ตอนที่51 (ตอนจบ)

เวลาต่อมา

20:35 น.

“นายหัวเห็นขนมหนูไหมคะ” เมื่อหาขนมที่เหลือไม่เจอ ของขวัญจึงหันไปถามอีกคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เขาจึงละสายตาจากหนังสือหันมาพูดกับเธอ

“แล้วที่ถืออยู่นั่นไม่ใช่ขนมเหรอ” ปากขยับพูดกับเด็กสาวขณะสายตาหลุบมองขนมในมือเล็กที่ถืออยู่หนึ่งห่อ

“ก็ใช่ค่ะ แต่หนูจำได้ว่ามันยังเหลืออีกสามห่อ กลับจากสวนหนูเอาใส่ไว้ในลิ้นชักตรงนี้ แต่ทำไมมันถึงมีแค่ห่อเดียว” ขณะพูดใบหน้าก็เริ่มงองำ เธอจำได้แม่นว่าตอนกลับจากสวนเธอเอาขนมที่เหลือสามห่อเก็บไว้ในลิ้นชักข้างหัวเตียง แต่ตอนนี้กลับเหลือแค่ห่อเดียว แล้วอีกสองห่อมันหายไปไหน

“ยัยหนูจำผิดรึเปล่าครับ”

“ไม่นะคะ หนูจำได้ว่ามันยังเหลืออีกสามห่อ หนูกะว่าอาบน้ำเสร็จจะมากิน แต่ทำไมถึงมีอยู่แค่หอเดียว หรือว่านายหัวแอบกินของหนูคะ” เมื่อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ก็เหลือแต่เขานี่แหละที่น่าสงสัย ทว่าอีกคนแม้จะถูกเธอกล่าวหาแต่เขาก็ยังคงนั่งนิ่ง ก่อนที่เขาจะพูดกับเธออย่างใจเย็น

“ฉันไม่ชอบกินขนมฉันจะไปแย่งยัยหนูกินทำไม อีกอย่างขนมพวกนี้ฉันเป็นคนซื้อ ถ้าฉันจะกินจริงๆฉันไปซื้อเอาใหม่ก็ได้ ไม่เห็นต้องมาแอบกินของยัยหนูเลย”

“ก็จริง แต่มันหายไปไหนสองห่อนะ” ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย ขณะคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันยุ่ง ไม่มีทีท่าว่าจะคลายออกจากกัน จนอีกคนเห็นแล้วก็ได้แต่นึกเอ็นดู

“หนูกินไปแล้วรึเปล่าแต่ลืมไง”

“ลืมเหรอคะ ไม่นาใช่นะคะ ถ้าหนูกินหนูก็ต้องจำได้สิ” มันก็ต้องเป็นเช่นนั้น ไม่มีทางที่เธอกินเองแล้วจะจำไม่ได้

“ก็ถ้าจำได้จะมีคำว่าลืมเหรอ”

จริงดั่งเขาว่า หากจำได้ก็คงไม่ลืม ถ้าหากไม่ลืมก็คงจำได้ คำพูดเขาเหมือนจะดูกวนๆ แต่มันก็คือความจริง เมื่อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ก็ตัดใจเลิกคิดแล้วเลือกที่จะปล่อยผ่าน

“ช่างเถอะค่ะ เหลือห่อเดียวก็ห่อเดียว” พูดจบก็หันหลังหย่อนก้นนั้งลงบนขอบเตียง แล้วแกะขนมที่มีเหลืออยู่ห่อสุดท้ายนั่งกินไปอย่างชิลๆ แม้จะนึกสงสัยไม่หายแต่ก็ไม่อยากคิดอะไรมาก ในเมื่อหาไม่เจอก็ช่างมัน พรุ่งนี้ค่อยซื้อเอาใหม่ เพราะถึงอย่างไรเธอก็ไม่ได้ออกเงินซื้อเอง

“กินเสร็จแล้วอย่าลืมแปรงฟันด้วยนะครับ”

“ค่า~” สิ้นเสียงทุ้มของขวัญก็ตอบรับทันทีน้ำเสียงใสแจ๋ว โดยไม่ได้หันไปมองอีกคนที่ตอนนี้คนเจ้าเล่ห์กำลังแอบยิ้มอยู่ เพราะขนมสองห่อที่หายไปเขาเป็นคนแอบเอาไปทิ้งเอง ไม่ว่าวิธีใดที่ทำให้เด็กสาวกินขนมน้อยลง เขาก็จะทำมันทุกวิถีทางนั่นแหละ

หลังจากกินขนมเสร็จ ของขวัญก็ไปแปรงฟันใหม่ให้สะอาด จากนั้นก็ขึ้นไปนอนเล่นกับอีกคนที่ยังคงนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง

ขณะเดียวกันทางด้านจอมทัพที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่พอเห็นเด็กสาวขึ้นมานอนด้วยก็อ้าแขนโอบกอดเธอเข้ามาซบอก แล้วจูบซับศีรษะเล็กเบาๆ ก่อนจะหันไปอ่านหนังสือต่อ ไม่นานก็ได้ยินเสียงหวานของคนที่นอนซบอกเอ่ยถาม

“นายหัวอ่านอะไรเหรอคะหนูเห็นอ่านอยู่ตั้งนานแล้ว” ขณะที่ถามอีกคน นิ้วเรียวเล็กก็เขี่ยโทรศัพท์ในมือตัวเองเล่นไปด้วย นอนพิงซบอกเขาอย่างสบาย ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยตอบ

“หนังสือเกี่ยวกับการทำไร่ทำสวนทั่วไปนี่แหละ”

“นายหัวเก่งอยู่แล้วยังต้องอ่านอีกเหรอคะ”

“อ่านเสริมความรู้ไงครับ เก่งอยู่แล้วจะได้เก่งขึ้นอีก”

“เก่งไม่พอยังขยันอีก นายหัวของหนูสุดยอดไปเลยค่ะ” ไม่ชมปากเปล่า ยังยกนิ้วโป้งให้อีกคนด้วย ขณะใบหน้าน่ารักเปื้อนยิ้มตลอดเวลา ก่อนจะกลับมาสนใจเล่นมือถือต่อ จนอีกคนที่มองอยู่อดเอ็นดูไม่ได้กับความน่ารักของเธอ เขาจึงโน้มใบหน้าลงมาจูบซับหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยคำถามหนึ่งที่อยากถามเธอมานานแล้ว แต่เพิ่งจะได้นึกถามเอาตอนนี้

“ยัยหนู ฉันถามอะไรหน่อยสิ”

“ว่ามาเลยค่ะ” ขณะที่พูดกับอีกคน ของขวัญก็เขี่ยมือถือเล่นไปเรื่อย ไม่ได้มองหน้าคู่สนทนาเลย ก่อนจะได้ยินอีกคนถามมา

“ยัยหนูเริ่มชอบฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ”

สิ้นเสียงทุ้มที่เอ่ยถาม ของขวัญจึงเงยหน้ามองอีกคนแล้วถามกลับทันทีแทนที่จะตอบคำถามของเขา

“ทำไมจู่ๆนายหัวถึงถามเรื่องนี้ล่ะคะ”

“ฉันแค่อยากรู้ ตอบมาเร็วครับ” ขณะที่คาดคั้นเอาคำตอบจากเด็กสาว มือใหญ่ข้างที่โอบกอดเธออยู่ก็คอยลูบศีรษะเล็กไปด้วยตลอดเวลา ในบางทีก็คอยเกลี่ยผมดำสลวยของเธอเล่นอย่างหลงใหล ก่อนจะได้ยินเสียงหวานเอ่ยตอบ

“เหมือนจะเป็นตอนที่หนูฝันมั้งคะ”

“ฝันงั้นเหรอ? ฝันว่าอะไรครับ?”

“ตอนนั้นเหมือนหนูจะเป็นไข้ แล้วหนูก็ฝันว่าหนูจูบนายหัวค่ะ” เธอตอบออกไปตามตรง เพราะมาถึงขั้นนี้ไม่จำเป็นต้องเขินหรือมีอะไรต้องปิด ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มพูดต่อ

“ใช่วันที่กลับมาจากกินเลี้ยงกับคนงานหรือเปล่า พอเช้ามาหนูก็ไม่สบาย”

“ใช่ค่ะ นายหัวรู้ได้ยังไงคะ?” ความสงสัยเกิดขึ้นในหัวทันที

“เพราะนั่นไม่ใช่ความฝันครับ แต่ยัยหนูจูบฉันจริงๆ”

“หา!” ของขวัญได้ยินเช่นนั้นก็นอนไม่ติด ดีดตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ

“หึ ตกใจอะไรครับ วันนั้นแม่หนูไปตลาดกับแม่ฉัน เลยขอให้ฉันไปดูหนูที่เป็นไข้ หนูคงเพ้อจากพิษไข้เลยจูบฉันน่ะ”

“จริงเหรอคะ หนูคิดว่ามันคือความฝันมาตลอดเลย ว่าแล้วทำไมถึงรู้สึกว่าฝันเหมือนจริงขนาดนั้น” พอรู้ความจริงก็ทำเอาเขินอายไม่น้อย แม้มันจะผ่านมานานหลายเดือนแล้วก็ตาม ก่อนจะได้ยินอีกคนถามต่อ เธอจึงตอบกลับไปตรงๆเพราะมาถึงขั้นนี้ไม่มีอะไรต้องเขินอายแล้ว

“แล้วเป็นไง หลังจากจูบฉันยัยหนูก็เริ่มชอบฉันงั้นเหรอ”

“ใช่ค่ะ หลังจากจูบนายหัวความรู้สึกหนูมันก็เริ่มเปลี่ยนไป ตอนแรกหนูก็ไม่แน่ใจว่าชอบนายหัวหรือเปล่า จนวันที่นายหัวบอกว่ามีคนที่ชอบหนูก็ปวดใจมาก เพราะตอนนั้นหนูไม่รู้ว่าคนที่นายหัวชอบคือตัวหนูเอง หนูถึงได้มั่นใจว่าหนูชอบนายหัวก็ตอนนั้นแหละค่ะ”

พรึ่บ!

สิ้นเสียงหวานที่ตอบร่ายยาวออกมา จอมทัพก็อุ้มเด็กสาวขึ้นมานั่งคร่อมบนตักแกร่งของเขาทันที ก่อนจะเอ่ยเรียกเธอออกไปน้ำเสียงเลื่อนลอยราวกับคนตกอยู่ในภวังค์ ขณะที่มือใหญ่ทั้งสองข้างเลื่อนขึ้นมาจับกุมดวงหน้าเล็กเอาไว้อย่างทะนุถนอม

“ยัยหนู~”

“คะ?”

“อย่าน่ารักไปกว่านี้ได้ไหมครับ”

“ทำไมล่ะคะ หนูยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

“ก็เพราะว่ายังไม่ได้ทำอะไรฉันก็รักยัยหนูจะตายอยู่แล้ว ถ้าเกิดทำตัวน่ารักกว่านี้มีหวังฉันคงได้สิ้นชีพเพราะรักหนูมากเกินไปแน่ๆ”

“หืม~ เลี่ยนมากค่ะนายหัว” คำพูดคำจาที่หวานบาดใจของอีกคนทำเอาของขวัญอดที่จะแซวเขาไม่ได้

“หนูอย่าเล่นสิฉันจริงจังนะ” ไม่พูดเปล่า นิ้วใหญ่ดีดเข้าที่หน้าผากมนเบาๆหนึ่งที ก่อนที่มือเล็กจะยกขึ้นมาลูบหน้าผากของตัวเองปอยๆ แล้วเอ่ยพูดกับเขาขณะใบหน้างองำเล็กน้อย

“แล้วใครว่าหนูเล่นล่ะคะหนูก็จริงจังอยู่”

ฟอด~ ฟอด~

สิ้นเสียงหวาน จอมทัพก็อดไม่ได้ที่จะฉกหอมแก้มนุ่มนิ่มของเด็กสาวฟอดใหญ่ข้างละหนึ่งฟอด เพราะหมั่นเขี้ยวในความน่ารักและความซุกซนของเธอ ก่อนจะเอ่ยพูดกับเธอต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น เช่นเดียวกับใบหน้า

“เป็นเมียฉันแล้วฉันไม่ให้ไปไหนแล้วนะ ถ้ายัยหนูคิดจะทิ้งฉันไปฉันจะล่ามโซ่ขังหนูไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลย” นี่ไม่ใช่แค่คำขู่ แต่หากเธอคิดจะทิ้งเขาไปเขาทำจริงแน่

“นายหัวไม่มีวันได้ทำแบบนั้นหรอกค่ะ เพราะว่าหนูไม่มีทางทิ้งนายหัวแน่นอน ผู้ชายดีๆแบบนายหัวทั้งหล่อทั้งรวย มีเงินให้หนูซื้อขนมไม่อั้น หนูทิ้งลงก็คงโง่มาก”

คำพูดของเด็กสาวแม้จะเป็นที่น่าพอใจ ทว่าจอมทัพก็ยังไม่คลายความกังวล จึงเอ่ยถามลองใจเธอ

“แล้วถ้าเกิดยัยหนูเจอผู้ชายที่หล่อกว่าฉันรวยกว่าฉัน ที่สำคัญเด็กกว่าฉันด้วย ยัยหนูจะทิ้งฉันไปหามันไหม” เด็กกว่านี่สิสำคัญ เพราะเขารู้ดีว่าตัวเองนั้นแก่แล้ว หากมีตัวเลือกที่ดีกว่าเขา ก็กลัวเด็กสาวจะหวั่นไหว 

“ไม่ค่ะ เพราะเขาไม่ใช่นายหัว ต่อให้เป็นเทพบุตรถ้าไม่ใช่นายหัวหนูก็ไม่เอาค่ะ”

ทว่าคำตอบของเด็กสาวที่ตอบออกมาด้วยท่าทีจริงจังก็ทำให้เขามั่นใจว่าเธอจะรักเขาคนเดียว จึงมีเพียงประโยคเดียวที่เขาอยากจะบอกเธอในตอนนี้

“ยัยหนูของฉัน ฉันรักหนูนะ”

“หนูก็รักนายหัวค่ะ”

สิ้นประโยคบอกรักกลับของเด็กสาว จอมทัพก็จูบซับหน้าผากมนของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยพูดกับเธออย่างมีความหมายลึกซึ้งอย่างที่เขาไม่เคยพูดมาก่อน

“ขอบคุณอะไรก็ได้ที่ส่งของขวัญชิ้นนี้มาให้ฉัน ฉันจะเก็บรักษามันไว้อย่างดี ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตฉันก็จะดูแลและปกป้องของขวัญของฉันให้ถึงที่สุด”

สิ้นเสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาอย่างมีความหมาย ของขวัญรับรู้ได้ถึงความจริงใจของอีกคนที่มีให้กัน เธอไม่พูดอะไรกลับไป แต่เลือกที่จะถามคำถามหนึ่งกับเขาแทน

“นายหัวรู้ไหมคะว่าทำไมหนูถึงชื่อของขวัญ”

“ทำไมเหรอครับ”

“แม่บอกว่าหนูคือของขวัญที่ฟ้าส่งมาให้แม่ แม่ก็เลยตั้งชื่อหนูว่าของขวัญ แล้วถ้าวันนึงหนูมีคนรัก หนูก็คือของขวัญที่ฟ้าส่งมาให้เขา แล้วเขาคนนั้นก็คือนายหัว”

สิ้นเสียงหวาน ปากหนาก็ระบายยิ้มกว้างออกมาทันที บอกได้คำเดียวว่าตอนนี้เขาทั้งรักทั้งหลงเด็กคนนี้ไม่ไหวแล้ว

“ขอบคุณนะยัยหนู ที่เกิดมาให้ฉันรัก”

“หนูก็ขอบคุณนายหัวนะคะที่รักหนู”

สิ้นเสียงหวาน ปากหนาก็ประทับจูบลงบนปากบางทันที ก่อนจะขบเม็มริมฝีปากบางบนล่างสลับกันอย่างละเมียดละไมแต่แฝงความเร่าร้อนอยู่ในที มือไม้ก็อยู่ไม่สุข เริ่มลูบคลำไปทั่วเรือนร่างเย้ายวนของเด็กสาว ขณะที่เด็กสาวก็จูบตอบอย่างเป็นงานขึ้น แม้จะยังคงเงอะงะอยู่บ้างแต่เธอก็จูบเก่งขึ้นมาก

จากบทจูบที่นุ่มนวลในคราแรกก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นบทจูบที่เร่าร้อนและดูดดื่ม กระทั่งทั้งคู่ไม่อาจหยุดไว้แค่จูบ เมื่อความต้องการกันและกันมันมีมากเกินจะฉุดรั้ง กิจกรรมเสียเหงื่อบนเตียงก็ได้เริ่มขึ้นในขั้นต่อไป แต่ทว่าบทรักในค่ำคืนนี้จะหยุดไว้ในรอบที่เท่าไหร่ หรือ จะสิ้นสุดเมื่อใดก็สุดแล้วแต่ความพอใจของคนทั้งคู่...

ยัง

มี

ตอน

พิ 

เศษ

อย่า

เพิ่ง

ปายยยยย