Novels by พู่กันตวัดลาย (จ้าวเสวี่ยฉิง)

ภายใต้ความมืดมิดรอบ ๆ ตัว หลี่เฉียวที่แน่ใจแน่ ๆ ว่าตัวลืมตาขึ้นแล้ว แต่ไม่ว่าจะพยายามเบิกตากว้างแค่ไหนก็เห็นแต่ความมืดมิด หลี่เฉียวจึงเดินไปเรื่อย ๆโดยไร้จุดหมาย และไม่รู้ว่าเดินมานานเท่าไหร่แล้ว แต่แล้วดวงตาก็เริ่มเห็นแสงสว่าง พร้อมรู้สึกว่าเท้ากำลังเหยียบบางอย่างที่มีความเหนียวเล็กน้อย แสงสว่างแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างคนอย่างชัดเจน ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด ตาซ้ายมีลูกธนูน้ำแข็งปักคาอยู่ ส่วนตาด้านขวาโบ๋ไร้ลึกลูกตา ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด ร่างกายเต็มไปด้วยลูกธนูน้ำแข็ง ค่อย ๆ ลากขาที่บาดเจ็บเข้ามาหาหลี่เฉียวเรื่อย ๆ เมื่อแสงจากร่างไฟลุกนั้นเดินเข้ามาใกล้ จึงเห็นความเหนียวที่สัมผัสได้คือ เลือด จากที่ค่อย ๆ ลากขาอยู่ พอหลี่เฉียวเงยหน้าจากเลือดบนพื้นร่างนั้นก็วิ่งฉับ ๆ เข้ามาใกล้ แฮ่! “กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” เหยาเมิ่งหรงกรีดร้องเด้งลุกขึ้นมานั่งในทันที “หรงเอ๋อร์ แม่อยู่นี้หรงเอ๋อร์” ฮูหยินเหยาเอ่ยพลางยกมือมาลูบใบหน้าเล็ก “หรงเอ๋อร์ ได้ยินแม่หรือไม่” ฮูหยินยิ่งร้อนใจ

ภายในห้องส่วนตัว ตั้งแต่เข้ามานั่ง ชนชั้นสูงทั้ง 3 ก็ยังคงเงียบไม่พูดจากัน จนเสี่ยวเอ้อร์ที่เดินเข้าเดินออกนำอาหารมาวางเป็นต้องเกร็งทุกครั้ง และดูเหมือนนักเล่านิทานจากเป่ยโจวก็ดูไม่น่าสนใจเท่าลูกค้าภายในห้องส่วนตัวของโรงเตี๊ยมชุนหลาน เพราะหูตาผู้คนภายในร้านมิได้ฟังนักเล่านิทานกันเลย เพียงแต่พากันจับจ้องไปยังชั้นสอง ห้องที่ชมการแสดงหรือนั่งฟังนิทานที่ดีที่สุด เหยาเมิ่งหรงกรอกตาไปมา ที่ยอมมานั่งในห้องรับรองส่วนตัวก็เพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาจนเกินไป กลับกลายเป็นว่ามีสายตาอยากรู้อยากเห็นเรื่องราวภายในห้องรับรองมากกว่าเดิมเสียอีก เป็นแบบนี้ ฟังนิทานไม่รู้เรื่องแน่ ๆ “ซวี่เอ๋อร์ เจ้ามีชุดสีแดงด้วยหรือ” เป็นฉู่เฟยเทียนที่เปิดปากเป็นคนแรกหลังเข้ามานั่งภายในห้องส่วนตัวนี้ตั้งนาน “เจ้าค่ะ ซื่อจื่อมองแล้ว คิดเห็นเช่นไร” เหยาเมิ่งซวี่เอ่ยยิ้ม ๆ พลางลูบไปที่แขนเสื้อแก้ขัดเขินอย่างไม่มั่นใจ “งาม ดูงามแปลกตาดี ปกติซวี่เอ๋อร์ใส่แต่ชุดสีอ่อน ๆ แต่เมื่อแต่งสีแดงเช่นทำให้เจ้าดูโดดเด่นขึ้นมาเลยทีเดียว” เอ่ยจบก็ยกจ

ใช้เวลา 1 เค่อ รถม้าจวนเหยาก็ตรงมาจอดตรงร้านที่ขายเครื่องประดับร้านใหญ่ เป็นร้านที่ขายดิบดีของจงโจว หากใครอยากได้เครื่องประดับเป็นต้องแวะเวียนมาที่นี้ “ถึงแล้วเจ้าค่ะคุณหนู” ชิงเอ๋อร์เอ่ย พร้อมกับแหวกม่านอย่างทุกที “ยินดีต้อนรับคุณหนูรองเหยาเจ้าค่ะ” เป็นสตรีสาวสวยผู้หนึ่งมาต้อนรับคนทั้งสาม “ฝูกูเหนี่ยง คุณหนูรองอยากได้เครื่องประดับชุดใหม่ทั้งหมด เจ้ามีอะไรใหม่ ๆ บ้าง” เป็นหงเอ๋อร์ที่เอ่ยแทน “เอ่อ ข้าน้อยขออภัยคุณหนูรองด้วย เครื่องประดับทองตอนนี้โดนจองไปหมดแล้วเจ้าค่ะ” แม่นางฝูเอ่ยพร้อมยอบกาย “เปิ่นเสี่ยวเจี่ยมิได้มาดูเครื่องประดับทอง แล้วเครื่องประดับเงิน หรือหยก ฝูกูเหนี่ยงมีหรือไม่” เหยาเมิ่งหรงเอ่ย แม่นางฝูทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย แต่ไหนแต่ไร คุณหนูรองเหยาผู้นี้ชื่นชอบแต่เครื่องประดับทอง แต่ครั้งนี้กลับถามหาเครื่องประดับเงินและหยกแทน “มีแน่นอนเจ้าค่ะ คุณหนูรองเหยาเชิญ ข้าน้อยจะนำมาให้ท่านดู” แม่นางฝูเอ่ยพร้อมผายมือและเดินนำไปที่นั่งรับรอง ก่อนจะหันไปเอ่ยกับลูกน้องภายใ

“ไท่จื่อเฟย? ซวี่เอ๋อร์เจ้าพูดจาเหลวไหล” อนุฉินส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนจะหันไปดูทรัพย์สมบัติต่อ “ไม่อย่างนั้นจะเป็นอันใดได้เล่าแม่เล็กฉิน เหยาเมิ่งหรงน่ะ ต้องการอยู่เหนือข้า นางมารร้ายนั้นต้องการตำแหน่งไท่จื่อเฟยแน่นอน” เหยาเมิ่งซวี่ถอนหายใจหนัก พลางกรอกตาเมื่อเห็นมารดาของตนพึงพอใจกับสมบัติแค่หยิบมือ “แม่เล็กฉิน ท่านพอใจกับแค่สมบัติเพียงเท่านี้หรือ” เหยาเมิ่งซวี่เดินไปดึงปิ่นทองออกจากมือของอนุฉิน “ซวี่เอ๋อร์ เจ้าหมายความว่าอะไร” “ข้ามิยอมอยู่ใต้เหยาเมิ่งหรงเด็ดขาด อย่างไรข้าต้องสูงกว่านาง” “แล้วเจ้าจะทำอย่างไร อีกเดือนกว่า ๆ เจ้าก็จะขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวเข้าจวนตระกูลฉู่แล้ว เป็นเสี่ยวฟูเหริน และภายภาคหน้าเจ้าก็จะกลายเป็นชินหวางเฟย” “ยังไม่พอ!!” เหยาเมิ่งซวี่แผดเสียงออกมา “ซวี่เอ๋อร์เจ้าเป็นอะไร” อนุฉินสะดุ้งตัวโหย่งก่อนจะถามออกมาเสียงเบา บุตรีของตนที่เมื่อต่อหน้าผู้คนมักเรียบร้อยอ่อนหวาน เป็นเด็กที่เชื่อฟัง ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังจะเป็นเด็กที่มักใหญ่ใฝ่สูง

ภายในโถง ในโถงรับแขกที่ใหญ่พอสมควร บัดนี้แน่นขนัดไปด้วยผู้คน สินสอดของหมั่น กองอยู่มากมายตรงทางเข้า พร้อมด้วยบ่าวไพร่จากจวนตระกูลฉู่ ส่วนด้านในก็เป็นชินหวางเฟย ชินอ๋องซื่อจื่อ รวมถึงแม่สื่อตามประเพณี ส่วนนายท่านของจวนเหยาก็ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก มิรู้ว่าชินอ๋องซื่อจื่อผู้นั้นจงใจจะทำอันใดกันแน่ "อาเฉิน ยังมิรีบไปตามคุณหนูอีก" เหยาเฟิงไห่ หันไปบอกคนสนิท "อะ เอ่อ คุณหนูคนไหนขอรับนายท่าน" อาเฉินก้มลงมากระซิบถาม "ข้ามีบุตรีกี่คนก็ไปตามมาให้หมดนั้นล่ะ" "ขอรับ" ว่าแล้วอาเฉินก็เดินออกไป ผ่านไปประมาณ 2 จิบชา บุตรสาวตระกูลเหยาก็ค่อย ๆ ทยอยเข้ามาภายในโถงรับแขก ผู้ที่เดินมาถึงคนแรกคือคุณหนูห้าผู้สง่าเรียบร้อย ตามด้วยคุณหนูหกและคุณหนูเจ็ด ทั้งสามเดินมาทำความความเคารพชิงหวางเฟยกับชินอ๋องซื่อจื่อก่อนจะเดินไปนั่งลงประจำที่ "หรงเอ๋อร์ล่ะ" ฮูหยินเหยาเอ่ยเสียงเบากับอาเฉิน "เมื่อครู่บ่าวไปตามแล้ว คุณหนูรองตอบรับเพียงรู้แล้วขอรับ" อาเฉินก้มไปตอบฮูหยินของจวน

หลี่เฉียว นั่งมองใบหน้าสวยในกระจก ดวงตาเรียวรีโฉบเฉี่ยว คิ้วใบหลิวพาดผ่านรับกับจมูกโด่งเชิด ริมฝีปากเล็กบางแต่เป็นกระจับ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนชวนหลงใหล ผิวขาวเนียนดังแสงจันทร์กระจ่าง รูปร่างอวบอิ่ม เอวคอดบาง สะโพกผึ่งผาย เย้ายวนบุรุษเพศเป็นที่สุด บุคคลในกระจกคือ เหยาเมิ่งหรง คุณหนูรองแห่งตระกูลเหยา บุตรีเพียงคนเดียวของฮูหยินใหญ่ เพราะอย่างนั้น มิว่านางต้องการอะไร ทุกสิ่งอย่างนั้นต้องถูกนำมากองตรงหน้าของนางในทันที ไม่ว่าจะรูป ทรัพย์สมบัติ ฐานะในตระกูล นางก็เหนือกว่า เหยาเมิ่งซวี่ ที่เป็นนางเอกของเรื่องในนิยายที่หลี่เฉียวอ่าน ไม่เข้าใจว่าทำไม เหยาเมิ่งหรงถึงจ้องแต่จะเอาชนะลูกอนุอย่าง เหยาเมิ่งซวี่ พูดถึงครอบครัว เพราะเป็นบุตรีคนแรก ฉะนั้นถึงได้รับความรักจากทั้งบิดาและมารดาอย่างเต็มเปี่ยม บิดาเองก็รักและเคารพฮูหยินใหญ่ผู้เป็นแม่ของนาง อีกทั้งนางเองก็เป็นลูกรักของบิดา จะมองยังไง เหยาเมิ่งหรง ก็ดีเด่นไปกว่า เหยาเมิ่งซวี่ ในทุก ๆ ด้าน หรือจะพูดถึงเรื่องพลังเวท แต่เหยาเมิ่งหรงก็มิยอมฝึกเองทั้ง ๆ ที่เป็นผู้ที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อม ด้วยเหตุผลที่ว่า