INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 1.3
Última actualización:
2026-03-09 14:46:36“เจ้าคิดจะทำอะไร ปล่อยข้านะ!”
หญิงสาวพยายามสะบัดมือใหญ่ออกแต่เขากลับยิ่งกุมแน่น ไม่เท่านั้นเขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งกักนางเอาไว้และก้มลงมาหา
ถานชิงหรูเอนใบหน้าหลบไปด้านหลังหลับตาแน่น น้ำตาของหญิงสาวหลั่งรินออกมาเงียบๆ ด้วยความหวาดหวั่น ร่างทั้งร่างสั่นเทาจนแทบสิ้นสติ ขณะที่คิดว่าเขาอาจลงมือสังหารนาง นางกลับรับรู้เพียงลมหายใจที่เป่ารดใบหน้าและลำคอ
ลืมตาขึ้นช้าๆ นางจึงพบว่าเขาเพียงสูดจมูกฟุดฟิดไปทั่วใบหน้าและลำคอของตน มือใหญ่จับเส้นผมของนางยกขึ้นสูดดมสายตาเหม่อลอยจ้องมองไปยังชุดเจ้าสาวสีแดง ไล่เรื่อยสายตาลงไปยังสาบเสื้อที่เปิดอ้า
รอยแผลเป็นทางยาวถึงสามแผลคล้ายรอยเล็บแต่มีสมุนไพรบางอย่างประคบ ทำให้นางดวงตาเบิกกว้าง ความเจ็บปวดแสบร้อนวูบวาบนั้นแท้ที่จริงสาเหตุมาจากแผลเหล่านี้
ถานชิงหรูขยับตัวด้วยความอึดอัด เพียงแค่คิดที่จะดิ้นรนร่างกายของนางก็จะถูกพันธนาการแน่นขึ้น ดังนั้นนางจึงเลือกที่จะนั่งนิ่งให้นานที่สุด
นางเดาไม่ผิด...เขารามือไปจริงๆ กระทั่งลุกขึ้นและหมุนตัวเดินกลับไปยังกองไฟที่ลุกโชน
หัวใจของหญิงสาวเต้นรัวเพราะความตื่นตระหนก ร่างทั้งร่างสั่นระริกเมื่อนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น
เป็นเขา...เงาวูบวาบนั่นที่สังหารผู้คนในขบวนเจ้าสาว?!
เจ้าสาว งานแต่งงาน...
ถานชิงหรูกัดริมฝีปากกลั้นสะอื้น ป่านนี้ทุกคนจะล่วงรู้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง บิดาจะรู้แล้วหรือยัง มารดาและน้องชายจะห่วงกังวลมากน้อยเพียงใด อีกทั้งตระกูลเจ้าจะคิดเช่นไรกับเรื่องที่อยู่ๆ เจ้าสาวก็มาหายตัวไปเช่นนี้
ร้องไห้ไปก็มองไปรอบๆ ผนังหิน ถัดจากกองไฟที่บุรุษประหลาดผู้นั้นนั่งอยู่ มีช่องขนาดใหญ่ซึ่งมีกระแสลมพัดผ่าน ดูแล้วน่าจะเป็นทางเข้าและเป็นทางหนีทางเดียว เพราะปล่องเล็กๆ ซึ่งอยู่สูงขึ้นไปบนผนังนั้นมีขนาดเล็กเกินกว่าที่คนจะสามารถลอดผ่านเข้ามา
ถานชิงหรูก้มลงมองแผลที่มีกลิ่นสมุนไพร ความเจ็บปวดสมควรมากกว่านี้หากมองจากบาดแผล แต่คงเพราะสมุนไพรที่ประคบอยู่ ทำให้นางเพียงรู้สึกเจ็บชา
นางยังคงสวมชุดเจ้าสาว เพียงแต่มงกุฎหงส์ร่วงหล่นหาย ปิ่นปักผมคู่หลงเหลือเพียงหนึ่งซึ่งยึดเส้นผมยาวสลวยก็เอียงราวจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่ รองเท้าปักหลงเหลือติดเท้าเพียงข้างเดียว สายคาดเอวหลุดลุ่ย เอี๊ยมตัวใน...ไม่อยู่แล้ว
มองไปยังแสงสว่างลิบหรี่ห่างออกไป ริ้วเมฆซึ่งถูกแสงสุดท้ายของวันสาดส่อง ทำให้นางตระหนักว่าถ้ำแห่งนี้อยู่สูงขึ้นมาเหนือพื้นดิน อาจเป็นเขาสูงที่ไหนสักแห่ง...
ความหวังที่จะหลบหนีของหญิงสาวมอดดับ หัวใจอันสิ้นหวังหดหู่ทำให้ขอบตาทั้งสองข้างร้อนผ่าว น้ำตาแห่งความสูญสิ้นหนทางหลั่งรินออกมาเงียบๆ
เสียงหายใจแผ่วเบาข้างหูทำให้ถานชิงหรูสะดุ้ง “กรี๊ด!”
ไม่รู้ว่าเขาเข้ามาอยู่ข้างๆ นางตั้งแต่เมื่อไร ถานชิงหรูหอบหายใจกลั้วเสียงสะอื้น ยังไม่ทันที่นางจะได้ตั้งสติร่างทั้งร่างก็ถูกอุ้มขึ้นตัวลอย
หญิงสาวทั้งดิ้นรนขัดขืนทั้งลงมือหยิกข่วน ถึงอย่างนั้นชายตรงหน้าก็ยังไม่มีทีท่าสะทกสะท้าน เขาเดินดุ่มๆ กลับเข้าไปด้านใน กระทั่งไม่ได้เลี้ยวเข้าไปในช่องที่มีกองไฟ
หญิงสาวเพิ่งตระหนักว่าที่นี่เป็นถ้ำเหนือภูเขาสูง และภายในถ้ำลึกนี้ยังมีบ่อน้ำพุร้อนอยู่ เขาพานางก้าวอาดๆ ไปด้านในสุด
และที่นั่น...โครงกระดูกของสัตว์หลายชนิดกระจายกันอยู่เป็นจุดๆ ที่สำคัญไปกว่านั้นภายใต้เศษซากศพเน่าเปื่อยที่ยังคงมีกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง
โซ่เหล็กขนาดใหญ่ซึ่งยังคงล่ามอยู่กับกระดูกบางส่วน ทำให้ถานชิงหรูขนลุกซู่และเริ่มดิ้นรนทุบตีพร้อมกรีดร้อง บุรุษประหลาดผู้นั้นยังคงเดินตรงไปยังโซ่เหล็ก กระทั่งวางนางลง พร้อมพันธนาการคนที่ดิ้นรนขัดขืนอย่างไม่เป็นผล
ถานชิงหรูหวาดหวั่นจนลนลาน เสียงโซ่ลากแกรกกรากดังขึ้นขณะที่นางดิ้นรนขัดขืน เท้าน้อยๆ ทั้งเตะทั้งถีบ แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับให้ความรู้สึกราวกับการนำไข่ไปกระทบหิน เขาไม่เพียงไม่สะทกสะท้าน แต่กลับสามารถล่ามโซ่ที่ข้อเท้าของนางได้อย่างง่ายดาย กระทั่งเดินจากไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย
เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นยังคงดังก้องไปทั่วถ้ำน้ำพุ ความตื่นตระหนกหวาดกลัว เปลี่ยนเป็นโดดเดี่ยวสิ้นหวัง
Último capítulo
ชะตาพรางรัก บทที่ 2.3
ถานชิงหรูกอดลำคอแกร่งแน่น กายสาวถูกซัดสาดจนเปียกชุ่มหลั่งริน สุขสมจนร่างทั้งร่างอ่อนระทวย ยอมให้เขาลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียน ขณะช่วยชำระผิวกายแดงก่ำด้วยน้ำอุ่น เอนกายพิงไหล่หนั่นแน่นทั้งที่เขายังคงฝากฝังลึกล้ำ หลับไปอย่างสุขสมท่ามกลางความพร่าพรายไม่รู้หลับไปนานเท่าไรกระทั่งตื่นขึ้น แสงจากกองไฟวอมแวมส่องสะท้อนใบหน้าหล่อเหลาของเขา ดวงตาปิดสนิทพร้อมกับลมหายใจเป็นจังหวะ บ่งบอกว่าเขาน่าจะหลับลึกหญิงสาวนอนกอดก่ายเหนือเรือนร่างแกร่ง ผิวกายเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ เขาเองก็ไม่แตกต่าง เรือนร่างและผิวกายแนบชิดสนิทสนม รับรู้ถึงแก่นกายอลังการอ่อนยวบซึ่งสัมผัสกับต้นขาเนียนนุ่มขนาดของร่างกายที่แตกต่างของนางกับเขา ทำให้นางยังเสียดวาบจนขาสั่นระริกเมื่อขยับตัว แค่พลิกตัวหมายลงจากร่างใหญ่ด้วยความขัดเขินอึดอัด ท่อนแขนของเขาก็รัดแน่น รั้งนางให้นอนแนบไปกับอกแกร่งอีกครั้งถานชิงหรูใบหน้าแดงก่ำเมื่ออกอิ่มครูดไปกับกล้ามเนื้อหนั่นแน่นของชายหนุ่ม ผืนหนังร่นลงไปจากแผ่นหลังจนให้ความรู้สึกเย็นวาบ แต่เมื่อยกแขนขึ้นหมายดึงข้อศอกกลับถูกรั้งเอาไว้ก้มลงมองใบหน้าของคนที่คิดว่าหลับใหล ดวงตาแดงก่ำกะพริบมองนางด้วยท่าทางสะลึมส
ชะตาพรางรัก บทที่ 2.2
สองกายเปลือยเปล่าในน้ำพุร้อนอันอบอุ่น ม่านควันจางๆ ลอยอวลขึ้นจากน้ำพุร้อน ระรอกน้ำซึ่งกะเพื่อมจากสายน้ำตกลู่ลงจากผนังหิน ผสมผสานกับน้ำพุร้อนซึ่งผุดขึ้นจากพื้นถ้ำหิน ก่อเกิดเป็นบ่ตามชั้นหินจากบนสู่ล่างถานชิงหรูถูกดวงตาแดงก่ำและความสับสนทำให้เหม่อลอยอีกครั้ง นางมึนงงขณะถูกจุมพิตแผ่วเบาอ่อนโยนประทับลงมา สะโพกนิ่มถูกกอบกุมเคล้นคลึง นำพากายสาวบดเบียดลงบนตักแกร่งซึ่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตึงแน่น กลิ่นสมุนไพรจางๆ จากบาดแผล ผสานกับน้ำอุ่นซึ่งมีละอองไอจางๆ ลอยกรุ่นเขา...เป็นใครกันแน่ดูไม่เหมือนปิศาจ แต่ขีดสีแดงกลางหน้าผากและดวงตาแดงก่ำ ก็ไม่คล้ายเป็นชาวบ้านธรรมดาสามัญ บวกกับใบหน้า ผิวกาย รวมไปถึงร่างกายที่คล้ายผ่านการฝึกฝนริมฝีปากร้อนไต่แผ่วพลิ้วลงไปตามลำคอหอมกรุ่น ถานชิงหรูได้สติจึงเริ่มใช้สองมือดันไหล่แกร่ง เขาชะงักและผละออกสบตากับนางชั่วขณะที่เขาชิดใบหน้าลงมาหาอีกครั้ง พร้อมกับจุมพิตเบาๆ ขบเม้มอย่างเรียกร้อง หญิงสาวกลับสติเตลิดเพศรสที่เขาปรนเปรอทุกค่ำคืนยิ่งมาก็ยิ่งอ่อนโยน นางถูกความปรารถนาที่เขาปลุกเร้าครอบงำท่ามกลางความสับสน ในใจเกิดความขัดแย้งยิ่งเขาลูบไล้ฝ่ามือเบาๆ ลงไปยังอกอิ่ม เล
ชะตาพรางรัก บทที่ 2.1
เหม่อมองบุรุษประหลาดซึ่งกำลังยุ่งง่วนเดินไปมา ถานชิงหรูขมวดคิ้วเมืองมองเห็นบาดแผลจากรงเล็บช่วงสีข้างของเจ้ากวางน้อย นางสับสนเมื่อเห็นว่าปิศาจตนนั้นคล้ายกำลังพยายามช่วยชีวิตมันถึงอย่างนั้นเจ้ากวางน้อยกลับไม่โชคดีเท่าเจ้ากระต่าย หลังยุ่งง่วนนานมากเจ้ากวางน้อยก็ไม่หายใจแล้ว...แผ่นหลังงองุ้มของเขาทำให้นางอดใจหายไม่ได้ แต่นางบอกตัวเองว่าเขาคือปิศาจ คือฆาตกรเพียงแต่...วูบหนึ่งที่เขาหันมาสบตานาง ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นคล้ายกำลังเศร้าโศกนางสะดุ้งเมื่อเขาลุกพรวดขึ้นเดินเข้ามาหานาง เขารวบนางเข้าไปกอด ถานชิงหรูที่ตกใจกลัวดิ้นรนขัดขืน ทว่าเรี่ยวแรงของนางหรือจะสู้เขาได้ ในที่สุดนางก็ถูกเขากดลงบนพื้น กระทำย่ำยีจนตัวนางสิ้นเรี่ยวแรง จากนั้นทั้งคู่ก็หลับไปกระทั่งรุ่งสางเสียงน้ำจ๋อมแจ๋มดังขึ้นเป็นระลอก คิ้วเรียวมุ่นลงเพราะมันฟังคล้ายบางอย่างตะกายผิวน้ำ เขา...ออกไปตั้งแต่เช้า เหตุใดในถ้ำน้ำพุจึงมีเสียงการเคลื่อนไหวหญิงสาวเดินลากโซ่แกรกกรากไปยังถ้ำน้ำพุ หวังว่าจะเห็นใครสักคนที่ไม่ใช่คนที่จับนางมาก หวังจะพบใครสักคนที่สามารถพานางออกไปได้ถึงอย่างนั้น...นอกเหนือไปจากระลอกน้ำ บนผิวน้ำพุขุ่นข้นสีขาวก็ไม่มีผ
ชะตาพรางรัก บทที่ 1.7
ถานชิงหรูหลับตาแน่น ร่างทั้งร่างสั่นเทาด้วยความกลัว ร่างใหญ่ที่กระทั้นเอวสอบตามจังหวะที่เขาบีบให้นางเลื่อนรูดปลายนิ้ว ทำให้นางหวาดหวั่นว่าเขาอาจโจนจ้วงเข้าหานางเมื่อใดก็ได้เพียงแต่...เขาไม่ได้ทำ เพียงปลดปล่อยอย่างท่วมท้นกลางฝ่ามือน้อยที่บัดนี้เปรอะเปื้อนเปียกชุ่มจุมพิตแผ่วเบาที่ข้างแก้มทำให้ถานชิงหรูสะดุ้ง นางลืมตาขึ้นเมื่อร่างใหญ่ผละไป เขาก้มลงอุ้มนางขึ้นเดินเข้าไปด้านในถ้ำน้ำพุ จุ่มล้างมือเปียกชุ่มให้นาง ก่อนพากลับมาวางลงยังผืนหญ้าลืมตาขึ้นมองแผ่นหลังที่กำลังถอดเสื้อ หญิงสาวถอดกรูดยกสองขาขึ้นกอด กลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่เพิ่งจบลงนั้นจะเป็นเพียงการเริ่มต้น หากแต่เขาเพียงโยนเสื้อเก่าๆ สีซีดที่เขาสวมติดตัวมาให้ก่อนเดินหายออกไปถานชิงหรูมองเสื้อตัวนั้นของเขาก่อนก้มลงมองตัวเอง กระทั่งเศษชิ้นส่วนของชุดเจ้าสาวขาดวิ่น ทำให้นางเข้าใจการกระทำของเขาถึงอย่างนั้นนางก็รังเกียจเกินกว่าจะสวมมัน เพียงเลือกหยิบเสื้อผ้าขาดวิ่นนั้นมาสวมปกปิดร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยแดงช้ำร่างกายบอบช้ำอ่อนล้าจนไม่อยากขยับ หญิงสาวลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เป็นช่วงสายของวันต่อมา รอบกายเงียบงันนอกจากเสียงน้ำพุซึ่งลู่ลงชั้นแล
ชะตาพรางรัก บทที่ 1.6
“กรี๊ด!!!”ทุกสิ่งพังทลายลงอย่างสิ้นหวัง หญิงสาวเจ็บปวดราวกับร่างทั้งร่างถูกกรีดแยก นางอ้าปากหายใจหอบพยายามสะกดความเจ็บปวด ร่างทั้งร่างสั่นระริกจนไม่อาจขัดขืนหรือดันปิศาจร้ายออกไปให้พ้นกาย ได้แต่นอนนิ่งอย่างคนไร้วิญญาณดวงตาดุดันก้มลงสบตาเหม่อลอย เขาสูดดมไปทั่วใบหน้า ลำคอ กระทั่งเริ่มขยับเอวสอบพร้อมกับเสียงครวญครางกระหึ่มริมฝีปากคาวคลุ้งด้วยกลิ่นเลือดประทับลงมาหานาง ถานชิงหรูทั้งสะอิดสะเอียดและเกลียดชัง ถึงอย่างนั้นเรี่ยวแรงอันน้อยนิดที่หลงเหลือ ทำให้ไม่อาจดิ้นรนได้อีกแล้วนางเพียงปล่อยให้เขาสัมผัส เคล้นคลึง กระแทกกระทั้นอย่างคนที่ไร้วิญญาณ กระทั่งไม่นานเสียงคำรามพร้อมกับร่างกระตุกเร่าหยุดทุกอย่างลง เช่นกันกับสติของหญิงสาวที่ดับมอดลงเช้าตรู่ของอีกวันที่ตื่นขึ้นในถ้ำน้ำพุร้อนบนยอดเขา ถานชิงหรูมองแผ่นหลังของบุรุษประหลาดด้วยดวงตาเกลียดชัง ยิ่งมองเห็นชุดเจ้าสาวสีแดงที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ หัวใจของนางก็ยิ่งรวดร้าว สายตาเหลือบไปเห็นปิ่นปักผมตกอยู่ไม่ไกล กระทั่งแผ่นหลังของปิศาจร้ายที่ทำลายทุกอย่างในชีวิตเพิ่งขยับลุกขึ้นยังไม่ทันได้ก้าวออกไปหยิบปิ่น บุรุษประหลาดผู้นั้นก็ลุกขึ้นหันหน้ามาหานาง ใบ
ชะตาพรางรัก บทที่ 1.5
ความเงียบยามเช้าตรู่พร้อมกับอากาศหนาวเหน็บ ทำให้ถานชิงหรูลืมตื่นขึ้น มองไปรอบๆ ไม่ใช่ถ้ำน้ำพุหนาวเหน็บ นางถูกพาตัวมานอนยังโถงถ้ำช่องแรก บนกายยังมีหนังสัตว์ขนาดใหญ่ห่อหุ้ม ห่างออกไปหลายก้าวเป็นกองไฟที่กำลังมอดดับก้มลงมองข้อเท้าโซ่เส้นยาวหนาหนักยังคงอยู่ และมันยาวพอที่จะล่ามนางเอาไว้ไม่ให้เดินออกไปยังประตูทางเข้าซึ่งเป็นผาสูงบุรุษประหลาดผู้นั้นไม่อยู่ นางเงี่ยหูฟังอยู่นานจนมั่นใจ ดังนั้นจึงลุกขึ้นหมายใจจะหาอะไรมาทุบโซ่เหล็ก เพียงแต่...นางเพิ่งตระหนักว่าแท้ที่จริงที่นี่ไม่มีทางออกแม้นางจะสามารถถอดโซ่เหล็ก แต่ประตูทางเข้าซึ่งเป็นช่องเขาเป็นหน้าผาสูงชัน เบื้องหลังของนางเป็นโถงถ้ำซึ่งเป็นทางตัน ไม่มีทางออก...เพราะทางออกเดียวก็คือหน้าผานั้น นางต้องปีนหรือไม่ก็กระโดดลงไป!!!“เพราะอย่างนี้ข้าจึงถูกล่าม?”นางพึมพำอย่างสิ้นหวัง หากนางหมายหลบหนีมีเพียงกระโดดลงไป หรือไม่ก็รอคอยจนสิ้นใจเหมือนซากศพพวกนั้นขณะหมุนตัวเดินกลับเข้าด้านในด้วยความสิ้นหวัง เสียงกุกกักก็ดังขึ้นทำให้ถานชิงหรูหันกลับมา อยู่ๆ บุรุษประหลาดผู้นั้นก็กระโดดขึ้นมาจากเบื้องล่าง เขาชะงักเมื่อมองเห็นนางยืนอยู่ปากปล่องถ้ำ ดวงตาสาดปร
También te puede gustar
ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา
กระต่ายน้อยใต้ดวงจันทร์97.6K vistasทะลุมิติเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่าที่ถูกทอดทิ้ง
เทียนสื่อ19.6K vistasเพียงนางที่ข้าจะรัก
ชวี่เหว่ย21.5K vistasท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ
สกุลหยางมีบุตรสาว387.2K vistasบุปผารัก มังกรร้าย
อ้ายเฟย204 vistasบัญชารักสามีธงแดง
ไห่ถาง2.6K vistasนายหญิงแห่งยุค 80
จินเหมยเทียน1.9K vistasท่านแม่อันอันจะช่วยท่านเอง
เยว่หลง8.4K vistas
