ซีเครทขา

ไออิชิอัตเต~~

เสียงเพลงภาษาญี่ปุ่นจากไอดอลในดวงใจอย่างเอเธนส์ทำให้ฉันสะลึมสะลือ มือควานหาโทรศัพท์แถวข้างหมอนเพื่อกดปิดเวลาตั้งปลุก ค่อยๆ ดันตัวเองขึ้นจากที่นอน มองโดยรอบก็สำนึกได้ว่าที่นี่คืออพาร์ทเม้นท์ขนาด 1 ห้องนอน หาใช่บ้านที่อยู่ตั้งแต่เกิดแต่อย่างใด

เมื่อคืนกว่าจะข่มตานอนได้ก็ปาเข้าวันใหม่ เหตุการณ์ที่ผู้มีพระคุณยื่นมือเข้ามาช่วยวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด ทั้งหน้าตาเอยน้ำเสียงเอย ไหนจะดวงตาคู่มีพลังสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นอีก ทำยังไงก็ลบจากหัวไม่ออก ที่แย่กว่านั้นคือฉันดันลืมถามชื่อพี่เค้าซะสนิท ดูเหมือนเนรคุณยังไงไม่รู้ ในเมื่อพี่เค้าซึ่งเป็นฝ่ายช่วยเหลือกันยังถามชื่อฉันเลย

มีใครอ๊องกว่าเจ้าใจมั้ย ตอบ! ถ้าโลกกลมคงมีโอกาสได้รู้จักชื่อและได้ตอบแทนพี่เค้าบ้างอ่ะเนอะ เฮ้อ!

เอ้า! ลุกไปมหาลัยได้แล้วเจ้าใจ... ชีวิตนักศึกษาใหม่กำลังรอเธออยู่!

ฉันชื่อเจ้าใจค่ะ เป็นลูกสาวคนเล็กของครอบครัวอันแสนอบอุ่น มีพี่ชายหนึ่ง พี่สาวหนึ่ง พี่ทั้งสองเรียนมหาลัยในเชียงใหม่ซึ่งเป็นบ้านเกิดของพวกเรา ส่วนฉันน้องสาวคนเล็ก แอดติดในกรุงเทพ เพราะงั้นต้องใช้ชีวิตเพียงลำพัง รับผิดชอบชีวิตด้วยตัวเอง แม้จะแอบกังวลอยู่บ้างแต่ก็คิดว่าเราทำได้น่า แต่ขนาดคิดว่าทำได้เมื่อวานยังหนีแทบตาย! มุแง๊!

ติ๊ง! ติ๊ง!

เสียงไลน์เข้ารัวๆ ทำให้ฉันที่กำลังตรวจความเรียบร้อยหน้ากระจก เอื้อมมือหยิบโทรศัพท์เปิดข้อความ ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อคุณพ่อ คุณแม่ พี่วิน พี่เอยต่างอวยพรให้กัน

คุณพ่อ : เปิดเทอมวันแรก พ่อขอให้เป็นวันที่ดีของเจ้าใจนะคะ

คุณแม่ : แม่ก็ขอให้เจ้าใจเจอแต่สิ่งดีๆ ดูแลตัวเองด้วยนะลูก 

win : ใครแกล้งบอก พี่จะรีบไปจัดการให้

เอิงเอยไงล่ะ : ได้เพื่อนดี รุ่นพี่ดี และเจอหนุ่มหน้าตาดีนะเจ้าใจของพี่ คิสๆ

เจ้าใจเองค่ะ : ขอบคุณคุณพ่อคุณแม่นะคะ หนูจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุดเลยค่า

เจ้าใจเองค่ะ : ถ้าเจ้าโดนแกล้ง โทรฟ้องพี่วินแน่น๊อน

เจ้าใจเองค่ะ : เจ้าขอให้พี่เอยเจอไทป์หมาเด็กเช่นกัน 555 เยิฟ

Win : แล้วถ้าใครเสนอหน้าเข้ามาจีบ

เจ้าใจเองค่ะ : เรื่องนั้นพี่วินไม่ต้องห่วง มุกเดิมของเจ้าได้ผลเสมอ... หนูมีแฟนแล้วค่า

ฉันระรัวนิ้วพิมกลับไป เรื่องหวงน้องไม่มีใครเกินพี่วินอีกแล้ว ขนาดคุณพ่อยังไม่หวงฉันกับพี่เอยเท่าพี่วินเลย แต่ก็พอเข้าใจได้ในเมื่อพี่วินคือเพลย์บอยตัวแด๊ดดี้ คงกลัวน้องสาวเสียใจเหมือนหญิงที่ตัวเองหักอกมั้ง พนันได้เลยว่าถ้าพี่วินรู้เรื่องฉันโดนคุกคาม พี่ชายสุดที่รักต้องหาทางตามหานายช่างตื๊อแล้วจัดการจนได้ เพราะงั้นฉันเลยไม่เล่าเรื่องเมื่อคืนให้ใครฟัง เก็บเงียบไว้คนเดียว ไม่ใช่ไรหรอก... กลัวทุกคนในบ้านเป็นห่วงนั่นล่ะ

พวกเราครอบครัวคุยเล่นกันอีกเล็กน้อยก่อนจะออกจากช่องแชท พี่ทั้งสองต้องไปมหาลัย คุณพ่อคุณแม่ต้องเข้าไปดูโรงแรมเช่นกัน ฉันออกจากห้องนอนมายังมุมครัว เปิดตู้เย็น รินนมใส่แก้วทานคู่กับเค้กเนยสด พออยู่ท้องก็จัดการล้างแก้ว หยิบกระเป๋าสะพายที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนขึ้นมาถือ เดินออกมาจากห้องด้วยใจที่เต้นตึกตัก หวังว่าจะเจอเพื่อนที่เข้ากันได้ เพี้ยง!

ฉันกดลิฟท์ลงมาชั้นล่าง ก้าวขาออกจากประตูกระจกสีดำของอพาร์ทเม้นท์ก็เห็นนักศึกษาชายหญิงเสื้อสีขาวโอโม่เดินขวักไขว่เต็มถนน... ปี 1 เหมือนกันแน่นอน แต่กว่า 99 เปอร์เซ็นต์เค้าเดินกันมาเป็นคู่ เป็นกลุ่ม ส่วนฉันฉายเดี่ยวไร้เพื่อนข้างกาย เหงามั้ยให้ทาย... คำตอบสุดท้ายคือเหงามากค่า

“เชี่ย! น่ารักฉิบหาย”

“ไหน”

“ซ้ายมือ / ขวามือ”

“ผมยาว / ผมสั้น”

“ไอ้เหี้ย มึงสองคนเลือกเอาสักทาง!” เสียงโวยวายของผู้ชายกลุ่มใหญ่ด้านหน้าทำเอาฉันตกใจเผลอเหลือบมองโดยไม่รู้ตัว แต่พอเห็นผู้ชายกลุ่มนั้นมองมาทางนี้อยู่ก่อนแล้วแถมหนึ่งในนั้นกำลังเดินตรงมา... จะบ้า นี่พูดถึงฉันกันเหรอ!! เมื่อวานก็เพิ่งโดนคุกคาม วันนี้ยังจะโดนจีบอีก ปอเต๊อะ เจ้าใจ๋อิด!

ฉันรีบหันหน้าหนีไปอีกทางก็เห็นหนึ่งผู้ชายในกลุ่มนั้น เดินไปหาเด็กผู้หญิงคนนึงซึ่งอยู่ทางขวามือ เธอคนนั้นมองมาทางพอดี ว้าว! เป็นสาวผมสั้นที่น่ารักชะมัด เราสองคนสบตากันและคลี่ยิ้ม

“มาพอดีเลย” เธอทักทายฉันเหมือนรู้จักกันดี แต่ใช่ที่ไหนล่ะ มันเป็นวิธีเลี่ยงคนที่มากวนใจโดยใช้พลังหญิงเพื่อนหญิงยังไงเล่า

“รีบไปเถอะ เดี๋ยวขึ้นหอประชุมไม่ทัน” ฉันรับมุกตอบ เราสองคนเดินเข้าหากันทำให้ผู้ชายที่เดินเข้ามาหาเราทั้งคู่ยืนอึ้งซึ่งถือว่าดีมาก แน่นอนว่าฉันกับเด็กผู้หญิงน่ารักคนนี้เร่งฝีเท้าหนีเคียงข้างกันอย่างไม่รอช้า ได้ยินแค่เสียงโห่ฮาของผู้ชายกลุ่มนั้นไล่หลังเท่านั้น

“เราชื่อพรีม เอกญี่ปุ่นปี 1 ส่วนเธอคือเจ้า เจ้าอะไรน้า ใช่แล้ว! เจ้าใจ อยู่เอกญี่ปุ่นเหมือนกันช่ะ” คำแนะนำตัวบวกทักทายของสาวหมวยน่ารักพิมพ์นิยม สูงกว่าระดับสายตาขึ้นไปประมาณนึง ไม่น่าต่ำกว่าร้อย 165 ทำเอาฉันงง เธอรู้จักฉันได้ไง!

“ช่าย” ฉันพยักหน้าอย่างงงไม่หาย “เราเจ้าใจ ว่าแต่เธอรู้จักเราได้ไงอ่ะ”

“ก็เจ้าใจเด่นมากในวันมอบตัว เรียกสายตาจากคนในเอกทั้งรุ่นพี่และรุ่นพวกเรา หน้าตาน่ารัก ผิวขาว ตาวิ้ง ผมยาว ยิ้มหวานมาก” พรีมบอกยาวเหยียดอย่างอารมณ์ดีทำให้ฉันหลุดยิ้มเขิน แอบรู้สึกแปลกๆ หลังโดนเพื่อนใหม่ชาบูตั้งแต่ครั้งแรกที่ทำความรู้จัก

“ไม่ขนาดนั้นมั้ง ที่เด่นเพราะเรามาคนสุดท้ายแต่กลับคนแรกรึเปล่า”

“ใครบอก! เด่นเพราะน่ารักเหมือนลอยมายังไงเล่า เราเห็นครั้งแรกยังแอบมองไม่หยุด เพลินตามาก เสียดายไม่รู้จักกันตั้งแต่วันนั้น”

ยัง... ยังไม่หยุดชาบูกันอีก อีกนิดนึงฉันจะลอยแล้วน้า!

“พอดีวันนั้นคุณยายเราเข้าโรงพยาบาลน่ะ ต้องรีบไปรีบกลับ ไม่ได้อยู่รอเหมือนเพื่อนคนอื่น”

คือรุ่นพี่ในเอกบอกว่าถ้าไม่ติดอะไรก็อยากให้น้องๆ ทำความรู้จักกันไว้ก่อน แต่เพราะคุณยายของฉันเข้าโรงพยาบาล ด้วยความเป็นห่วงมากถึงมากที่สุด พอรายงานตัวเสร็จก็รีบขึ้นเครื่องกลับเชียงใหม่วันนั้นเลย ไม่ได้ทำความรู้จักเพื่อนคนอื่นแต่อย่างใด

“เก็ทละ อันที่จริงเราไม่ได้อยู่รอเหมือนเพื่อนคนอื่นเช่นกัน บ้านเราอยู่ขอนแก่น กลับหลังเจ้าใจไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ แฮร่!” พรีมยิ้มเจื่อนได้อย่างน่ารักน่าเอ็นดูทำให้ฉันเผลอยิ้มตาม เอาจริง! ถ้าให้คะแนนความสดใส ฉันให้พรีมเต็มร้อยนะ คุยกันไม่กี่ประโยครู้เลยว่าเต็มไปด้วยพลังบวก อยู่ใกล้แล้วสบายใจ

“พรีมมาจากขอนแก่นเหรอ”

“อื้อ แล้วเจ้าใจล่ะ เป็นคนที่ไหน”

“เราเป็นเด็กเชียงใหม่จ้า”

“มิน่า เจ้าใจถึงขาวมาก ขาววิ้งเหมือนมีไฟนีออนส่องตลอดเว หน้าตาก็น่ารักเว่อร์วัง เค้าว่าส่วนใหญ่สาวเหนือน่ารักเห็นจะจริง”

“เราไม่ได้น่ารักขนาดนั้นหรอก มีดีก็แค่ขาว พรีมยังน่ารักกว่าเราด้วยซ้ำ ยิ้มทีโลกสดใส” ฉันยิ้มกว้างบอกตามความรู้สึกข้างใน เอาจริงถ้าเทียบกับพี่น้องในบ้าน เรื่องหน้าตาฉันได้ที่โหล่แบบไม่ต้องสืบ คือไม่ได้น้อยใจหรือมีปมอะไรนะคะ ตรงกันข้าม ฉันภูมิใจที่เกิดมาเป็นน้องสาวพี่วินที่หล่อขั้นสาวตามหวีดไม่หยุด ดีใจที่ได้เป็นน้องสาวดาวมหาลัยแสนสวยอย่างพี่เอย พี่ทั้งสองคนคือเดอะเบสของเจ้าใจคนนี้! 

“เอ๊า! ไม่ทันไรชมกันเองละ” พรีมพูดติดขำทำให้ฉันหัวเราะตาม “รู้สึกมั้ยว่าเราสองคนเข้ากันได้ดี”

ฉันอมยิ้มและตอบว่า “เหมือนรู้จักกันมาเป็นเดือน เราคุยกับพรีมแล้วสบายใจอย่างบอกไม่ถูก”

“เหมือนกัน เจ้าใจทำให้เรารู้สึกเป็นตัวของตัวเอง เรามาเป็นเพื่อนกันนะ”

“นี่เราสองคนยังไม่ใช่เพื่อนกันอีกเหรอ” ฉันกวนกลับทำให้พรีมหลุดหัวเราะ นัยน์ตาและใบหน้ายิ้มแย้ม

“นั่นสิ เราเป็นเพื่อนกันแล้ว”

“เรียกเราว่าเจ้าก็พอ เรียกเหมือนคนสนิทที่เรียกเรา เคมั้ย” ฉันบอกอย่างจริงใจ

“เคค่า” พรีมยกนิ้วทำสัญลักษณ์โอเค ฉันยกนิ้วโป้งขยิบตาให้

เราสองคนคุยกันอย่างถูกคอ ขาเดินตรงไปข้างหน้า แม้ตลอดทางจะมีชายหญิงมองมาด้วยสายตาที่แตกต่าง เราทั้งคู่ไม่อึดอัดอะไร อ้อ! พรีมพักอพาร์ทเม้นท์ตรงข้ามฉันด้วยแหละ เพราะงั้นเลยตกลงกันว่าจะไปเรียนและกลับหอพร้อมกัน เย้! เจ้าใจคนนี้ไม่เหงาแล้วค่า มะแลงปิ๊กห้องจะฟั่งโทรไปเล่าหื้อตี้บ้านฟัง น้องมี เปื่อนใหม่แล้วแถมพักใกล้กั๋นตวยเจ้า

พอข้ามถนนมาฝั่งมหาลัย ฉันกับพรีมเดินตามป้ายจนมาถึงหอประชุม แน่นอนว่าใช้เวลาพอสมควรเพราะที่นี่กว้างใหญ่เหลือเกิน

“เชี่ย น่ารักคู่”

“คนนึงผมสั้น คนนึงผมยาว กูเลือกไม่ถูกเลยสาด”

“ดูสองคนนั้นสิแก สวยกินกันไม่ลง”

“ไหน? คุณพระ! นี่อุตส่าห์แหกขี้ตาตื่นมาแต่งหน้าตั้งตีสี่ ยังไม่ได้ครึ่งสองคนนี้ด้วยซ้ำ”

“ผมยาวผิวโคตรดี หน้าใสจนเห็นเลือดฝาด เค้ากินอะไรเป็นอาหารวะ ถึงขาววิ้งหน้าหวานตายิ้มได้ น่ารักเกิ๊น” เสียงซุบซิบเป็นบริเวณกว้าง ไหนจะสายตาจากรุ่นพี่และเพื่อนรุ่นเดียวกันที่มองมาทำให้ฉันกับพรีมเริ่มรู้สึกอึน ก่อนจะพยักหน้าชวนกันขึ้นหอประชุม ค่อยยังชั่วหน่อย บนนี้โอเคกว่าข้างล่างเยอะมากอาจเป็นเพราะมีอาจารย์หลายท่านเข้ามากันบ้างแล้ว นักศึกษาส่วนใหญ่ก็เลยสำรวมอย่างที่เห็น

แต่ค่ะแต่ เด็กคณะอื่นยังมองมาทางฉันกับพรีมอยู่ดี เพิ่งเข้าใจความรู้สึกน้องหมูเด้งแห่งเขาเขียวก็วันนี้แหละ วันนึงโดนคนเป็นร้อยเป็นพันมองข้างกรงตั้งแต่ตอนเป็นฮิปโปเด็ก... ทำตัวไม่ถูกแล้ว!!

“พรีม” เสียงเรียกเหมือนดีใจทำให้ฉันกับพรีมที่กำลังเดินเข้ามานั่งในแถวตามหาเจ้าของเสียง ก่อนจะเจอเข้ากับสองสาวที่ยกไม้ยกมือให้พรีมด้วยสีหน้าดีอกดีใจ

“ฮาร์ท วิป” พรีมโบกมือกลับด้วยสีหน้ายินดี เข้ามาหาสองสาวโดยอธิบายให้ฉันฟัง “เรารู้จักทั้งสองคนวันมอบตัว นั่งใกล้กันตลอด นิสัยดีทั้งคู่” พรีมเข้ามานั่งหลังฮาร์ทและวิป ส่วนฉันนั่งข้างพรีมนี่แหละ

“นี่เจ้าใจเพื่อนเราเอง” พรีมแนะนำฉันให้รู้จักเพื่อนใหม่ “เจ้าใจนี่ฮาร์ท นี่วิป”

“หวัดดีฮาร์ท หวัดดีวิป” ฉันทักทายสองสาวด้วยรอยยิ้ม ทั้งคู่ยิ้มกว้างทักตอบด้วยสีหน้าเป็นมิตร

“ดีจ้า”

“เดี๋ยวนะ! เจ้าใจคือซีเครทขาเอกเราช่ะ” จู่ๆ วิปก็ทำหน้าเหมือนคิดอะไรออก ถามอย่างตื่นเต้น ฮาร์ทก็มีสีหน้าไม่ต่างในชั่ววินาที

“ซีเครทขา” ฉันเอียงคอด้วยความงง อะไรคือซีเครทขา?

จะว่าเป็นตุ๊กตากล่องจุ่มอย่างที่พี่เอิงชอบก็ไม่น่าใช่เพราะมีคำว่าขาห้อยท้าย หรือรุ่นพี่รู้ว่าฉันเป็นติ่งเลยตั้งฉายาแบบแปลกๆ ถือเป็นการรับน้อง แต่การเป็นติ่งไม่ได้ออกทางหน้าตาสักหน่อย แล้วเอาจริงฉันยังไม่ได้แสดงความติ่งให้ใครใน ม. เห็นเลยนะ

“อื้อ” ฮาร์ทพยักหน้ารัวๆ อธิบายยาวเหยียดด้วยรอยยิ้ม “รุ่นพี่บอกว่าเจ้าใจน่ารักเกินไปมาก ขั้นกว่าของคนสวยขา มาแป๊บเดียวแต่เรียกยอดเอนเกจฉ่ำ เป็นที่พูดถึงไม่หยุด เหมือนตัวซีเครทอะไรทำนองนั้น แต่จะเป็นตัวซีเครทเหมือนทั่วไปไม่ได้ ต้องเป็นซีเครทขา”

“หา!” ฉันอ้าปากตาโตอย่างมึนตึ๊บ ฉันเนี่ยนะน่ารักเกินไปมาก เอาอะไรมาพูด! เข้าใจผิดแล้วแหละ ไม่ใช่เจ้าใจคนนี้แน่นอน เป็นเพื่อนคนอื่นในเอกเถอะ

“เอ้า! ตกใจไม่หายซะงั้น” พรีมแซวขำทำให้ฉันหุบปากลง เล่นเอาวิปกับฮาร์ทหัวเราะตาม

“ก็เราตกใจจริงๆ นี่ อะไรคือน่ารักที่สุดในเอก อะไรคือซีเครทขา ไม่ใช่เราเถอะ”

“เจ้านั่นล่ะ เราเป็นพยานได้ วันมอบตัวก่อนเรากลับ รุ่นพี่พูดแบบนี้จริงๆ ” พรีมขยิบตาพลางยิ้มหวานทำเอาฉันเผลอบู้ปากไม่รู้ตัว ยังไม่ทันเข้าเรียนก็ได้ฉายาละ ตอนอยู่โรงเรียนเก่าเพื่อนในห้องชอบเรียกฉันว่าเจ้าเด นี่แฮปปี้มากถ้าใครเรียกชื่อนี้ มันหมายความว่าฉันคือร่างอวตานของเดซี่ (แฟนสาวผู้น่ารักมากของเอเธนส์) และเอเธนส์ที่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นอกจากไอดอลในดวงใจของฉัน! 

มาฮ้องกั๋นซีเครทขาน้องบ่เอา น้องบ่เปิงใจ๋ น้องอยากเป๋นเจ้าเดเหมือนเก่า แง!

“น้องคนไหนวะซีเครทขา” เสียงรุ่นพี่ผู้หญิงที่เดินข้างแถวทำให้พวกเราสี่คนหันมอง

“นั่นไง ตาแบ๊วโดยไม่ต้องใส่คอนแทก หน้าหวาน ผมยาว ขาววิ้ง” ว่าแล้วรุ่นพี่อีกคนก็พยักหน้ามาทางนี้พร้อมกับส่งยิ้ม จะทำหน้าเฉยก็กระไรอยู่อาจโดนหาว่าหยิ่ง ฉันคลี่ยิ้มคืนก่อนจะหันมาทางเพื่อนช้าๆ ด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“อื้อหือ! สมมงซีเครทขา พวกมึงโคตรตาถึง น้องผมสั้นก็ว้าวมาก”

“ช่ะ เด่นทั้งคู่ ปีนี้ล่ะ...” เสียงของรุ่นพี่ค่อยๆ เบาไปแต่พรีม ฮาร์ทและวิปยังคงยิ้มไม่หุบ

“ซีเครทขา” สามคนนี้พูดพร้อมกันทำให้ฉันยกมือยอมแพ้

“ทราบแล้วค่ะ แต่ได้โปรดอย่าเรียกแบบนั้น ได้ยินละจั๊กจี้ พลีสส”

“ฮ่าๆๆๆ เจ้าใจน่ารักอ่ะ เป็นคนน่ารักที่ทำอะไรน่าเอ็นดู อย่างชอบ” ฮาร์ทชาบูกันแถมยังแปะมือกับวิปที่พยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ ส่วนพรีมเอามือแตะไหล่กันเหมือนบอกให้ยอมรับความจริงซะเถอะ

เอาฟะ! อย่างน้อยซีเครทขาอะไรนี่ก็ทำให้สนิทกับเพื่อนใหม่ได้ไว มันคงไม่แย่ไปหมดหรอกมั้ง!!