บทที่ 3 พรหมลิขิตนำทาง

ใช้เวลาเดินทางไม่นานกันต์นทีก็ขับรถมาถึงร้านข้าวต้มรอบดึกร้านโปรด ดึกๆแบบนี้ก็คงจะมีแค่ร้านข้าวต้มของเฮียพงษ์ ที่พอจะช่วยดับความหิวได้ วันนี้บรรยากาศภายในร้านดูคึกคักเป็นพิเศษอาจจะเป็นเพราะว่าเป็นค่ำคืนวันศุกร์หรรษาและยังมีฟุตบอลนัดชิงชนะเลิศของลีกอังกฤษอีกด้วย บรรดาแฟนบอลต่างออกมาเชียร์ทีมรักและนั่งดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน

“ลูกค้ารับข้าวสวยหรือข้าวต้มดีครับ” เฮียพงษ์เจ้าของร้านถามด้วยความเป็นมิตร

“คุณเอาข้าวต้มเหมือนผมละกันนะ จะได้ไม่หนักท้องจนเกินไป เห็นบอกไม่ค่อยหิว”

“ค่ะ” ชัชชญาต่อเสียงอ่อน ใครบอกว่าฉันไม่หิว ฉันหิวมากกกก หิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวอยู่แล้ว

“ข้าวต้มสองที่ครับเฮีย ส่วนอาหาร เอาเป็น กุยช่ายขาวหมูกรอบ ต้มยำทะเล ยำสามกรอบ แล้วก็......อืม”

“ไข่เจียวหมูสับค่ะ” ชัญญ่าร้องสั่งอาหารเสียงดังลั่นและส่งยิ้มแห้งๆอย่างลืมตัวด้วยความหิว เพราะแค่จินตนาการว่าอาหารทั้งหมดที่เขาสั่งจะลงท้อง แค่คิดก็ฟินไม่ไหว แต่จะขาดไข่เจียวหมูสับร้อนๆไปได้อย่างไรเล่า ไม่งั้นจะเป็นมื้อดึกที่สมบูรณ์แบบไม่ได้แน่นอน 

“อ่า โอเค สี่อย่างครับ ขอบคุณครับ”

“คุณทีมีแฟนสวยขนาดนี้ ถึงว่าไม่ค่อยพามาร้านเฮียเลย รออาหารซักครู่นะครับ เดี๋ยวเฮียสั่งเด็กให้ “

   เฮียเจ้าของร้านเอ่ยแซวกันต์นทีก่อนจะเดินไปสั่งอาหารที่ครัวอย่างรวดเร็วจนเขาไม่มีโอกาสได้อธิบาย..... ปกติแล้วกันต์นทีมาร้านนี้กับเพื่อนๆแล้วก็ครอบครัวเท่านั้น นอกจากว่าวันไหนหิวจริงๆก็จะแวะมาทานคนเดียวหรือไม่ก็สั่งกลับบ้านแต่วันนี้มีสาวสวยมานั่งทานด้วย ไม่แปลกเลยที่เฮียจะเอ่ยแซว

“ร้านนี้เป็นร้านประจำผมหน่ะ อาหารอร่อย ราคาประหยัด ที่เฮียแซวเมื่อกี้คุณไม่ต้องคิดมากนะ” คนโดนแซวที่ตอนนี้หน้าแดงจนทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะแก้ตัวว่าอย่างไร

“ลูกค้าเต็มร้านเลยนะคะ ดูแล้วน่าจะเป็นร้านดังและอร่อยของอุดรด้วยใช่มั้ยคะ” ชัชชญาพูดคุยกับคนตรงหน้าแก้เขินด้วยการใช้มือเล็กตักน้ำแข็งและรินน้ำให้เขาและเธอคนละหนึ่งแก้ว

“อื้ม..ร้านนี้ผมกินตั้งแต่เด็กเลย ป๊ากับแม่ชอบพามาประจำ วันนี้ตามสบายเลยนะคุณเดี๋ยวผมเลี้ยงเอง”

“ไม่ได้ค่ะ ฉันต่างหากที่ต้องเลี้ยงขอบคุณที่คุณให้ติดรถมาด้วย”

    อาหารสามสี่อย่างถูกทยอยเสิร์ฟจนครบ ชัญญ่าตาลุกวาวทุกครั้งที่อาหารมาเสิร์ฟเธอเป็นคนกินง่าย อยู่ง่ายตามสไตล์ยูทูปเบอร์สายท่องเที่ยว แน่นอนตามสัญชาตญาณของยูทูปเบอร์นั้นมีหรือที่เธอจะลืม......

“คุณๆๆๆ แป้บนึงนะคะ ฉันขอถ่ายรูปอาหารพวกนี้ก่อน น่ากินทุกอย่างเลยอ่า..” ชัญญ่าไม่ทันได้รับอนุญาตเธอก็ถ่ายรูปรัวๆใช้เวลาไม่นานมากเพราะเธอเกรงใจอีกฝ่ายที่กำลังหน้ามุ่ยเพราะกำลังหิวหนักมาก

“อุ่ย...ขอโทษค่ะเชิญคุณทีทานได้ตามสบายเลยนะคะ น่ากินทั้งนั้นเลย” ไม่พูดเปล่าเธอตักต้มยำทะเลใส่ถ้วยแบ่งเล็กๆให้เขาได้ทานได้สะดวกขึ้น

“คุณจะให้ผมไปส่งที่โรงแรมไหนนะครับ”

“อ้อ ลืมไปเลย โรงแรม เดอะชีวา ค่ะ ในตัวเมืองหนองคายเลย”

“แคร่ก แคร่ก” กันต์นทีสำลักน้ำต้มยำที่เพิ่งซดเข้าไปอย่างจัง

“ว้ายคุณ ระวังหน่อยสิค่ะต้มยำร้อนมากเลยนะ” เธอร้องบอกพร้อมกับมือรีบหยิบทิชชู่บนโต๊ะยื่นให้เขาอย่างเป็นอัตโนมัติ

“อ่าขอโทษ ก็เดี๋ยวกินข้าวเสร็จก็เดินทางต่อไม่เกินชั่วโมงก็ถึง โรงแรมนี้คนหนองคายรู้จักทุกคน” จะให้เขาบอกได้อย่างไรละว่า เดอะชีวานั่นแหละคือโรงแรมในเครือของครอบครัว ที่เขาเข้ามาบริหารแทนป๊ากับแม่จนหนีเที่ยวเพิ่งจะกลับบ้าน ไหนจะมีโปรเจคเปิดตัว โรงแรมใหม่คุณภาพระดับห้าดาวที่คาดว่าจะเสร็จภายในสิ้นปีนี้อีก เจ้าตัวคงไม่รู้สินะว่าการพบกันครั้งนี้มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่มันคือความต้องการของเขาฝ่ายเดียวล้วนๆ

     ระหว่างที่กำลังทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้น ก็มีเด็กสาวตัวน้อยอายุราวๆเจ็ดขวบ เดินตรงเข้ามาที่โต๊ะของหนุ่มสาวทั้งสอง

“พี่สาวพี่ชายคะ ช่วยอุดหนุนดอกไม้หนูหน่อยค่ะ วันนี้หนูกับแม่ประดิษฐ์ดอกโบตั๋นสีสวยหลายสีด้วยนะคะ ดอกละห้าสิบบาทค่ะ” สาวน้อยเสนอขายดอกโบตั๋นในมือเสียงใสมือเล็กพลางชี้ให้ทั้งคู่มองไปที่แม่ของเธอที่กำลังนั่งพับกลีบดอกโบตั๋นบนรถสกายแล็ปคันเก่าๆ

“สีสวยจังเลยค่ะ หนูมาช่วยแม่ขายทุกวันเลยเหรอคะ”ชัชชญาเอ่ยถามเด็กน้อยแววตาไร้เดียงสาดึกขนาดนี้ไม่ใช่เวลาของเด็กที่จะมาทำอะไรอย่างนี้

“หนูมาขายดอกไม้ช่วยแม่เลี้ยงน้องสองคน... พี่ชายเป็นแฟนพี่สาว พี่ชายซื้อสีชมพูให้พี่สาวสิคะ”สาวน้อยหันไปอ้อนพี่ชายสุดหล่อ

“อุ้ย พี่ผู้ชายกับพี่ไม่ได้เป็นแฟนกันค่ะ เราเป็น....เอ่อ....เพื่อนกัน”ชัญญ่าเอ่ยปฏิเสธสาวน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“งั้นพี่ผู้ชายซื้อดอกสีเหลืองให้พี่ผู้หญิงสิคะ เพราะเป็นเพื่อนกัน” สาวน้อยอ้อนอีกแล้ว

“อืม...งั้นพี่เอาสีส้มดีกว่า  อ่ะ..นี่เงินห้าร้อยบาทพี่ให้เลยไม่ต้องทอน คืนนี้รีบกลับบ้านนอนฝันดีนะครับเด็กดี ” มือหนายื่นไปหยิบดอกโบตั๋นสีส้มหนึ่งดอกจากตะกร้าของสาวน้อย  ก่อนจะส่งรอยยิ้มอบอุ่นให้เด็กสาว

“พี่ชายใจดีจัง ขอบคุณค่ะ” สาวน้อยกล่าวขอบคุณอย่างน่ารักทันทีที่ได้รับเงิน  จากนั้นเธอก็รีบวิ่งไปหาคนเป็นแม่อย่างดีใจ ชัญญ่าเองก็เผลอยิ้มตามไปกับความสุขของเด็กสาวซึ่งเงินเพียงห้าร้อยบาทสำหรับใครบางคนอาจจะน้อยนิดแต่สำหรับเด็กสาวคนนั้นแล้วมันกลับกลายเป็นกำลังใจมหาศาล

“อ่ะคุณ ผมให้แทนคำขอโทษที่แย่งที่นั่งคุณบนเครื่องบินและก็แทนคำขอบคุณที่นั่งรถกลับเป็นเพื่อน อ่อ อีกอย่างละกัน ยินดีที่ได้พบกัน”

“ให้ฉัน? แล้วโบตั๋นสีส้มแปลว่าอะไรคะ” เธอเองก็อดสงสัยไม่ได้ทั้งที่มีโบตั๋นตั้งมากมายหลายสีเขากลับเลือกสีส้มให้เธอ ผู้ชายอะไรไม่โรแมนติกเลยซักนิด

“หลงใหล...”

เฮ้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบาในจังหวะเดียวกันกับที่เสียงเชียร์ดังขึ้นเนื่องจากนักเตะในจอยิงลูกบอลเข้าประตูในวินาทีสำคัญทำให้ชัญญ่าได้ยินไม่ชัด

“ห๊ะ.....อะไรนะคะเมื่อกี้เสียงดังฉันไม่ได้ยิน”

“ให้คนหลงทางอย่างคุณนั่นแหละ” พูดจบเขาก็ยื่นดอกโบตั๋นไปแตะที่หน้าผากของเธอเบาๆ ก่อนจะยื่นให้เธออีกครั้งดีๆ

    ชัญญ่ากล่าวขอบคุณใบหน้าสวยเห่อแดงขึ้นมาด้วยความเขินไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายบุคลิกแบบกันต์นทีที่ดูเข้าถึงยากจะแอบมีโมเม้นต์อ่อนโยนกับคนอื่นเขาด้วย จะว่าไปแล้วเขาเองก็ดูไม่ได้มีอันตรายใดใด ออกจะดูไว้ใจได้ด้วยซ้ำแต่อย่างว่าแหละคนสมัยนี้รู้น่าไม่รู้ใจ ไว้ใจใครง่ายๆไม่ได้

“คุณทีคะ เดี๋ยวมื้อนี้ฉันขอเลี้ยงเองนะคะ ถือว่าเป็นการตอบแทนที่คุณช่วยพามาส่งที่โรงแรมแถมยังอุดหนุนดอกโบตั๋นน้องสาวคนนั้นให้อีก” เธอบอกย้ำกับเขาอีกรอบเพราะแค่นี้เธอก็เกรงใจเขาไม่ไหวแล้ว

“ขอบคุณครับ งั้นเดี๋ยวเราเดินทางกันเลย” กันต์นทีไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจหญิงสาวแต่อย่างใด จริงๆค่าอาหารมื้อนี้เขาจ่ายให้เธอได้สบาย หรือจะจ่ายให้เธอทั้งชีวิตเลยก็ยังไหว

    บรรยากาศภายในรถญี่ปุ่นคันเล็กกะทัดรัดอึดอัดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อชัชชญานั่งนิ่งข้างคนขับตัวโตที่อีกแค่ไม่ถึงคืบตัวก็จะติดกันอยู่แล้ว ทั้งสองคนเงียบสนิทไม่มีใครเอ่ยชวนคุยกันต์นทีเลยทำลายความเงียบด้วยการเปิดเพลงในเพลลิสต์โปรดของเขา พร้อมกับฮัมเพลงออกมาอย่างสบายใจจนกระทั่งเดินทางมาถึงเพลงโปรดของเธอเช่นกัน

   Oh, I've been looking for a soulmate

For way too long (way too long)

I'd even settle for a heartbreak

Just so I could feel something at all

I was looking for love in the wrong places

'Til you made all my dreams come true

Thought I was looking for a soulmate (soulmate)

But I was looking for you (oh, I was looking for you)

*credit เพลงsoulmate johny stimson

“นี่เพลงโปรดผมเลยนะ/ เพลงโปรดของฉันเลย” ทั้งคู่พูดพร้อมกันเพียงแค่เพราะเพลงโปรดของทั้งคู่บรรเลง ชัชชญาเม้มริมฝีปากแน่นที่เผลอพูดในเรื่องที่ไม่ควรเผลอบอกเขาออกไป

“ไม่คิดว่าคุณจะฟังเพลงแนวนี้นะคะ” เธอเอ่ยถามขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศ

“หน้าผมโหดเกินไปที่จะฟังเพลงนี้เหรอคุณ” เขายังเอ่ยแซะหยอกกลับเธออีก

“รู้มั้ยว่าปกติผมไม่ได้ขับรถให้ใครนั่งง่ายๆนะ คุณคือคนโชคดีรู้ไว้ด้วย”  ชัชญานั่งหน้านิ่งไม่กล้าสบตาเขาแต่ก็หันมาส่งยิ้มให้เขาบางๆแทนคำว่าขอบคุณ แล้วหันสายตามองตรงไปยังถนนที่แสนมืดมิด มีเพียงแค่แสงไฟจากรถของเขาส่องนำทางไปเท่านั้น

“เดินทางมาถึงเมืองพญานาคคุณอย่าลืมขอพรจากองค์ปู่นะ”

“คุณเชื่อในเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์มั้ยครับ?” กันต์นทีเอ่ยถามขณะที่รถกำลังมุ่งตรงผ่านป้ายยินดีต้องรับสู่จังหวัดหนองคายขนาดใหญ่

“เอ่อ....ก็เชื่อว่ามีค่ะ แต่ก็ไม่ได้หลบลู่ ฉันเชื่อว่าถ้าคนเราตั้งใจหรือโฟกัสกับสิ่งใดอย่างจดจ่อเราก็จะได้รับสิ่งนั้น เหมือนกับคำที่ว่า เราจะมองเห็นในสิ่งที่มองหาค่ะ ครั้งนี้ฉันตั้งใจมาคุยงานเพื่อทีม ฉันก็เชื่อว่าฉันจะได้รับคำตอบที่น่าพอใจกลับไป” ชัชชญาตอบไปตามความเห็นส่วนตัวทำเอาคนฟังนั้นแอบอมยิ้มเธอก็ยังคงเป็นเธอเสมอไม่เคยเปลี่ยน

     ไม่กี่อึดใจรถยนต์ญี่ปุ่นก็ตีไฟเลี้ยวขวาเพื่อเข้าไปจอดส่งหญิงสาวที่โรงแรมที่เธอจองไว้ ด้านหน้าโรงแรมก็มีรูปปั้นขององค์ปู่พญานาคขนาดใหญ่ตั้งเด่นตะหง่านตา เธอรู้สึกได้ถึงความขลังและศักดิ์สิทธิ์และเชื่อแล้วว่าคนที่นี้นับถือองค์ปู่พญานาคจริงๆ

“ขอบคุณ คุณทีมากๆนะคะที่อุตส่าห์มาส่ง”

“เล็กน้อย ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ขอให้คุยงานราบรื่นนะครับ  มาคุณเดี๋ยวผมช่วยยกกระเป๋าให้” ชัญญ่าพยักหน้าตอบรับน้ำใจชายหนุ่ม

“แล้ว....ถ้าผมอยากเจอคุณอีกจะได้ไหม”

“ถ้าเราเจอกันอีกครั้งฉันจะถือว่านั้นคือพรหมลิขิตแล้วกัน ขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณที เดินทางปลอดภัยค่ะ” ชัญญ่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสแต่ตอนนี้เธอยังไม่สะดวกจริงๆที่จะสานสัมพันธ์ต่อ

“จำคำพูดตัวเองไว้ด้วยนะครับ วันนี้คุณพักผ่อนเถอะหวังว่าพรหมลิขิตจะทำให้เราได้เจอกันอีก”

  ชายหนุ่มมองร่างบางเดินถือกระเป๋าขึ้นไปโรงแรมจนลิบตา แค่นยิ้มในใจเมื่อหญิงสาวที่เขาเฝ้าฝันถึงจะมาอยู่ใกล้ๆเขาเพียงแค่คืบเดียว

“พรหมลิขิตของเธอได้ทำงานแน่ ชัชชญา....”

    เช้าวันรุ่งขึ้นชัชชญาตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส เพราะเมื่อคืนก่อนจะนอนเธอได้สวดมนต์และขอพรจากปู่พญานาคหรือเป็นเพราะเดินทางมาเหนื่อยๆ พอเจอเตียงนุ่มๆของโรงแรมเลยหลับสนิทลืมฝัน แต่ก็ดีแล้วหนิ วันนี้เธอจึงสดใสเป็นพิเศษตอนนี้เธอยังมีเวลาอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนจะถึงนัดคุยงานกับคุณเมธัสและทีมงานที่ห้องรับรองของโรงแรม

“เจ๊ปลอดภัยหนูก็หายห่วง ใครจะคิดว่าปลายสายจะฟังสำเนียงหนูจากเอ็ดเป็นเจ็ดละเจ๊  ว่าแต่ผู้คนเมื่อคืนนี้ดีมั้ยเจ๊ กร้าวใจมุ้ยยยย ได้แลกลงแลกไลน์ไอจีติ๊กต๊อกไว้มั้งป่าววว” มินนี่ผู้ช่วยตัวดีซักไซ้ไล่เลียงเรื่องราวจนจิ้นไปถึงดาวอังคารแล้ว

“ใครจะไปใจง่ายเหมือนเธอมินนี่  แค่เจ๊นั่งลุ้นในรถว่าจะถึงโรงแรมมั้ยก็นั่งตัวเกร็งไปหมดแล้วถนนอย่างมืดเลย น่ากลัวชะมัด”

“หนูบอกเจ๊แล้วไงโบราณว่า ฝันเห็นงูจะเจอเนื้อคู่ แต่นี้เจ๊ฝันถึงพญานาค มีสิทธิ์ได้ทั้งงานทั้งผู้กลับมานะเจ๊  เลิศมากค่ะแม่” มินนี่ยังมโนไม่หยุด

“พอ หยุดมโนเลย เดี๋ยวเจ๊ต้องวางละนะใกล้ถึงเวลานัดละ บาย”

“บายค่ะเจ๊ ปิดบิ๊กดีลมาให้ได้นะคะ”

      ยูทูปเปอร์สาวเดินมาที่ห้องรับรองแขกที่ทางโรงแรมได้เตรียมไว้ วันนี้ชัญญ่าแต่งตัวตามสไตล์ตในแบบที่เธอชอบคือกางเกงยีนทรงบอยรองเท้าผ้าใบสีขาวเสื้อเชิ้ตที่ขาวผ้าซาตินเพิ่มความเซ็กซี่ด้วยการปลดกระดุมลงหนึ่งเม็ด และคอมพลีทลุคด้วยเบราเซอร์สีน้ำตาลลายตารางเล็กๆเพื่อให้ดูเป็นทางการมากขึ้นเธอใช้กระเป๋าสะพายสีดำและไม่ลืมที่จะพกกล้องไปด้วยเผื่อมีภาพสวยๆไว้ให้เก็บไว้ใช้ในงาน

“คุณชัชชญา สวัสดีครับ ผมเมธัส แฮริสัน ผู้จัดการการตลาดของเดอะชีวาและโรงแรมในเครืออัศวนันท์กรุ๊ปครับ วันนี้ท่านประธานติดประชุมด่วนเลยไม่สามารถมาได้ด้วยตัวเองแต่ท่านเซ็นสัญญาไว้รอแล้วนะครับเหลือแค่ฝั่งคุณชัญญ่าตัดสินใจ” เมธิสกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง เขาเป็นเลขาที่หล่อ สมาร์ท และดูดีมากๆ เส้นผมสีน้ำตาลช็อคโกแลตและดวงตาสีฟ้าเนื่องจากเขาเป็นลูกครึ่งยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้น่ามองมากขึ้นไปอีก เลขายังเนี้ยบขนาดนี้ไม่อยากคิดว่าท่านประธานของที่นี้จะเนี้ยบขนาดไหน

“สวัสดีค่ะ ดิฉัน ชัชชญา ชญามณี

เจ้าของช่องยูทูปชญา..มานี่ ค่ะ”

“คุณชัชชญา เรียกผมว่าเมธเฉยๆก็ได้นะครับ ต้องขอโทษด้วยนะครับที่นัดเช้าพอดีว่าถ้าเป็นวันเสาร์อาทิตย์ที่โรงแรมจะค่อยข้างยุ่งนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ชัญญ่าเข้าใจ และพร้อมทำตามที่ลูกค้าสะดวกอยู่แล้ว”เธอยิ้มอย่างเป็นมิตร

“คุณชัญญ่ารู้มั้ยครับว่าผมเชียร์คุณชัญญ่าสุดหัวใจเลย ผมเป็นเอฟซีช่องยูทูปของคุณเลยนะครับผมเริ่มติดตามตั้งแต่ที่คุณชัญญ่าไปเที่ยวแก่งกระจาน น่าไปมากเลยผมเซฟลิสไว้เยอะเลยนะครับแต่หาเวลาเที่ยวตามชัญญ่ายากเหลือเกินพอดีช่วงนี้เจ้านายใช้งานผมหนักไปหน่อยเพราะบริษัทเรากำลังจะเปิดตัวโรงแรมใหม่ริมแม่น้ำโขงรายละเอียดเหมือนตามที่แจ้งไว้เลยนะครับ” เมธัสชวนเธอคุยอย่างเป็นกันเอง ด้วยกลัวว่าเธอจะเกร็ง

“ชัญญ่าต้องขอโทษคุณเมธ มากๆนะคะ ที่ให้คำตอบช้า”

จะให้บอกว่าบริษัทจะกินแกลบแล้วก็คงจะดูไม่ดีเกินไปนะ

“คือจริงๆทางเรามีข้อเสนอว่าระหว่างที่รอโรงแรมใหม่เปิดตัว อยากจะให้ทีมคุณชัญญ่าช่วยโปรโมทโรงแรมและรีสอร์ทในเครือเพิ่มด้วย งบประมาณคุยกันได้เลยครับพอดีท่านประธานขอมาสายมูตัวยงครับ ถ้าเลือกแล้วก็อยากให้คุณชัญญ่าและทีมรับผิดชอบเพิ่มเลยครับทางเราก็จะได้หมดปัญหาเรื่องงานอินฟลูไปหนึ่งเรื่อง”เมธัสกล่าวอธิบายแพลนงานทั้งหมดให้ชัญญ่าฟัง

“เอ่อ...น่าสนใจมากเลยนะคะ ชัญญ่าศึกษาข้อมูลมาบ้างแล้ว เราสามารถแพลนงานกันจนจบปีได้เลยนะคะ”

“งั้นก็ถือว่าเป็นข่าวดี สำหรับทางเรามากๆที่จะได้ร่วมงานกับทีมชัญญ่าไลฟ์นะครับ ส่วนเรื่องงบประมาณแจ้งมาที่ผมได้เลย ท่านไม่ขัดข้องครับ แล้วก็ส่วนงานโปรโมทโรงแรมในเครือ..

คุณชัญญ่านำเสนองบเพิ่มเติมมาได้เลยนะครับ ท่านประธานฝากถามมาว่าถ้าให้ทีมคุณรับผิดชอบทั้งหมด งบซักยี่สิบล้านพอมั้ยครับ”

“อะไรนะคะ!!!”

  ขณะที่ชัญญ่ากำลังหน้ามืดตามัวกับตัวเลขที่ลอยอยู่ในสมองเสียงทีมงานก็ดังขึ้นมาว่า ออฟฟิศเราจะมากินแกลบนะเจ๊ สติสัมปชัญญะเกิดขึ้นทันที เธอกรี๊ดดังลั่นในใจนี้มันงบแปดหลักไม่ใช่เจ็ดหลักแล้วมินนี่ นี้ซินะที่เขาว่าในวิกฤติก็ยังมีโอกาสในวัยเบญจเพสก็อาจจะเป็นวัยเบ่งบานได้ด้วยเหมือนกัน

“ถ้าไล่ดูวันจากปฏิทิน จนถึงช่วงวันออกพรรษา ก็หกเดือนพอดีครับ ถ้าคุณชัญญ่ารับจบ ก็เริ่มงานได้เลยครบหกโรงแรมในเครือพอดี กับระยะเวลาแค่หกเดือนงบยี่สิบล้านบาทถือว่าน้อยไปมั้ยครับ ถ้าผลงานออกมาดี เราค่อยมาคุยเรื่องการต่อสัญญากันได้ครับคุณชัญญ่าเอารายละเอียดกลับไปอ่านอีกรอบได้นะครับ วันเซนสัญญาเราค่อยนัดกันอีกทีหรือถ้าคุณชัญญ่าสะดวกสามารถเซนสัญญาวันนี้ได้เลยครับ”

“ไม่น้อยเลยค่ะ คุณเมธ ชัญญ่าพร้อมค่ะ ชัญญ่ามาทีนี้เพื่อเอางานกลับไปฝากทีมค่ะ”

“งั้นดีเลยครับ รบกวนคุณชัญญ่าอ่านรายละเอียดสัญญาดีๆก่อนแล้วค่อยเซ็นนะครับ เดี๋ยวผมขออนุญาติโทรไปรายงานท่านประธานซักครู่”

“ค่ะ”

“เรียบร้อยดีมั้ยเมธ เธอยอมเซ็นสัญญามั้ย” เสียงทุ้มเอ่ยถามจากปลายสายโทรศัพท์

“ทุกอย่างโอเคครับ ทำไมคุณทีไม่ยอมมาเองละครับ ถ้าเธอมารู้ทีหลังจะไม่รู้สึกแย่เหรอครับ”

“ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ซะหน่อย ตามนั้นนะเมธ เดี๋ยวฉันจะขึ้นโชว์รอบเช้าแล้วเด็กๆรออยู่”

“ครับเจ้านาย”

มือเรียวหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่ออ่านบรรทัดสุดท้ายของสัญญาจบ

*หากทีมงานทำงานได้ไม่ตามเป้าหมายหรือมีการยกเลิกสัญญาทางบริษัทขอคิดค่าปรับ1.5เท่าของงบประมาณข้างต้น

“1.5เท่าของยี่สิบล้าน เป็นสามสิบล้าน!!!!!” สัญญาทาสชัดๆแต่ลงทุนเดินทางมาขนาดนี้แล้วสู้เท่านั้นฮึบบบบ” หญิงสาวตกใจไม่น้อยกับเงื่อนไขข้อสุดท้ายแต่ตอนนี้เธอมีทางเลือกซะที่ไหนล่ะ

การเซ็นสัญญาระหว่างโรงแรมในเครืออัศวนันท์กรุ๊ปและทีมงานของชัญญ่าไลฟ์ก็ได้เริ่มขึ้นนับแต่หมึกหยดสุดท้ายจากปลายปากกาชัชชญา......

“เรียบร้อยดีแล้วครับ ยินดีที่ได้ร่วมงานกันอย่างเป็นทางการนะครับคุณชัญญา”

“ยินดีเช่นกันค่ะ”

...........................................................................................