تسجيل الدخول“ไม่ต้องกลัว เล่นไปตามน้ำ มันจะได้เลิกยุ่ง” แต่พอร่างสูงตรงหน้ากระซิบก็เก็ททุกอย่าง รู้สึกโล่งอกปนอุ่นใจอย่างประหลาด รอดตายแล้วเจ้าใจเอ๊ย พี่คนนี้ยื่นมือมาช่วยเธอ คนดีๆ ยังมีอยู่บนโลก!
ฉันฉีกยิ้มทั้งที่ในใจกลัวอีตาช่างตื๊อไม่หาย เสียงนี่สั่นจนรู้สึกได้ “หนูกะจะเซอร์ไพรส์พี่ไงคะเลยออกมาก่อน”
“งั้นกลับห้องเรากัน”
“ค่ะ” ฉันพยักหน้ารัวๆ ยิ้มกว้างจนตาหยีเหมือนดีใจมาก เดินเคียงข้างพี่ผู้ชายคนนี้มาตามทาง เพิ่งรู้ว่าตัวเองมีสกิลการแสดงก็วันนี้แหละ
“แม่ง เชี่ยเอ๊ย!” เสียงสบถจากด้านหลังทำให้ร่างสูงที่เดินข้างกันเหลือบมองต้นเสียงและบอกว่า
“มันกำลังย้อนกลับไป นิ่งเข้าไว้”
“ค่ะ” ฉันกระซิบเบาๆ ทำตามที่พี่คนนี้บอกทุกอย่าง จนกระทั่งห่างจากจุดเกิดเหตุห้าสิบเมตรได้ คนที่เดินข้างกันก็หันไปมองข้างหลังอีกรอบ
“มันไปแล้ว”
“ฟู่ว” ฉันพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก เป็นเวลาเดียวกับร่างสูงใหญ่ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยหันมา
วินาทีนี้ฉันอึ้งอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นหน้าของเค้าชัดๆ คือตอนแรกไม่ได้สังเกตไง โฟกัสแค่ทำไงให้ตัว เองรอด ไม่คิดว่าผู้มีพระคุณจะหล่อมากกก! หล่อขนาดที่เจ้าใจคนนี้ไม่เคยมองผู้ชายคนไหนหล่อนอกจากเอเธนส์ยังยอมรับว่าหล่ออ่ะค่ะ ทุกอย่างบนใบหน้าวีเชฟของพี่คนนี้ใช้คำว่าเพอร์เฟ็กต์ได้ไม่เกินจริง ทั้งจมูกโด่งรับกับคิ้วเข้มเรียงเป็นระเบียบและริมฝีปากบางสีแดง ไหนจะดวงตาสองชั้นสีน้ำตาลเข้มคมเรียวยาวที่วิ้งวับ ผิวหน้าใสไร้สิว ไหล่กว้าง ขายาว ตัวสูงจากระดับสายตาเยอะมาก น่าจะเกินยี่สิบเซ็นด้วยซ้ำมั้ง ธัมโมสังโฆ! ถ้าเข้าวงการบันเทิงเป็นตัวท็อปได้สบายเลย!
“ไม่เป็นไรใช่มั้ย” น้ำเสียงนิ่งๆ ของพี่เค้าทำให้ฉันได้สติ รีบยกมือไหว้ขอบคุณหลังจากแสดงอาการอ๊องไปพักใหญ่ แง! พี่เค้าคงไม่คิดว่าฉันสติหลุดไปแล้วใช่มั้ย
“หนูไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนูไว้ ขอบคุณจากใจ” ฉันมองคนตรงหน้าอย่างสำนึกในบุญคุณ ถ้าไม่ได้พี่คนนี้ไม่รู้ฉันจะหนีอีตาบ้านั่นพ้นรึเปล่า ถ้าไม่พ้นล่ะก็... ไม่อยากจะคิด ฮือ! ต่อไปไม่กล้ากลับดึกคนเดียวอีกแล้วสาบานเลย
“พักแถวไหน เดี๋ยวไปส่ง” น้ำเสียงเรียบเฉยของคนตรงหน้าทำเอาน้ำตาฉันแทบไหลด้วยความซาบซึ้ง ไม่นึกเลยว่าจะเจอคนดีขนาดนี้ นอกจากช่วยแล้วยังจะไปส่งอีก ไม่ให้เรียกเทพบุตรแล้วให้เรียกอะไร ตอบ!
“จะไม่รบกวนพี่เกินไปหรือคะ” ตอนแรกก็ดีใจอยู่หรอก แต่พอมาฉุกคิดก็อดไม่ได้ที่จะถามอย่างเป็นกังวล คือไม่อยากรบกวนพี่เค้ามากกว่าเดิมไง แค่ยื่นมือเข้ามาช่วยก็ถือว่าเป็นบุญของฉันเหลือเกิน แต่ก็นะ... แม้จะปลอดภัยแล้ว เอาจริงความกลัวยังหลงเหลืออยู่ กลัวที่ต้องกลับคนเดียว กลัวจะเกิดอันตรายแบบเมื่อกี้
“ดีกว่าปล่อยเด็กผู้หญิงกลับคนเดียวมันอันตราย” แม้น้ำเสียงพี่เค้าจะนิ่งมากแต่ฉันสัมผัสได้ถึงความใจดีที่มีอยู่เต็มเปี่ยม
“ถ้างั้นหนูไม่เกรงใจแล้วนะคะ หนูพักอยู่ซอย 2 แถวหลังม. ค่ะ” ฉันบอกด้วยความดีใจแต่พอเห็นพี่เค้าเลิกคิ้วทำนองแปลกใจก็สำนึกได้ว่าพี่คนนี้อาจไม่ได้พักแถวนี้ คงบังเอิญผ่านมาพอดีเลยช่วยฉันไว้ เค้าอาจจะกำลังงงกับคำตอบของฉันอยู่ “พี่อาจไม่รู้จัก...”
“รู้จักดิ ป่ะ”
คำตอบที่ได้ทำเอาฉันยิ้มกว้างจนตาหยี บอกความรู้สึกที่มีในใจแบบไม่กั๊ก “ขอบคุณค่ะ พี่ใจดีจัง ใจดีจนหนูรู้สึกว่าพี่ทำให้โลกใบนี้น่าอยู่ขึ้นเยอะเลย”
“...................” เงียบมาก! เหมือนพี่เค้ากำลังมองกันอย่างพินิจพิเคราะห์ นี่ฉันไม่ได้ใช้คำพูดตีสนิทเกินเหตุจนน่าเกลียดใช่มั้ย เกิดพี่เค้าเปลี่ยนใจไม่ไปส่งทำไง ฮือ!
“คือ...”
“ซอย 2 หลัง ม. แสดงว่าเรียน ม. S” พี่เค้าถามพร้อมกับก้าวไปข้างหน้าทำให้ฉันเร่งฝีเท้าตาม
“ใช่ค่ะ หนูกำลังขึ้นปี 1”
“คณะไร”
“มนุษย์ศาสตร์เอกญี่ปุ่นค่ะ” ฉันตอบพร้อมรอยยิ้ม อาจเป็นเพราะพี่เค้าช่วยฉันไว้ล่ะมั้ง ความอึดอัดเมื่อต้องคุยกับผู้ชายแปลกหน้าหามีไม่ ครั้นจะถามว่าพี่เรียนที่ไหน คณะอะไรก็กลัวเสียมารยาท คือบางคนชอบความเป็นส่วนตัวไง แล้วพี่เค้าก็ดูนิ่งๆ เกิดถามไปเค้ารำคาญทำไงเล่า เพราะงั้นเงียบไว้ดีที่สุด เราสองคนลงบันไดสถานี เดินตามทางโดยไม่มีใครพูดอะไร
ละคือแค่เลี้ยวเข้าซอยหลัง ม. เท่านั้นแหละ วัยรุ่นวัยไล่เลี่ยกันเดินให้พรึ่บ แสงไฟจากร้านรวงก็สว่างโร่ ต่างจากตอนอยู่สถานีที่ไร้ผู้คนราวกับอยู่คนละโลก
“แก๊!” เสียงสูงของผู้หญิงคนนึงที่กำลังจะเดินสวนทำให้ฉันแอบตกใจเลยเผลอเหลือบมอง เห็นสายตาตื่นเต้นของผู้หญิงสองคนจับจ้องที่พี่คนหล่อแถมซุบซิบกันเบาๆ และก็เป็นเช่นนี้ตลอดทางจนมาถึงหน้าที่พัก นักศึกษามหาลัยทั้งชายหญิงต่างมองมาทางฉันกับผู้มีพระคุณแถมซุบซิบไม่หยุด ก็พอเข้าใจแหละ... เค้าคงพูดถึงความหล่อของพี่คนนี้สินะ
“ขอบคุณนะคะที่เป็นธุระมาส่งหนู ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือทุกอย่าง ถ้ามีโอกาสหนูหวังว่าจะได้ช่วยพี่คืนเช่นกัน” ฉันส่งยิ้มจริงใจยกมือไหว้พี่เค้าอีกรอบ พี่เค้าพยักหน้านิ่งๆ เหมือนไม่คิดอะไร แต่กลับใช้สายตาโคตรมีพลังมองตรงมา
“เราชื่อไร”
ตึกตัก! ตึกตัก!
เสียงหัวใจเต้นแรงก้องในหูนี้คืออะไร แค่ผู้ชายถามชื่อทั้งที่เดินมาด้วยกันตลอดทาง... เธอตื่นเต้นงั้นเหรอเจ้าใจ? เป็นบ้าอะไรก่อน!
“นะ หนูชื่อเจ้าใจค่ะ” ฉันสั่งตัวเองให้ตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคงแต่มันดันสั่นจนรู้สึกได้ หน้าร้อนผะผ่าวในชั่ววินาทีเมื่ออีกฝ่ายยังคงมองกันไม่ยอมหยุด จะหลบตาก็กลัวเสียมารยาท ต้องทนสบตาคู่มีพลังอยู่อย่างนั้น ช่วยด้วยหนูจะล้ม! ทำไมพี่เค้าถึงเจิดจ้าขนาดนี้ พระเจ้าตั้งใจปั้นชัดๆ
“ไว้เจอกันเจ้าใจ” แม้จะเป็นคำพูดธรรมดา น้ำเสียงคนพูดเรียบเฉย แต่กลับทำให้ฉันไม่เป็นตัวของตัวเองเมื่อพี่เค้าเอ่ยชื่อฉันออกมา ชื่อที่ได้ยินใครต่อใครเรียกตั้งแต่จำความได้ ช่างรู้สึกแตกต่างเหลือเกินเมื่อออกจากปากพี่คนนี้
“ค่ะ” ฉันพยักหน้ารัวๆ ส่งยิ้มเพื่อไม่ให้เสียมารยาท หมุนตัววิ่งเข้าหอเนื่องจากแพ้สายตาคู่นั้น หยุดอาการแปลกๆ ได้แล้วเจ้าใจ อย่าบ้าบอนักเลย!
“พี่ขอเข้าไปตัวน้องนะครับ อ้า” ว่าแล้วพี่เร็กซ์แทรกซึมแก่นกายเข้ามาทั้งลำทำเอาฉันรู้สึกแน่นทั้งร่าง เจ็บมากแต่ก็รู้สึกดีมากเช่นกันฉันสบตากับคนด้านบน พี่เค้าอมยิ้มสายตาเต็มไปด้วยความรัก “ในตัวน้องอุ่นมาก รัดพี่แน่นด้วย” คำพูดพี่เร็กซ์ทำให้ฉันเขินจัด รู้ตัวอีกทีเอวแกร่งก็ขยับช้าๆ เล่นเอาฉันเก็บอารมณ์ไม่อยู่ถึงกับร้องออกมา“อ้า”“แน่นมาก พี่ชอบ” พี่เร็กซ์บอกความรู้สึกโดยไม่เก็บกัก เร่งจังหวะจากเดิม ราวกับว่าเมื่อเราเข้ากันได้แล้วความเจ็บหายไป เหลือไว้แต่ความเสียวซ่าน“อื้อ” ฉันสะบัดหน้าไปมา จับหมอนไว้แน่น มันเสียวจนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ “อ้าาา” พี่เร็กซ์ซู้ดปาก ขยับเอวเร่งจังหวะ จับเอวเล็กไว้แน่น เราทั้งคู่ส่งเสียงครางระงมไม่ต่างกัน แม้เครื่องปรับอากาศจะทำงานได้ดีมาก แต่บนเตียงกลับร้อนจนรู้สึกได้“ชอบมั้ยครับ” พี่เร็กซ์ถามกันทั้งที่ใส่แก่นกายยาวๆ ไม่หยุด“อื้อ หนูชอบ” คำตอบของฉันทำให้พี่เร็กซ์ยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะดึงแก่นกายออกทำให้ฉันโล่งอย่างบอกไม่ถูก พี่เร็กซ์จับฉันพลิกตัวคว่ำหน้าลงทำเอาฉันแตกตื่น “อ๊ะ” แฟนหนุ่มยกสะโพกฉันขึ้น ส่วนตัวเองคุกเข่าและเติมเต็มแก่นกายเข้ามาสุดลำอีกครั
“สวยขนาดนี้ ขอพี่ดูบ้างครับ” ไม่ทันที่ฉันจะโต้ตอบ พี่เร็กซ์ก็ใช้สองมือร้อนประคองสองเต้า เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ด้วยความไวแสง ใช้ปลายลิ้นตวัดเบาๆ ที่จุกสีชมพูอ่อน“อื้อ” ฉันครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน และสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิมเมื่อมือใหญ่ลูบไล้ยอดอกอีกข้าง “หน้าอกน้องสวยมาก” พี่เร็กซ์กระซิบทั้งที่ยังละเลงลิ้นอยู่ที่ปลายยอด แถมเปลี่ยนมาดูดดึงอีกข้าง ใช้มือบีบเคล้นเบาๆ ทำเอาฉันเสียดเสียวไปถึงบริเวณนั้น“อื้อ” ฉันครวญครางโดยไม่รู้ตัว รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย“เสียงครางของน้องทำให้พี่อยากฝังตัวเข้าไป” พี่เร็กซ์บอกอย่างไม่อาย สลับรัวลิ้นบนยอดอกทั้งสองข้างทำเอาฉันเสียวซ่านยิ่งกว่าเดิม บิดตัวไปมากับความทรมานนี้ และทรมานยิ่งกว่าเดิมเมื่อมือใหญ่ลูบไล้บริเวณนั้นที่ตอนนี้เปียกชื้นจนรู้สึกได้“อย่าค่ะ” เมื่อร้องห้ามพี่เร็กซ์กลับมอบจูบมอมเมาทำเอาฉันกระเจิดกระเจิง รู้ตัวอีกทีกางเกงในตัวจิ๋วก็ถูกถอดออก นิ้วแข็งของแฟนหนุ่มแทรกเข้ามากลางกาย สัมผัสจุดที่อ่อนไหวจนฉันสะดุ้ง“จะ เจ็บ” แม้จะเสียวมาก แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกเจ็บในเวลาเดียวกัน“ขอโทษครับ” พี่เร็กซ์ผงกหัวขึ้นมาสบสายตากัน ยอมหยุดอยู่แค่นั้น เล
วินาทีนี้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกลับมาทันควัน ไม่ได้… ฉันต้องหยุด! “พะ พี่เร็กซ์ คะ” ฉันเรียกพี่เร็กซ์ทั้งที่ปากคอสั่น พี่เค้ายังวุ่นวายบริเวณคอฉันอยู่เลย ฮือ!“หือ” พี่เร็กซ์เงยหน้าขึ้นมาจากซอกคอ ยิ้มให้กัน แววตาเต็มไปด้วยความต้องการจนรู้สึกได้ กรี๊ด! ฉันพาตัวเองมาถึงจุดนี้ได้ยังไง สุ่มเสี่ยงเกินไปละ!“คือ… นะ หนูกลัวติดไข้” รู้ว่าเหตุผลที่อ้างดูปัญญาอ่อนมากในเมื่อเราเพิ่งจูบกันไป แต่เวลาแค่น้อยนิดมันคิดไม่ออกอ่า “พี่รู้ว่าน้องกลัวอย่างอื่น” พี่เร็กซ์พูดเสียงนุ่มหู ใช้มือใหญ่ลูบหัวอย่างละมุนละม่อม มองกันด้วยแววตาเอ็นดู ก่อนจะจูบเข้าที่แก้มขวาอย่างออดอ้อน ค่อยๆ ผละออกจากแก้มใสและประทับจูบลงมาอีกครั้ง พี่เร็กซ์ละเลียดชิมริมฝีปากบางช้าๆ เบาๆ เหมือนเป็นการบอกใบ้ว่าจะหยุดแค่จูบเหมือนทุกที ฉันหลับตาลงอย่างวางใจ จูบตอบเหมือนทุกครั้งจนกระทั่งเฮือก! มือใหญ่เลื่อนจับเข้าที่หน้าอกทั้งสองข้าง ลูบเคล้นไปมา แม้จะมีเสื้อผ้ากั้นกลางแต่ทำเอาฉันขนลุกชันทั้งร่าง“พี่เร็กซ์” ฉันเรียกแฟนหนุ่มอย่างแตกตื่น รับรู้โดยสัญชาติญาณว่าถ้าไม่หยุดตอนนี้ล่ะก็… คงไม่จบแค่นี้แน่พี่เร็กซ์ผละริมฝีปากคู่สวยออกจากริม
“ไม่คิดมากสิครับ พี่ตื่นมารอบนึง ไม่เห็นน้องเลยหลับต่อ พอได้นอนรู้สึกดีขึ้นอย่างที่ครินทร์มันบอก” พี่เร็กซ์ยิ้มมุมปาก พอสังเกตดีๆ สีหน้าพี่เค้าดีขึ้นกว่าหลายชั่วโมงก่อนหลายระดับเลยแฮะ“ไม่ได้โกหกให้หนูสบายใจใช่มั้ย”“จับหน้าผาก จับมือดูก็ได้” ว่าแล้วก็ยื่นมือใหญ่มาตรงหน้า ฉันเอื้อมบางไปจับ หือ! ไม่ร้อนผ่าวแล้วนี่นา“หนูขอจับหน้าผาก” ฉันปล่อยมือใหญ่ออก ยืดตัวขึ้น หมายจะจับหน้าผากแฟนหนุ่ม แต่ด้วยความที่ที่นอนมันเด้งดึ๋งเลยทรงตัวพลาดทำให้จะล้มลง “เฮ้ย” ฉันร้องด้วยอารมณ์ตกใจหมับ! พี่เร็กซ์คว้าตัวฉันไว้ทัน ยกขึ้นอย่างง่ายดายแถมวางลงบนตัวพี่เค้า กลายเป็นว่าสภาพฉันตอนนี้กำลังนอนทับคนป่วยอยู่ มุแง๊!“ขอโทษค่ะ” ฉันบอกพลางขยับตัวแต่พี่เร็กซ์กับรัดเอวบางเอาไว้ “จับหน้าผากพี่ก่อนสิครับ” แฟนหนุ่มที่อยู่ใกล้จนลมหายใจเป่ารดกันยิ้มมุมปาก ฉันย่นจมูกใส่ในความเจ้าเล่ห์ แต่มือก็ยื่นไปที่หน้าผากแล้ววางลง“หายร้อนแล้ว!” ฉันร้องอย่างดีใจ กินยาหลับไปประมาณสองชั่วโมงอาการไข้ก็ดีขึ้น ต้องแข็งแกร่งเบอร์ไหนคะ!!“บอกแล้วได้อยู่ใกล้น้องเดี๋ยวก็หาย”“ถ้าหายแล้วหนูกลับละกัน” ฉันแหย่แฟนหนุ่มเล่น ทำท่าจะลุกขึ้น “ไม
“มาแล้วเหรอ” พี่เร็กซ์ถามทั้งที่ตายังปิดอยู่“พี่ไม่ได้หลับเหรอคะ” ไอ้เราก็นึกว่าหลับไปแล้วซะอีก“พักสายตานิดหน่อย” ว่าแล้วก็ลืมตาขึ้นมายิ้มให้กัน“เอายาไว้ที่ไหนคะ หนูหาไม่เจอ”“ถ้าไม่มีที่ห้องพี่ น่าจะอยู่ตู้ยาห้องน้ำแขกชั้นบน”“งั้นขึ้นไปข้างบนกันค่ะ ทานยาแล้วพี่ควรได้นอนยาวๆ นอนตรงนี้ไม่สบายเท่าบนเตียง” ฉันยื่นมือส่งให้ พี่เร็กซ์ใช้มือที่ร้อนผ่าวจับมือกันแล้วดึงตัวเองลุกขึ้นยืน “น้องจะนอนห้องพี่จริงมั้ย” พี่เร็กซ์ถามกันอีกรอบ “จริงสิคะ เห็นหนูเตี้ยๆ แบบนี้แต่หนูก็พูดคำไหนคำนั้นน้า” มุกของฉันทำให้พี่เร็กซ์หัวเราะหึ เอามือร้อนๆ โยกหัวกัน เอาจริง ถึงเราสองคนเป็นแฟนกัน ฉันเคยค้างที่นี่แค่ครั้งเดียว ต่อให้ดูหนังรอบดึกหรือมีธุระอะไร พี่เร็กซ์ต้องขับรถไปส่งฉันที่หอตลอด เราสองคนเดินขึ้นมาบนชั้นสอง ฉันบอกให้พี่เร็กซ์เข้าไปพักในห้องนอน ส่วนตัวเองมาหยิบยาลดไข้ พอได้แล้วก็เข้ามาในห้องนอนแฟนหนุ่ม ปรากฎว่าพี่เร็กซ์หายไป สงสัยเปลี่ยนเสื้อผ้ามั้ง เตรียมน้ำไว้ให้ก่อนดีกว่าสักพักพี่เร็กซ์ก็เดินมาในสภาพชุดสบายๆ ปลายผมเปียกอย่างเห็นได้ชัด“อาบน้ำเหรอคะ”“อื้อ ตอนแรกว่าจะนอน แต่เหนียวตัวไม่ไหวเลย
หลังออกจากรถไฟฟ้า ฉันไม่ได้เดินแยกไปเก็บเสื้อผ้าที่หอ แต่มารอไรเดอร์เป็นเพื่อนพี่เร็กซ์บริเวณล็อบบี้ พอได้อาหารก็ขึ้นมาส่งพี่เค้าบนห้อง ไม่ใช่อะไรหรอก ถึงแม้พี่เร็กซ์ไม่แสดงอาการคนป่วยไร้เรี่ยวแรงให้เห็น ยังคงเดินได้เป็นปกติแต่ตัวร้อนกว่าเดิม ฉันกลัวพี่เค้าจะฟุบไปก่อนถึงห้องน่ะสิ“พี่นั่งรอเลยค่ะ เดี๋ยวหนูเอาใส่ถ้วยให้เอง” “ขอบคุณครับ” พี่เร็กซ์คลี่ยิ้มแต่เป็นยิ้มที่เซียวจนรู้สึกได้ แถมหน้าซีดลงเข้าไปอีก ฮือ! ต้องรีบกินยาแล้วค่ะคุณพี่“ที่ห้องมียาลดไข้มั้ยคะ ถ้าไม่มีเดี๋ยวหนูแวะซื้อจากร้านขายยาหลัง ม.มาให้” ระหว่างนำถ้วยออกมาจากตู้ฉันก็ถามไปด้วย“น่าจะมีอยู่บนห้องนอนพี่” “งั้นเดี๋ยวหนูขึ้นไปเอาให้ค่ะ” ฉันอาสาพลางเทโจ๊กลงในถ้วย นำมาเสิร์ฟตรงหน้าแฟนหนุ่ม ก่อนจะหันไปเทน้ำอุณหภูมิห้องใส่แก้ว วางไว้หน้าพี่เร็กซ์ที่กำลังตักโจ๊กเข้าปาก“อร่อยมั้ยคะ” ฉันคลี่ยิ้มถามแฟนหนุ่มที่แม้จะป่วยอยู่ แต่หน้าตายังหล่อเหลาเหมือนเดิม ไม่ดรอปลงแม้แต่น้อย“ได้อยู่” พี่เร็กซ์ผงกเล็กน้อย ก่อนจะหลับตาลงแล้วนิ่งไป“เป็นอะไรรึเปล่าคะ” ฉันรีบถามด้วยความเป็นห่วง หรือจะเรียกแท็กซี่ไปส่งพี่เร็กซ์ที่โรงพยาบาลดี“ผงก







