Share

ฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน
ฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน
Author: mindy

ความน่ารักเป็นเหตุ

Author: mindy
last update publish date: 2026-09-28 12:39:15

“กลับคนเดียวได้แน่นะเจ้าใจ” รุ่นพี่โรงเรียนเก่าที่สนิทสนมกันหันมาถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง สีหน้ากังวลเมื่อฉันเอ่ยปากขอลงป้ายรถไฟฟ้าที่ใกล้ที่สุด จากตอนแรกตกลงกันว่าพี่ไวท์จะไปส่งฉันที่หอหลังคอน เสิร์ตที่เจ้าใจรอคอยมาตลอดหลายเดือนจบลง แต่ในเมื่อพี่ไวท์เพิ่งวางสายจากแฟนหนุ่มแถมทะเลาะกันเรื่องมาดูคอนโดยไม่บอก ครั้นจะให้พี่ไวท์ไปส่งถึงหอก็ยังไงอยู่ ทะเลาะก็ต้องรีบเคลียร์ให้จบโดยเร็วใช่ม้า แค่กลับที่พักด้วยตัวเองเจ้าใจทำได้อยู่ละ

“สบายมากค่ะ รถไฟฟ้าอยู่ไม่ไกลจากหอเท่าไหร่ เดินแป๊บๆ ก็ถึง ตอนไปรับพี่ไวท์ก็เห็นนี่นา” ฉันบอกด้วยรอยยิ้มหวังให้พี่ไวท์คลายกังวล คือครอบครัวเราทั้งคู่รู้จักสนิทสนมกันไง มาคอนวันนี้ทางบ้านฉันก็รู้ว่ามากับพี่ไวท์เลยไม่ห่วงเท่าไหร่

“แต่ถ้าขึ้นแอร์พอตลิ้งค์ต้องเปลี่ยนหลายต่อแถมเดินไกลอีก อย่างน้อยให้พี่ไปส่งที่ใต้ดินละกัน” พี่ไวท์บอกด้วยน้ำเสียงหนักใจ จะดื้อก็ใช่เรื่องเลยตอบตกลง

“เอางั้นก็ได้ค่ะ แต่ถ้าพี่ไวท์ไปช้าพี่อาร์ทไม่งอนกว่าเดิมเหรอ”

“ยังไงอาร์ทก็งอนอยู่ละ พี่ไปช้าอีกครึ่งชั่วโมงจะเป็นไรไป” พี่ไวท์พูดติดขำ ก่อนจะชวนคุยเรื่องคอนที่พวกเรากดบัตรมาได้โดยแต้มบุญล้วนๆ ขนาดจัดที่ราชมัง 2 วันติดที่นั่งยังไม่พออ่ะค่ะ แต่จะให้พอได้ไงในเมื่อเอเธนส์คือไอดอลนัมเบอร์วันของเอเชีย มีแฟนคลับทั้งไทยและอินเตอร์นับไม่ถ้วน ดูยอดฟอลโลไอจีเค้าซะก่อนไม่ต่ำกว่า 50 ล้าน ถึงแม้จะเปิดตัวคบกับไอดอลสุดน่ารักอย่างเดซี่ไปเมื่อสามปีก่อน ความนิยมของเอเธนส์กลับไม่ดรอปลงแม้แต่น้อย มีแต่พุ่งกระฉูดขึ้นด้วยซ้ำ นั่นเป็นเพราะคนทั่วไปรวมถึงแฟนคลับอย่างพวกเราเห็นว่าเค้าคือลูกผู้ชายตัวจริง มีแฟนก็ยอมรับว่ามี ไม่กลัวเสียความนิยม... เป็นไงล่ะมายเมน เริ่ดใช่ม้า!

“ถ้าถึงแล้วไลน์บอกพี่ด้วยนะ พี่เป็นห่วง”

“โอเคค่า ถ้าถึงห้องหนูรีบบอกทันที ขอบคุณจ้าว” ฉันไหว้ย่อพี่ไวท์คนสวย รีบวิ่งลงรถเพราะกลัวคันหลังบ่นเอา โชคดีหน่อยที่บัตรเครดิตสามารถแตะเข้ามาในสถานีได้จึงไม่ต้องเสียเวลาซื้อตั๋ว ถึงแม้ตอนนี้จะปาเข้าไปสามทุ่มกว่าแต่ไม่น่ากลัวเลยสักนิด คับคั่งด้วยสาวๆ ที่ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไปคอนเช่นเดียวกัน บางคนถือพัดรูปเอเธนส์ บางคนใส่เสื้อยืดหน้าเอเธนส์ บางคนถือของพรีเมียมที่ขายหน้าคอน แถมส่วนใหญ่ยังคุยกันเรื่องความหล่อของเอเธนส์และเซอร์วิซแฟนไม่หยุด ไหนจะบอกว่าคอนสนุกแค่ไหน นี่ถ้าไม่เกรงใจจะขอร่วมวงเม้าท์ด้วยละนะ อยากแชร์ความฟินด้วยคนอะไรประมาณนั้น แฮร่!

ยืนได้ป้ายนึงฉันก็เปลี่ยนสถานีมาขึ้นบีทีเอส ระหว่างอยู่บนบันไดเลื่อนก็ได้ยินเสียงจากด้านหลัง พอหันมองเห็นเป็นผู้ชายคนนึงส่งยิ้มมา

“พี่ขอไลน์น้องได้มั้ยครับ”

“ขอโทษค่ะ ไม่สะดวก พอดีมีแฟนแล้ว” ฉันตอบเสียงเรียบและหันกลับทางเดิม จากประสบการตรงและสิ่งที่พี่ชายพร่ำสอนตั้งแต่มีคนเข้ามาจีบน้องสาวคนนี้ ผู้ชายมีหลายประเภท ถ้าเราพูดไม่ดีใส่ เกิดอีกฝ่ายไม่พอใจดันตามไม่หยุดจะทำไง แล้วก็มีบางประเภทที่เราพูดดีตอบ ดันหาว่าเราเล่นด้วยเข้าไปอีกมันจะยิ่งไปกันใหญ่เพราะงั้นเฉยไว้ดีที่สุด

โชคดีที่ฉันซื้อบัตรแบบเติมเงินไว้ตั้งแต่เมื่อวาน พอถึงก็แตะเข้ามาด้านใน ขึ้นบันไดเลื่อนมาชั้นบน เลือกประตูที่ไม่มีคนยืน

“ให้เถอะครับ แค่ไลน์เอง แฟนน้องไม่รู้หรอก” เสียงพูดข้างหลังทำเอาฉันที่มองรถไฟฝั่งตรงข้ามกำลังเข้าจอดชานชาลาแอบสะดุ้ง

จะบ้า! ยังไม่หยุดตามอีก นี่ก็ไม่ได้หน้าตาดีขนาดดาราไอดอล จะตื๊ออะไรนักหนาคะ! ฉันขยับตัวเดินมาอีกประตูที่คนรอเยอะๆ จังหวะที่รถไฟมาก็รีบก้าวตามคนข้างหน้า ลัดเลาะผ่านผู้คนมาอีกขบวน

อุ๊ย! มีที่ว่างพอดี ฉันเดินเข้ามานั่งอย่างไม่รอช้า คนเยอะคงหนีพ้นแล้วแหละ เฮ้อ!

ฉันล้วงมือถือออกมา ใช้เวลานี้ตอบไลน์ที่ดองไว้ตั้งแต่ก่อนคอนเริ่ม รีบรายงานคุณแม่ว่าคอนเสิร์ตเลิกแล้ว หนูกำลังกลับค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวถึงห้องหนูโทรหา คุณแม่ตอบกลับมาว่าโอเคจ้าสาวน้อยเมืองกรุง น่าน! มีแซวลูกด้วยนะ ฮ่าๆ

“น้องเค้ายิ้มไม่หยุด คงคุยกับแฟน”

“เสือก”

“ฮ่าๆๆๆ” เสียงหัวเราะแบบไม่เกรงใจใครทำให้คนในขบวนรวมถึงฉันหันมองทางขวามือ

ห๊ะ! นายช่างตี๊อยืนแถวเสากลางหน้าประตูพร้อมกับเพื่อนอีกเป็นกลุ่ม หนำซ้ำมองมาทางนี้และส่งยิ้มให้... อะหยังปะล้ำปะเหลือ!! ฉันหันขวับก้มหน้ามองมือถืออีกครั้ง ไม่เป็นไรน่าเจ้าใจ อีกสองป้ายก็ลงละ หมอนั่นคงไม่บ้าตามเธอไม่หยุดหรอก คิดได้ฉันก็ตอบไลน์พี่สาวสุดที่รักที่ถามว่าคอนสนุกมั้ย เอเธนส์หล่อรึเปล่า ฉันคลี่ยิ้มพลางชาบูความหล่ออลังการ หล่อเป็นแก้วเป็นแสง หล่อแบบไม่มีอยู่จริงของไอดอลในดวงใจประมาณ 5 บรรทัด เล่าความสนุกฉ่ำในคอนและเซอร์วิซแฟนของเอเธนส์ไม่หยุด หูก็คอยฟังว่าถึงไหนแล้ว

พรึ่บ! ผู้หญิงที่นั่งข้างกันลุกขึ้นยืนเพราะรถไฟกำลังจะเข้าจอดป้าย ไม่ถึงสามสิบวินาทีก็มีใครบางคนเข้ามานั่งแทนที่ พอเหลือบมองถึงกับผงะเมื่อเห็นเป็นนายช่างตื๊อแถมเพื่อนของหมอนี่ร้องหูวไม่หยุด

“สถานีต่อไป...”

ฉันลุกขึ้นยืนทันที ก้าวมารอหน้าประตูอีกขบวน ในใจก็ภาวนาให้ถึงป้ายเร็วๆ แต่ยิ่งจดจ่อว่าเมื่อไหร่จะถึง กลับรู้สึกเชื่องช้าเหลือเกิน จนกระทั่งรถไฟจอดที่ชานชาลา ฉันแทบวิ่งออกจากตู้ขบวน เวลานี้ใครจะทำอะไรเจ้าใจไม่สน ซอยเท้าระรัวลงบันไดโดยไม่กลัวหกล้มแม้แต่น้อย

ติ๊ด!

ใช้บัตรแตะออกสถานีมาแล้วค่อยโล่งอก หือ! เพิ่งสังเกต...ไม่มีใครออกมากับฉันเลย! เมื่อวานตอนนั่งรถไฟกลับจากห้างพร้อมพี่ชายและพี่สาวในเวลาเกือบสี่ทุ่ม ทางออกฝั่งนี้คนพลุกพล่านราวกับช่วงเวลากลาง วันไม่มีผิด หรือเป็นเพราะพรุ่งนี้มหาลัยเปิดเทอมวันแรก นักศึกษาที่พักแถวนี้เลยรีบเข้านอน ไม่มีใครออกมาดูคอนเสิร์ตอย่างเธอหรอกเจ้าใจ แต่จะทำไงได้ล่ะในเมื่ออีกฝ่ายคือมายเมน ฉันจะพลาดดูเอเธนส์ตัวเป็นๆ ได้ไง อุตส่าห์ใช้แต้มบุญสูงสุดกดบัตรได้ทั้งที ต้องทำหน้าที่แฟนคลับที่ดีสิคะ

ช่างเถอะ! รีบกลับดีกว่า ไฟก็ส่องตลอดทาง ไม่น่ากลัวหรอกน่า

อุ๊ย! ข้างหน้ามีผู้ชายตัวสูงคนนึงเดินนำประมาณร้อยเมตรได้ น่าจะลงรถไฟฝั่งตรงข้ามล่ะมั้ง ยังไงก็เถอะ อย่างน้อยไม่ได้เดินคนเดียวบนทางแห่งนี้ มีเพื่อนร่วมทางที่แม้จะอยู่ไกลแต่อุ่นใจหน่อย

“ให้เบอร์พี่เถอะ แค่คุยเอง แฟนน้องไม่รู้หรอก” เสียงจากข้างหลังที่ดังไปทั้งบริเวณทำเอาฉันสะดุ้ง

“...........” แม้จะมีเสียงเครื่องยนต์เสียงบีบแตรลอยขึ้นมาจากถนนด้านล่าง แต่ฉันกลับได้ยินเสียงพูดนั้นชัดมาก ชัดจนหลอน ความกลัวพุ่งเข้าจู่โจมเมื่อสำนึกได้ว่าอีตาช่างตื๊อยังคงตามไม่หยุด... นี่มันคุกคามกันชัดๆ! ทำไงดีแถวนี้คงไม่มีวงจรปิด แถมเดินห่างสถานีมาไกลแล้วด้วย จะกลับไปขอความช่วยเหลือจากยามก็ต้องวิ่งผ่านหมอนี่ไปอีก หนำซ้ำกว่าจะถึงบันไดทางลงระยะทางก็ไม่ใช่น้อยๆ นี่มันวันซวยอะไรของฉันกันนะ!

“รับพี่ไว้เป็นตัวเลือกของน้องไงครับ ไม่แน่คุยไปน้องอาจชอบพี่จนเลิกกับแฟนก็ได้ หึๆ” เสียงหัวเราะในลำคอทำให้ฉันได้สติ ตัดสินใจวิ่งสุดกำลังทั้งที่น้ำตากำลังจะไหล เกิดมาไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน ยอมรับว่ากลัว อย่าร้องเจ้าใจ มีสติเข้าไว้เธอต้องรอด!

พรึ่บ!

วิ่งยังไม่ทันถึงสิบเมตรก็มีอันต้องเบรกเพราะใครบางคนโผล่ออกมาจากเสาใหญ่กลางทางเดิน

“พี่บอกแล้วไงว่าจะไปรับ รีบออกมาจากสถานีทำไมครับ”

“............” ฉันงง ตะลึง ตกใจ ไม่เข้าใจว่าผู้ชายตัวสูงใหญ่ตรงหน้าพูดเรื่องอะไร

หรือว่าหนีเสือปะจระเข้! นี่มันวันซวยของฉันจริงๆ สินะ ซวยซ้ำซวยไม่จบไม่สิ้น

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน   ใจชื้น

    “พี่ลุยน้ำมาหาหนูเหรอคะ” ฉันตาโตถามด้วยความอุ่นใจ ในขณะที่ฉันไม่รู้จะทำยังไง พี่เร็กซ์ก็ลุยน้ำมาหาถึงหน้าประตูห้อง“อื้อ พี่รู้ว่าน้องต้องตกใจจนทำอะไรไม่ถูก พอจัดการธุระเสร็จจะขับรถมารับก็ไม่ทันละ นี่ลุยมาตั้งแต่คอนโด ไปเปลี่ยนผ้าเถอะ น้ำกำลังขึ้นเรื่อยๆ อยู่คอนโดปลอดภัยกว่า”ฮือ! รู้จักกันดีจริงๆ รู้ว่าฉันตกใจเลยลุยน้ำมาหากัน น่ารักเกินไปแล้ว“ขอบคุณนะคะที่ไม่ทิ้งหนู” ฉันยิ้มกว้างที่พี่เค้าไม่ทิ้งกัน หาได้ที่ไหนผู้ชายที่ลุยน้ำมารับเธอเนี่ยเจ้าใจ… แสนดีที่หนึ่ง “แล้วไม่เข้ามาในห้องเหรอคะ” ฉันถามเมื่อพี่เร็กซ์ยังยืนนิ่งที่เดิม“พี่เปียกอยู่เดี๋ยวห้องเลอะ”แปลกจัง! ทำไมถึงรู้สึกว่าพี่เร็กซ์นิ่งกว่าปกติ แต่คนลุยน้ำมาจะให้ร่าเริงได้ยังไงก่อน คิดมากไปละเจ้าใจ“งั้นรอหนูแป๊บนะคะ” ฉันยิ้มพลางหมุนตัวแต่ต้องชะงัก“น้องจะไม่บอกพี่เหรอว่ามีเรื่องอะไร”วินาทีนี้รอยยิ้มเลือนหายไปจากใบหน้าฉัน ใจเต้นแรงด้วยความวิตก พี่เร็กซ์สังเกตเห็นแล้ว ทำไงดี…ถ้ายอมรับว่ามีก็ต้องเล่าความจริง“คะ” ฉันทำเป็นไม่รู้เรื่อง ไม่กล้าหันมาสบตาคู่มีพลังของแฟนหนุ่ม“ขอบตาน้องแดง เสียงอู้อี้ คงผ่านการร้องไห้มา” ฉันไปต่อแทบไม

  • ฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน   จะยะจะใดดี

    “ไม่มีนี่คะ” ฉันตอบอย่างไม่รู้ไม่ชี้“แต่พี่ว่ามีนะ เสียงน้องฟังดูอู้อี้ไม่เหมือนเดิม มีอะไรบอกพี่มาเถอะ” พี่เร็กซ์ถามเสียงจริงจังเล่นเอาฉันใจเต้นไม่เป็นจังหวะอีกแล้วแค่ฉันแปลกจากเดิมนิดหน่อยพี่เร็กซ์ก็รู้ทันที ต้องใส่ใจกันเบอร์ไหนถึงจับสังเกตได้ขนาดนี้“ไม่มีจริงๆ ค่ะ อากาศชื้นเหมือนจะคัดจมูกนิดหน่อย” ตอบเองก็กังวลเอง คัดจมูกคือเรื่องจริงแต่ไม่ได้มาจากอากาศ มาเพราะตัวเองร้องไห้หลายชั่วโมงต่างหาก ฮือ!“ไอ้เร็กซ์ไปยัง” ฉันได้ยินเสียงใครบางคนลอดเข้ามาในสาย“แป๊บ” พี่เร็กซ์ตอบอีกฝ่ายและกลับมาคุยกับฉันอีกครั้ง “งั้นพี่ไปก่อน จัดการทุกอย่างเสร็จจะโทรหาน้องอีกที”ขอบคุณรุ่นพี่คนนั้นที่เข้ามาแทรก พี่เร็กซ์เลยไม่ซักต่อ ฟู่ว!“โอเคค่ะ บาย” ฉันรีบวางสายก่อนจะโดนจับได้ ใช้มือลูบหน้าด้วยความเหนื่อยอ่อน ไม่เคยโกหกแฟนก็เพิ่งโกหกวันนี้แหละ ไม่ชอบสิ่งที่ตัวเองทำเลยให้ตายเหอะแต่ก็นั่นแหละถึงมีปัญหาอะไร เราควรทานให้อิ่มเพื่อมีชีวิตต่อ จะได้มีแรงต่อสู้กับทุกสิ่ง เพราะงั้นใจคนนี้เลยทำมาม่าคัพ เอาแคบหมูออกมาทานคู่ ระหว่างนี้ก็เช็คไลน์ไปด้วย พรีมถึงขอนแก่นแล้ว เย้!อ้าวเฮ้ย! ในกลุ่มปี 1 เอกญี่ปุ่น บ้านเพ

  • ฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน   ใส่ใจกันที่หนึ่ง

    เมื่อถูกโอบอุ้มด้วยความรักจากคุณพ่อคุณแม่ พี่วินและพี่เอย สติก็เริ่มกลับมา ฉันหยิบทิชชูขึ้นมาสั่งน้ำมูก ได้แต่หวังว่าจะจัดการปัญหาสำเร็จก่อน พี่เร็กซ์จะรู้ ก็แค่ไม่อยากให้ปัญหาของตัวเองไปเพิ่มความเครียดให้พี่เค้าอีก ว่าแต่พรุ่งนี้จะปลีกตัวไปตามนัดได้มั้ย จะบอกพี่เร็กซ์ยังไงดี เฮ้อ!ครืน!เสียงฟ้าคำรามดังมากทำให้ฉันหยุดเรื่องที่คิดไม่ตกและลุกขึ้นยืน ฝนยังไม่หยุดอีกเหรอ หยุดบ้างเถอะค่ะ แค่นี้ก็ลำบากกันถ้วนหน้าแล้ว บางเขตน้ำเริ่มท่วมแล้วด้วย พักก๊อนน!ฉันเดินมาทางระเบียง เปิดผ้าม่านออก โหว! ฝนยังคงสาดลงมาเรื่อยๆ แล้วน้ำระบายไปเยอะรึยัง? พอชะโงกหน้าจากระเบียงดูด้านล่าง โอโมะ! หนักกว่าเดิมอีกค่ะ น้ำท่วมขึ้นมาบนฟุตบาทแล้ว ใครข้ามถนนต้องถอดรองเท้าลุย สภาพนี้ลงไปหาอะไรทานข้างล่างไม่ได้แน่เมื่อวานพี่เร็กซ์ซื้อชีสเค้กใส่ตู้เย็นให้ก็ยังไม่ได้ทาน มาม่าก็มี แคบหมูกับไส้อั่วที่พี่เอยส่งมาก็ยังเหลือ… รอดแล้วเราฉันกลับเข้ามาในห้องเพื่อเข้าห้องน้ำ“ธัมโมสังโฆ” พอเห็นหน้าตัวเองในกระจกได้แต่อุทานออกมา ขอบตาแดงบวมกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด สภาพนี้ให้พี่เร็กซ์เห็นไม่ได้เด็ดขาด พี่เค้าต้องถามแน่ว่าเกิดอะไรข

  • ฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน   โอบกอด

    “ลูกแน่ใจแล้วนะ” คุณพ่อถามย้ำด้วยน้ำเสียงแปลกใจ“ค่ะ หนูแน่ใจ หนูอยากเจอเค้าให้เร็วที่สุด ไม่อยากปล่อยคาราคาซัง ถ้ายังไม่เคลียร์หนูจะต้องบ้าตายแน่ๆ” ฉันบอกไปตามตรง“ได้ลูกได้ เดี๋ยวพ่อนัดให้ แต่ถ้าเป็นพรุ่งนี้หนูไปคนเดียวได้เหรอ” คุณพ่อถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง“ได้ค่ะ ว่าแต่เค้าอยู่จังหวัดไหนคะ” ฉันถามอย่างนึกได้ ไม่ใช่ว่าอยู่เชียงใหม่นะ ต้องรีบซื้อตั๋วแล้วเดินทางพรุ่งนี้เลย“กรุงเทพลูก” ค่อยยังชั่วหน่อย สะดวกเลยล่ะ อยู่กรุงเทพเหมือนกัน “เดี๋ยวพ่อนัดแล้วโทรบอกลูกอีกที”“ขอบคุณนะคะคุณพ่อ”“พวกเราทุกคนรักลูกนะ หนูไม่ต้องเครียด คุณแม่ปรึกษากับคุณน้าแล้ว หนูปฏิเสธการแต่งงานได้เลย เรายินดียกที่ผืนนั้นให้เค้า เพื่อแลกกับความสุขของหนู” คำพูดที่เต็มไปด้วยความรักคุณพ่อทำให้ฉันสะอื้นออกมาอีกครั้งไร่ชาที่ระบุในพินัยกรรมมีมูลค่าสูงเลยทีเดียว ในนั้นมีส่วนที่ปลูกชาพันธุ์ต่างๆ กว่า 500 ไร่ มีโรงงานผลิตชาส่งออกขนาดกลาง มีคาเฟ่รวมถึงรีสอร์ทขนาดใหญ่ สามอย่างหลังนี้คุณแม่กับคุณน้าลงทุนเพิ่มด้วยกัน นักท่องเที่ยวทั้งไทยและต่างชาติเข้ามาพักมากมาย แต่ครอบครัวกลับบอกว่ายินดียกให้คนอื่นเพื่อแลกกับความสุขของฉั

  • ฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน   คืน

    “จริงเหรอลูก / น้องรับสายแล้วเหรอ!” และได้ยินเสียงตื่นเต้นของคุณพ่อคุณแม่ลอดเข้ามาด้วย “แม่ขอคุยกับน้องหน่อย”“คุณแม่จะคุยด้วย” พี่วินบอกกัน ฉันรับคำในคอเบาๆ“เจ้าใจ” เสียงของคุณแม่ทำให้น้ำตาของฉันหยดลงอีกครั้ง วันนั้นคุณแม่รู้เรื่องก็รีบโทรหากัน ท่านไม่ยอมบอกความจริงเพื่อปกป้องความรู้สึกของฉัน ท่านรักฉันมากเหลือเกิน“อึก ขาคุณแแม่” ฉันกลั้นสะอื้นและขานรับ“ไม่เอาไม่ร้องลูก ทุกคนกำลังหาทางออกให้ลูกอยู่ ลูกไม่ได้เผชิญเรื่องนี้คนเดียว ลูกยังมีพ่อ มีแม่ มีพี่วินและพี่เอยนะ”“ขอบคุณนะคะที่โอบกอดความรู้สึกของหนู” ฉันปาดน้ำตาออก รู้สึกยังไงพูดจากใจ“หนูคือคนสำคัญของเรานะลูก เราจะโอบกอดหนูทุกลมหายใจเลย” ยิ่งคุณแม่พูดน้ำตาฉันยิ่งแตก เธอทำให้คนที่รักเธอมากขนาดนี้เป็นห่วง เธอแย่มากเลยเจ้าใจ“ฮึก! ขอบคุณนะคะที่รักหนูมากขนาดนี้”“หยุดร้องก่อนลูก เดี๋ยวหายใจไม่ออก แม่ถามคุณยายมาแล้ว ทำไมคุณยายทวดทำแบบนั้น” คุณแม่เข้าเรื่องสำคัญโดยที่ฉันไม่ต้องถาม“เพราะอะไรเหรอคะ” ฉันถามพลางเช็ดน้ำตาไปด้วย อยากรู้สาเหตุเหมือนกัน“ที่ดินตรงไร่ชา เพื่อนรักคุณยายทวดซื้อให้ท่านเป็นของขวัญวันเกิด แนะนำให้ท่านปลูกชาจะได

  • ฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน   อย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับพี่เร็กซ์

    ฉันสะอึกสะอื้นไม่หยุดหลังได้รับข่าวช็อกโลก มันเหมือนอยู่ดีๆ โลกก็มืดในพริบตา คำว่าแต่งงานก้องให้หัวไม่หยุด ทุกอย่างมันเร็วมากจนตั้งตัวไม่ทันไม่แปลกใจเลยที่วันก่อนตอนโทรหาคุณแม่ท่านเสียงเปลี่ยน ท่านคงผ่านการร้องไห้มาแล้ว คุณพ่อก็ถามว่าจะกลับเมื่อไหร่ พี่วินก็ถามพี่เร็กซ์ว่าฉันเป็นยังไง พี่เอยก็เงียบลงทั้งที่ปกติชวนคุยโน่นนี่ตลอด ทุกคนในบ้านรู้ว่าพินัยกรรมเป็นยังไง แต่เลือกที่จะเก็บความไม่สบายใจเอาไว้กับตัว และบอกฉันวันที่สอบเสร็จแทนคุณพ่อคุณแม่ พี่วิน พี่เอยรักฉันมากจริงๆ ถ้ารู้ก่อนหน้านี้ฉันคงสติแตกไปแล้ว คงกินไม่ได้นอนไม่หลับ ไม่มีกระจิตกระใจอ่านหนังสือ เกรดก็คงออกมาแย่ แต่เพราะทุกคนโอบอุ้มความรู้สึกของฉันไว้ ฉันเลยผ่านช่วงสอบมาได้ไม่น่าเชื่อว่าฉันกับพี่เร็กซ์จะเจอเหตุการณ์เหมือนกัน จากที่ให้กำลังใจพี่เร็กซ์ทุกทาง ตอนนี้ตัวเองก็เจอไม่ต่าง เข้าใจความรู้สึกของพี่เร็กซ์ถ่องแท้ก็ตอนนี้แหละ มันทั้งเครียด ทั้งกดดัน ทั้งเศร้า อารมณ์ปนเปจนแทบจะอาเจียนออกมาเมื่อรู้ว่าเราต้องแต่งงานกับคนแปลกหน้าถ้าฉันตกลง… ก็ต้องเลิกกับผู้ชายอันเป็นที่รัก แถมเค้ายังรักฉันมากขนาดยอมทิ้งหุ้นมากมายเพื่อให้เรา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status