LOGIN“ไม่ต้องกลัว เล่นไปตามน้ำ มันจะได้เลิกยุ่ง” แต่พอร่างสูงตรงหน้ากระซิบก็เก็ททุกอย่าง รู้สึกโล่งอกปนอุ่นใจอย่างประหลาด รอดตายแล้วเจ้าใจเอ๊ย พี่คนนี้ยื่นมือมาช่วยเธอ คนดีๆ ยังมีอยู่บนโลก!
ฉันฉีกยิ้มทั้งที่ในใจกลัวอีตาช่างตื๊อไม่หาย เสียงนี่สั่นจนรู้สึกได้ “หนูกะจะเซอร์ไพรส์พี่ไงคะเลยออกมาก่อน”
“งั้นกลับห้องเรากัน”
“ค่ะ” ฉันพยักหน้ารัวๆ ยิ้มกว้างจนตาหยีเหมือนดีใจมาก เดินเคียงข้างพี่ผู้ชายคนนี้มาตามทาง เพิ่งรู้ว่าตัวเองมีสกิลการแสดงก็วันนี้แหละ
“แม่ง เชี่ยเอ๊ย!” เสียงสบถจากด้านหลังทำให้ร่างสูงที่เดินข้างกันเหลือบมองต้นเสียงและบอกว่า
“มันกำลังย้อนกลับไป นิ่งเข้าไว้”
“ค่ะ” ฉันกระซิบเบาๆ ทำตามที่พี่คนนี้บอกทุกอย่าง จนกระทั่งห่างจากจุดเกิดเหตุห้าสิบเมตรได้ คนที่เดินข้างกันก็หันไปมองข้างหลังอีกรอบ
“มันไปแล้ว”
“ฟู่ว” ฉันพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก เป็นเวลาเดียวกับร่างสูงใหญ่ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยหันมา
วินาทีนี้ฉันอึ้งอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นหน้าของเค้าชัดๆ คือตอนแรกไม่ได้สังเกตไง โฟกัสแค่ทำไงให้ตัว เองรอด ไม่คิดว่าผู้มีพระคุณจะหล่อมากกก! หล่อขนาดที่เจ้าใจคนนี้ไม่เคยมองผู้ชายคนไหนหล่อนอกจากเอเธนส์ยังยอมรับว่าหล่ออ่ะค่ะ ทุกอย่างบนใบหน้าวีเชฟของพี่คนนี้ใช้คำว่าเพอร์เฟ็กต์ได้ไม่เกินจริง ทั้งจมูกโด่งรับกับคิ้วเข้มเรียงเป็นระเบียบและริมฝีปากบางสีแดง ไหนจะดวงตาสองชั้นสีน้ำตาลเข้มคมเรียวยาวที่วิ้งวับ ผิวหน้าใสไร้สิว ไหล่กว้าง ขายาว ตัวสูงจากระดับสายตาเยอะมาก น่าจะเกินยี่สิบเซ็นด้วยซ้ำมั้ง ธัมโมสังโฆ! ถ้าเข้าวงการบันเทิงเป็นตัวท็อปได้สบายเลย!
“ไม่เป็นไรใช่มั้ย” น้ำเสียงนิ่งๆ ของพี่เค้าทำให้ฉันได้สติ รีบยกมือไหว้ขอบคุณหลังจากแสดงอาการอ๊องไปพักใหญ่ แง! พี่เค้าคงไม่คิดว่าฉันสติหลุดไปแล้วใช่มั้ย
“หนูไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนูไว้ ขอบคุณจากใจ” ฉันมองคนตรงหน้าอย่างสำนึกในบุญคุณ ถ้าไม่ได้พี่คนนี้ไม่รู้ฉันจะหนีอีตาบ้านั่นพ้นรึเปล่า ถ้าไม่พ้นล่ะก็... ไม่อยากจะคิด ฮือ! ต่อไปไม่กล้ากลับดึกคนเดียวอีกแล้วสาบานเลย
“พักแถวไหน เดี๋ยวไปส่ง” น้ำเสียงเรียบเฉยของคนตรงหน้าทำเอาน้ำตาฉันแทบไหลด้วยความซาบซึ้ง ไม่นึกเลยว่าจะเจอคนดีขนาดนี้ นอกจากช่วยแล้วยังจะไปส่งอีก ไม่ให้เรียกเทพบุตรแล้วให้เรียกอะไร ตอบ!
“จะไม่รบกวนพี่เกินไปหรือคะ” ตอนแรกก็ดีใจอยู่หรอก แต่พอมาฉุกคิดก็อดไม่ได้ที่จะถามอย่างเป็นกังวล คือไม่อยากรบกวนพี่เค้ามากกว่าเดิมไง แค่ยื่นมือเข้ามาช่วยก็ถือว่าเป็นบุญของฉันเหลือเกิน แต่ก็นะ... แม้จะปลอดภัยแล้ว เอาจริงความกลัวยังหลงเหลืออยู่ กลัวที่ต้องกลับคนเดียว กลัวจะเกิดอันตรายแบบเมื่อกี้
“ดีกว่าปล่อยเด็กผู้หญิงกลับคนเดียวมันอันตราย” แม้น้ำเสียงพี่เค้าจะนิ่งมากแต่ฉันสัมผัสได้ถึงความใจดีที่มีอยู่เต็มเปี่ยม
“ถ้างั้นหนูไม่เกรงใจแล้วนะคะ หนูพักอยู่ซอย 2 แถวหลังม. ค่ะ” ฉันบอกด้วยความดีใจแต่พอเห็นพี่เค้าเลิกคิ้วทำนองแปลกใจก็สำนึกได้ว่าพี่คนนี้อาจไม่ได้พักแถวนี้ คงบังเอิญผ่านมาพอดีเลยช่วยฉันไว้ เค้าอาจจะกำลังงงกับคำตอบของฉันอยู่ “พี่อาจไม่รู้จัก...”
“รู้จักดิ ป่ะ”
คำตอบที่ได้ทำเอาฉันยิ้มกว้างจนตาหยี บอกความรู้สึกที่มีในใจแบบไม่กั๊ก “ขอบคุณค่ะ พี่ใจดีจัง ใจดีจนหนูรู้สึกว่าพี่ทำให้โลกใบนี้น่าอยู่ขึ้นเยอะเลย”
“...................” เงียบมาก! เหมือนพี่เค้ากำลังมองกันอย่างพินิจพิเคราะห์ นี่ฉันไม่ได้ใช้คำพูดตีสนิทเกินเหตุจนน่าเกลียดใช่มั้ย เกิดพี่เค้าเปลี่ยนใจไม่ไปส่งทำไง ฮือ!
“คือ...”
“ซอย 2 หลัง ม. แสดงว่าเรียน ม. S” พี่เค้าถามพร้อมกับก้าวไปข้างหน้าทำให้ฉันเร่งฝีเท้าตาม
“ใช่ค่ะ หนูกำลังขึ้นปี 1”
“คณะไร”
“มนุษย์ศาสตร์เอกญี่ปุ่นค่ะ” ฉันตอบพร้อมรอยยิ้ม อาจเป็นเพราะพี่เค้าช่วยฉันไว้ล่ะมั้ง ความอึดอัดเมื่อต้องคุยกับผู้ชายแปลกหน้าหามีไม่ ครั้นจะถามว่าพี่เรียนที่ไหน คณะอะไรก็กลัวเสียมารยาท คือบางคนชอบความเป็นส่วนตัวไง แล้วพี่เค้าก็ดูนิ่งๆ เกิดถามไปเค้ารำคาญทำไงเล่า เพราะงั้นเงียบไว้ดีที่สุด เราสองคนลงบันไดสถานี เดินตามทางโดยไม่มีใครพูดอะไร
ละคือแค่เลี้ยวเข้าซอยหลัง ม. เท่านั้นแหละ วัยรุ่นวัยไล่เลี่ยกันเดินให้พรึ่บ แสงไฟจากร้านรวงก็สว่างโร่ ต่างจากตอนอยู่สถานีที่ไร้ผู้คนราวกับอยู่คนละโลก
“แก๊!” เสียงสูงของผู้หญิงคนนึงที่กำลังจะเดินสวนทำให้ฉันแอบตกใจเลยเผลอเหลือบมอง เห็นสายตาตื่นเต้นของผู้หญิงสองคนจับจ้องที่พี่คนหล่อแถมซุบซิบกันเบาๆ และก็เป็นเช่นนี้ตลอดทางจนมาถึงหน้าที่พัก นักศึกษามหาลัยทั้งชายหญิงต่างมองมาทางฉันกับผู้มีพระคุณแถมซุบซิบไม่หยุด ก็พอเข้าใจแหละ... เค้าคงพูดถึงความหล่อของพี่คนนี้สินะ
“ขอบคุณนะคะที่เป็นธุระมาส่งหนู ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือทุกอย่าง ถ้ามีโอกาสหนูหวังว่าจะได้ช่วยพี่คืนเช่นกัน” ฉันส่งยิ้มจริงใจยกมือไหว้พี่เค้าอีกรอบ พี่เค้าพยักหน้านิ่งๆ เหมือนไม่คิดอะไร แต่กลับใช้สายตาโคตรมีพลังมองตรงมา
“เราชื่อไร”
ตึกตัก! ตึกตัก!
เสียงหัวใจเต้นแรงก้องในหูนี้คืออะไร แค่ผู้ชายถามชื่อทั้งที่เดินมาด้วยกันตลอดทาง... เธอตื่นเต้นงั้นเหรอเจ้าใจ? เป็นบ้าอะไรก่อน!
“นะ หนูชื่อเจ้าใจค่ะ” ฉันสั่งตัวเองให้ตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคงแต่มันดันสั่นจนรู้สึกได้ หน้าร้อนผะผ่าวในชั่ววินาทีเมื่ออีกฝ่ายยังคงมองกันไม่ยอมหยุด จะหลบตาก็กลัวเสียมารยาท ต้องทนสบตาคู่มีพลังอยู่อย่างนั้น ช่วยด้วยหนูจะล้ม! ทำไมพี่เค้าถึงเจิดจ้าขนาดนี้ พระเจ้าตั้งใจปั้นชัดๆ
“ไว้เจอกันเจ้าใจ” แม้จะเป็นคำพูดธรรมดา น้ำเสียงคนพูดเรียบเฉย แต่กลับทำให้ฉันไม่เป็นตัวของตัวเองเมื่อพี่เค้าเอ่ยชื่อฉันออกมา ชื่อที่ได้ยินใครต่อใครเรียกตั้งแต่จำความได้ ช่างรู้สึกแตกต่างเหลือเกินเมื่อออกจากปากพี่คนนี้
“ค่ะ” ฉันพยักหน้ารัวๆ ส่งยิ้มเพื่อไม่ให้เสียมารยาท หมุนตัววิ่งเข้าหอเนื่องจากแพ้สายตาคู่นั้น หยุดอาการแปลกๆ ได้แล้วเจ้าใจ อย่าบ้าบอนักเลย!
“ของหนูมีคุยกับเพื่อนไว้บ้างว่าอยากไปทะเลแต่ยังไม่ได้สรุปกัน ที่แน่ๆ หนูกลับเชียงใหม่ค่ะ”“เร็กซ์ไม่เหงาแย่ น้องกลับเชียงใหม่” พี่ฟิวส์ถามพี่เร็กซ์ แต่พี่แกรนด์เปิดโปงความจริงเข้าให้“เหงาไรพี่ ปิดเทอมคราวที่แล้วมันก็ไปขลุกเชียงใหม่เป็นอาทิตย์”“เอ้า! ติดแฟนนี่หว่า” พี่ฟิวส์พูดเอาฮาทำให้ฝั่งเด็กหลุดหัวเราะ คุยกันอย่างสนุกสนานจนกระทั่งทานข้าวเสร็จก็ย้ายมายังห้องรับแขก นั่งคุยกันสักพักหัวหน้าแม่บ้านก็เข้ามารายงานอย่างนอบน้อมว่า“คุณท่านคะ ทนายมาขอพบค่ะ”“ไปเชิญเข้ามา” คุณปู่บอกด้วยน้ำเสียงทรงพลัง จู่ๆ ทุกอย่างในห้องนี้ก็เงียบลงจนน่าใจหาย พี่เร็กซ์เอื้อมมือมาบีบมือกัน ฉันเงยหน้าพี่เค้าแล้วยิ้มไม่ถึงนาที ทนายวัยกลางคนก็เดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าสีดำ ไหว้ผู้ใหญ่ทุกคนอย่างนอบน้อม“มาตรงเวลาดี” คุณปู่เอ่ยชม“ขอบคุณครับคุณท่าน ถ้างั้นผมขออนุญาตเปิดพินัยกรรมเลยนะครับ” ทนายพูดอย่างนอบน้อม“เอาสิ” พอคุณปู่อนุญาต ทนายก็เปิดกระเป๋าหยิบซองสีน้ำตาลออกมาเมื่อทุกอย่างเป็นพิธีการ ฉันเริ่มไม่อยากอยู่ตรงนี้ ถึงพี่เร็กซ์อยากให้ฉันอยู่ หรือครอบครัวพี่เค้าไม่ได้มองว่าฉันเป็นคนนอก แต่ฉันคิดว่ามันไม่เหมาะที่จะ
“น้องเป็นคนตลกอ่ะ พี่ว่าน้องเหมาะจะไปแคสติ้งจริงๆ นะ ลองสักครั้งมั้ย” พี่เดซี่ถามกันด้วยรอยยิ้มหวาน ฉันนี่รีบส่ายหน้าอย่างไวเลย“หนูไม่ไหวหรอกค่ะ”“คุยอะไรกันเด็กๆ เสียงหัวเราะดังไปถึงด้านบน”เราทุกคนหันมองเจ้าของเสียง เห็นเป็นคุณปู่ คุณย่าทวดที่นั่งบนรถเข็น คุณพ่อและคุณลุง ฉันรีบยกมือทำความเคารพ ผู้ใหญ่ต่างยิ้มให้“เดกำลังโน้มน้าวน้องเจ้าใจเข้าสังกัดอยู่ค่ะคุณปู่” พี่เดซี่ตอบยิ้มๆ“แล้วน้องว่าไง”“น้องก็ปฏิเสธเหมือนเดิม” พี่เดซี่ตอบด้วยสีหน้าเสียดาย ก่อนจะตาโตเหมือนนึกอะไรออก “นี่เดพลาดอะไรไปรึเปล่าคะ คุณปู่คุยกับน้อง…”“คุณปู่คุยกับเจ้าใจนานละ พี่แหละไม่มาบ้านนี้เลยไม่รู้เรื่อง” พี่เร็กซ์พูดทำนองบ่นทำเอาพี่เดซี่หันไปค้อนให้ขนาดทำหน้าติดงอนพี่เดซี่ก็ยังสวยอ่ะ สมละที่เป็นไอดอลชื่อดัง ตอนไปปารีสแฟชั่นวีคนักข่าวต่างประเทศถึงขั้นอวยยศว่าเป็น It girl ของเอเชีย… วิชวลโหดเกิ๊น!!“เอ๊า! คนต้องทำงานนี่คะ แต่พอว่างก็มาหาคุณปู่กับคุณย่าทวดตลอดเหอะ” พี่เดซี่บ่นได้โคตรน่ารัก ก่อนจะเดินเข้าไปหาคุณปู่แล้วคล้องแขนท่าน “เดย์ดีใจนะคะที่คุณปู่เลิกเมินน้อง สิ่งที่เด็กคนนั้นพูดในงานเลี้ยงไม่ใช่เรื่องจริ
อาทิตย์นี้ฉันไม่มีนัดติวเพราะเหลือสอบแค่วิชาหลักอย่างญี่ปุ่นเท่านั้น พรีมเพื่อนรักก็ออกไปทานข้าวกับพี่ครินทร์ พอพี่เร็กซ์เอ่ยปากขอให้มาบ้านคุณย่าทวดฉันจึงตอบตกลง ถือว่าได้พักสมองไปในตัวเพราะเคร่งเครียดกับการอ่านหนังสือมาพักใหญ่แล้วหลังรู้ความจริงเรื่องที่เชอรีนสร้างไว้ พี่เร็กซ์พาฉันมาหาคุณย่าทวดกับคุณปู่อยู่หลายครั้ง จากตอนแรกที่คุณปู่เมินกัน ตอนนี้ท่านคุยกับฉันแล้ว วันที่คุณปู่ถามฉันด้วยท่าทีธรรมดาพี่เร็กซ์นี่ยิ้มกว้างยิ่งกว่าใคร หน้าตาพี่เค้ามีความสุขมากจนฉันเผลอยิ้มตาม“รถเยอะเลยแฮะ” ฉันพึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นหลายคันจอดอยู่นอกโรงรถขนาดใหญ่“วันนี้คุณปู่ทวดเสียครบ 3 ปี” พี่เร็กซ์บอกเสียงเรียบทำให้ฉันหันมามองแฟนหนุ่มที่อยู่หลังพวงมาลัย“พี่ไม่ได้เศร้าอยู่ใช่มั้ยคะ” ฉันถามเสียงเบา เข้าใจดีเลยว่าการสูญเสียญาติผู้ใหญ่ที่เรารักมันเศร้าแค่ไหน ทุกวันนี้ถ้าคิดถึงท่านความเศร้านั้นก็ยังกลับมา“ท่านจากไปหลายปีจนพี่ทำใจได้ละ” พี่เร็กซ์ยิ้มละมุน แววตาไม่ได้วูบไหว พี่เค้ารู้สึกจริงอย่างที่บอก… ค่อยสบายใจหน่อย“สรุปที่พาหนูมาวันนี้เพราะรวมญาติว่างั้น” ฉันดักคอยิ้มถาม“จะว่างั้นก็ได้ พร้อมจะเจอคร
“ทานด้วยกันมั้ยคะพี่เร็กซ์” เนสตี้เป็นตัวแทนถามแทนทุกคนบนโต๊ะ“เอาสิ” พอพี่เร็กซ์ตอบตกลง ชาช่าก็เรียกพนักงานเพื่อขอถ้วยและช้อนส้อมเพิ่มอีกชุด พี่เร็กซ์สั่งเนื้อสัตว์และผักชุดใหญ่ พวกนี้ไม่ได้อึดอัดอะไรที่แฟนฉันร่วมโต๊ะด้วยเพราะเจอกันบ่อย“ไหนบอกว่าเลิกค่ำไงคะ” ฉันถามแฟนหนุ่มหลังจากพรีมไปห้องน้ำกับเพื้อนคนอื่น“พวกนั้นยังติวอยู่ มีสายรายงานว่ามีไอ้เห็บหมาเข้ามาจีบน้อง พี่เลยรีบมา”“ใครคะ เด็กวิศวะเหรอ” ก่อนเข้าร้านฉันเจอน้องรหัสพี่บิ๊กเบนกับเด็กวิศวะเป็นกลุ่มใหญ่ ใช่แน่เลย“เปล่า พี่วินโทรมา บอกว่าเพื่อนสนิทเจอน้องกำลังโดนจีบ” ที่แท้ก็พี่คีย์นี่เอง“เมื่อกี้พี่คีย์เดินมาส่งหนูถึงโต๊ะเลยค่ะ แล้วเลิกติวกลางคันจะไม่เป็นไรเหรอคะ” ฉันชวนคุยเรื่องอื่น ไม่อยากให้พี่เค้าโฟกัสแต่เรื่องหงุดหงิดจนมาเป็นอารมณ์ไม่หยุด“ที่เหลือพี่อ่านเองได้ ให้อ่านถึงเช้ายังไหว” พี่เร็กซ์ยกไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ“ค่า แข็งแกร่งถึกทนยิ่งกว่าเดอะร็อค ใครจะสู้” ฉันย่นจมูกใส่คนแกร่งแห่งปี พี่เร็กซ์ยิ้มมุมปาก ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แววตามีบางอย่างซ่อนอยู่จนรู้สึกได้ กระซิบที่ข้างหูให้ได้ยินกันแค่สองคน“น้องรู้ดีว่าพี่ถึกแค่ไหน ค
“ชีแก้ตัวแทนแฟนจ้า” วิปทำเป็นป้องปากบอกฮาร์ท ฮาร์ททำเป็นเหล่มองมาทางนี้ กระซิบวิปเช่นกัน“ชีเริ่มคลั่งรักเหมือนแฟนไง”“ยอมรับ” ฉันบอกหน้าตายและหัวเราะออกมา พวกนี้ถึงกับร้องแหมอย่างไว“ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ” เสียงของพนักงานเสิร์ฟทำให้พวกเราหันไปสนใจอาหารที่ทยอยขึ้นโต๊ะ และเริ่มบรรเลงของคาวทันที“แล้วปิดเทอมพวกแกมีแพลนไปเที่ยวไหนมั้ย” แอลเอสาละวนจุ่มเนื้อไปถามทุกคนไป ไอร้อนพุ่งเต็มอากาศอ่ะค่ะ“ไม่มีอ่ะ” ฉันส่ายหน้า “ฉันกลับบ้าน แต่แอบอยากไปเที่ยวต่างจังหวัดเหมือนกัน อย่างทะเลงี้ บ้านฉันมีแต่เขา อยากเห็นอะไรที่แตกต่าง”“พวกเราจัดทริปกันเองมั้ย” รสาออกไอเดียด้วยสีหน้านึกสนุก“เออเริ่ดอยู่นะ สอบเสร็จไปพักผ่อนแล้วค่อยกลับบ้าน” ส้มพยักหน้าเห็นด้วย“ได้ยินว่าอยากไปทะเล” เสียงแขกไม่ได้รับเชิญทำให้พวกเราหันมองที่หัวโต๊ะ เห็นผู้ชายในชุดนักศึกษาส่งยิ้มมาทางนี้ “สนใจไปเที่ยวหัวหินมั้ยครับ บ้านพี่มีโรงแรมอยู่ที่นั่น ถ้าน้องตกลง พี่เปิดให้พักฟรีเลย”ขวับ! ฉันกับพรีมคุยกันทางสายตาทันที… คืออิหยังว่ะ จู่ๆ ก็เข้ามาชวนเฉย รู้จักกันรึก็ไม่ ใครตกลงก็บ้าละ!“น้องที่ว่าคือ…” ชาช่าเลิกคิ้วพร้อมกับชี้มาทางฉัน
“เหรอ แล้วทำไมกูไม่เคยรู้จักมึง” เสียงนิ่งๆ ดังขึ้นทำให้ฉันหันขวับ ฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นผู้ชายตัวสูงตรงหน้า โลกกลมมากที่เจอกันที่นี่!“พี่คีย์” ฉันเรียกอีกฝ่ายอย่างดีใจ เจอกันครั้งล่าสุดก่อนฉันมาเรียนกรุงเทพอ่ะค่ะ พี่คีย์ยังย้ำนักย้ำหนาถ้ามีเรื่องอะไรให้โทรหาพี่เค้าเลย ไม่ต้องเกรงใจ“เอ่อ” ใบหน้ายิ้มแย้มของผู้ชายที่อ้างตัวว่าสนิทกับพี่วินเปลี่ยนเป็นตกใจในชั่วพริบตา“มึงไปสนิทกับเพื่อนกูตอนไหนวะ” พี่คีย์ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของพี่วินถามเสียงนิ่ง แววตาเอาเรื่องพอประมาณ“ผมคงจำคนผิด ขอตัวก่อนครับ”เอ้า! เปลี่ยนเป็นภาษากลางเฉย ดึงเพื่อนออกไปทางหน้าร้านอย่างไว ก็อย่างว่าแหละ ถ้าจบจากคิงต้องรู้ว่าพี่คีย์เป็นลูกชาย ส.ส. ที่ตอนนี้มีตำแหน่งเป็นถึงรัฐมนตรีกระทรวงนึง… ใครจะอยากมีเรื่องด้วยล่ะ“เครปไหม้แล้วมั้ง” เสียงของพี่คีย์ทำให้ฉันกับพรีมรีบหันมองเตา ปรากฎว่าโดนอำค่ะ แป้งกำลังเหลืองสวยต่างหากเล่า“แกล้งเจ้าเล่นอีกละ” ฉันแกล้งบ่นก่อนจะยิ้มกว้าง ชวนคุยอย่างสนิทสนมเพราะเห็นกันมาแต่เด็ก ส่วนพรีมกำลังทำหน้าที่ใส่ไส้ลงบนเครปอย่างรู้งาน “ไม่นึกว่าจะเจอพี่คีย์ที่นี่ ขอบคุณน้าที่จัดการแทนเจ้า”“เล็กน้อยน







