บทที่ 2.2

“ดูเหมือนบิดาเจ้าคิดวางแผนใช้ทางลัดสินะ” เขาหรี่ดวงตาถามนาง ทั้งยังรัดพันธนาการแน่นขึ้นเล็กน้อย ประกายดวงตาจดจ้องมองทุกความเปลี่ยนแปลงของนาง

หลินหรงอวี่โกรธวูบจนแทบจะลืมเลือนความกลัว นางเม้มปากจ้องตอบดวงตาของชายหนุ่ม “ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ท่านพ่อของข้าแม้เป็นเพียงขุนนางขั้นสี่ แต่ก็เป็นคนใจซื่อมือสะอาด หลายปีมานี้...”

เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามาทำให้หญิงสาวชะงัก นางหันขวับมองลอดม่านหน้าเตียงออกไปยังประตู ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักพยายามให้หลุดพ้นจากการเกาะกุม ถึงอย่างนั้นเรี่ยวแรงของหญิงสาวไหนเลยจะสู้ชายหนุ่มได้

“ยังมืดอยู่เลย สงสัยคุณหนูคงยังไม่ตื่น”

“แต่ปกติก็ตื่นขึ้นมาช่วยฮูหยินรองเคี่ยวโจ๊กให้นายท่านแล้วนี่นา”

“หรือเมื่อวานจะเหนื่อยเกินไป”

“คงเป็นเช่นนั้น นั่งรถม้าไปที่วัดนอกเมืองไหนจะตามหาถุงปักมงคลที่ทำหายไปตั้งนาน สงสัยคุณหนูคงจะเหนื่อยเป็นแน่ ถ้าอย่างไรเราก็รอสักครู่ค่อยมาใหม่เถิด”

เสียงสนทนาดังแว่วเข้ามา ก่อนจะค่อยๆ เบาลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เดินจากไป ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจของหญิงสาว นางพยายามดิ้นรนจากพันธนาการ ในใจหวังให้สาวใช้คนสนิททั้งสองคนเดินกลับมาแต่ก็ไร้ผล

หลินหรงอวี่สูญสิ้นเรี่ยวแรง นางหลับตาลงพร้อมกับหอบหายใจ

มองดูหญิงสาวตรงหน้ามีท่าทีสิ้นหวังไม่คล้ายเสแสร้ง ความคิดของเซี่ยเฉิงอวี่พลันขัดแย้งกัน หากนี่เป็นแผนการของใครบางคน ตอนนี้ก็น่าจะเหมาะที่จะเข้ามาพบตัว ถึงอย่างนั้นหญิงสาวตรงหน้ากลับดูตื่นตระหนกและสิ้นหวัง สาวใช้ของนางเองก็จากไปแล้ว รอบด้านล้วนเงียบงัน

“เมื่อคืนข้าเข้านอนตรงเวลา องครักษ์สองคนของข้านับว่าฝีมือไม่เป็นรองใคร ถึงอย่างนั้นหลับไปราวๆ ยามจื่อ[1] ข้ากลับตื่นขึ้นมาบนเตียงของเจ้า”

เขากระซิบเสียงเบา พร้อมกับมองดูหญิงสาวที่ลืมตามองเขา

หลินหรงอวี่ครุ่นคิด นางเองก็มิใช่เป็นคนหลับลึก ถึงขนาดมีคนเดินย่องเข้ามาในห้อง ทั้งยังมุดเข้ามาภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันแล้วนางจะไม่รู้สึกตัว อากาศหนาวเหน็บจนร่างทั้งร่างสั่นระริก เช่นนี้แล้วขอเพียงมีคนเปิดหน้าต่างปีนเข้ามา นางย่อมรู้สึกตัวอย่างแน่นอน

คิ้วเรียวขมวดมุ่นลงเมื่อรับรู้ว่ามีบางอย่างแปลกประหลาด

“ท่าน...ปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ”

เซี่ยเฉิงอวี่มองนางด้วยท่าทีพิจารณา “รู้หรือไม่ หากนี่เป็นแผนการเล่นงานข้า ข้าสามารถทำลายตระกูลหลินของเจ้า”

หลินหรงอวี่อดไม่ได้ที่จะถลึงตาให้เขา “แม้ตอนนี้ไม่ใช่ แต่หากท่านยังไม่ปล่อยข้า รอกระทั่งสาวใช้ของข้าเข้ามาเห็น ท่านคิดหรือว่าเรื่องที่ท่านกังวลจะไม่เกิดขึ้น”

เรื่องนี้เขาเห็นด้วยดังนั้นจึงไม่มีทางเลือก ได้แต่ปล่อยนางให้เป็นอิสระ กระทั่งรอว่าเมื่อไรที่นางจะส่งเสียงกรีดร้อง ถึงอย่างนั้นนางกลับเพียงขยับออกห่าง รวบผ้าห่มพันตัวเอาไว้ก่อนถอยไปชิดเตียงด้านใน

“ด้านนอกบ่าวไพร่กำลังตื่นขึ้นมาทำงาน อีกไม่ถึงชั่วยามหากฟ้าสางท่านยังนั่งอยู่บนเตียงข้า ถึงตอนนั้นแผนการที่ท่านคิดว่าท่านพ่อเป็นคนก่อก็คงสำเร็จแล้ว”

นางไม่วายค่อนแคะเขา ในใจรู้สึกว่าเซี่ยเฉิงอวี่แตกต่างจากที่นางคิด

มหาเสนาบดีที่ผู้คนต่างชื่นชม แท้ที่จริงช่างมองอะไรฉาบฉวยนัก บิดาของนางจะเก่งกาจเพียงใดกันเชียว ถึงขั้นวางแผนจับตัวมหาเสนาบดีมาไว้บนเตียงของบุตรสาว

แม้มีเงินทองมากมายกองท่วมศีรษะ ก็ใช่ว่าจะสามารถหาคนมีฝีมือ ถึงขนาดสามารถจะต่อกรกับสององครักษ์ของอดีตจักรพรรดิ อีกทั้งต้องฝีมือล้ำเลิศถึงขั้นลงมือ โดยที่เจ้าตัวเองไม่รู้สึกตัวในยามหลับใหล

มองดูใบหน้าโกรธขึ้งของหญิงสาวท่ามกลางแสงวอมแวม เซี่ยเฉิงอวี่เกือบหลุดหัวเราะออกมา

ไม่รู้เพราะอะไรยิ่งเห็นท่าทีโกรธกรุ่นของนาง เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคนตระกูลหลิน ต่อให้หลินซูใจกินดีหมีหัวใจเสือกระทั่งกล้าลงมือ ก็ไม่มีทางหาคนมีฝีมือขนาดลงมือโดยที่เขาไม่รู้สึกตัวสักนิดได้

มองดูท่าทีครุ่นคิดของชายหนุ่ม หลินหรงอวี่พลันรู้สึกขัดใจ เขายังจะนั่งอยู่บนเตียงของนางเช่นนี้อีกหรือ “ท่านจะไม่หาทางออกไปจากจวนหรอกหรือเจ้าคะ”

เซี่ยเฉิงอวี่เหลือบสายตามองหญิงสาว “เจ้าชื่ออะไร”

“เวลาไหนแล้วท่านยังมีเวลามาถามชื่อแซ่ผู้อื่น”

ตั้งแต่ตื่นนอนนางถลึงตาใส่เขาหลายครั้ง กระทั่งในใจของเซี่ยเฉิงอวี่สงสัย หลินซูเลี้ยงบุตรสาวอย่างไร จึงทำให้นางตั้งสติได้รวดเร็วถึงเพียงนี้

หญิงสาวที่ถูกเลี้ยงดูในห้องหอ แม้มีท่าทีหวาดกลัวจนตัวสั่น ถึงอย่างนั้นทันทีที่รู้ว่าเรื่องนี้อาจส่งผลถึงบิดา นางกลับลุกขึ้นมาตั้งสติและรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าได้ ทั้งยังกล้าถลึงตาใส่เขาที่เป็นถึงมหาเสนาบดี

[1] ยามจื่อ คือเวลาห้าทุ่มถึงตีหนึ่ง