ตอนที่25 หึงจนพาล

หลายชั่วโมงผ่านไปทางด้านจอมทัพหลังจากทำงานในสวนเสร็จ เขาก็พาตัวเองกลับบ้านไปอาบน้ำ เตรียมตัวไปรับเด็กสาวที่มหาลัยโดยไม่ต้องรอให้เจ้าตัวโทรบอกให้ไปรับ เพราะเขารู้ตารางเรียนของเด็กสาวอยู่แล้ว เธอมีเรียนตอนกี่โมงเลิกเรียนกี่โมงเขารู้หมด

เมื่อมารับเด็กสาวหลังเลิกเรียนที่มหาลัย พอเธอเข้ามานั่งในรถ เขาจึงยิงคำถามใส่เธอเป็นชุด ประหนึ่งตำหนิเธอไปในตัว น้ำเสียงเข้มดุไม่ต่างจากใบหน้า

"เมื่อเช้าทำไมไม่รอฉัน ทำไมถึงให้ไอ้เชนทร์มาส่ง เมื่อคืนก็คุยกันแล้วว่าฉันจะมาส่งไม่ใช่เหรอ แต่ต่อให้เมื่อคืนไม่ได้บอกไว้แต่ทุกครั้งก็เป็นหน้าที่ของฉัน ทำไมยัยหนูถึงไม่รอ ทำไมหนูต้องไปกับไอ้เชนทร์มันด้วย"

"หนูแค่เห็นว่าใครจะมาส่งก็ถึงมหาลัยเหมือนกันหนิคะ เรื่องแค่นี้ทำไมต้องดุ" ของขวัญตอบด้วยน้ำเสียงปกติ ทว่าสีหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่เพราะจู่ๆอีกคนก็มาขึ้นเสียงใส่ แถมยังทำหน้าดุใส่เธออีก ไม่รู้ว่าเขาไปกินรังแตนที่ไหนมาถึงได้ดูอารมณ์ไม่ดีเช่นนี้

ด้านจอมทัพเมื่อเห็นสีหน้าของเด็กสาวที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ และยังพูดจาคล้ายกับยอกย้อนใส่ตน จากที่โมโหหึงมาจากบ้านอยู่แล้ว ก็ยิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่

"เดี๋ยวนี้หัดยอกย้อนฉันเหรอยัยหนู"

"หนูไม่ได้ยอกย้อน ก็นายหัวถามหนูก็ตอบไงคะ"

สิ้นเสียงหวาน จอมทัพก็เงียบไปครู่หนึ่ง ขณะจ้องมองเด็กสาวไม่ละสายตา ก่อนจะหัวเราะในลำคอแล้วพูดออกมาน้ำเสียงกดต่ำ

"หึ เถียงเก่งอีกด้วย"

"หนูไม่ได้เถียงค่ะ นายหัวเป็นอะไรทำไมต้องมาหาเรื่องหนูด้วย"

"นี่ฉันหาเรื่องเหรอ หนูคิดว่าฉันกำลังหาเรื่องหนูอยู่งั้นเหรอ"

"ก็มันจริงหนิคะ" ของขวัญตอบโต้กลับไปอย่างไม่ยอม แม้จะเป็นเด็กดีและเชื่อฟังผู้ใหญ่มาตลอด แต่หากจะให้อีกคนมาดุด่าจนเกินเหตุมันก็ไม่ใช่เรื่อง เพราะต่อให้ขึ้นชื่อว่าผู้ใหญ่แต่ก็ไม่ได้ถูกเสมอไป

"หึ วันนี้หนูดื้อมากเลยนะของขวัญ"

"หนูดื้อตรงไหนคะ หนูยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ"

"ที่ยอกย้อนที่เถียงเก่งนี่เรียกว่าไม่ดื้อเหรอ"

"โอเค นายหัวจะทะเลาะกับหนูให้ได้เลยใช่ไหม" ตอนนี้สำหรับเธอเขาไม่ต่างจากคนพาลที่ไปหงุดหงิดอะไรมาแล้วมาลงกับเธอเช่นนี้

"ฉันไม่ได้จะทะเลาะ ก็วันนี้หนูดื้อจริงๆ ที่เถียงฉันคำไม่ตกฟากนี่ไม่ดื้องั้นสิ"

สิ้นเสียงทุ้ม ของขวัญก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมองตรงไปข้างหน้า แล้วชวนเขากลับบ้านเพราะเหนื่อยที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเขาแล้ว

"เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูพูดนายหัวก็หาว่าหนูเถียงอีก"

"อย่ามายอกย้อนฉันนะยัยหนู ที่ดื้อแบบนี้เพราะแอบมีแฟนแล้วใช่ไหม"

"ฮะ"

ของขวัญถึงกับอยากยกมือขึ้นกุมขมับกับความคิดของอีกคน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น แล้วเอ่ยปฏิเสธข้อหาที่เขายัดเยียดให้ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

"ถ้านายหัวคิดว่าหนูดื้อก็แล้วแต่นายหัวจะคิดเถอะค่ะ แต่อย่ามาพาล อย่ามากล่าวหาหนู เพราะหนูไม่ได้มีแฟน ไม่ได้มีใครทั้งนั้น"

"ก็ดี อย่าให้รู้ว่าที่หัวดื้อแบบนี้เพราะมีแฟนเลยไม่คิดจะเชื่อฟังผู้ใหญ่แล้ว"

ครั้งนี้ของขวัญเลือกที่จะไม่ตอบโต้อะไรกลับไป เธอหันหน้าไปอีกทาง มองภายนอกกระจกรถ ไม่นานน้ำใสๆที่เอ่อคลอเบ้าตาที่กำลังร้อนผ่าวก็ไหลรินลงมาอาบแก้มนุ่มทั้งสองข้างอย่างสุดจะทนกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

ด้านจอมทัพเมื่อเห็นว่าเด็กสาวเมินใส่ ไม่ยอมหันหน้ามาคุยกัน เขาจึงพูดตำหนิเธออีก

"ยัยหนู ฉันพูดกับหนูอยู่นะ อย่ามาทำเมินใส่ผู้ใหญ่แบบนี้"

แกรก!

ทว่าขณะนั้นเองเด็กสาวก็เปิดประตูรถ ทำเอาเขาที่มองอยู่ตกใจไม่น้อย แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวขาลงจากรถ เขาก็คว้าแขนเรียวเล็กของเธอเอาไว้ได้ทัน

หมับ!

ก่อนจะดึงรั้งร่างบางให้หันมาประจันหน้ากัน และทันทีที่เห็นใบหน้าน่ารักของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ใจแกร่งก็กระตุกวูบทันที ไหนจะปากบางที่เบะคว่ำ เห็นแล้วก็สงสารจับใจ ความรู้สึกโกรธกรุ่นเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้งแค่เพียงเห็นเธอร้องไห้ นึกโทษตัวเองขึ้นมาทันทีที่ทำบ้าอะไรลงไปถึงทำเธอร้องไห้แบบนี้

"พอใจยังคะ จะดุจะด่าอะไรหนูอีก"

ยิ่งเธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เขารับรู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่คำพูดประชดประชัน แต่มันคือคำพูดของความน้อยใจ ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเองเมื่อครู่ที่หึงหวงจนพาลใส่เธอจนทำไห้เธอต้องมาเสียน้ำตาเพราะเขาเช่นนี้

"ยัยหนู ฉันขอโทษ" เขาเตรียมจะดึงร่างบางเข้ามากอดปลอบ ทว่าเจ้าตัวก็ดันขืนตัวเอาไว้ไม่ให้เขากอด ก่อนจะได้ยินเสียงหวานพูดออกมาน้ำเสียงสั่นเครือ

"หนูผิดมากเหรอ ทำไมต้องดุต้องว่าหนูขนาดนี้ด้วย แค่หนูให้อาเชนท์มาส่งที่มหาลัยหนูผิดมากเลยเหรอคะ" ขณะที่พูดน้ำตาก็หลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย จนอีกคนที่มองอยู่รู้สึกเจ็บปวดใจเมื่อเห็นน้ำตามากมายของเธอ เขาจึงพูดออกมาขณะที่เช็ดน้ำตาออกจากแก้มนุ่มไปด้วยอย่างอ่อนโยน

"ฉันขอโทษ ฉันผิดเอง ฉันมันคนพาลคนไม่มีเหตุผล ยัยหนูอย่าร้องไห้เลยนะ ฉันเห็นหนูร้องไห้แล้วฉันเจ็บ"

ของขวัญถึงกับชะงักนิ่งไปเมื่อได้ยินคำพูดประโยคสุดท้ายที่อีกคนพูดออกมา ดวงตากลมโตสั่นไหวมองคนตัวโตตรงหน้าไม่ละ ขณะกำลังคิดอยู่ภายในใจว่าแค่เธอร้องไห้ทำไมเขาถึงเจ็บ แต่เมื่อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ก็ไม่รู้จะทำยังไง จึงปล่อยใ้ห้น้ำตาไหลไปเรื่อยๆจนกว่ามันจะหยุดไหลของมันเอง ขณะเดียวกันก็สะอื้นไห้ไม่หยุด โดยหารู้ไม่ขณะที่เธอสะอื้นไห้ใจแกร่งก็กระตุกวูบตามทุกครั้ง

กระทั่งจอมทัพทนมองเด็กสาวร้องไห้ต่อไปไม่ได้ จึงจับยกเอวคอดขึ้นมาจนร่างบางลอยหวือมานั่งบนตักแกร่งของตัวเอง สองแขนแกร่งจึงกอดเอวบางเอาไว้แนบแน่นเพราะกลัวเธอจะดิ้นหนี แต่ดันผิดคาด เพราะเธอกลับกอดเขาแน่นเช่นเดียวกับที่เขากอดเธอ แต่ทว่าเสียงสะอื้นไห้กลับดังขึ้นกว่าเดิมขณะใบหน้าน่ารักซุกอยู่ในอกแกร่งของเขา

"ฉันขอโทษ ไม่ร้องนะเด็กดี"

"ฮือ~"

ยิ่งเขาปลอบยิ่งเขาโอ๋ เด็กสาวก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม และเมื่อไม่รู้จะทำยังไงแล้วให้เธอหยุดร้องไห้ จึงทำได้แค่เพียงกอดปลอบเธอไว้เช่นนี้จนกว่าเธอจะหยุดร้องไปเอง

หลังจากกอดปลอบเด็กสาวอยู่นาน เธอก็ค่อยๆนิ่งไปพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ที่เบาลงกระทั่งเงียบไปในที่สุด ใบหน้าหล่อเข้มจึงก้มลงไปมองดวงหน้าเล็กก็เห็นว่าเธอนั้นหลับตาพริ้มไปเสียแล้ว เห็นเช่นนั้นปากหนาจึงระบายยิ้มด้วยความเอ็นดูเด็กน้อยบนตัก ซึ่งไม่ต่างอะไรกับเด็กเล็กที่ร้องไห้งอแงจนเหนื่อยแล้วผล็อยหลับไป

ไม่นานร่างบางก็ขยับกายเล็กน้อย ก่อนจะนิ่งไปเช่นเดิม เสียงทุ้มจึงพึมพำออกมาขณะที่ลูบศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดู

"หึ เด็กหนอเด็ก"

จากนั้นขณะที่กำลังเตรียมจะออกตัวรถเพื่อพาเด็กสาวกลับบ้าน ดวงตาคู่คมก็ดันสะดุดเข้ากับกระโปรงนักศึกษาทรงพลีทของเด็กสาวที่มันเลิกขึ้นจนทำให้เห็นเรียวขาอ่อนขาวเนียนไร้ที่ติของเธอ เห็นเช่นนั้นทำเอาใจแกร่งเต้นผิดจังหวะไปหมด ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความกระสัน ก่อนจะบังคับสายตาให้มองไปทางอื่นพร้อมกับสะบัดหน้าแรงๆเพื่อให้ตัวเองเลิกคิดอกุศลและจินตนาการไปไกลกว่านี้ แม้ใจจะคิดไม่ซื่อแต่สุดท้ายก็ต้องทำตัวเป็นคนดี ดึงกระโปรงเด็กสาวลงมาให้เรียบร้อยด้วยมือใหญ่ที่สั่นเทา จะได้ไม่ล่อแหลมต่อสายตาของเขาเอง

จากนั้นก็พ้นลมหายใจเข้าสุดออกสุดกระทั่งปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ จึงทำการขับรถพาเด็กสาวกลับบ้าน โดยปล่อยให้เธอนอนหลับบนตักซบอกเขาอยู่อย่างนั้น ไม่คิดจะอุ้มเธอกลับไปนั่งเบาะอีกฝั่งแต่อย่างใด แม้จะลำบากตัวเองที่ต้องหักห้ามใจ แต่เพราะโอกาสที่ได้ใกล้ชิดเด็กสาวแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ จึงอยากคว้าโอกาสเอาไว้ อยากใกล้ชิดเธอให้ได้นานที่สุด

และถึงแม้ว่าจะมีเด็กสาวนอนอยู่บนตัวขณะที่เขากำลังขับรถก็ไม่ใช่อุปสรรค์เลย เพราะด้วยความที่เด็กสาวตัวเล็กมาก ส่วนเขานั้นตัวใหญ่ จึงทำให้เธอดูตัวเล็กตัวน้อยเข้าไปอีกเมื่อมาอยู่บนตัวเขา เขาจึงสามารถขับรถได้อย่างสะดวกราวกับไม่ได้มีเด็กสาวนั่งอยู่บนตัว ขณะเดียวกันก็คอยหลุบตามองเธอสลับกับมองทางถนนตลอด