สะใภ้ใหญ่คนนี้จะตีพวกแกให้ขาหัก(มิติ)

แสงแดดที่เลือนรางค่อย ๆ หายไป แปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่เข้าปกคลุมไปทั่วทั้งป่า สัตว์ป่าตัวเล็กต่างหลบหนีเข้าไปยังที่รังของตัวเองตามสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด แต่กลับมีหนึ่งชีวิตที่ไม่ยอมกลับเข้าไปซ่อนตัวเพื่อหลบภัยในยามค่ำคืนเหมือนทุก ๆ ชีวิตในพงไพร

หญิงสาววัยราวสามสิบปี นามว่า หวังลี่ห่าย มองไปรอบตัวอย่างสับสนและมึนงง เธอคือหญิงสาวจากโลกอนาคตที่สุดแสนจะไฮเทค ชีวิตประจำวันของเธอเต็มไปด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัย รถราที่สัญจรไปมาก็ถึงขนาดบินได้ สิ่งต่าง ๆ ในชีวิตประจำวันก็ถูกจัดการโดยหุ่นยนต์

เธออาศัยอยู่บนโลกอันแสนจะสุขสบายแห่งนั้นมาสามสิบกว่าปี ทุกอย่างราบรื่นไปหมด ความสะดวกสบายที่แลกมาด้วยบางสิ่งบางอย่าง

อย่างเช่นธรรมชาติ

มือที่เต็มไปด้วยรอยด้านค่อย ๆ ยกขึ้นจับใบไม้สดที่อยู่ข้างกายขึ้นมาพลิกไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนสายตาจะกวาดไปรอบตัวเพื่อดูให้มั่นใจ ว่าเธอไม่ได้ฝันไป ป่าแน่ ๆ นี่ต้องเป็นป่าอย่างแน่นอน ไม่มีทางที่นี่จะไม่ใช่ป่า

ป่าเป็นสิ่งที่แทบจะหายสาบสูญไปตั้งแต่หลายร้อยปีก่อน แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้มีป่า หรือว่าเธอไปทำภารกิจแล้วเผลอหล่นลงจากยานมาในเขตของราชวงศ์ แต่ป่านี่มันไม่เหมือนป่าที่ถูกดูแลเป็นพิเศษเลยสักนิด

แต่ก่อนที่ลี่ห่ายจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที เธอค่อย ๆ ขยับตัวเข้าชิดกับต้นไม้ใหญ่ แผ่นหลังบางแนบชิดต้นไม้ สายตากวาดมองอันตรายรอบตัว เรื่องที่ว่าตัวเธออยู่ที่ไหนถูกปัดตกไปในทันที ตอนนี้เธอจำเป็นต้องเอาชีวิตรอดจากอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาเธอให้ได้เสียก่อน

โฮกกกก

ไม่ต้องรอนาน เจ้าตัวปัญหาที่ปลุกสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอให้ตื่นก็โผล่หัวออกมา เสือโคร่งตัวใหญ่ลายพาดกลอนเดินเข้าหาเหยื่อตัวใหญ่ที่ไม่ได้ลิ้มรสชาติมานานแสนนาน กลิ่นของมนุษย์ช่างหอมเย้ายวน

เจ้าสัตว์ป่าตัวโตไม่รอช้า มันกระโจนเข้าหมายจะเอาชีวิตของเหยื่อตรงหน้าในทันที หวังว่าจะเอาหญิงสาวตรงหน้ามาเป็นอาหารในค่ำคืนนี้ของตนเองอย่างแสนสุข

แต่สิ่งที่ไม่คิดก็เกิดขึ้น หวังลี่ห่ายที่ท่าทางไม่น่าจะมีแรงมากมายอะไรกลับกระโจนเข้า พร้อมกับใช้สองแขนรัดคอเสือตัวโต เพียงแค่เสี้ยววินาที เธอก็สามารถหักคอเสือที่ตัวใหญ่กว่าตัวเองถึงสองเท่าได้อย่างง่ายดาย

“เฮ้อ ราชวงศ์เลี้ยงสัตว์ป่าเอาไว้ในเขตพระราชวงศ์เลยเหรอเนี่ย ไม่ใช่ว่าฉันจะโดนโทษประหารหรอกนะ เจ้าสัตว์หน้าขนนี่ไม่เหมือนพวกสัตว์อวกาศเลยสักนิด เหมือนพวก...สัตว์โบราณ หืม โบราณ โอ๊ย!”

ความเจ็บที่ไม่ทราบสาเหตุเข้าโจมตีหญิงสาวอย่างกะทันหัน เธอล้มลงพร้อมกับสติที่ดับไปในทันที

รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แสงตะวันสาดเข้ามาแยงตาแล้ว หวังลี่ห่ายตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวอย่างรุนแรง เมื่อคืนเธอสลบไปก็จริง แต่ความเป็นจริงแล้วเธอแทบจะไม่ได้หลับพักผ่อนเลยสักนิด

คืนทั้งคืนเธอได้แต่ย้อนดูภาพเหตุการณ์ชีวิตของใครสักคนที่หน้าตาและชื่อเหมือนกันกับเธอจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน จนสุดท้ายก็เข้าใจได้ว่า

ตอนนี้เธอไม่ใช่หวังลี่ห่ายแห่งโลกสุดแสนจะทันสมัย

แต่เธอคือหวังลี่ห่าย สะใภ้ใหญ่ของตระกูลเจียง

เมื่อวานเธอเข้าป่ามาเพราะต้องการเอาอกเอาใจแม่สามี เห็นว่าแม่สามีป่วย ก็เลยอาสาเข้ามาหาน้ำผึ้งป่าที่ชาวบ้านเล่าลือกันว่าใหญ่จนไม่อาจหอบกลับคนเดียวได้ แต่เพราะว่าไม่ได้ชำนาญในเส้นทางของป่า สุดท้ายเธอก็หลงทาง ก่อนจะเผลอนอนหลับแล้วตายไปในที่สุด

จนเธอที่มาจากโลกใบอื่นได้เข้ามาแทนที่ในร่างนี้ด้วยสาเหตุอันใดเธอก็ไม่อาจทราบได้ แต่จากความทรงจำที่ฉายขึ้นมาเป็นฉาก ๆ แล้ว แค่คิดว่าจะต้องมาอยู่ในร่างและใช้ชีวิตเป็นเจ้าของร่าง เธอก็อยากจะลองวิ่งชนต้นไม้ให้ตายอีกสักรอบ

ไม่รู้ว่าตัวเธอในโลกใบนั้นตายไปได้ยังไง เพราะเธอแทบจะจำอะไรก่อนตายไม่ได้เลยสักอย่าง จำได้แค่ว่าเธอนอน นอนแล้วก็ตื่นมาในป่านี้เลย เฮ้อ

แต่คิดเศร้าเสียใจแล้วจะทำอะไรได้ สุดท้ายเธอก็ต้องใช้ชีวิตต่อไป จนกว่าตัวเธอจะตายไปนั่นแหละ โลกใบนั้นเธอก็ไม่ได้มีห่วงอะไรอยู่แล้ว จะมีก็แต่แปลงผักที่ทุ่มเงินเกือบครึ่งที่มีอยู่ไปซื้อมาทดลองปลูกบ้าง ไม่รู้ว่ามันจะโตบ้างหรือเปล่า เห็นสตรีมเมอร์ที่ขายโฆษณาเสียดิบดีว่าปลูกทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ก็โตแน่นอน

เพราะคำกล่าวอ้างของสตรีมเมอร์ชื่อดังคนนั้น ทำให้ทหารหญิงที่วัน ๆ เอาแต่ฝึกซ้อมร่างกายและแอบอ่านหนังสือโบราณสุดแสนจะหายากจึงได้ตัดสินใจแย่งกับคนนับล้านคนกดสั่งเจ้าเมล็ดพันธุ์นั่นมา ไม่รู้ว่าพวกมันจะเป็นยังไงบ้าง

หวังลี่ห่ายไม่ค่อยจะรู้เรื่องพืชผักสมุนไพรมากนัก แต่ถ้าเรื่องการล่าสัตว์ประหลาดหรือเรื่องการต่อสู้แล้วล่ะก็ เธอถึงขั้นมีชื่อเสียงยิ่งกว่าใคร ๆ ในกองทัพกันเลยทีเดียว

“เอาล่ะ ได้เวลากลับบ้านแล้วสินะ เฮ้อ” ร่างกายที่ค่อนข้างจะผอม แต่แท้จริงแล้วมีแรงค่อนข้างมากพยุงตัวเองลุกขึ้น เธอจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างเคยชิน ด้วยนิสัยของทหารที่ค่อนข้างจะเจ้าระเบียบที่ติดตัวมา

ในตอนที่กำลังจะก้าวขาออกเดินทางกลับบ้านตามความทรงจำ สายตาของเธอเหลือบมองเจ้าเสือตัวโตที่จัดการได้ก่อนจะสลบไปเมื่อคืนอย่างครุ่นคิด เจ้าของร่างนี้ต้องการมาหาน้ำผึ้งป่า แต่เพราะความโง่งมที่มีมากกว่าความอวดดี สุดท้ายน้ำผึ้งป่าก็ไม่ได้ แถมยังเสียชีวิตอีก น่าเศร้าจริง ๆ

ในเมื่อเอาน้ำผึ้งป่ากลับไปไม่ได้ งั้นเธอจะเอาเสือตัวนี้กลับไปแทนก็แล้วกัน อย่างไรเธอก็ต้องมีของติดไม้ติดมือกลับไปสักอย่าง ไม่อย่างนั้นชีวิตในบ้านเจียงของเธอและลูก ๆ คงจะลำบากน่าดู

พอคิดแบบนั้นก็ก้มตัวลง ก่อนจะค่อย ๆ ดึงเอาเสือที่สิ้นใจโดยไร้บาดแผลขึ้นหลัง ร่างกายนี้น่าแปลกมาก แม้ว่าเรี่ยวแรงจะไม่เท่ากับเธอในอีกโลก แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอเหมือนรูปร่างภายนอกที่ตาเห็น

ระหว่างทางกลับบ้าน เธอเห็นสัตว์ตัวเล็กอยู่บ้าง หากว่ามือว่างกว่านี้ เธอคงจะไปจับมันมาทำอาหารกินแล้ว จากความทรงจำ เหมือนว่าเนื้อจะหายากมากในยุคสมัยนี้ เพราะอย่างนั้นการที่เธอแบกเสือลงไปด้วยสักตัว คงจะพอเอาอกเอาใจแม่สามีของเธอได้อยู่บ้างล่ะนะ

ว้ายยย/กรี้ดดดดด

แน่นอนว่าทันทีที่ชาวบ้านเห็นหวังลี่ห่าย ไม่มีใครที่จะสามารถเก็บเสียงของตัวเองเอาไว้ได้อย่างแน่นอน พวกเขากรีดร้องออกมาอย่างตกใจ บางคนถึงกับฉี่ราดกางเกงตรงนั้นเลยก็มี

“สะใภ้เจียง หล่อน หล่อนเอาอะไรกลับมา นั่นมันเสือนะ”

หวังลี่ห่ายไม่สนใจเสียงเรียกท้วงสั่น ๆ ของหญิงชาวบ้านข้างทาง เธอเดินพุ่งตรงไปยังบ้านของตระกูลเจียงทันที

แน่นอนว่ากองทัพเหล่าชาวบ้านที่เห็นสิ่งที่อยู่บนหลังเธอต่างก็รีบทิ้งสิ่งที่ทำอยู่ พร้อมกับเดินตามมาห่าง ๆ อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

หวังลี่ห่ายไม่ได้อยากจะเอาใจแม่สามีของเจ้าของร่างนัก หญิงชราคนนั้นมีลูกสะใภ้หลายคนอยู่ในบ้านเดียวกัน หล่อนมีลูกชายที่เป็นทหารถึงสามคน แถมลูกสาวยังเป็นถึงคุณครูในโรงเรียนมัธยมในเมือง ถือว่ามีฐานะมากพอสมควรสำหรับในยุคสมัยนี้ เพราะอย่างนั้นแม่เฒ่าเจียงจึงได้หยิ่งยโสเสียจนใครก็เอาใจไม่ถูก

ร่างเดิมมาจากครอบครัวยากจน พ่อแม่ไม่มีเงินส่งเรียน แถมเจ้าตัวก็ยังไปตกหลุมรักทหารหนุ่ม ลูกชายคนโตของบ้านเจียงที่แสนจะห้าวหาญและดุดันคนนั้นอีก ดีหน่อยที่หนุ่มเจ้าเขามีใจให้ ความรักของทั้งสองคนจึงสมหวัง

แม้ว่าแม่เฒ่าเจียงผู้เป็นแม่สามีจะไม่อยากได้สะใภ้คนนี้สักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่อยากขัดใจลูกชาย แถมหวังลี่ห่ายเองก็ไม่ใช่คนน่ารังเกียจอะไร ออกจะโง่และแรงเยอะไปหน่อย แต่ก็ถือว่าเป็นประโยชน์ต่อเธอที่แก่ลงทุกวัน ๆ ได้มากพอสมควร

บ้านเจียงนั้นมีเพียงแม่เฒ่าเจียงที่เป็นใหญ่ ผู้เฒ่าเจียงผู้เป็นสามีนั้นได้ตายในสงครามเมื่อหลายสิบปีก่อนไปแล้ว หญิงชราจึงเลี้ยงลูกมาด้วยตัวคนเดียว ถือว่าเป็นเรื่องที่น่าชื่นชมมาก

แต่ก็นั่นแหละ...สำหรับคนนอกก็น่าชื่นชม

แต่สำหรับคนในบ้านแล้วนั้น

“หายหัวไปไหนมาทั้งคืน!!” ตอนที่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากหน้าบ้าน หญิงชราก็รู้ได้ในทันทีว่าต้องเป็นลูกสะใภ้ของตนเองที่หายไปทั้งคืนอย่างแน่นอน “หรือหล่อนคิดว่าการเอาน้ำผึ้งมาให้ยายแก่แบบฉันมัน ว๊ายยยยยย”

แสงแดดที่เลือนรางค่อย ๆ หายไป แปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่เข้าปกคลุมไปทั่วทั้งป่า สัตว์ป่าตัวเล็กต่างหลบหนีเข้าไปยังที่รังของตัวเองตามสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด แต่กลับมีหนึ่งชีวิตที่ไม่ยอมกลับเข้าไปซ่อนตัวเพื่อหลบภัยในยามค่ำคืนเหมือนทุก ๆ ชีวิตในพงไพร

หญิงสาววัยราวสามสิบปี นามว่า หวังลี่ห่าย มองไปรอบตัวอย่างสับสนและมึนงง เธอคือหญิงสาวจากโลกอนาคตที่สุดแสนจะไฮเทค ชีวิตประจำวันของเธอเต็มไปด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัย รถราที่สัญจรไปมาก็ถึงขนาดบินได้ สิ่งต่าง ๆ ในชีวิตประจำวันก็ถูกจัดการโดยหุ่นยนต์

เธออาศัยอยู่บนโลกอันแสนจะสุขสบายแห่งนั้นมาสามสิบกว่าปี ทุกอย่างราบรื่นไปหมด ความสะดวกสบายที่แลกมาด้วยบางสิ่งบางอย่าง

อย่างเช่นธรรมชาติ

มือที่เต็มไปด้วยรอยด้านค่อย ๆ ยกขึ้นจับใบไม้สดที่อยู่ข้างกายขึ้นมาพลิกไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนสายตาจะกวาดไปรอบตัวเพื่อดูให้มั่นใจ ว่าเธอไม่ได้ฝันไป ป่าแน่ ๆ นี่ต้องเป็นป่าอย่างแน่นอน ไม่มีทางที่นี่จะไม่ใช่ป่า

ป่าเป็นสิ่งที่แทบจะหายสาบสูญไปตั้งแต่หลายร้อยปีก่อน แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้มีป่า หรือว่าเธอไปทำภารกิจแล้วเผลอหล่นลงจากยานมาในเขตของราชวงศ์ แต่ป่านี่มันไม่เหมือนป่าที่ถูกดูแลเป็นพิเศษเลยสักนิด

แต่ก่อนที่ลี่ห่ายจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที เธอค่อย ๆ ขยับตัวเข้าชิดกับต้นไม้ใหญ่ แผ่นหลังบางแนบชิดต้นไม้ สายตากวาดมองอันตรายรอบตัว เรื่องที่ว่าตัวเธออยู่ที่ไหนถูกปัดตกไปในทันที ตอนนี้เธอจำเป็นต้องเอาชีวิตรอดจากอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาเธอให้ได้เสียก่อน

โฮกกกก

ไม่ต้องรอนาน เจ้าตัวปัญหาที่ปลุกสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอให้ตื่นก็โผล่หัวออกมา เสือโคร่งตัวใหญ่ลายพาดกลอนเดินเข้าหาเหยื่อตัวใหญ่ที่ไม่ได้ลิ้มรสชาติมานานแสนนาน กลิ่นของมนุษย์ช่างหอมเย้ายวน

เจ้าสัตว์ป่าตัวโตไม่รอช้า มันกระโจนเข้าหมายจะเอาชีวิตของเหยื่อตรงหน้าในทันที หวังว่าจะเอาหญิงสาวตรงหน้ามาเป็นอาหารในค่ำคืนนี้ของตนเองอย่างแสนสุข

แต่สิ่งที่ไม่คิดก็เกิดขึ้น หวังลี่ห่ายที่ท่าทางไม่น่าจะมีแรงมากมายอะไรกลับกระโจนเข้า พร้อมกับใช้สองแขนรัดคอเสือตัวโต เพียงแค่เสี้ยววินาที เธอก็สามารถหักคอเสือที่ตัวใหญ่กว่าตัวเองถึงสองเท่าได้อย่างง่ายดาย

“เฮ้อ ราชวงศ์เลี้ยงสัตว์ป่าเอาไว้ในเขตพระราชวงศ์เลยเหรอเนี่ย ไม่ใช่ว่าฉันจะโดนโทษประหารหรอกนะ เจ้าสัตว์หน้าขนนี่ไม่เหมือนพวกสัตว์อวกาศเลยสักนิด เหมือนพวก...สัตว์โบราณ หืม โบราณ โอ๊ย!”

ความเจ็บที่ไม่ทราบสาเหตุเข้าโจมตีหญิงสาวอย่างกะทันหัน เธอล้มลงพร้อมกับสติที่ดับไปในทันที