ตอนที่6

พราวฝนตกลงรับความช่วยเหลือของหนึ่งธิดาเรียบร้อย เย็นวันนี้หนึ่งธิดาก็รีบกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วพาพราวฝนไปหาเจ๊มะเหมี่ยว คนที่เป็นทั้งเจ้านายและเป็นเสมือนแม่บังเกิดเกล้าในทันที

มะเหมี่ยวหญิงวัยสี่สิบปลายๆ แต่ยังดูสวยไม่แพ้สาวแรกรุ่น ด้วยดูแลตัวเองดีทุกกระเบียดนิ้ว เพราะต้องใช้รูปร่างหน้าตาติดต่องานอยู่บ่อยๆ

เมื่อมะเหมี่ยวเห็นพราวฝนคราแรกก็แทบจะไม่อยากคิดจะหางานให้ เพราะไม่รู้ว่าจะทำงานเอาอกเอาใจลูกค้าระดับวีไอพีของเธอได้หรือเปล่า แม้จะหุ่นดีผิวพรรณงามแต่ก็ยังดูเฉิ่มและใสซื่อจนเกินไป

แต่เมื่อหนึ่งธิดาได้ลองถอดแว่นหนาๆ ของพราวฝนออก มะเหมี่ยวก็ตาลุกวาว รู้ได้ทันทีเลยว่าเธอได้เพชรเม็ดงามที่จะทำเงินให้เธอได้อย่างงามแน่นอน

“ดูซิเนี่ย ความสวยของหนูมันถูกแว่นหนาๆ บดบังไปหมดรู้ตัวรึเปล่า ทำไมไม่ใส่คอนแทคเลนส์ล่ะ”

“พราวไม่ค่อยชอบค่ะ ใส่แว่นมันก็ง่ายกับการใช้ชีวิตดีค่ะ”

“แต่ถ้าจะทำงานกับเจ๊ก็ต้องถอดแว่นนะจ๊ะ”

“ได้ค่ะ พราวจะถอดค่ะ”

“ดีมาก งั้นเรามาลองแต่งตัวกันดีกว่า แองจี้เอาน้องไปแต่งตัวเตรียมถ่ายรูป”

“ค่ะเจ๊”

สาวสองร่างสูงเข้ามารวบตัวพราวฝนเข้าไปในห้องแต่งตัวพักใหญ่ และแล้วหญิงสาวที่แสนจืดชืดก็ดูเปรี้ยวเข็ดฟันในทันตาเมื่ออยู่ในชุดเดรสเกาะอกสีดำ แต่งแต้มใบหน้าโฉบเฉี่ยวด้วยอายเชโดว์สีน้ำตาลทองกรีดตาจนคมเหมือนตาสุนัขจิ้งจอกติดขนตาจนสะพรึง ทาปากแดงขับผิว ลอนผมฟาร่าสยายเปลี่ยนเป็นคนละคน

“เพื่อนแกสวยเหมือนกันนี่ยัยหนึ่ง” มะเหมี่ยวยกมือทาบอก ตั้งแต่ดูแลเด็กในสังกัดมาไม่เคยเห็นใครที่เปลี่ยนการแต่งตัวแล้วดูสวยสะพรึงขนาดนี้มาก่อน

ตอนนี้เธอคิดว่ารูปร่างหน้าตาไม่มีผลอะไรต่องานแล้ว เชื่อว่าใครได้เห็นรูปพราวฝนคงต้องอยากจะใช้บริการแน่นอน ที่เหลือก็แค่การสอนจริตจะก้านการเอาใจลูกค้าให้ดีเท่านั้น

“ขอคนที่หนุ่มๆ โปรไฟล์ดีๆ กระเป๋าหนักให้เพื่อนหนูหน่อยนะเจ๊”

“รู้แล้ว รู้แล้ว แกย้ำกับฉันมาเป็นร้อยรอบแล้วมั้ง”

หนึ่งธิดาหันมายิ้มพร้อมขยิบตาให้พราวฝน เพราะงานนี้เธอช่วยเพื่อนเต็มที่ ในเมื่อเจ๊มะเหมี่ยวเอ่ยปากชมแบบนี้รับรองว่าเจ๊มะเหมี่ยวต้องตั้งราคาค่าตัวพราวฝนแพงหูฉี่แน่ แล้วเพื่อนเธอก็คงจะเงินที่อยากได้ภายในการทำงานแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

พราวฝนถูกจับแต่งตัวถ่ายรูปทำโปรไฟล์อยู่พักใหญ่ จากนั้นหนึ่งธิดาก็พาเธอไปนั่งพัก

“เหนื่อยไหมพราว”

“ไม่เลย แล้วเราต้องถ่ายอีกกี่ชุดเหรอ”

“อีกสองชุดก็เสร็จแล้ว”

“ไม่ต้องถ่ายแล้ว” มะเหมี่ยวเดินอารมณ์ดีเข้ามาหาสองสาว

“ทำไมเจ๊” หนึ่งธิดาขมวดคิ้วมองหน้ามะเหมี่ยว ทั้งที่เมื่อครู่เป็นคนบอกเธอเองว่ายิ่งถ่ายหลายชุดก็จะได้งานเร็ว

“เพื่อนแกขายออกแล้ว เศรษฐีหนุ่มที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเลยนะ”

“เอ่อ...หนูจะได้เงินเท่าไหร่คะ” แม้จะตื่นเต้นที่จะได้รับงาน แต่พราวฝนก็ไม่ลืมที่จะพูดคุยตกลงค่าตัวก่อนเริ่มงาน เพราะตอนนี้เรื่องเงินสำคัญกับเธอมาก

“เจ๊ปิดดิวความบริสุทธิ์ของหนูไปที่สี่แสน แต่เจ๊หักห้าสิบเปอร์เซ็นต์นะ หนูโอเคไหม” มะเหมี่ยวเอ่ยไปตามตรงว่าจะต้องหักส่วนแบ่งของพราวฝนมากกว่าเด็กในสังกัดคนอื่นๆ เพราะรู้ว่าหญิงสาวน่าจะไม่ได้มารับงานประจำที่นี่

“ขอบคุณค่ะเจ๊”

“เอาอกเอาใจเค้าดีๆ ล่ะ เผื่อเค้าจะให้ทิปเพิ่ม”

“ค่ะเจ๊”

พราวฝนนั่งใจชื้น อย่างน้อยตอนนี้ก็รู้ตัวแล้วว่าเธอจะได้เงินสองแสนที่เพียงพอต่อการผ่าตัดดวงตาของพี่สาวเธอแล้วแน่ๆ เรื่องการทำงานค่อยทำใจรับเรื่องนั้นกันอีกที แค่รู้ว่าพี่สาวจะได้รับการรักษาในเร็ววันนี้เธอก็ดีใจจนพูดไม่ออกแล้ว

“แล้วต้องทำงานวันไหนอะเจ๊”

พราวฝนหลุดจากภวังค์เมื่อหนึ่งธิดาตั้งคำถามกับมะเหมี่ยว เพราะเธอเองก็มัวแต่ดีใจที่จะได้เงินจนลืมถามวันทำงาน

“คืนนี้เลย”

“คะ?/ฮะ!” สองสาวมองจ้องหน้ามะเหมี่ยวอ้าปากค้าง

“ไม่ต้องมาอ้าปากค้าง แกรีบเทรนเพื่อนแกเร็วๆ เลยว่าจะต้องเอาใจแขกยังไงบ้าง ห้าทุ่มตรงรถจะมารับ เข้าใจนะ”

“ค่ะเจ๊”

มะเหมี่ยวออกจากห้องไปได้หนึ่งธิดาก็หันมาถามพราวฝนที่กำลังมีสีหน้ากังวล

“สู้ไหมพราว”

“โอเค” เธอพยักหน้าหงึกๆ วินาทีนี้จะไม่สู้ก็ไม่ได้แล้ว

พราวฝนอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวคอถ่วงตัวยาวผ้าซาตินเปิดหลัง กระโปรงแหวกตั้งแต่ต้นขาอ่อนไปจรดข้อเท้า ผมเผ้าจากเป็นลอนฟาร่าก็ถูกหนีบตรงปล่อยยาวสลวยดังเดิม และแต่งแต้มใบหน้าด้วยเครื่องสำอางสีอ่อน เพราะถึงลูกค้าวีไอพีคนนี้จะถูกใจในรูปที่แสนเซ็กซี่โฉบเฉี่ยว แต่เขาก็อยากจะเชยชมหญิงสาวที่เลือกในรูปแบบสวยใสแสนบริสุทธิ์อยู่ดี

พราวฝนนั่งพ่นลมหายใจท่องยุบหนอพองหนอไปตลอดทาง โดยที่ไม่คิดจะสวมแว่นหรือใส่คอนแทคเลนส์ ภาพจำวันนี้จะต้องเป็นวันที่มันเลือนลางที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้

แอบรู้สึกวาบหวิวกับชุดที่ตัวเองใส่พอสมควร เพราะชั้นนอกก็บางแนบเนื้อเธอเสียเหลือเกิน ซ้ำชั้นในยังมีเพียงแค่แพนตี้ตัวจิ๋วที่หนึ่งธิดาหามาให้สวมใส่เท่านั้น ดีที่อกอวบอิ่มของเธอยังมีช่วงเนื้อผ้าคอถ่วงของเสื้อมาปกปิดให้หายอายไปบ้าง ทว่าก็ไม่ได้มากอยู่ดี

ริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีหวานขบเม้มกันครั้งแล้วครั้งเล่า รู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้ของเธอมันช่างยาวนานเหลือเกิน ในใจก็ได้แต่ภาวนาให้ตัวเองพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ได้เป็นอย่างดี เพราะจบคืนนี้ไปเธอก็ไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้อีกแล้ว