บทที่ 2

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ก้าวเท้าออกจากอาคารผู้โดยสารขาเข้า จูเลียนก็โทรศัพท์กระหน่ำสายเข้ามาไม่หยุด

ฉันกดรับสาย แล้วเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของเขาก็แทบจะทำแก้วหูฉันแตก:

"โคลอี้! เธอประสาทไปแล้วหรือไง?! โพสต์ข้อความแบบนั้นในแชต แถมยังลงเงินพนันข้างตัวเองเนี่ยนะ? เธอรู้ไหมว่ากำลังตบหน้าใครอยู่?!"

ฉันหยุดชะงักเท้าแล้วหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา "หน้าใครเหรอ? ไม่ใช่ว่านายเป็นคนเขวี้ยงฉันออกไปเป็นชิปพนันก่อนหรือไง?"

"ฉันทำเพื่อตระกูล!" เขาโพล่งขัดขึ้นมาอย่างมีคุณธรรมเต็มเปี่ยม น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความอวดดีและดูแคลน "เราคบกันมาสามปี แล้วเธอก็นั่งง่อยกินอยู่ที่ยุโรปตั้งปีเต็ม ฉันเคยบ่นสักคำไหม? คืนนี้ดอน วาเลนตี นั่งอยู่ที่โต๊ะด้วย ถ้าฉันไม่ส่งตัวเธอให้เขา แล้วฉันจะคว้าสัญญาค้าอาวุธสำหรับฤดูกาลหน้ามาได้ยังไง? ตื่นได้แล้ว! พ่อเธอตายไปสามปีแล้วนะ เธอคิดว่าตัวเองยังเป็นคุณหนูมาเฟียผู้เอาแต่ใจที่ต้องให้ฉันคอยปกป้องอยู่อีกหรือไง?!"

"นายก็เลยใช้รูปเก่าของฉันเมื่อหลายปีก่อนไปโพสต์บนเว็บมืดเพื่อประจานให้ฉันอับอายเนี่ยนะ?" ฉันบีบมือจับกระเป๋าเดินทางแน่น ทุกคำพูดเยือกเย็นจนจับขั้วหัวใจ

ตอนที่พ่อของฉันเสียชีวิต ตระกูลก็ระส่ำระสายจนวุ่นวายไปหมด ฉันไม่เหลือใครให้พึ่งพา แถมยังโดนผู้คนเย้ยหยันเรื่องน้ำหนักอย่างไร้เมตตา ความเจ็บปวดทั้งหมดถาโถมเข้ามาพร้อมกันจนฉันกลายเป็นโรควิตกกังวลขั้นรุนแรง

จูเลียนเห็นจุดอ่อนของฉัน ในคืนที่ฉันนอนไม่หลับ เขาจะถือสายคอยคุยเป็นเพื่อน คอยเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ แล้วกระซิบว่า "ลืมคำพูดของคนพวกนั้นซะเถอะ เธอสวยจะตายไป และฉันก็รักเธอ" หลังจากนั้นเราจึงได้คบกัน แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ เขาเกรงว่าตัวตนของฉันจะทำให้ผู้คนตั้งข้อสงสัยในเส้นทางไต่เต้าของเขา ฉันจึงยอมรับการเป็นแฟนสาวลับๆ ของเขามาโดยตลอด

ก่อนจะกลับมา ฉันเฝ้าจินตนาการถึงปฏิกิริยาของเขาตอนที่ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของฉันอยู่เรื่อยมา ฉันสงสัยว่าในที่สุดเราจะได้เปิดเผยความสัมพันธ์ต่อสาธารณชนเสียทีไหม

ทว่าความเป็นจริงกลับตบหน้าฉันฉาดใหญ่

ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าการ "เปิดตัว" ครั้งแรกของเรา คือการที่เขาลากเกียรติยศและศักดิ์ศรีของฉันไปย่ำยีกับกองขยะ

"แล้วมันทำไม! ก็มันคือเรื่องจริงไม่ใช่หรือไง? แล้วตอนนั้นกับตอนนี้มันต่างกันตรงไหน?" เขาตวาดกลับ โทสะปะทุเดือด "กฎสำหรับคืนวันพรุ่งนี้ถูกกำหนดไว้แล้ว: ดื่มเหล้าแนบชิดกาย ถ่ายรูปแก้มชนแก้ม โพสต์ลงเว็บมืดของตระกูล และอุ้มท่าเจ้าสาวเดินบนพรมแดงเป็นเวลาสิบห้าวินาที! ด้วยร่างกายหนักสองร้อยปอนด์ของเธอ การที่ท่านดอนไม่เขวี้ยงเธอทิ้งทันทีก็ถือว่าให้เกียรติเธอมากพอแล้ว! ทางที่ดีเธอรีบขอโทษในแชตตอนนี้ แล้วยกเลิกการพนันของเธอซะ!"

"ฝันไปเถอะ" ฉันกดตัดสายใส่หน้าเขา แล้วบล็อกเบอร์ของเขาทันที

การแจ้งเตือนกติกาอย่างละเอียดของงานเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ทุกๆ บรรทัดถูกออกแบบมาเพื่อเหยียดหยามและสร้างความอับอายโดยเฉพาะ

ช่องแชตเข้ารหัสเต็มไปด้วยความคิดเห็นเหี้ยมโหดถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย:

“ได้ยินมาว่าท่านดอนสูงตั้ง 6 ฟุต 3 นิ้ว เขาจะไปอุ้มรถถังยุโรปหนักสองร้อยปอนด์ไหวเหรอ?”

“ฮ่าๆๆ! อุ้มท่าเจ้าสาว 15 วินาทีเนี่ยนะ? ถ้าหลังของท่านดอนพังขึ้นมา ตระกูลรอสซีจะมีปัญญาจ่ายค่ารักษาไหม?”

“รองหัวหน้านี่เล่นสกปรกจริง ๆ—ส่งขยะมาให้เพื่อหยามตระกูลวาเลนตีชัด ๆ!”

ทันใดนั้น เซียนนา เพื่อนของฉันก็โทรสายวิดีโอเข้ารหัสเข้ามา

บนหน้าจอ ดวงตาของเธอแดงขุ่นด้วยความโกรธแค้น: "โคลอี้! ฉันเห็นรูปบนเว็บมืดแล้วนะ! ไอ้จูเลียนมันเป็นสารเลวแท้ๆ! ฉันกำลังจะโทรเรียกมือปืนของพี่ชายเดี๋ยวนี้แหละ คืนนี้ฉันจะไปถลกหนังมันทั้งเป็น!"

"อย่าเลย" เมื่อมองไปยังไหปลาร้าโค้งสวยและภาพสะท้อนอันเจิดจรัสของตัวเองในกระจก น้ำเสียงของฉันยังคงสงบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นชาอันอันตราย "ฆ่าเขามันง่ายเกินไป เขาคิดว่าหนึ่งปีในยุโรปไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย เขาคิดว่าฉันยังเป็นแม่สาวขี้กลัว ไร้ทางสู้ ที่เขาจะข่มเหงยังไงก็ได้เหมือนเดิม"

"เธอจะทำยังไง?" เซียนนาชะงักกึก

"เขาอยากใช้ฉันเป็นบันไดใช่ไหม? ถ้างั้นฉันก็จะตบหน้าเขาต่อหน้ามาเฟียนิวยอร์กทุกคนนี่แหละ" ฉันยิ้มบางๆ "ช่วยฉันเลือกชุดราตรีที่ปังที่สุดสำหรับคืนวันพรุ่งนี้ที"

"จัดไปดิ! ฉันลุยไปกับเธอด้วย!" เซียนนากระแทกหมัดลงบนฝ่ามือ

ฉันวางสายแล้วเปิดแชตเข้ารหัสขึ้นมาใหม่ทุกคนยังคงหัวเราะเยาะเรื่อง "น้ำหนัก" ของฉันกันอย่างสนุกปาก

ทันใดนั้น แบนเนอร์ประกาศสีทองสบายตาก็เด้งขึ้นมาที่ด้านบนสุดของหน้าจอ

บัญชีผู้ใช้ที่มีรูปโปรไฟล์เป็นสีดำสนิท—คนที่ไม่เคยพิมพ์ข้อความใดๆ ในแชตกลุ่มเลย—ได้ทำลายความเงียบลง

เขาคือดอนมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในนิวยอร์ก: ลูเชียน วาเลนตี

ลูเชียน วาเลนตี: [เธอไม่ใช่ชิปพนันของพวกแก]

ทั่วทั้งช่องทางแชตเหมือนโดนกดปุ่มหยุดชั่วคราว ไม่มีข้อความใดๆ เคลื่อนไหวเลยตลอดหนึ่งนาทีเต็ม

ยังไม่ทันที่ฉันจะหายจากอาการช็อก หน้าต่างแชตส่วนตัวก็เด้งขึ้นมา

รูปโปรไฟล์ยังคงเป็นสีดำสนิทลึกซึ้งรูปเดิม พร้อมกับข้อความสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ:

ลูเชียน วาเลนตี: [ถ้าเธอไม่อยากมาในคืนวันพรุ่งนี้ ก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องเธอทั้งนั้น]