EP.02 เป็นคนหรือนางไม้

ฝ่ามือค่อยๆ วางเป้ที่สะพายมาตลอดชั่วโมงอย่างเบามือ เสื้อผ้าลุยๆ สำหรับเดินป่าบนร่างแกร่งถูกถอดทิ้งไม่ไยดี ดวงตาคมเข้มมองจับแต่เพียงเรือนร่างงดงามที่สะกดสายตาเขาจนไม่อาจหลีกหนีไปทางไหนได้ และสายน้ำเย็นจัดก็ไม่อาจทำให้เขาเปลี่ยนใจเพราะทั่วทั้งกายเนื้อในขณะนี้มันร้อนรุ่มรุมเร้าราวคนมีไข้ และมันคงจะไข้หนักถึงตายหากไม่ได้ความงดงามตรงหน้านี้มาเติมเต็ม

“น้องปลาจ๋าจะหนีไปไหน หนีนักนะ เดี๋ยวจะไม่ให้กินข้าวด้วย”

หญิงสาวหันซ้ายหันขวามองหาเจ้าปลาตัวน้อยที่ดำผุดดำว่ายอยู่รอบๆ ตัว ทุกเย็นเมื่อมีเศษข้าวหรือเศษผักเหลือ เธอก็ไม่ลืมที่จะนำมาเผื่อแผ่ให้กับเจ้าของสถานที่ที่เธอมาพึ่งพา เช่นเหล่ามดเหล่าแมลงที่เป็นเจ้าของพื้นดินที่พัก และในลำธารแห่งนี้ที่เธอใช้เป็นที่ชำระล้างร่างกายให้สะอาด เธอก็ไม่ลืมที่จะแบ่งปันเศษอาหารนั้นให้แก่หมู่ปลา

ความเพลิดเพลินอันเป็นสิ่งที่กระทำอยู่ทุกวันทำให้ละเว้นจากสิ่งระแวดระวังตัว ลืมเสียสิ้นว่าพ่อให้กลับก่อนพลบค่ำ แต่แม้จะนึกได้ในยามนี้ก็คงจะสายเสียแล้ว

เมื่อหมู่ปลาที่อยู่รอบร่างเปล่าเปลือยต่างว่ายวนแตกฮือราวกับหนีอะไรบางอย่าง และระลอกน้ำที่กระเพื่อมไหวกว่าปกติก็ทำให้ดวงตากลมโตต้องเบิกกว้างเมื่อระลึกถึงภัยใกล้ตัว

เนื้อตัวสะท้านสั่นไหว ความหนาวเหน็บเข้าเกาะกุมหัวใจดวงน้อย ใบหน้างดงามค่อยๆ ผินมองผู้บุกรุก ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ร้ายอันใด จะ ‘หมี’ หรือ ‘เสือ’ เธอก็คงทำได้แค่เผชิญหน้าเท่านั้น เสียใจแต่เพียงชีวิตไม่น่ามาจบลงเพียงเพราะไม่เชื่อฟังคำของพ่อ

ร่างทะมึนใกล้ตัวทำให้ดวงตาเบิกกว้างพร้อมจะกรีดร้องในสิ่งน่าสะพรึงกลัว แต่ก่อนที่ริมฝีปากจะเปล่งเสียงด้วยความตื่นกลัวกลับถูกทาบทับไว้ด้วยฝ่ามืออ่อนนุ่มของตนเอง เพราะสิ่งที่เธอกำลังเห็นอยู่ตรงหน้านี้คือ...

“เธอเป็นคน หรือนางฟ้า หรือเธอเป็นนางไม้”

‘ชบา’ ยังไม่ทันได้พูดได้ถามอะไร ‘เขา’ ผู้ชายคนนั้นก็ชิงถามเสียก่อน เขาเป็นผู้ชาย ผู้ชายจริงๆ มีเลือด มีเนื้อ มีร่างกาย มีกล้ามเนื้อ และก็มี...

รับรู้ได้ถึงลำคอที่แห้งผากกระหายน้ำอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นปลาช่อนตัวเขื่องกำลังว่ายวนอยู่ข้างหน้าเธอไม่ห่าง เขาเป็นผู้ชายจริงๆ แต่ไม่ได้เด็กอย่างเจ้าจ้อย ไม่ได้สูงวัยอย่างพ่อ แต่เป็นคนหนุ่มเหมือนพี่ดำที่พาพี่ลำดวนหนีไปจากหมู่บ้านเมื่อหลายปีก่อน เขาดูดี ดูสวยงามไปทุกสัดส่วน สวยงามจนเธออยากจะแตะต้อง

“พูดกับฉันสิ... เธอเป็นคน นางฟ้า หรือว่านางไม้”

ดวงตากลมโตสวยหวานและงดงามมากที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาช้อนขึ้นมองสบสายตาของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ที่เขาต้องถามย้ำ เพราะเธอไม่ได้ปัดป้องปกปิดของสงวนอย่างที่ควรจะเป็น แต่เธอกลับจ้องมองเขาราวกับไม่เคยเห็นผู้ชาย และยังทำท่าราวกับจะสัมผัสเนื้อกายของเขาเสียอีก สิ่งที่เธอแสดงออกมันกำลังทำให้ตัวตนของเขาแทบจะระเบิดออก นี่เขากำลังค้นพบความมหัศจรรย์ของป่าหรือยังไง

“พูดกับฉันสิ เธอพูดได้ ฉันได้ยินเธอพูดกับปลา”

“เอ่อ...” ชบาหันรีหันขวางและเหมือนจะนึกอะไรได้ สองมือยกขึ้นปกปิดเต้าอวบก่อนจะทรุดร่างลงในน้ำ เพื่อหลบเร้นจากสายตาของเขา แต่มันช้าไปเสียแล้ว เขาเห็นทุกสัดส่วนทั้งด้านหลังและด้านหน้า จะเหลือก็เพียงด้านในเท่านั้นที่ยังไม่เห็น

“เธอเป็นคนใช่ไหม” คำถามที่ไม่น่าจะออกจากปากของเขาแต่ก็ออกไปแล้ว เพราะไม่รู้จะพูดอะไรที่ดีเท่า

หญิงงามกลางป่าไม่ตอบแต่พยักหน้าน้อยๆ ใบหน้าก้มต่ำชำเลืองมองด้านข้างคล้ายจะหาทางหนีทีไล่และแค่เธอขยับตัว นิธิตก็ไม่รอช้าที่จะตวัดรัดเอาเรือนร่างเปล่าเปลือยนั้นแนบร่างเปลือยเปล่าของเขาในทันที ได้ผลหญิงสาวร้องวี้ดว้ายด้วยความตกใจเพียงครู่ ก่อนจะหยุดนิ่งให้เขาโอบประคองแต่โดยดี เพราะเต้าอวบของเธอนั้นเข้ามาอยู่ในอุ้งมือของเขาแล้ว

นิธิตลูบไล้เนื้อตัวอวบอิ่มเย็นเฉียบจากกระแสน้ำและอุ่นจัดจากกระแสเลือดที่วิ่งวนอยู่ในตัว เขายิ่งแน่ใจได้ว่าสาวน้อยนี้เป็นคนแน่นอน โดยเฉพาะที่เธอสะท้านเฮือกในทุกครั้งที่เขาลงน้ำหนักมือแค่เพียงแผ่วเบา ใบหน้าหญิงสาวก็แปรเปลี่ยนด้วยความรู้สึกหนึ่งที่เขาเข้าใจได้ดี

“เธอสวย... สวยเหลือเกิน... สวยจนฉัน...”

เธอหยุดดิ้นรน เพราะตกใจ สงสัย หรืออะไรเขาก็ไม่รู้ได้ รู้แต่ว่าใบหน้างดงามอยู่ใกล้เพียงก้มลงหาเท่านั้น และเขาก็อยากจะสัมผัสเธอให้มากยิ่งกว่ามาก ฝ่ามือหยาบใหญ่ลูบไล้ผิวบริเวณพวงแก้มสีชมพูระเรื่อเต็มไปด้วยเลือดฝาดแห่งวัยสาวก่อนจะลูบไล้ไปสู่ส่วนต่างๆ ของร่างกาย 

ดวงตากลมโตสวยงามของหญิงสาวมองดูเขาราวกับจะสำรวจตรวจตราความเป็นผู้ชายเช่นเดียวกัน เธอคล้ายหญิงสาวใคร่รู้ ซุกซน เธอทำเหมือนไม่เคยเห็นผู้ชายอย่างเขามาก่อน และเขาสาบานได้ว่าในวันนี้เธอจะไม่แค่เพียงเห็นเท่านั้น แต่เธอจะได้สัมผัสความเป็นผู้ชายของเขาทั่วทั้งเนื้อทั้งตัว