ตอนที่ 13

เมื่อชมพูเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจากนิทราที่เหมือนจะยาวนานเพราะกิจกรรมที่เควินกระทำต่อเธอนั้นทำให้ร่างกายเมื่อยขบไปหมด แขนยาวของเขาพาดผ่านลำตัวของหล่อนจนทำให้ขยับลำบาก เขายังคงหลับตาสนิทอยู่ตรงหน้า

ชมพูอยากตบเขาแรง ๆ สักครั้งเพราะความทรมานที่เกิดขึ้นตอนนี้ขยับทีหน้าตาก็บูบี้ไปด้วยความเจ็บ มันไม่ได้เจ็บปวดแบบทรมานหรอกนะ แต่มันรู้สึกเจ็บแบบน่ารำคาญมากกว่า ตอนนี้หล่อนยากลุกออกไปเพื่อชำระล้างคราบต่าง ๆ ที่มันทำให้อึดอัดนี่ด้วย พยายามขยับตัวน้อย ๆ เพื่อไม่กระทบต่อเขาแต่เหมือนกับมันไม่ได้ผล เขายิ่งกอดเธอแน่นขึ้น

ชมพูตัดสินใจทุบลงไปแรง ๆ บนอกแกร่งที่พ้นผ้าห่มออกมา เขาทำเป็นนิ่งแต่ที่จริงแล้วเควินตื่นก่อนชมพูแล้วแต่แกล้งหลับเพื่ออยากเห็นปฏิกิริยาของเธอว่าจะเป็นอย่างไร

“ตื่นแล้วก็ปล่อยค่ะ”

“ฮื้ม ยังไม่อยากปล่อยเลยนอนต่ออีกหน่อยน่า”

“ไม่ค่ะ อยากไปอาบน้ำแล้ว”

“งั้นให้ผมช่วยอาบให้นะ คุณน่าจะยืนไม่ไหว”

“คนบ้า ไม่ต้องฉันอาบเองได้”

“ไม่ได้หรอก เชื่อผมสิป่ะเดี๋ยวผมพาไป”

เมื่อลุกขึ้นมาได้ร่างเปลือยของชายหนุ่มก็ปรากฏต่อสายตาหล่อนเต็มตา ทำให้ชมพูรู้สึกเขินไม่น้อยถึงแม้ว่าจะทำกิจกรรมกันไปหลายครั้งแล้วก็ตาม เขาอุ้มหล่อนขึ้นมาแนบอกแล้วพาไปห้องน้ำอย่างที่เขาพูดจริง ๆ และชมพูก็ไม่สามารถยืนเองได้โดยที่ขาไม่สั่นจริงอย่างที่เขาบอกเอาไว้

ชายหนุ่มถือวิสาสะทำตามใจคือการช่วยหล่อนอาบน้ำ สระผมถึงแม้ว่าอยากกระทำบางอย่างนอกจากนี้มากแค่ไหนเขาก็ยังสงสารหล่อนกลัวจะหักโหมมากเกินไปไม่ดีต่อสุขภาพ

หลังจากนั้นเปลี่ยนชุดให้ใหม่เขาจึงไปอาบน้ำต่อและสั่งอาหารมาเพื่อทั้งสองจะได้ทานก่อนจะให้ชมพูได้พัก ส่วนตัวเขาต้องไปทำงานต่อนั่นเอง

ชมพูติดต่อไปหาทิวที่เป็นเจ้านายของหล่อนที่พามาทำงานด้วยในครั้งนี้ เขารับสายและตอบกลับแบบง่าย ๆ ว่าให้ลางานได้ตามสบายและยังจ่ายเงินค่าจ้างให้เท่าเดิมและวางสายไป ชมพูรู้สึกไม่เข้าใจจะโทรหาอีกครั้งแต่เขาตัดสายไปเลยไม่อยากรบกวนอีก เมื่อได้รับอนุญาตแบบนี้แล้วหล่อนจึงยอมพักผ่อนเพราะพลังที่มีตอนนี้เริ่มอ่อนลงไปมากเหมือนกัน

เวลาเย็นชมพูตื่นขึ้นมาพร้อมกับรู้สึกหิวอีกครั้ง เพราะเธอนอนตั้งแต่เช้าหลังอาหารเช้าจนถึงตอนนี้ พอจะหาวิธีสั่งอาหารก็มีสายโทรเข้ามาเสียก่อน

“ค่ะ คุณเควิน” เธอรับสาย

“คุณจะทานอะไรเป็นพิเศษไหมผมกำลังสั่งอาหารให้ แล้วผมจะรีบกลับไปทานด้วยนะ”

“คุณสั่งไปแล้วนี่คะ ไม่เพิ่มหรอกค่ะ”

“ดีมาก เดี๋ยวอีกชั่วโมงผมจะถึงโรงแรมนะครับ”

เขาวางสายไปโดยที่ชมพูมองโทรศัพท์อย่างงง ๆ เธอควรอยู่ต่อหรือกลับไปเลยดีนะ กลับตอนนี้ก็ต้องซื้อตั๋วเครื่องบินเองมันแพงมากเลยเธอจึงคิดว่าไม่สมควรจะเสียเงินโดยใช่เหตุแบบนั้น จึงนั่งรออาหารมาส่งและรอเขากลับมาเพื่ออธิบายเรื่องต่าง ๆ ให้ฟังเพราะเธอไม่เข้าใจสิ่งที่เขาทำแบบนี้กับหล่อน

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาเควินกลับมาจากทำงานแล้วและเขากลับมาพร้อมกับอาหารที่ซื้อมาเพิ่มเขาและรอเพื่อจะได้ทานข้าวพร้อมกับชมพู

ระหว่างทานข้าวไปชมพูคิดอยู่ตลอดเวลาว่าจะถามเรื่องที่คาใจนี้ต้องเริ่มต้นอย่างไรดี เขาที่มองดูอยู่ตลอดเวลานั้นเข้าใจว่าเธอรู้สึกอะไรจึงถามขึ้นมาก่อนว่า

“อยู่แต่ในห้องเบื่อไหม”

“ก็นิดหน่อยค่ะ”

“ไปเที่ยวกันไหม พรุ่งนี้ผมว่างไปเที่ยวพักผ่อนหาอะไรทานไปด้วยเดินเล่นชายหาดสวย ๆ ด้วยกันนะ”

“ถ้าไม่ไปได้ไหมคะ อยากกลับกรุงเทพฯแล้ว”

“ทำไมล่ะ ได้มาถึงที่นี่แล้วไปเที่ยวเถอะที่นี่มีอะไรน่าเที่ยวเยอะแยะ”

“ฉันเกรงใจน่ะ”

“ไม่อยากอยู่กับผมว่างั้นเถอะ”

“ก็ใช่มั้งคะ”

“เพราะอะไรเหรอที่ทำให้คุณคิดแบบนั้น”

“คุณมีแฟนอยู่แล้ว และฉันไม่เหมาะสมกับคุณเท่าเขาหรอกค่ะ”

“เรื่องแค่นี้เอง แฟนผมเขาเป็นดารามีงานเยอะแยะจะมาสนใจอะไรเรื่องเล็กแค่นี้กัน”

“คุณไม่ได้รู้สึกผิดต่อแฟนเลยเหรอ”

“ก็ไม่นะ เขาก็ไม่ได้ใส่ใจผมขนาดนั้น ผมจะทำอะไรเขาไม่เคยว่าหรือบ่นหรือตามหึงอะไรผมคิดว่าเราอาจจะไม่ได้รักกันหรอก”

ชมพูฟังแล้วสงสัยว่ามันจะมีคนแบบนี้ได้อย่างไรกัน เธอจึงไม่รู้สึกเข้าใจอะไรให้มากขึ้นกว่าเดิมจึงยังอยากถามต่อให้รู้เรื่อง

“ฉันกับเขาเราไม่ได้รู้จักกันก็จริงค่ะ แต่มันก็ไม่ควรเป็นแบบนี้หรือเปล่า เรื่องระหว่างเรามันจะเป็นเพราะอะไรก็ช่างเถอะฉันไม่เก็บมาคิดหรอกเพราะฉันเองก็ผิดที่ไม่ได้ปฏิเสธให้ชัดเจน แต่ฉันว่าคุณที่มีแฟนอยู่แล้วควรให้เกียรติเธอบ้างนะคะ”

“คุณกังวลเรื่องนี้นี่เอง เอาเป็นว่าผมกลับมาที่นี่เพราะคุณและยังอยากอยู่ต่อก็เพราะคุณ เรื่องอื่นผมจะไม่อธิบายอีกอย่างนะ ผมกับเขาเราเคลียร์กันได้ทุกเรื่อง คุณไม่ต้องห่วงเลยอีกอย่างผมจะไปเที่ยวคุณต้องไปกับผมแค่นั้นพอ”

จบบทสนทนาไว้แบบนั้นเขาไม่พูดไม่อธิบายอะไรต่อถึงแม้ว่าชมพูจะยังไม่เข้าใจในตัวเขาและสถานะของตัวเองเลยก็ตาม