ายที่ไปหลงรักพระเอกธงแดง” จืออี้ยิ้มบาง ๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่เธอไม่มีความสุขเอาเสียเลย

มันคือนิยายจริง ๆ เพียงแต่ว่า... คนที่เจ็บ... ไม่ได้เป็นตัวอักษรบนหน้ากระดาษเท่านั้น