INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 1.4
Última actualización:
2026-03-09 14:46:52ถานชิงหรูร้องไห้จนหน้ามืด บางครั้งเมื่อหันไปมองเศษซากศพของสัตว์น้อยใหญ่ กระทั่งกลิ่นของมันก็ยังคงหลงเหลือ นางอาเจียนออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไรหลังถูกลักพาตัวมาจากขบวนเจ้าสาว นางร้องไห้และพยายามปลดโซ่ แต่กลไกของโซ่กลับแปลกพิสดารจนนางจนปัญญา เมื่อความพยายามไร้ผล เรี่ยวแรงเองก็หดหาย สติของนางค่อยๆ เลือนราง ร่างกายที่ถูกพิษไข้เล่นงานทำให้นางหมดสติลงในที่สุด
สัมผัสเปียกชื้นปลุกหญิงสาวให้ตื่นขึ้น สิ่งแรกที่นางเห็นก็คือดวงตาแดงก่ำน่ากลัวของบุรุษประหลาด ฝ่ามือของนางตวัดออกไปและกระทบกับใบหน้าของเขาเต็มๆ มือ
ฝ่ามือเจ็บจนชาวาบเมื่อนางดึงมือกลับ ชายผู้นั้นใบหน้าหันไปอีกด้านเล็กน้อย แต่เมื่อหันกลับมาเขาก็ยังคงมีดวงตาเรียบเฉย ลงมือเช็ดหน้าให้นางโดนไม่ได้กล่าวอะไร
...อันที่จริงนับจากเขาลักพาตัวนางมา นางไม่เคยได้ยินเขาเปล่งเสียงพูดเลยสักครั้ง
กลิ่นเน่าเหม็นเจือจางลงไปบ้างแล้วพร้อมกับแสงสว่างที่ไม่ใช่แสงจากกองไฟ นางตระหนักว่าเป็นเช้าของอีกวันแล้ว
“ขอร้อง...ทะ...ท่านต้องการอะไร ได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด หากต้องการทรัพย์สินเงินทอง...”
อยู่ๆ เขาก็ยกชามกระเบื้องมาจ่อริมฝีปากนาง กลิ่นโจ๊กอ่อนๆ ทำให้นางรู้ตัวว่าหิวเพียงใด โจ๊กจืดชืดมีกลิ่นสมุนไพรป่าจางๆ แม้ไม่ร้อนแต่ก็ยังคงหลงเหลือความอุ่น ดื่มเข้าไปเพียงน้อย ร่างกายกลับรู้สึกดีขึ้นอย่างน่าประหลาด
มองไปรอบๆ ถ้ำน้ำพุ ที่นี่เพิ่งถูกทำความสะอาด ไม่มีซากสัตว์เน่าตาย ไม่มีโครงกระดูก แต่โซ่ที่ล่ามข้อเท้าของนางยังคงอยู่ เขายังคงไม่พูดเพียงเช็ดหน้าให้นางเงียบๆ กระทั่งมือใหญ่ยื่นออกมายังสาบเสื้อของถานชิงหรู นางลนลานถอยกรูดปัดป้องมือนั้นพัลวัน บุรุษประหลาดมองนางด้วยสายตานิ่งเฉย
ชามอีกใบถูกยกมาวางตรงหน้า สมุนไพรที่บดละเอียดกลิ่นฉุนมาตามสายลม นางสบตาแดงก่ำคู่นั้นก่อนยื่นมือออกไปรับ เขาขยับมือหนีก่อนวางมันลงด้านหลัง
ขณะที่คิดว่าเขาคงรามือนางกลับถูกอุ้มตัวลอยขึ้นวางนางลงบนตัก กักตัวนางเอาไว้ในอ้อมแขน ใช้มือข้างหนึ่งเกาะกุมข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยกัน กระทั่งลงมือโปะสมุนไพรลงไปบนบาดแผลยาวที่กลางหน้าอก
ถานชิงหรูน้ำตาคลอก่อนจะร้องไห้เสียงเบา ความหวาดกลัวในใจของนางบางเบาลง เมื่อเทียบเท่ากับความสิ้นหวัง
ร่างกายอ่อนล้าสิ้นเรี่ยวแรงจึงได้แต่ทิ้งตัวลงพิงอกที่สะท้อนขึ้นลงเป็นจังหวะของบุรุษประหลาด จากนั้น...นางไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าผล็อยหลับไป
ขบวนเจ้าสาวที่ออกจากเมืองหานเหอหายไประหว่างทาง ทำให้ข่าวลือเรื่องปิศาจออกอาละวาดถูกพูดถึงมากขึ้น ห้าสิบชีวิตในขบวนเจ้าสาวล้วนไปแล้วไม่หวนกลับ ไม่เว้นแม้แต่เจ้าหน้าที่ทางการ
การค้นหาเป็นไปด้วยความยากลำบาก เจ้าหน้าที่เสียขวัญผู้คนหวาดกลัว กระทั่งตระกูลเจ้าและตระกูลถานว่าจ้างสำนักคุ้มภัยมากมายเพื่อระดมกันค้นหา
ในที่สุด...ก็พบร่องรอย เพียงแต่เป็นร่องรอยของศพคนตายทั้งสิ้น ไม่มีผู้ใดรอดชีวิต...
งานศพของถานชิงหรูถูกจัดขึ้นท่ามกลางความโศกเศร้า ทุกคนในเมืองหานเหอล้วนเห็นใจในความสูญเสียและความโชคร้ายของตระกูลถาน
แม้แต่ตระกูลเจ้าเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ ยังคงยืนยันว่าจะแต่งคุณหนูรองตระกูลถานเป็นสะใภ้ แต่ยังคงรอให้ผ่านพ้นช่วงไว้ทุกข์ไปก่อน
Último capítulo
ชะตาพรางรัก บทที่ 2.3
ถานชิงหรูกอดลำคอแกร่งแน่น กายสาวถูกซัดสาดจนเปียกชุ่มหลั่งริน สุขสมจนร่างทั้งร่างอ่อนระทวย ยอมให้เขาลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียน ขณะช่วยชำระผิวกายแดงก่ำด้วยน้ำอุ่น เอนกายพิงไหล่หนั่นแน่นทั้งที่เขายังคงฝากฝังลึกล้ำ หลับไปอย่างสุขสมท่ามกลางความพร่าพรายไม่รู้หลับไปนานเท่าไรกระทั่งตื่นขึ้น แสงจากกองไฟวอมแวมส่องสะท้อนใบหน้าหล่อเหลาของเขา ดวงตาปิดสนิทพร้อมกับลมหายใจเป็นจังหวะ บ่งบอกว่าเขาน่าจะหลับลึกหญิงสาวนอนกอดก่ายเหนือเรือนร่างแกร่ง ผิวกายเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ เขาเองก็ไม่แตกต่าง เรือนร่างและผิวกายแนบชิดสนิทสนม รับรู้ถึงแก่นกายอลังการอ่อนยวบซึ่งสัมผัสกับต้นขาเนียนนุ่มขนาดของร่างกายที่แตกต่างของนางกับเขา ทำให้นางยังเสียดวาบจนขาสั่นระริกเมื่อขยับตัว แค่พลิกตัวหมายลงจากร่างใหญ่ด้วยความขัดเขินอึดอัด ท่อนแขนของเขาก็รัดแน่น รั้งนางให้นอนแนบไปกับอกแกร่งอีกครั้งถานชิงหรูใบหน้าแดงก่ำเมื่ออกอิ่มครูดไปกับกล้ามเนื้อหนั่นแน่นของชายหนุ่ม ผืนหนังร่นลงไปจากแผ่นหลังจนให้ความรู้สึกเย็นวาบ แต่เมื่อยกแขนขึ้นหมายดึงข้อศอกกลับถูกรั้งเอาไว้ก้มลงมองใบหน้าของคนที่คิดว่าหลับใหล ดวงตาแดงก่ำกะพริบมองนางด้วยท่าทางสะลึมส
ชะตาพรางรัก บทที่ 2.2
สองกายเปลือยเปล่าในน้ำพุร้อนอันอบอุ่น ม่านควันจางๆ ลอยอวลขึ้นจากน้ำพุร้อน ระรอกน้ำซึ่งกะเพื่อมจากสายน้ำตกลู่ลงจากผนังหิน ผสมผสานกับน้ำพุร้อนซึ่งผุดขึ้นจากพื้นถ้ำหิน ก่อเกิดเป็นบ่ตามชั้นหินจากบนสู่ล่างถานชิงหรูถูกดวงตาแดงก่ำและความสับสนทำให้เหม่อลอยอีกครั้ง นางมึนงงขณะถูกจุมพิตแผ่วเบาอ่อนโยนประทับลงมา สะโพกนิ่มถูกกอบกุมเคล้นคลึง นำพากายสาวบดเบียดลงบนตักแกร่งซึ่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตึงแน่น กลิ่นสมุนไพรจางๆ จากบาดแผล ผสานกับน้ำอุ่นซึ่งมีละอองไอจางๆ ลอยกรุ่นเขา...เป็นใครกันแน่ดูไม่เหมือนปิศาจ แต่ขีดสีแดงกลางหน้าผากและดวงตาแดงก่ำ ก็ไม่คล้ายเป็นชาวบ้านธรรมดาสามัญ บวกกับใบหน้า ผิวกาย รวมไปถึงร่างกายที่คล้ายผ่านการฝึกฝนริมฝีปากร้อนไต่แผ่วพลิ้วลงไปตามลำคอหอมกรุ่น ถานชิงหรูได้สติจึงเริ่มใช้สองมือดันไหล่แกร่ง เขาชะงักและผละออกสบตากับนางชั่วขณะที่เขาชิดใบหน้าลงมาหาอีกครั้ง พร้อมกับจุมพิตเบาๆ ขบเม้มอย่างเรียกร้อง หญิงสาวกลับสติเตลิดเพศรสที่เขาปรนเปรอทุกค่ำคืนยิ่งมาก็ยิ่งอ่อนโยน นางถูกความปรารถนาที่เขาปลุกเร้าครอบงำท่ามกลางความสับสน ในใจเกิดความขัดแย้งยิ่งเขาลูบไล้ฝ่ามือเบาๆ ลงไปยังอกอิ่ม เล
ชะตาพรางรัก บทที่ 2.1
เหม่อมองบุรุษประหลาดซึ่งกำลังยุ่งง่วนเดินไปมา ถานชิงหรูขมวดคิ้วเมืองมองเห็นบาดแผลจากรงเล็บช่วงสีข้างของเจ้ากวางน้อย นางสับสนเมื่อเห็นว่าปิศาจตนนั้นคล้ายกำลังพยายามช่วยชีวิตมันถึงอย่างนั้นเจ้ากวางน้อยกลับไม่โชคดีเท่าเจ้ากระต่าย หลังยุ่งง่วนนานมากเจ้ากวางน้อยก็ไม่หายใจแล้ว...แผ่นหลังงองุ้มของเขาทำให้นางอดใจหายไม่ได้ แต่นางบอกตัวเองว่าเขาคือปิศาจ คือฆาตกรเพียงแต่...วูบหนึ่งที่เขาหันมาสบตานาง ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นคล้ายกำลังเศร้าโศกนางสะดุ้งเมื่อเขาลุกพรวดขึ้นเดินเข้ามาหานาง เขารวบนางเข้าไปกอด ถานชิงหรูที่ตกใจกลัวดิ้นรนขัดขืน ทว่าเรี่ยวแรงของนางหรือจะสู้เขาได้ ในที่สุดนางก็ถูกเขากดลงบนพื้น กระทำย่ำยีจนตัวนางสิ้นเรี่ยวแรง จากนั้นทั้งคู่ก็หลับไปกระทั่งรุ่งสางเสียงน้ำจ๋อมแจ๋มดังขึ้นเป็นระลอก คิ้วเรียวมุ่นลงเพราะมันฟังคล้ายบางอย่างตะกายผิวน้ำ เขา...ออกไปตั้งแต่เช้า เหตุใดในถ้ำน้ำพุจึงมีเสียงการเคลื่อนไหวหญิงสาวเดินลากโซ่แกรกกรากไปยังถ้ำน้ำพุ หวังว่าจะเห็นใครสักคนที่ไม่ใช่คนที่จับนางมาก หวังจะพบใครสักคนที่สามารถพานางออกไปได้ถึงอย่างนั้น...นอกเหนือไปจากระลอกน้ำ บนผิวน้ำพุขุ่นข้นสีขาวก็ไม่มีผ
ชะตาพรางรัก บทที่ 1.7
ถานชิงหรูหลับตาแน่น ร่างทั้งร่างสั่นเทาด้วยความกลัว ร่างใหญ่ที่กระทั้นเอวสอบตามจังหวะที่เขาบีบให้นางเลื่อนรูดปลายนิ้ว ทำให้นางหวาดหวั่นว่าเขาอาจโจนจ้วงเข้าหานางเมื่อใดก็ได้เพียงแต่...เขาไม่ได้ทำ เพียงปลดปล่อยอย่างท่วมท้นกลางฝ่ามือน้อยที่บัดนี้เปรอะเปื้อนเปียกชุ่มจุมพิตแผ่วเบาที่ข้างแก้มทำให้ถานชิงหรูสะดุ้ง นางลืมตาขึ้นเมื่อร่างใหญ่ผละไป เขาก้มลงอุ้มนางขึ้นเดินเข้าไปด้านในถ้ำน้ำพุ จุ่มล้างมือเปียกชุ่มให้นาง ก่อนพากลับมาวางลงยังผืนหญ้าลืมตาขึ้นมองแผ่นหลังที่กำลังถอดเสื้อ หญิงสาวถอดกรูดยกสองขาขึ้นกอด กลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่เพิ่งจบลงนั้นจะเป็นเพียงการเริ่มต้น หากแต่เขาเพียงโยนเสื้อเก่าๆ สีซีดที่เขาสวมติดตัวมาให้ก่อนเดินหายออกไปถานชิงหรูมองเสื้อตัวนั้นของเขาก่อนก้มลงมองตัวเอง กระทั่งเศษชิ้นส่วนของชุดเจ้าสาวขาดวิ่น ทำให้นางเข้าใจการกระทำของเขาถึงอย่างนั้นนางก็รังเกียจเกินกว่าจะสวมมัน เพียงเลือกหยิบเสื้อผ้าขาดวิ่นนั้นมาสวมปกปิดร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยแดงช้ำร่างกายบอบช้ำอ่อนล้าจนไม่อยากขยับ หญิงสาวลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เป็นช่วงสายของวันต่อมา รอบกายเงียบงันนอกจากเสียงน้ำพุซึ่งลู่ลงชั้นแล
ชะตาพรางรัก บทที่ 1.6
“กรี๊ด!!!”ทุกสิ่งพังทลายลงอย่างสิ้นหวัง หญิงสาวเจ็บปวดราวกับร่างทั้งร่างถูกกรีดแยก นางอ้าปากหายใจหอบพยายามสะกดความเจ็บปวด ร่างทั้งร่างสั่นระริกจนไม่อาจขัดขืนหรือดันปิศาจร้ายออกไปให้พ้นกาย ได้แต่นอนนิ่งอย่างคนไร้วิญญาณดวงตาดุดันก้มลงสบตาเหม่อลอย เขาสูดดมไปทั่วใบหน้า ลำคอ กระทั่งเริ่มขยับเอวสอบพร้อมกับเสียงครวญครางกระหึ่มริมฝีปากคาวคลุ้งด้วยกลิ่นเลือดประทับลงมาหานาง ถานชิงหรูทั้งสะอิดสะเอียดและเกลียดชัง ถึงอย่างนั้นเรี่ยวแรงอันน้อยนิดที่หลงเหลือ ทำให้ไม่อาจดิ้นรนได้อีกแล้วนางเพียงปล่อยให้เขาสัมผัส เคล้นคลึง กระแทกกระทั้นอย่างคนที่ไร้วิญญาณ กระทั่งไม่นานเสียงคำรามพร้อมกับร่างกระตุกเร่าหยุดทุกอย่างลง เช่นกันกับสติของหญิงสาวที่ดับมอดลงเช้าตรู่ของอีกวันที่ตื่นขึ้นในถ้ำน้ำพุร้อนบนยอดเขา ถานชิงหรูมองแผ่นหลังของบุรุษประหลาดด้วยดวงตาเกลียดชัง ยิ่งมองเห็นชุดเจ้าสาวสีแดงที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ หัวใจของนางก็ยิ่งรวดร้าว สายตาเหลือบไปเห็นปิ่นปักผมตกอยู่ไม่ไกล กระทั่งแผ่นหลังของปิศาจร้ายที่ทำลายทุกอย่างในชีวิตเพิ่งขยับลุกขึ้นยังไม่ทันได้ก้าวออกไปหยิบปิ่น บุรุษประหลาดผู้นั้นก็ลุกขึ้นหันหน้ามาหานาง ใบ
ชะตาพรางรัก บทที่ 1.5
ความเงียบยามเช้าตรู่พร้อมกับอากาศหนาวเหน็บ ทำให้ถานชิงหรูลืมตื่นขึ้น มองไปรอบๆ ไม่ใช่ถ้ำน้ำพุหนาวเหน็บ นางถูกพาตัวมานอนยังโถงถ้ำช่องแรก บนกายยังมีหนังสัตว์ขนาดใหญ่ห่อหุ้ม ห่างออกไปหลายก้าวเป็นกองไฟที่กำลังมอดดับก้มลงมองข้อเท้าโซ่เส้นยาวหนาหนักยังคงอยู่ และมันยาวพอที่จะล่ามนางเอาไว้ไม่ให้เดินออกไปยังประตูทางเข้าซึ่งเป็นผาสูงบุรุษประหลาดผู้นั้นไม่อยู่ นางเงี่ยหูฟังอยู่นานจนมั่นใจ ดังนั้นจึงลุกขึ้นหมายใจจะหาอะไรมาทุบโซ่เหล็ก เพียงแต่...นางเพิ่งตระหนักว่าแท้ที่จริงที่นี่ไม่มีทางออกแม้นางจะสามารถถอดโซ่เหล็ก แต่ประตูทางเข้าซึ่งเป็นช่องเขาเป็นหน้าผาสูงชัน เบื้องหลังของนางเป็นโถงถ้ำซึ่งเป็นทางตัน ไม่มีทางออก...เพราะทางออกเดียวก็คือหน้าผานั้น นางต้องปีนหรือไม่ก็กระโดดลงไป!!!“เพราะอย่างนี้ข้าจึงถูกล่าม?”นางพึมพำอย่างสิ้นหวัง หากนางหมายหลบหนีมีเพียงกระโดดลงไป หรือไม่ก็รอคอยจนสิ้นใจเหมือนซากศพพวกนั้นขณะหมุนตัวเดินกลับเข้าด้านในด้วยความสิ้นหวัง เสียงกุกกักก็ดังขึ้นทำให้ถานชิงหรูหันกลับมา อยู่ๆ บุรุษประหลาดผู้นั้นก็กระโดดขึ้นมาจากเบื้องล่าง เขาชะงักเมื่อมองเห็นนางยืนอยู่ปากปล่องถ้ำ ดวงตาสาดปร
También te puede gustar
คุณหนูบอบบางเยี่ยงข้าจะสังหารผู้ใดได้
ไห่ถาง24.6K vistasข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ป่าดอกท้อ27.6K vistasทะลุมิติเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่าที่ถูกทอดทิ้ง
เทียนสื่อ19.6K vistasปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว181.6K vistasฮูหยินพ่ายรัก(ร้าย)ท่านแม่ทัพ
คุณลาว253 vistasปรารถนารักข้ามมิติ
เทียนสื่อ2.9K vistasข้ามภพมาเป็นแม่ค้าลูกติด
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง1.9K vistasร้านแพรลับของคุณหนูสาม
พิมพ์สีทอง3.0K vistas
