บทที่ 2.3

ถานชิงหรูกอดลำคอแกร่งแน่น กายสาวถูกซัดสาดจนเปียกชุ่มหลั่งริน สุขสมจนร่างทั้งร่างอ่อนระทวย ยอมให้เขาลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียน ขณะช่วยชำระผิวกายแดงก่ำด้วยน้ำอุ่น เอนกายพิงไหล่หนั่นแน่นทั้งที่เขายังคงฝากฝังลึกล้ำ หลับไปอย่างสุขสมท่ามกลางความพร่าพราย

ไม่รู้หลับไปนานเท่าไรกระทั่งตื่นขึ้น แสงจากกองไฟวอมแวมส่องสะท้อนใบหน้าหล่อเหลาของเขา ดวงตาปิดสนิทพร้อมกับลมหายใจเป็นจังหวะ บ่งบอกว่าเขาน่าจะหลับลึก

หญิงสาวนอนกอดก่ายเหนือเรือนร่างแกร่ง ผิวกายเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ เขาเองก็ไม่แตกต่าง เรือนร่างและผิวกายแนบชิดสนิทสนม รับรู้ถึงแก่นกายอลังการอ่อนยวบซึ่งสัมผัสกับต้นขาเนียนนุ่ม

ขนาดของร่างกายที่แตกต่างของนางกับเขา ทำให้นางยังเสียดวาบจนขาสั่นระริกเมื่อขยับตัว แค่พลิกตัวหมายลงจากร่างใหญ่ด้วยความขัดเขินอึดอัด ท่อนแขนของเขาก็รัดแน่น รั้งนางให้นอนแนบไปกับอกแกร่งอีกครั้ง

ถานชิงหรูใบหน้าแดงก่ำเมื่ออกอิ่มครูดไปกับกล้ามเนื้อหนั่นแน่นของชายหนุ่ม ผืนหนังร่นลงไปจากแผ่นหลังจนให้ความรู้สึกเย็นวาบ แต่เมื่อยกแขนขึ้นหมายดึงข้อศอกกลับถูกรั้งเอาไว้

ก้มลงมองใบหน้าของคนที่คิดว่าหลับใหล ดวงตาแดงก่ำกะพริบมองนางด้วยท่าทางสะลึมสะลือ เขาดึงแผ่นหนังขึ้นปิดแผ่นหลังนวล ไม่เท่านั้นเขายังสอดแขนรั้งท่อนขาเพรียวคร่อมเอวตัวเอง!!!

ถานชิงหรูหน้าร้อนวูบ หน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ กายสาวที่แนบชิดกับส่วนนั้นวูบวาบจนนางตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับ

ก้มลงมองใบหน้าหลับใหลของชายหนุ่ม นางอดที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกไม่ได้ เพราะดูเหมือนเขาเพียงละเมอเท่านั้น

มองใบหน้าสงบนิ่งของชายหนุ่มก่อนลดสายตาลงมองรอยแผลเป็นยังข้างลำคอ รอยเล็บกรีดลึกเป็นทาง เหมือนกันกับแผลที่กรีดลงไปยังกลางอกของนางไม่มีผิด เช่นกันกับแผลเป็นรอยอื่นบนร่างกายของเขา

คิ้วเรียวมุ่นลง...พยายามนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันที่นางถูกพาตัวมาที่นี่ วันนั้นนางมองเห็นเพียงเงาวูบหนึ่ง มองไม่ชัดว่าแท้ที่จริงแล้วเป็นเขาที่ลงมือจริงหรือไม่ เพียงแต่หากไม่ใช่เขา เช่นนั้นเหตุใดนางจึงถูกเขาพาตัวมาที่นี่เล่า?!

เสียงบางอย่างกระทบหินผาใกล้เข้ามา ปลุกคนทั้งสองให้สะดุ้งขึ้นตอนเช้ามืด ชายหนุ่มกอดหญิงสาวแนบอกใบหน้าและดวงตากังวลเคร่งเครียด เขาคว้าเสื้อผ้าเก่าๆ ที่ตนนำกลับมาสวมให้หญิงสาวลวกๆ ก่อนสวมให้ตัวเองเช่นกัน

ถานชิงหรูมองเขาด้วยท่าทีสงสัย กระทั่งเห็นเขาบีบโซ่เหล็กที่รัดข้อเท้านางจนแตก ดวงตาจึงเผยแววตื่นตะลึง

เขา...บีบโซ่เหล็กแตกด้วยมือ!!!

เสียงคำรามกรีดร้องดังใกล้เข้ามาขณะที่เขาอุ้มนางขึ้น ร่างใหญ่วิ่งตรงไปยังทางเข้า แต่เมื่อทั้งสองหยุดตรงปากปล่อง เงาวูบหนึ่งกลับพุ่งเข้ามาใกล้

ถานชิงหรูเบิกตามองเงานั้นด้วยความตื่นตระหนก

เงานั่น...เงาที่จู่โจมขบวนเกี้ยวของนาง!

เขาว่องไวมาก เมื่อเงานั่นพุ่งเข้ามาก็พลิกตัวหลบ กอดนางเอาไว้ในอ้อมแขนแน่นกระโดดลงมาจากหน้าผาสูงอย่างไม่ลังเล

ท่ามกลางเสียงสายลมกรีดแทงทุกทิศทาง เสียงกรีดร้องแหลมดังขึ้นเบื้องหลังทั้งสอง “หลี่เหวินฉี เจ้าคิดหรือว่าจะหนีข้าพ้น! เจ้าต้องชดใช้ให้ข้าด้วยชีวิต!!”

ถานชิงหรูมั่นใจว่าตนไม่ได้หูฝาด ชื่อแซ่ชัดเจนซึ่งกรีดร้องออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น รวมไปถึงน้ำเสียงเล็กแหลมราวกับปิศาจจากขุมนรก เงาร่างที่ไม่คล้ายเป็น...มนุษย์

เสียงลมหายใจหอบหนักดังอยู่เหนือศีรษะ เขาอุ้มนางแนบอกแตะปลายเท้ากับชะง่อนผาพานางลงเขาอย่างเร่งร้อน ไม่หันกลับไปมองเบื้องหลัง ไม่หยุดพัก ไม่ลังเล เพียงพุ่งไปข้างหน้าด้วยความว่องไว

ไม่ใช่แค่เร็วแต่เขาว่องไวมากจนน่าตกใจ การกระโดดลงมาจากขอบผาสูง กระทั่งเหินกายแตะขอบผาที่ยื่นออกมาเพียงปลายเท้า ก่อนพาตัวลงมายืนอย่างมั่นคงบนพื้นดินซึ่งต่ำลงมา ไม่ใช่สิ่งที่ชาวบ้านธรรมดาสามัญจะสามารถทำได้ ถานชิงหรูตื่นตะลึงจนพูดไม่ออก เพียงเงยหน้ามองใบหน้าเคร่งขรึมร้อนรนของเขา