ตอนที่48 กล้วยหอมเป็นเหตุ

ทางด้านจอมทัพที่อุ้มกระเตงเด็กสาวเข้ามาในห้อง ก็วางร่างบางของเธอลงบนโต๊ะทำงาน ที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง ขณะที่กายแกร่งของเขาแทรกกลางตรงหว่างขาเธอไม่ห่าง สองแขนแกร่งโอบกอดเอวบางเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะเอ่ยพูดกับเธอน้ำเสียงอ่อนโยน

“ยัยหนู เมื่อกี้หนูน่ารักมากเลยรู้ไหม รู้จักปกป้องฉันด้วย”

“ก็หนูรักนายหัวหนิคะ หนูก็ต้องปกป้องนายหัวอยู่แล้ว“

“ฉันก็รักยัยหนูนะ”

“รักมากแค่ไหนคะ” ขณะเอ่ยถามอีกคนสองแขนเรียวเล็กก็เลื่อนขึ้นมาคล้องลำคอหนาเอาไว้ เอียงใบหน้าเล็กน้อย มองอีกคนตาแป๋วอย่างรอคำตอบ ก่อนจะได้ยินเขาตอบออกมาน้ำเสียงอ่อนโยนฟังแล้วนุ่มหู

“ฉันรักหนูมาก มากจนหนูคิดไม่ถึงหรอก”

“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ แต่ถ้าเราอยู่กันแบบนี้ไปเรื่อยๆนายหัวก็ต้องมีเบื่อหนูเข้าสักวันแหละ พอเบื่อแล้วทิ้งหนูขึ้นมาทำไง”

หมับ!

สิ้นเสียงหวาน จอมทัพก็จับล็อคใบหน้าเล็กเข้ามาแล้วกัดริมฝีปากล่างของเธอไปหนึ่งที เด็กสาวจึงส่งเสียงร้องอยู่ในลำคอด้วยความเจ็บ

“อื้อ!”

พอเขาผละปากออก เธอก็แว้ดใส่เขาทันทีขณะใบหน้าน่ารักงองำ

“นายหัวกัดปากหนูทำไมคะ”

“ก็โทษฐานที่ยัยหนูพูดจาไม่น่าฟังยังไงล่ะ”

“บอกกันดีๆก็ได้หนิคะไม่เห็นต้องกัดกันเลย หนูเจ็บ” ไม่พูดเปล่ามือเล็กข้างหนึ่งยกขึ้นมาจับปากตัวเองด้วยความเจ็บ ขณะมองอีกคนอย่างกระเง้ากระงอด ใบหน้าน่ารักยังคงงองำ เมื่อกี้เธอแค่พูดเล่นแต่เขาดันจริงจังไปเสียได้ ถึงกับต้องลงโทษเธอแบบนี้

“ฉันขอโทษ เจ็บมากเหรอครับ” มือใหญ่เลื่อนมาจับปากบางเบาๆ มองสำรวจมันด้วยสายตาที่เป็นห่วง เมื่อครู่เขาแค่ไม่พอใจที่เด็กสาวพูดเหมือนไม่เชื่อมั่นในความรักที่เขามีให้เธอ เขาจึงควบคุมตัวเองไม่อยู่ พอได้สติว่าทำเธอเจ็บก็รู้สึกผิดขึ้นมา

“ไม่มากค่ะ แต่ก็เจ็บ”

“ไหนขอฉันดูหน่อยว่าเป็นแผลไหม” นิ้วชี้ใหญ่เขี่ยริมฝีปากล่างของเด็กสาวให้ปลิ้นออกมาเล็กน้อยแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ดวงหน้าเล็กอีกนิดเพื่อมองสำรวจภายในริมฝีปากด้านในของเธอ พอเห็นว่าไม่ได้เป็นแผลอย่างที่กังวลก็เบาใจขึ้นมาทันที

“ดีนะที่ไม่เป็นแผล”

ขณะเดียวกันดวงตากลมโตคู่สวยของเด็กสาวก็เหลือบไปเห็นกล้วยหอมหวีใหญ่ที่สุกงอมสีเหลืองสวยอร่าม ซึ่งเป็นผลไม้โปรดของเธอ วางอยู่บนชั้นวางของข้างประตูห้อง เห็นเช่นนั้นก็ทำเอาตาลุกวาวทันทีกับความน่ากินของมัน

“โห~ กล้วยหวีใหญ่น่ากินจัง” ก่อนจะลากสายตากลับมามองคนตัวโตตรงหน้าที่กำลังมองเธออยู่ แล้วเอ่ยถามเขาไป

“กล้วยหอมตรงนั้นนายหัวซื้อมากจากไหนเหรอคะ” ขณะปากเอ่ยถาม นิ้วชี้เรียวเล็กก็ชี้ไปยังกล้วยหอมที่วางอยู่ ทว่าอีกคนไม่ได้มองตามเพราะเขาเป็นคนเอากล้วยหอมมาวางไว้เอง ก่อนจะเอ่ยตอบเธอไป

“ลุงแสงตัดมาให้จากสวนนะ ฉันเห็นยัยหนูชอบกินเลยแบ่งเก็บไว้ให้หนูหวีนึง”

“งั้นหนูกินนะ”

“กินเวลานี้ไม่กลัวอ้วนเหรอ”

“ปกติดึกๆเวลาหิวหนูก็ตื่นมากินออกจะบ่อย ถ้าอ้วนหนูคงอ้วนไปนานแล้วล่ะค่ะ”

สิ้นเสียงหวาน ปากหนาก็ระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูเด็กกินเก่งตรงหน้า ที่กินเก่งไปเสียทุกอย่างยกเว้นข้าวที่ไม่ค่อยจะแตะเท่าไหร่ จากนั้นก็เอ่ยพูดกับเธอน้ำเสียงอ่อนโยน

“งั้นถ้าอยากกินก็กินเถอะครับ” พูดจบก็อุ้มเด็กสาวลงจากโต๊ะ เมื่อสองเท้าเล็กแตะพื้น เธอก็รีบเดินเร็วๆไปดึงกล้วยในหวีมาหนึ่งลูก ก่อนจะเดินกลับมาหาเขา เขาจึงช้อนอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนโต๊ะเช่นเดิม จากนั้นก็หยิบกล้วยในมือเล็กมาปอกเอง ก่อนจะยื่นมันกลับคืนให้เด็กสาว พอเธอรับกล้วยไปเขาก็ลากเก้าอี้ที่วางอยู่ข้างๆมานั่งตรงหน้าเธอ แล้วนั่งมองเธอกินกล้วยหอมลูกใหญ่ด้วยสายตาเอ็นดู ไม่ยอมละสายตาไปไหนเลยนอกจากมองเธอกิน

แต่ทว่าในขณะเดียวกันในหัวมันก็ดันเกิดจินตนาการวาบหวิวขึ้นมา ทั้งที่เธอแค่กินกล้วยแต่ทำไมถึงได้ดูเซ็กซี่ขนาดนี้ก็ไม่รู้ หากกล้วยที่เธอกำลังอ้าปากงับมันเข้าไปเปลี่ยนเป็นท่อนเอ็นของเขาแทนคงจะดีไม่น้อย อีกทั้งตั้งแต่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน เธอยังไม่เคยใช่ปากน้อยๆของเธอกลืนกินลูกชายของเขาเลย หากวันนี้ให้เธอลองจัดการมันด้วยปากน้อยๆของเธอคงจะเสียวมากน่าดู เมื่อคิดเช่นนั้นท่อนเอ็นที่อยู่ภายในเป้ากางเกงก็เริ่มแข็งตัวขึ้นมา กระทั่งมันแข่งตัวเต็มที่ก็ไม่อาจทนอยู่เฉยๆปล่อยให้มันสิ้นฤทธิ์ไปเองได้ จึงเอ่ยเรียกเด็กสาวน้ำเสียงกระเส่าเล็กน้อย

“ยัยหนูครับ”

“คะ” เด็กสาวก็ขานรับน้ำเสียงใสแจ๋ว ขณะที่เคี้ยวกล้วยในปากตุ่ยๆ ใบหน้าใสซื่อ ไม่ได้รู้ชะตากรรมตัวเองต่อจากนี้เลย

“หนูอมให้ฉันหน่อยได้ไหม”

“หมดแล้ว ลูกเดียวอิ่มเลยแฮะ”

ขณะที่เขาเอ่ยตอบ เด็กสาวก็ดันพูดขึ้นโดยไม่สนใจที่เขาพูดเลย เพราะเธอมัวแต่สนใจกล้วยหอมของเธอที่กินมันจนหมดลูกแล้ว แต่ก็ยังนั่งมองชื่นชมเปลืองมัน กล้วยหอมแค่ลูกเดียวดึงความสนใจของเธอไปหมดเลย แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เขาได้สติขึ้นมาทันที หากเขาให้เด็กสาวทำตามความต้องการของเขาโดยที่เธอไม่ได้เป็นคนขอทำเอง อีกทั้งหากเธอรังเกียจที่จะใช้ปากกับส่วนนั้นของเขา มันก็จะเป็นการฝืนใจเธอเกินไป ซึ่งเขาไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

“เมื่อกี้นายหัวว่าอะไรนะคะ?”

“เปล่า ไม่มีอะไรครับ”

เมื่อเด็กสาวเอ่ยถาม เขาก็ไม่รอช้าที่จะตอบปฏิเสธออกไป ทว่าเด็กสาวก็ยังคงถามต่ออีก หนำซ้ำยังทำสีหน้าเหมือนแมวน้อยสงสัยจนน่าเอ็นดู

“แต่เมื่อกี้หนูได้ยินเหมือนนายหัวบอกว่าอมๆอะไรนะคะ?”

“ไม่มีอะไรจริงๆครับ ยัยหนูไปอาบน้ำดีกว่านะเราจะได้มานอนกัน” 

“จะไม่มีได้ไงก็เมื่อกี้นายหัวพูดอยู่ หรือนายหัวมีเรื่องอะไรปิดบังหนูอยู่คะ”

ทว่าเด็กสาวก็ยังไม่หยุดสงสัย อีกทั้งยังคิดไปไกล เขาจึงรีบตอบปฏิเสธออกไปทันทีเพราะกลัวเธอจะเข้าใจเขาผิดไปกันใหญ่

“ไม่ใช่ครับ ฉันจะมีเรื่องอะไรปิดบังหนูได้ล่ะ”

“ก็แล้วเมื่อกี้นายหัวพูดอะไรล่ะคะ”

ในเมื่อปฏิเสธเท่าไหร่เด็กสาวก็ยังไม่หยุดถาม เขาจึงตัดสินใจเอ่ยตอบเธอไปตรงๆ

“ฉันแค่อยากให้ยัยหนูอมให้ฉัน แต่ฉันกลัวว่ายัยหนูจะรังเกียจมัน”

“อม? อมอะไรคะ?”

แม้จะพูดขนาดนี้แล้วแต่แมวน้อยขี้สงสัยก็ยังไม่เข้าใจ เขาจึงตอบออกไปอีกครั้งพร้อมกับเอามือลูบเป้าตัวเองเป็นภาพประกอบให้เธอดู คราวนี้ไม่เข้าใจอีกก็ให้รู้ไป

“ก็อมเจ้านี่ไงครับ”

ด้านเด็กสาวเห็นเช่นนั้นก็เหมือนจะตกใจไป ปากบางเม็มเข้าหากันแน่น ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าว กลอกตาไปมาไม่กล้าสบตาอีกคนเพราะรู้สึกเขิน ทว่าท่าทีของเธอตอนนี้กลับทำให้เขาคิดตรงข้ามกัน ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยพูดออกมาขณะใบหน้าหล่อคมเข้มที่ห้อมล้อมไปด้วยหนวดเคราบางๆเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดคล้ายกับน้อยใจละคนผิดหวัง

“ไม่ได้ใช่ไหม ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ งั้นยัยหนูไปอาบน้ำเถอะ” ทว่าเด็กสาวก็พูดสวนกลับมาทันควัน

“หนูบอกตอนไหนว่าไม่ได้ ที่หนูเงียบเพราะหนูเขินต่างหาก อีกอย่างหนูก็ทำไม่เป็นด้วย”

จอมทัพได้ยินเช่นนั้นปากหนาก็ระบายยิ้มกว้างออกมาทันทีด้วยความดีใจอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะเอ่ยพูดกับเด็กสาวขณะใบหน้าหล่อเข้มยังคงเปื้อนยิ้ม

“ไม่ยากเลยครับ แค่ยัยหนูเต็มใจเดี๋ยวฉันสอนเอง”

“หนูเต็มใจค่ะ"

พรึ่บ!

สิ้นเสียงหวาน จอมทัพก็อุ้มเด็กสาวลงมานั่งบนพื้นตรงหน้าเขา พร้อมกับเท้าใหญ่ดันพื้นให้เก้าอี้ที่ตนนั่งอยู่ถอยไปด้านหลังเล็กน้อยเพื่อให้เธอกับเขาอยู่ในระยะที่พอดีกับการทำกิจกรรมต่อจากนี้

จากนั้นเขาก็ไม่รอช้า จัดการปลดหัวเข็มขัดและกระดุมกางเกงยีนส์ที่สวมใส่อยู่ ก่อนจะรูดซิบลงแล้วควักเอาลูกชายที่มันแข็งตัวอยู่ในเป้ากางเกงออกมา แล้วชักสาวมันขึ้นลงเบาๆต่อหน้าเด็กสาวที่นั่งมองมาตาปริบๆ