บทที่ 1

ล้อเครื่องบินเพิ่งแตะรันเวย์ที่สนามบินเจเอฟเค โทรศัพท์ของฉันก็แทบระเบิดด้วยข้อความแจ้งเตือนเข้ารหัสกว่าสิบรายการ

ฉันคว้ากระเป๋าเดินทาง เดินไปตามสะพานเทียบเครื่องบิน แล้วปัดเปิดหน้าจอ บนหน้าแรกมีแถบข้อความสีแดงตัวหนาเด่นหราอยู่เต็มตา: [ยินดีด้วยกับดอน วาเลนตี ที่ได้รับของขวัญไซส์บิ๊กจากตระกูลรอสซี!]

ด้านใต้ภาพคือใบเสร็จจากเกมโป๊กเกอร์ใต้ดินวงใหญ่ ลายเซ็นของผู้แพ้คือ จูเลียน แวนซ์

สิ่งของที่ใช้วางเดิมพัน: โคลอี้ รอสซี

แฟนหนุ่มที่คบกันลับๆ มาสามปี—คนที่เคยสาบานว่าคิดถึงฉันทุกลมหายใจเข้าออกยามฉันอยู่ยุโรป—เพิ่งจะเทฉันทิ้งเหมือนชิปพนันไร้ค่าทันทีที่ฉันแตะพื้นดิน เขาประเคนฉันให้แก่ ลูเชียน วาเลนตี ดอนมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในนิวยอร์ก

ฉันยังไม่ทันข่มความขยะแขยงลงไป ห้องแชตเข้ารหัสก็เดือดพล่าน

จูเลียนเป็นคนอัปโหลดรูปของฉันลงไปเอง

มันคือรูปโปรไฟล์เก่าของฉันเมื่อสี่ปีก่อน น้ำหนัก 180 ปอนด์ เสื้อสเวตเตอร์ตัวโคร่งสีเทา หน้าบวมฉุ และสายตาที่เต็มไปด้วยความขี้ขลาด

จูเลียน แวนซ์: [ทุกคน มาทำความรู้จักกับคุณหนูรอสซีที่เพิ่งกลับจากการเรียนต่อที่ยุโรปกันหน่อยเร็ว! ดอน วาเลนตี ครับ ถ้าเธอยังหนักไม่พอสำหรับท่าน ผมยินดีแถมไวน์รสเลิศให้อีกสองลังเลย]

ข้อความถากถางพุ่งโถมเข้ามาเหมือนคลื่นซึนามิ

[ฮ่าๆๆ! รองหัวหน้า คุณนี่มันร้ายจริงๆ! นี่ของขวัญหรือมุกแป้กเนี่ย?]

[เนยยุโรปทำเอาน้ำหนักขึ้นดีจริงๆ ป่านนี้ยัยนั่นคงหนักสักสองร้อยปอนด์แล้วมั้ง!]

[คืนนี้ท่านดอนจะนอนหลับลงไหมเนี่ย? หรือจะโดนยัยหมูนั่นทับตายซะก่อน?]

ติ้ง

ข้อความส่วนตัวจากจูเลียนเด้งขึ้นมา มันคือไฟล์เสียง น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนคนแฮงค์เหล้า เสแสร้ง และไร้หัวใจ:

"โคลอี้ ฟังฉันนะ วางเทพนิยายยุโรปของเธอลงก่อนแป๊บหนึ่ง คืนนี้ดอน วาเลนตี นั่งอยู่ที่โต๊ะด้วย ถ้าฉันไม่ยอมเสียอะไรใหญ่โต ตระกูลรอสซีคงไม่ได้สัญญาค้าอาวุธสำหรับไตรมาสหน้า ในฐานะลูกสาวของดอนคนเก่า มันเป็นเกียรติของเธอที่ได้ก้าวออกมาทำเพื่อครอบครัว ทำตัวเป็นเด็กดีแล้วไปปรากฏตัวที่คลับคืนวันพรุ่งนี้ซะ อย่าทำให้ฉันต้องอายล่ะ"

ฉันบีบโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาวซีด ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด

สามปีที่คบกัน หนึ่งปีที่จากกันไป ในสายตาของเขา ฉันเป็นแค่บันไดให้เขาเหยียบขึ้นไปสู่ความก้าวหน้าเท่านั้น

ทันใดนั้น มีใครบางคนสร้างโพลพนันวงเงินสูงขึ้นมาในแชต: [ได้เวลาวางเดิมพัน: คุณหนูรอสซีจะกล้าเสนอหน้ามาที่คลับคืนวันพรุ่งนี้จริงไหม หลังจากหายหัวไปตั้งปีเต็ม?]

จูเลียนวางเงินเดิมพันต่อหน้าทุกคนโดยไม่ลังเล: [สามหมื่นดอลลาร์ แทงว่ายัยนั่นกบดานซ่อนตัวอยู่ในรูเหมือนเดิม]

ถัดมา คามิลลา—ไฮโซสาวชื่อเสียกระฉ่อนของเมือง—ก็ส่งไฟล์เสียงเข้ามาในกลุ่ม น้ำเสียงของเธอนุ่มหวาน ทว่าแฝงความประสงค์ร้ายอย่างเด่นชัด:

"จูเลียน คุณทำแบบนั้นกับหนูโคลอี้ได้ยังไงกันคะ? จริงอยู่ว่าแกออกจะเจ้าเนื้อและอ่อนแอไปหน่อย แต่แกก็ยังมีสายเลือดของดอนคนก่อนอยู่นะ โคลอี้จ๊ะ โธ่... ถ้าเธอกลัว ก็แค่ขอร้องจูเลียนสิ เดี๋ยวฉันจะช่วยพูดกับท่านดอนให้เบามือกับเธอเอง"

ฉันยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องพักรับรองส่วนตัว ฉันสวมแว่นกันแดดแล้วถอดเสื้อโค้ทตัวหนาออก

ภาพที่สะท้อนในกระจกคือหญิงสาวในชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีดำเข้ารูป ไหปลาร้าโค้งสวยได้รูป ช่วงไหล่คมกริบ และหน้าท้องเรียบเนียนไร้ไขมันส่วนเกิน สัดส่วนสวยงามไร้ที่ติ

ระยะเวลาหนึ่งปีในยุโรป ฉันออกกำลังกายอย่างหนักวันละสี่ชั่วโมง เปลี่ยนแปลงตัวเองจาก 180 ปอนด์ เหลือเพียง 105 ปอนด์แบบน่าตื่นตะลึง ฉันคว้าตำแหน่งดีไซเนอร์อัญมณีระดับท็อปจากราชวิทยาลัยศิลปะแห่งลอนดอน ฉันลบล้างเอาความกลัวและความสงสัยในตัวเองออกไปจนหมดสิ้น

ฉันเคยคิดว่าฉันกลับมานิวยอร์กเพราะความรัก

แต่กลับกลายเป็นว่า ฉันกลับมาเพื่อบดขยี้ศักดิ์ศรีของไอ้เลวคนหนึ่งต่างหาก

เมื่อมองดูยอดเงินเดิมพันสามหมื่นดอลลาร์ของจูเลียน ฉันนิ่งเงียบ หัวใจด้านชาจนกลายเป็นน้ำแข็ง

ฉันเปิดช่องทางวางเดิมพัน ผูกบัตรของตัวเอง แล้วกดวางเงินห้าหมื่นดอลลาร์ลงบนตัวเลือกเดียว: [ปรากฏตัวตรงเวลา]

ห้องแชตชะงักกึก ทุกคนต่างสติแตก

[เชี่ย! ใครวะเพิ่งทุ่มเงินห้าหมื่นดอลลาร์แทงว่ายัยนั่นจะมา?!]

ฉันปาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา นิ้วมือรัวไปบนแป้นพิมพ์

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและความวุ่นวาย ฉันส่งข้อความแรกนับตั้งแต่กลับมาถึงบ้านเกิด:

[ฉันจะไปตรงเวลา แล้วเจอกัน]