INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 1.5
Última actualización:
2026-03-09 14:47:08ความเงียบยามเช้าตรู่พร้อมกับอากาศหนาวเหน็บ ทำให้ถานชิงหรูลืมตื่นขึ้น มองไปรอบๆ ไม่ใช่ถ้ำน้ำพุหนาวเหน็บ นางถูกพาตัวมานอนยังโถงถ้ำช่องแรก บนกายยังมีหนังสัตว์ขนาดใหญ่ห่อหุ้ม ห่างออกไปหลายก้าวเป็นกองไฟที่กำลังมอดดับ
ก้มลงมองข้อเท้าโซ่เส้นยาวหนาหนักยังคงอยู่ และมันยาวพอที่จะล่ามนางเอาไว้ไม่ให้เดินออกไปยังประตูทางเข้าซึ่งเป็นผาสูง
บุรุษประหลาดผู้นั้นไม่อยู่ นางเงี่ยหูฟังอยู่นานจนมั่นใจ ดังนั้นจึงลุกขึ้นหมายใจจะหาอะไรมาทุบโซ่เหล็ก เพียงแต่...นางเพิ่งตระหนักว่าแท้ที่จริงที่นี่ไม่มีทางออก
แม้นางจะสามารถถอดโซ่เหล็ก แต่ประตูทางเข้าซึ่งเป็นช่องเขาเป็นหน้าผาสูงชัน เบื้องหลังของนางเป็นโถงถ้ำซึ่งเป็นทางตัน ไม่มีทางออก...เพราะทางออกเดียวก็คือหน้าผานั้น นางต้องปีนหรือไม่ก็กระโดดลงไป!!!
“เพราะอย่างนี้ข้าจึงถูกล่าม?”
นางพึมพำอย่างสิ้นหวัง หากนางหมายหลบหนีมีเพียงกระโดดลงไป หรือไม่ก็รอคอยจนสิ้นใจเหมือนซากศพพวกนั้น
ขณะหมุนตัวเดินกลับเข้าด้านในด้วยความสิ้นหวัง เสียงกุกกักก็ดังขึ้นทำให้ถานชิงหรูหันกลับมา อยู่ๆ บุรุษประหลาดผู้นั้นก็กระโดดขึ้นมาจากเบื้องล่าง เขาชะงักเมื่อมองเห็นนางยืนอยู่ปากปล่องถ้ำ ดวงตาสาดประกายวาบขึ้นอย่างดุดัน
ถานชิงหรูตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว นางก้าวถอยไปด้านหลัง แต่เพิ่งขยับตัวก็ได้ยินเสียงคำรามเบาๆ ในลำคอ ร่างสูงพุ่งเข้ามาแบกนางขึ้นบนไหล่
หญิงสาวเจ็บจนน้ำตาเล็ด เรี่ยวแรงถูกความเจ็บปวดที่หน้าอกบั่นทอนกำลังลง ได้แต่ยินยอมให้เขาแบกกลับเข้าไปด้านในท่ามกลางเสียงโซ่แกรกกราก
เมื่อเข้าไปด้านในเขาวางหญิงสาวลง สูดดมไปทั่วร่างจนพบแผลกลางหน้าอก ดวงตาแดงก่ำคล้ายลดทอนความคลุ้มคลั่ง มือใหญ่คว้าชามสมุนไพรบดละเอียดป้ายยาลงไปที่หน้าอกถานชิงหรูลวกๆ จากนั้นล้มตัวลงนอนข้างๆ หญิงสาว สอดสองแขนรั้งนางเข้ากกกอด
ถานชิงหรูหลับตาลงด้วยร่างอันสั่นเทา เมื่อครู่มองเห็นแววตาดุร้ายคลุ้มคลั่งของเขา นางมั่นใจว่าเขาคงลงมือสังหารนางแน่ แต่เมื่อเห็นการกระทำของเขาที่คล้ายคิดว่านางกำลังหลบหนี นางได้แต่นอนตัวแข็งทื่อ เดาไม่ออกว่าเจ้าปิศาจร้ายตนนี้ต้องการอะไร
เสียงลมหายใจสงบนิ่งของบุรุษประหลาดทำให้หญิงสาวประหลาดใจ เขา...หลับไปแล้ว? หลับไปทั้งๆ ที่กอดนางแน่นอย่างนี้?!
ลองขยับ...อ้อมแขนกลับรัดแน่นเข้า ทั้งที่จังหวะลมหายใจยังคงมั่นคงสม่ำเสมอ
ถานชิงหรูถอนหายใจออกมา ทั้งรู้สึกโล่งใจที่เขาไม่ได้ลงมือสังหารตน แต่ก็รู้สึกอึดอัดปะปนรังเกียจกับความใกล้ชิดและอ้อมกอดที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
นึกถึงสิ่งที่คนหลายคนที่ร่วมขบวนมาต้องเผชิญ คนคุ้มการของทางการที่สังเวยชีวิตต่อหน้า ถานชิงหรูมองหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ หญิงสาวกัดฟันพร้อมกับกำมือแน่น ค่อยๆ ยื่นมือขึ้นไปเหนือเรือนผม ดึงปิ่นปักผมเพียงหนึ่งเดียวออกมา จดจ้องหน้าอกด้านซ้ายของเจ้าปิศาจตรงหน้า
ต่อให้นางต้องตายอยู่ที่นี่... หญิงสาวหลับตาลงก่อนเงื้อปิ่นจ้วงแทงลงไปสุดแรง!!!
ข้อมือถูกคว้าหมับ...ถานชิงหรูลืมตาขึ้นพร้อมกับร่างที่ถูกดันลงนอนราบ ร่างใหญ่พลิกตัวขึ้นทาบทับนางเอาไว้กับพื้นที่ถูกปูด้วยหญ้าแห้ง
เสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมกับร่างที่เริ่มดิ้นรนด่าทอ หญิงสาวปะป่ายมือดิ้นรนสองเท้าก็เตะเขาสุดแรง ถึงอย่างนั้นเรี่ยวแรงของนางกลับไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้าน เขาบีบมือที่กุมปิ่นจนนางปล่อยด้วยความเจ็บ
ใบหน้าน่ากลัวก้มลงมาขณะที่กดนางเอาไว้ใต้ร่าง หญิงสาวดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าร่างที่บดเบียดเสียดสี กำลังปลุกเร้าเจ้าสัตว์ร้ายที่จ้องมองนางราวกับจ้องอาหารอันโอชะ
เสียงลมหายใจรัวเร็วขึ้นไม่แน่ใจว่าเพราะความโกรธหรืออย่างอื่น ดวงตาของบุรุษประหลาดสาดประกายโทสะปะปนกับความบ้าคลั่ง เขาคว้าสองมือน้อยกดลงไปเหนือศีรษะนาง ใช้กายท่อนร่างพันธนาการเจ้าร่างเล็ก กระทั่งก้มลงชิดใบหน้าเข้าไปหา
“อย่านะ! คิดจะทำอะไร!”
นางหวาดกลัวแล้วจริงๆ ทั้งหวั่นเกรงและตื่นตระหนกจึงดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง แต่ยิ่งดิ้นรนก็ยิ่งตระหนักว่าเป็นการยั่วยุ กว่าจะรู้ตัวเสียงฉีกขาดของอาภรณ์ก็ดังขึ้น
ถานชิงหรูกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว รับรู้ว่าร่างกายส่วนล่างของเจ้าสัตว์ร้ายตื่นตัวจดจ่อกับกายสาว นางยังคงสวมชุดเจ้าสาวสีแดงแต่กลับถูกปิศาจร้ายตนนี้กดเอาไว้ใต้ร่าง
เสียงลมหายใจหอบกระเส่าดังขึ้นข้างหู หญิงสาวเตะเท้าทั้งสองข้างพร้อมกรีดร้องสุดเสียง ทว่า...กลางกายสาวกลับถูกรุกล้ำ
Último capítulo
ชะตาพรางรัก บทที่ 2.3
ถานชิงหรูกอดลำคอแกร่งแน่น กายสาวถูกซัดสาดจนเปียกชุ่มหลั่งริน สุขสมจนร่างทั้งร่างอ่อนระทวย ยอมให้เขาลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียน ขณะช่วยชำระผิวกายแดงก่ำด้วยน้ำอุ่น เอนกายพิงไหล่หนั่นแน่นทั้งที่เขายังคงฝากฝังลึกล้ำ หลับไปอย่างสุขสมท่ามกลางความพร่าพรายไม่รู้หลับไปนานเท่าไรกระทั่งตื่นขึ้น แสงจากกองไฟวอมแวมส่องสะท้อนใบหน้าหล่อเหลาของเขา ดวงตาปิดสนิทพร้อมกับลมหายใจเป็นจังหวะ บ่งบอกว่าเขาน่าจะหลับลึกหญิงสาวนอนกอดก่ายเหนือเรือนร่างแกร่ง ผิวกายเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ เขาเองก็ไม่แตกต่าง เรือนร่างและผิวกายแนบชิดสนิทสนม รับรู้ถึงแก่นกายอลังการอ่อนยวบซึ่งสัมผัสกับต้นขาเนียนนุ่มขนาดของร่างกายที่แตกต่างของนางกับเขา ทำให้นางยังเสียดวาบจนขาสั่นระริกเมื่อขยับตัว แค่พลิกตัวหมายลงจากร่างใหญ่ด้วยความขัดเขินอึดอัด ท่อนแขนของเขาก็รัดแน่น รั้งนางให้นอนแนบไปกับอกแกร่งอีกครั้งถานชิงหรูใบหน้าแดงก่ำเมื่ออกอิ่มครูดไปกับกล้ามเนื้อหนั่นแน่นของชายหนุ่ม ผืนหนังร่นลงไปจากแผ่นหลังจนให้ความรู้สึกเย็นวาบ แต่เมื่อยกแขนขึ้นหมายดึงข้อศอกกลับถูกรั้งเอาไว้ก้มลงมองใบหน้าของคนที่คิดว่าหลับใหล ดวงตาแดงก่ำกะพริบมองนางด้วยท่าทางสะลึมส
ชะตาพรางรัก บทที่ 2.2
สองกายเปลือยเปล่าในน้ำพุร้อนอันอบอุ่น ม่านควันจางๆ ลอยอวลขึ้นจากน้ำพุร้อน ระรอกน้ำซึ่งกะเพื่อมจากสายน้ำตกลู่ลงจากผนังหิน ผสมผสานกับน้ำพุร้อนซึ่งผุดขึ้นจากพื้นถ้ำหิน ก่อเกิดเป็นบ่ตามชั้นหินจากบนสู่ล่างถานชิงหรูถูกดวงตาแดงก่ำและความสับสนทำให้เหม่อลอยอีกครั้ง นางมึนงงขณะถูกจุมพิตแผ่วเบาอ่อนโยนประทับลงมา สะโพกนิ่มถูกกอบกุมเคล้นคลึง นำพากายสาวบดเบียดลงบนตักแกร่งซึ่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตึงแน่น กลิ่นสมุนไพรจางๆ จากบาดแผล ผสานกับน้ำอุ่นซึ่งมีละอองไอจางๆ ลอยกรุ่นเขา...เป็นใครกันแน่ดูไม่เหมือนปิศาจ แต่ขีดสีแดงกลางหน้าผากและดวงตาแดงก่ำ ก็ไม่คล้ายเป็นชาวบ้านธรรมดาสามัญ บวกกับใบหน้า ผิวกาย รวมไปถึงร่างกายที่คล้ายผ่านการฝึกฝนริมฝีปากร้อนไต่แผ่วพลิ้วลงไปตามลำคอหอมกรุ่น ถานชิงหรูได้สติจึงเริ่มใช้สองมือดันไหล่แกร่ง เขาชะงักและผละออกสบตากับนางชั่วขณะที่เขาชิดใบหน้าลงมาหาอีกครั้ง พร้อมกับจุมพิตเบาๆ ขบเม้มอย่างเรียกร้อง หญิงสาวกลับสติเตลิดเพศรสที่เขาปรนเปรอทุกค่ำคืนยิ่งมาก็ยิ่งอ่อนโยน นางถูกความปรารถนาที่เขาปลุกเร้าครอบงำท่ามกลางความสับสน ในใจเกิดความขัดแย้งยิ่งเขาลูบไล้ฝ่ามือเบาๆ ลงไปยังอกอิ่ม เล
ชะตาพรางรัก บทที่ 2.1
เหม่อมองบุรุษประหลาดซึ่งกำลังยุ่งง่วนเดินไปมา ถานชิงหรูขมวดคิ้วเมืองมองเห็นบาดแผลจากรงเล็บช่วงสีข้างของเจ้ากวางน้อย นางสับสนเมื่อเห็นว่าปิศาจตนนั้นคล้ายกำลังพยายามช่วยชีวิตมันถึงอย่างนั้นเจ้ากวางน้อยกลับไม่โชคดีเท่าเจ้ากระต่าย หลังยุ่งง่วนนานมากเจ้ากวางน้อยก็ไม่หายใจแล้ว...แผ่นหลังงองุ้มของเขาทำให้นางอดใจหายไม่ได้ แต่นางบอกตัวเองว่าเขาคือปิศาจ คือฆาตกรเพียงแต่...วูบหนึ่งที่เขาหันมาสบตานาง ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นคล้ายกำลังเศร้าโศกนางสะดุ้งเมื่อเขาลุกพรวดขึ้นเดินเข้ามาหานาง เขารวบนางเข้าไปกอด ถานชิงหรูที่ตกใจกลัวดิ้นรนขัดขืน ทว่าเรี่ยวแรงของนางหรือจะสู้เขาได้ ในที่สุดนางก็ถูกเขากดลงบนพื้น กระทำย่ำยีจนตัวนางสิ้นเรี่ยวแรง จากนั้นทั้งคู่ก็หลับไปกระทั่งรุ่งสางเสียงน้ำจ๋อมแจ๋มดังขึ้นเป็นระลอก คิ้วเรียวมุ่นลงเพราะมันฟังคล้ายบางอย่างตะกายผิวน้ำ เขา...ออกไปตั้งแต่เช้า เหตุใดในถ้ำน้ำพุจึงมีเสียงการเคลื่อนไหวหญิงสาวเดินลากโซ่แกรกกรากไปยังถ้ำน้ำพุ หวังว่าจะเห็นใครสักคนที่ไม่ใช่คนที่จับนางมาก หวังจะพบใครสักคนที่สามารถพานางออกไปได้ถึงอย่างนั้น...นอกเหนือไปจากระลอกน้ำ บนผิวน้ำพุขุ่นข้นสีขาวก็ไม่มีผ
ชะตาพรางรัก บทที่ 1.7
ถานชิงหรูหลับตาแน่น ร่างทั้งร่างสั่นเทาด้วยความกลัว ร่างใหญ่ที่กระทั้นเอวสอบตามจังหวะที่เขาบีบให้นางเลื่อนรูดปลายนิ้ว ทำให้นางหวาดหวั่นว่าเขาอาจโจนจ้วงเข้าหานางเมื่อใดก็ได้เพียงแต่...เขาไม่ได้ทำ เพียงปลดปล่อยอย่างท่วมท้นกลางฝ่ามือน้อยที่บัดนี้เปรอะเปื้อนเปียกชุ่มจุมพิตแผ่วเบาที่ข้างแก้มทำให้ถานชิงหรูสะดุ้ง นางลืมตาขึ้นเมื่อร่างใหญ่ผละไป เขาก้มลงอุ้มนางขึ้นเดินเข้าไปด้านในถ้ำน้ำพุ จุ่มล้างมือเปียกชุ่มให้นาง ก่อนพากลับมาวางลงยังผืนหญ้าลืมตาขึ้นมองแผ่นหลังที่กำลังถอดเสื้อ หญิงสาวถอดกรูดยกสองขาขึ้นกอด กลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่เพิ่งจบลงนั้นจะเป็นเพียงการเริ่มต้น หากแต่เขาเพียงโยนเสื้อเก่าๆ สีซีดที่เขาสวมติดตัวมาให้ก่อนเดินหายออกไปถานชิงหรูมองเสื้อตัวนั้นของเขาก่อนก้มลงมองตัวเอง กระทั่งเศษชิ้นส่วนของชุดเจ้าสาวขาดวิ่น ทำให้นางเข้าใจการกระทำของเขาถึงอย่างนั้นนางก็รังเกียจเกินกว่าจะสวมมัน เพียงเลือกหยิบเสื้อผ้าขาดวิ่นนั้นมาสวมปกปิดร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยแดงช้ำร่างกายบอบช้ำอ่อนล้าจนไม่อยากขยับ หญิงสาวลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เป็นช่วงสายของวันต่อมา รอบกายเงียบงันนอกจากเสียงน้ำพุซึ่งลู่ลงชั้นแล
ชะตาพรางรัก บทที่ 1.6
“กรี๊ด!!!”ทุกสิ่งพังทลายลงอย่างสิ้นหวัง หญิงสาวเจ็บปวดราวกับร่างทั้งร่างถูกกรีดแยก นางอ้าปากหายใจหอบพยายามสะกดความเจ็บปวด ร่างทั้งร่างสั่นระริกจนไม่อาจขัดขืนหรือดันปิศาจร้ายออกไปให้พ้นกาย ได้แต่นอนนิ่งอย่างคนไร้วิญญาณดวงตาดุดันก้มลงสบตาเหม่อลอย เขาสูดดมไปทั่วใบหน้า ลำคอ กระทั่งเริ่มขยับเอวสอบพร้อมกับเสียงครวญครางกระหึ่มริมฝีปากคาวคลุ้งด้วยกลิ่นเลือดประทับลงมาหานาง ถานชิงหรูทั้งสะอิดสะเอียดและเกลียดชัง ถึงอย่างนั้นเรี่ยวแรงอันน้อยนิดที่หลงเหลือ ทำให้ไม่อาจดิ้นรนได้อีกแล้วนางเพียงปล่อยให้เขาสัมผัส เคล้นคลึง กระแทกกระทั้นอย่างคนที่ไร้วิญญาณ กระทั่งไม่นานเสียงคำรามพร้อมกับร่างกระตุกเร่าหยุดทุกอย่างลง เช่นกันกับสติของหญิงสาวที่ดับมอดลงเช้าตรู่ของอีกวันที่ตื่นขึ้นในถ้ำน้ำพุร้อนบนยอดเขา ถานชิงหรูมองแผ่นหลังของบุรุษประหลาดด้วยดวงตาเกลียดชัง ยิ่งมองเห็นชุดเจ้าสาวสีแดงที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ หัวใจของนางก็ยิ่งรวดร้าว สายตาเหลือบไปเห็นปิ่นปักผมตกอยู่ไม่ไกล กระทั่งแผ่นหลังของปิศาจร้ายที่ทำลายทุกอย่างในชีวิตเพิ่งขยับลุกขึ้นยังไม่ทันได้ก้าวออกไปหยิบปิ่น บุรุษประหลาดผู้นั้นก็ลุกขึ้นหันหน้ามาหานาง ใบ
ชะตาพรางรัก บทที่ 1.5
ความเงียบยามเช้าตรู่พร้อมกับอากาศหนาวเหน็บ ทำให้ถานชิงหรูลืมตื่นขึ้น มองไปรอบๆ ไม่ใช่ถ้ำน้ำพุหนาวเหน็บ นางถูกพาตัวมานอนยังโถงถ้ำช่องแรก บนกายยังมีหนังสัตว์ขนาดใหญ่ห่อหุ้ม ห่างออกไปหลายก้าวเป็นกองไฟที่กำลังมอดดับก้มลงมองข้อเท้าโซ่เส้นยาวหนาหนักยังคงอยู่ และมันยาวพอที่จะล่ามนางเอาไว้ไม่ให้เดินออกไปยังประตูทางเข้าซึ่งเป็นผาสูงบุรุษประหลาดผู้นั้นไม่อยู่ นางเงี่ยหูฟังอยู่นานจนมั่นใจ ดังนั้นจึงลุกขึ้นหมายใจจะหาอะไรมาทุบโซ่เหล็ก เพียงแต่...นางเพิ่งตระหนักว่าแท้ที่จริงที่นี่ไม่มีทางออกแม้นางจะสามารถถอดโซ่เหล็ก แต่ประตูทางเข้าซึ่งเป็นช่องเขาเป็นหน้าผาสูงชัน เบื้องหลังของนางเป็นโถงถ้ำซึ่งเป็นทางตัน ไม่มีทางออก...เพราะทางออกเดียวก็คือหน้าผานั้น นางต้องปีนหรือไม่ก็กระโดดลงไป!!!“เพราะอย่างนี้ข้าจึงถูกล่าม?”นางพึมพำอย่างสิ้นหวัง หากนางหมายหลบหนีมีเพียงกระโดดลงไป หรือไม่ก็รอคอยจนสิ้นใจเหมือนซากศพพวกนั้นขณะหมุนตัวเดินกลับเข้าด้านในด้วยความสิ้นหวัง เสียงกุกกักก็ดังขึ้นทำให้ถานชิงหรูหันกลับมา อยู่ๆ บุรุษประหลาดผู้นั้นก็กระโดดขึ้นมาจากเบื้องล่าง เขาชะงักเมื่อมองเห็นนางยืนอยู่ปากปล่องถ้ำ ดวงตาสาดปร
También te puede gustar
สามี ข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ26.4K vistasทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย642.2K vistasฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ป่าดอกท้อ34.8K vistasยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน436.4K vistasซือเหม่ยหลันภรรยาของชายอาภัพแห่งหมู่บ้านป่าท้อ
ปลายฝนต้นหนาว4.1K vistasข้าจักพาพวกเจ้าให้พ้นจากความอดอยาก
เพลินชีวา,ณัฐนดา, ร.รติกาล194 vistasโฉมสะคราญผู้นี้คือสามีข้า
อาหลานเร่อ2.2K vistasนางร้ายผู้นี้ขอทวงคืนพระรอง
วอลจู4.9K vistas
