Share

ผู้ชายใจดี

Author: mindy
last update publish date: 2026-09-28 12:39:50

“ไม่ต้องกลัว เล่นไปตามน้ำ มันจะได้เลิกยุ่ง” แต่พอร่างสูงตรงหน้ากระซิบก็เก็ททุกอย่าง รู้สึกโล่งอกปนอุ่นใจอย่างประหลาด รอดตายแล้วเจ้าใจเอ๊ย พี่คนนี้ยื่นมือมาช่วยเธอ คนดีๆ ยังมีอยู่บนโลก!

ฉันฉีกยิ้มทั้งที่ในใจกลัวอีตาช่างตื๊อไม่หาย เสียงนี่สั่นจนรู้สึกได้ “หนูกะจะเซอร์ไพรส์พี่ไงคะเลยออกมาก่อน”

“งั้นกลับห้องเรากัน”

“ค่ะ” ฉันพยักหน้ารัวๆ ยิ้มกว้างจนตาหยีเหมือนดีใจมาก เดินเคียงข้างพี่ผู้ชายคนนี้มาตามทาง เพิ่งรู้ว่าตัวเองมีสกิลการแสดงก็วันนี้แหละ

“แม่ง เชี่ยเอ๊ย!” เสียงสบถจากด้านหลังทำให้ร่างสูงที่เดินข้างกันเหลือบมองต้นเสียงและบอกว่า

“มันกำลังย้อนกลับไป นิ่งเข้าไว้”

“ค่ะ” ฉันกระซิบเบาๆ ทำตามที่พี่คนนี้บอกทุกอย่าง จนกระทั่งห่างจากจุดเกิดเหตุห้าสิบเมตรได้ คนที่เดินข้างกันก็หันไปมองข้างหลังอีกรอบ

“มันไปแล้ว”

“ฟู่ว” ฉันพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก เป็นเวลาเดียวกับร่างสูงใหญ่ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยหันมา

วินาทีนี้ฉันอึ้งอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นหน้าของเค้าชัดๆ คือตอนแรกไม่ได้สังเกตไง โฟกัสแค่ทำไงให้ตัว เองรอด ไม่คิดว่าผู้มีพระคุณจะหล่อมากกก! หล่อขนาดที่เจ้าใจคนนี้ไม่เคยมองผู้ชายคนไหนหล่อนอกจากเอเธนส์ยังยอมรับว่าหล่ออ่ะค่ะ ทุกอย่างบนใบหน้าวีเชฟของพี่คนนี้ใช้คำว่าเพอร์เฟ็กต์ได้ไม่เกินจริง ทั้งจมูกโด่งรับกับคิ้วเข้มเรียงเป็นระเบียบและริมฝีปากบางสีแดง ไหนจะดวงตาสองชั้นสีน้ำตาลเข้มคมเรียวยาวที่วิ้งวับ ผิวหน้าใสไร้สิว ไหล่กว้าง ขายาว ตัวสูงจากระดับสายตาเยอะมาก น่าจะเกินยี่สิบเซ็นด้วยซ้ำมั้ง ธัมโมสังโฆ! ถ้าเข้าวงการบันเทิงเป็นตัวท็อปได้สบายเลย!

“ไม่เป็นไรใช่มั้ย” น้ำเสียงนิ่งๆ ของพี่เค้าทำให้ฉันได้สติ รีบยกมือไหว้ขอบคุณหลังจากแสดงอาการอ๊องไปพักใหญ่ แง! พี่เค้าคงไม่คิดว่าฉันสติหลุดไปแล้วใช่มั้ย

“หนูไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนูไว้ ขอบคุณจากใจ” ฉันมองคนตรงหน้าอย่างสำนึกในบุญคุณ ถ้าไม่ได้พี่คนนี้ไม่รู้ฉันจะหนีอีตาบ้านั่นพ้นรึเปล่า ถ้าไม่พ้นล่ะก็... ไม่อยากจะคิด ฮือ! ต่อไปไม่กล้ากลับดึกคนเดียวอีกแล้วสาบานเลย

“พักแถวไหน เดี๋ยวไปส่ง” น้ำเสียงเรียบเฉยของคนตรงหน้าทำเอาน้ำตาฉันแทบไหลด้วยความซาบซึ้ง ไม่นึกเลยว่าจะเจอคนดีขนาดนี้ นอกจากช่วยแล้วยังจะไปส่งอีก ไม่ให้เรียกเทพบุตรแล้วให้เรียกอะไร ตอบ!

“จะไม่รบกวนพี่เกินไปหรือคะ” ตอนแรกก็ดีใจอยู่หรอก แต่พอมาฉุกคิดก็อดไม่ได้ที่จะถามอย่างเป็นกังวล คือไม่อยากรบกวนพี่เค้ามากกว่าเดิมไง แค่ยื่นมือเข้ามาช่วยก็ถือว่าเป็นบุญของฉันเหลือเกิน แต่ก็นะ... แม้จะปลอดภัยแล้ว เอาจริงความกลัวยังหลงเหลืออยู่ กลัวที่ต้องกลับคนเดียว กลัวจะเกิดอันตรายแบบเมื่อกี้

“ดีกว่าปล่อยเด็กผู้หญิงกลับคนเดียวมันอันตราย” แม้น้ำเสียงพี่เค้าจะนิ่งมากแต่ฉันสัมผัสได้ถึงความใจดีที่มีอยู่เต็มเปี่ยม

“ถ้างั้นหนูไม่เกรงใจแล้วนะคะ หนูพักอยู่ซอย 2 แถวหลังม. ค่ะ” ฉันบอกด้วยความดีใจแต่พอเห็นพี่เค้าเลิกคิ้วทำนองแปลกใจก็สำนึกได้ว่าพี่คนนี้อาจไม่ได้พักแถวนี้ คงบังเอิญผ่านมาพอดีเลยช่วยฉันไว้ เค้าอาจจะกำลังงงกับคำตอบของฉันอยู่ “พี่อาจไม่รู้จัก...”

“รู้จักดิ ป่ะ”

คำตอบที่ได้ทำเอาฉันยิ้มกว้างจนตาหยี บอกความรู้สึกที่มีในใจแบบไม่กั๊ก “ขอบคุณค่ะ พี่ใจดีจัง ใจดีจนหนูรู้สึกว่าพี่ทำให้โลกใบนี้น่าอยู่ขึ้นเยอะเลย”

“...................” เงียบมาก! เหมือนพี่เค้ากำลังมองกันอย่างพินิจพิเคราะห์ นี่ฉันไม่ได้ใช้คำพูดตีสนิทเกินเหตุจนน่าเกลียดใช่มั้ย เกิดพี่เค้าเปลี่ยนใจไม่ไปส่งทำไง ฮือ!

“คือ...”

“ซอย 2 หลัง ม. แสดงว่าเรียน ม. S” พี่เค้าถามพร้อมกับก้าวไปข้างหน้าทำให้ฉันเร่งฝีเท้าตาม

“ใช่ค่ะ หนูกำลังขึ้นปี 1”

“คณะไร”

“มนุษย์ศาสตร์เอกญี่ปุ่นค่ะ” ฉันตอบพร้อมรอยยิ้ม อาจเป็นเพราะพี่เค้าช่วยฉันไว้ล่ะมั้ง ความอึดอัดเมื่อต้องคุยกับผู้ชายแปลกหน้าหามีไม่ ครั้นจะถามว่าพี่เรียนที่ไหน คณะอะไรก็กลัวเสียมารยาท คือบางคนชอบความเป็นส่วนตัวไง แล้วพี่เค้าก็ดูนิ่งๆ เกิดถามไปเค้ารำคาญทำไงเล่า เพราะงั้นเงียบไว้ดีที่สุด เราสองคนลงบันไดสถานี เดินตามทางโดยไม่มีใครพูดอะไร

ละคือแค่เลี้ยวเข้าซอยหลัง ม. เท่านั้นแหละ วัยรุ่นวัยไล่เลี่ยกันเดินให้พรึ่บ แสงไฟจากร้านรวงก็สว่างโร่ ต่างจากตอนอยู่สถานีที่ไร้ผู้คนราวกับอยู่คนละโลก

“แก๊!” เสียงสูงของผู้หญิงคนนึงที่กำลังจะเดินสวนทำให้ฉันแอบตกใจเลยเผลอเหลือบมอง เห็นสายตาตื่นเต้นของผู้หญิงสองคนจับจ้องที่พี่คนหล่อแถมซุบซิบกันเบาๆ และก็เป็นเช่นนี้ตลอดทางจนมาถึงหน้าที่พัก นักศึกษามหาลัยทั้งชายหญิงต่างมองมาทางฉันกับผู้มีพระคุณแถมซุบซิบไม่หยุด ก็พอเข้าใจแหละ... เค้าคงพูดถึงความหล่อของพี่คนนี้สินะ

“ขอบคุณนะคะที่เป็นธุระมาส่งหนู ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือทุกอย่าง ถ้ามีโอกาสหนูหวังว่าจะได้ช่วยพี่คืนเช่นกัน” ฉันส่งยิ้มจริงใจยกมือไหว้พี่เค้าอีกรอบ พี่เค้าพยักหน้านิ่งๆ เหมือนไม่คิดอะไร แต่กลับใช้สายตาโคตรมีพลังมองตรงมา

“เราชื่อไร”

ตึกตัก! ตึกตัก!

เสียงหัวใจเต้นแรงก้องในหูนี้คืออะไร แค่ผู้ชายถามชื่อทั้งที่เดินมาด้วยกันตลอดทาง... เธอตื่นเต้นงั้นเหรอเจ้าใจ? เป็นบ้าอะไรก่อน!

“นะ หนูชื่อเจ้าใจค่ะ” ฉันสั่งตัวเองให้ตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคงแต่มันดันสั่นจนรู้สึกได้ หน้าร้อนผะผ่าวในชั่ววินาทีเมื่ออีกฝ่ายยังคงมองกันไม่ยอมหยุด จะหลบตาก็กลัวเสียมารยาท ต้องทนสบตาคู่มีพลังอยู่อย่างนั้น ช่วยด้วยหนูจะล้ม! ทำไมพี่เค้าถึงเจิดจ้าขนาดนี้ พระเจ้าตั้งใจปั้นชัดๆ

“ไว้เจอกันเจ้าใจ” แม้จะเป็นคำพูดธรรมดา น้ำเสียงคนพูดเรียบเฉย แต่กลับทำให้ฉันไม่เป็นตัวของตัวเองเมื่อพี่เค้าเอ่ยชื่อฉันออกมา ชื่อที่ได้ยินใครต่อใครเรียกตั้งแต่จำความได้ ช่างรู้สึกแตกต่างเหลือเกินเมื่อออกจากปากพี่คนนี้

“ค่ะ” ฉันพยักหน้ารัวๆ ส่งยิ้มเพื่อไม่ให้เสียมารยาท หมุนตัววิ่งเข้าหอเนื่องจากแพ้สายตาคู่นั้น หยุดอาการแปลกๆ ได้แล้วเจ้าใจ อย่าบ้าบอนักเลย! 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน   แต่งงานกับคนไม่รู้จัก3

    “ของหนูมีคุยกับเพื่อนไว้บ้างว่าอยากไปทะเลแต่ยังไม่ได้สรุปกัน ที่แน่ๆ หนูกลับเชียงใหม่ค่ะ”“เร็กซ์ไม่เหงาแย่ น้องกลับเชียงใหม่” พี่ฟิวส์ถามพี่เร็กซ์ แต่พี่แกรนด์เปิดโปงความจริงเข้าให้“เหงาไรพี่ ปิดเทอมคราวที่แล้วมันก็ไปขลุกเชียงใหม่เป็นอาทิตย์”“เอ้า! ติดแฟนนี่หว่า” พี่ฟิวส์พูดเอาฮาทำให้ฝั่งเด็กหลุดหัวเราะ คุยกันอย่างสนุกสนานจนกระทั่งทานข้าวเสร็จก็ย้ายมายังห้องรับแขก นั่งคุยกันสักพักหัวหน้าแม่บ้านก็เข้ามารายงานอย่างนอบน้อมว่า“คุณท่านคะ ทนายมาขอพบค่ะ”“ไปเชิญเข้ามา” คุณปู่บอกด้วยน้ำเสียงทรงพลัง จู่ๆ ทุกอย่างในห้องนี้ก็เงียบลงจนน่าใจหาย พี่เร็กซ์เอื้อมมือมาบีบมือกัน ฉันเงยหน้าพี่เค้าแล้วยิ้มไม่ถึงนาที ทนายวัยกลางคนก็เดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าสีดำ ไหว้ผู้ใหญ่ทุกคนอย่างนอบน้อม“มาตรงเวลาดี” คุณปู่เอ่ยชม“ขอบคุณครับคุณท่าน ถ้างั้นผมขออนุญาตเปิดพินัยกรรมเลยนะครับ” ทนายพูดอย่างนอบน้อม“เอาสิ” พอคุณปู่อนุญาต ทนายก็เปิดกระเป๋าหยิบซองสีน้ำตาลออกมาเมื่อทุกอย่างเป็นพิธีการ ฉันเริ่มไม่อยากอยู่ตรงนี้ ถึงพี่เร็กซ์อยากให้ฉันอยู่ หรือครอบครัวพี่เค้าไม่ได้มองว่าฉันเป็นคนนอก แต่ฉันคิดว่ามันไม่เหมาะที่จะ

  • ฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน   แต่งงานกับคนไม่รู้จัก2

    “น้องเป็นคนตลกอ่ะ พี่ว่าน้องเหมาะจะไปแคสติ้งจริงๆ นะ ลองสักครั้งมั้ย” พี่เดซี่ถามกันด้วยรอยยิ้มหวาน ฉันนี่รีบส่ายหน้าอย่างไวเลย“หนูไม่ไหวหรอกค่ะ”“คุยอะไรกันเด็กๆ เสียงหัวเราะดังไปถึงด้านบน”เราทุกคนหันมองเจ้าของเสียง เห็นเป็นคุณปู่ คุณย่าทวดที่นั่งบนรถเข็น คุณพ่อและคุณลุง ฉันรีบยกมือทำความเคารพ ผู้ใหญ่ต่างยิ้มให้“เดกำลังโน้มน้าวน้องเจ้าใจเข้าสังกัดอยู่ค่ะคุณปู่” พี่เดซี่ตอบยิ้มๆ“แล้วน้องว่าไง”“น้องก็ปฏิเสธเหมือนเดิม” พี่เดซี่ตอบด้วยสีหน้าเสียดาย ก่อนจะตาโตเหมือนนึกอะไรออก “นี่เดพลาดอะไรไปรึเปล่าคะ คุณปู่คุยกับน้อง…”“คุณปู่คุยกับเจ้าใจนานละ พี่แหละไม่มาบ้านนี้เลยไม่รู้เรื่อง” พี่เร็กซ์พูดทำนองบ่นทำเอาพี่เดซี่หันไปค้อนให้ขนาดทำหน้าติดงอนพี่เดซี่ก็ยังสวยอ่ะ สมละที่เป็นไอดอลชื่อดัง ตอนไปปารีสแฟชั่นวีคนักข่าวต่างประเทศถึงขั้นอวยยศว่าเป็น It girl ของเอเชีย… วิชวลโหดเกิ๊น!!“เอ๊า! คนต้องทำงานนี่คะ แต่พอว่างก็มาหาคุณปู่กับคุณย่าทวดตลอดเหอะ” พี่เดซี่บ่นได้โคตรน่ารัก ก่อนจะเดินเข้าไปหาคุณปู่แล้วคล้องแขนท่าน “เดย์ดีใจนะคะที่คุณปู่เลิกเมินน้อง สิ่งที่เด็กคนนั้นพูดในงานเลี้ยงไม่ใช่เรื่องจริ

  • ฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน   แต่งงานกับคนไม่รู้จัก1

    อาทิตย์นี้ฉันไม่มีนัดติวเพราะเหลือสอบแค่วิชาหลักอย่างญี่ปุ่นเท่านั้น พรีมเพื่อนรักก็ออกไปทานข้าวกับพี่ครินทร์ พอพี่เร็กซ์เอ่ยปากขอให้มาบ้านคุณย่าทวดฉันจึงตอบตกลง ถือว่าได้พักสมองไปในตัวเพราะเคร่งเครียดกับการอ่านหนังสือมาพักใหญ่แล้วหลังรู้ความจริงเรื่องที่เชอรีนสร้างไว้ พี่เร็กซ์พาฉันมาหาคุณย่าทวดกับคุณปู่อยู่หลายครั้ง จากตอนแรกที่คุณปู่เมินกัน ตอนนี้ท่านคุยกับฉันแล้ว วันที่คุณปู่ถามฉันด้วยท่าทีธรรมดาพี่เร็กซ์นี่ยิ้มกว้างยิ่งกว่าใคร หน้าตาพี่เค้ามีความสุขมากจนฉันเผลอยิ้มตาม“รถเยอะเลยแฮะ” ฉันพึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นหลายคันจอดอยู่นอกโรงรถขนาดใหญ่“วันนี้คุณปู่ทวดเสียครบ 3 ปี” พี่เร็กซ์บอกเสียงเรียบทำให้ฉันหันมามองแฟนหนุ่มที่อยู่หลังพวงมาลัย“พี่ไม่ได้เศร้าอยู่ใช่มั้ยคะ” ฉันถามเสียงเบา เข้าใจดีเลยว่าการสูญเสียญาติผู้ใหญ่ที่เรารักมันเศร้าแค่ไหน ทุกวันนี้ถ้าคิดถึงท่านความเศร้านั้นก็ยังกลับมา“ท่านจากไปหลายปีจนพี่ทำใจได้ละ” พี่เร็กซ์ยิ้มละมุน แววตาไม่ได้วูบไหว พี่เค้ารู้สึกจริงอย่างที่บอก… ค่อยสบายใจหน่อย“สรุปที่พาหนูมาวันนี้เพราะรวมญาติว่างั้น” ฉันดักคอยิ้มถาม“จะว่างั้นก็ได้ พร้อมจะเจอคร

  • ฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน   บ้าฮักน้อง

    “ทานด้วยกันมั้ยคะพี่เร็กซ์” เนสตี้เป็นตัวแทนถามแทนทุกคนบนโต๊ะ“เอาสิ” พอพี่เร็กซ์ตอบตกลง ชาช่าก็เรียกพนักงานเพื่อขอถ้วยและช้อนส้อมเพิ่มอีกชุด พี่เร็กซ์สั่งเนื้อสัตว์และผักชุดใหญ่ พวกนี้ไม่ได้อึดอัดอะไรที่แฟนฉันร่วมโต๊ะด้วยเพราะเจอกันบ่อย“ไหนบอกว่าเลิกค่ำไงคะ” ฉันถามแฟนหนุ่มหลังจากพรีมไปห้องน้ำกับเพื้อนคนอื่น“พวกนั้นยังติวอยู่ มีสายรายงานว่ามีไอ้เห็บหมาเข้ามาจีบน้อง พี่เลยรีบมา”“ใครคะ เด็กวิศวะเหรอ” ก่อนเข้าร้านฉันเจอน้องรหัสพี่บิ๊กเบนกับเด็กวิศวะเป็นกลุ่มใหญ่ ใช่แน่เลย“เปล่า พี่วินโทรมา บอกว่าเพื่อนสนิทเจอน้องกำลังโดนจีบ” ที่แท้ก็พี่คีย์นี่เอง“เมื่อกี้พี่คีย์เดินมาส่งหนูถึงโต๊ะเลยค่ะ แล้วเลิกติวกลางคันจะไม่เป็นไรเหรอคะ” ฉันชวนคุยเรื่องอื่น ไม่อยากให้พี่เค้าโฟกัสแต่เรื่องหงุดหงิดจนมาเป็นอารมณ์ไม่หยุด“ที่เหลือพี่อ่านเองได้ ให้อ่านถึงเช้ายังไหว” พี่เร็กซ์ยกไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ“ค่า แข็งแกร่งถึกทนยิ่งกว่าเดอะร็อค ใครจะสู้” ฉันย่นจมูกใส่คนแกร่งแห่งปี พี่เร็กซ์ยิ้มมุมปาก ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แววตามีบางอย่างซ่อนอยู่จนรู้สึกได้ กระซิบที่ข้างหูให้ได้ยินกันแค่สองคน“น้องรู้ดีว่าพี่ถึกแค่ไหน ค

  • ฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน   ชวนแฟนกูได้ถามกูยัง

    “ชีแก้ตัวแทนแฟนจ้า” วิปทำเป็นป้องปากบอกฮาร์ท ฮาร์ททำเป็นเหล่มองมาทางนี้ กระซิบวิปเช่นกัน“ชีเริ่มคลั่งรักเหมือนแฟนไง”“ยอมรับ” ฉันบอกหน้าตายและหัวเราะออกมา พวกนี้ถึงกับร้องแหมอย่างไว“ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ” เสียงของพนักงานเสิร์ฟทำให้พวกเราหันไปสนใจอาหารที่ทยอยขึ้นโต๊ะ และเริ่มบรรเลงของคาวทันที“แล้วปิดเทอมพวกแกมีแพลนไปเที่ยวไหนมั้ย” แอลเอสาละวนจุ่มเนื้อไปถามทุกคนไป ไอร้อนพุ่งเต็มอากาศอ่ะค่ะ“ไม่มีอ่ะ” ฉันส่ายหน้า “ฉันกลับบ้าน แต่แอบอยากไปเที่ยวต่างจังหวัดเหมือนกัน อย่างทะเลงี้ บ้านฉันมีแต่เขา อยากเห็นอะไรที่แตกต่าง”“พวกเราจัดทริปกันเองมั้ย” รสาออกไอเดียด้วยสีหน้านึกสนุก“เออเริ่ดอยู่นะ สอบเสร็จไปพักผ่อนแล้วค่อยกลับบ้าน” ส้มพยักหน้าเห็นด้วย“ได้ยินว่าอยากไปทะเล” เสียงแขกไม่ได้รับเชิญทำให้พวกเราหันมองที่หัวโต๊ะ เห็นผู้ชายในชุดนักศึกษาส่งยิ้มมาทางนี้ “สนใจไปเที่ยวหัวหินมั้ยครับ บ้านพี่มีโรงแรมอยู่ที่นั่น ถ้าน้องตกลง พี่เปิดให้พักฟรีเลย”ขวับ! ฉันกับพรีมคุยกันทางสายตาทันที… คืออิหยังว่ะ จู่ๆ ก็เข้ามาชวนเฉย รู้จักกันรึก็ไม่ ใครตกลงก็บ้าละ!“น้องที่ว่าคือ…” ชาช่าเลิกคิ้วพร้อมกับชี้มาทางฉัน

  • ฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน   พี่เร็กซ์รู้เข้าไม่หึงแย่

    “เหรอ แล้วทำไมกูไม่เคยรู้จักมึง” เสียงนิ่งๆ ดังขึ้นทำให้ฉันหันขวับ ฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นผู้ชายตัวสูงตรงหน้า โลกกลมมากที่เจอกันที่นี่!“พี่คีย์” ฉันเรียกอีกฝ่ายอย่างดีใจ เจอกันครั้งล่าสุดก่อนฉันมาเรียนกรุงเทพอ่ะค่ะ พี่คีย์ยังย้ำนักย้ำหนาถ้ามีเรื่องอะไรให้โทรหาพี่เค้าเลย ไม่ต้องเกรงใจ“เอ่อ” ใบหน้ายิ้มแย้มของผู้ชายที่อ้างตัวว่าสนิทกับพี่วินเปลี่ยนเป็นตกใจในชั่วพริบตา“มึงไปสนิทกับเพื่อนกูตอนไหนวะ” พี่คีย์ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของพี่วินถามเสียงนิ่ง แววตาเอาเรื่องพอประมาณ“ผมคงจำคนผิด ขอตัวก่อนครับ”เอ้า! เปลี่ยนเป็นภาษากลางเฉย ดึงเพื่อนออกไปทางหน้าร้านอย่างไว ก็อย่างว่าแหละ ถ้าจบจากคิงต้องรู้ว่าพี่คีย์เป็นลูกชาย ส.ส. ที่ตอนนี้มีตำแหน่งเป็นถึงรัฐมนตรีกระทรวงนึง… ใครจะอยากมีเรื่องด้วยล่ะ“เครปไหม้แล้วมั้ง” เสียงของพี่คีย์ทำให้ฉันกับพรีมรีบหันมองเตา ปรากฎว่าโดนอำค่ะ แป้งกำลังเหลืองสวยต่างหากเล่า“แกล้งเจ้าเล่นอีกละ” ฉันแกล้งบ่นก่อนจะยิ้มกว้าง ชวนคุยอย่างสนิทสนมเพราะเห็นกันมาแต่เด็ก ส่วนพรีมกำลังทำหน้าที่ใส่ไส้ลงบนเครปอย่างรู้งาน “ไม่นึกว่าจะเจอพี่คีย์ที่นี่ ขอบคุณน้าที่จัดการแทนเจ้า”“เล็กน้อยน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status