ตอนพิเศษ 1

หกปีต่อมา

หลังจากของขวัญเรียนจบ เธอกับจอมทัพก็แต่งงานกันทันที งานแต่งของทั้งคู่จัดขึ้นใหญ่โตสมฐานะของเจ้าบ่าวและไม่ให้ฝ่ายเจ้าสาวน้อยหน้าใคร แขกเหรื่อมากันมากมายเป็นที่พูดถึงกันไม่ขาดปาก จนสาวๆในหมู่บ้านต่างพากันอิจฉาเจ้าสาวกันเป็นแถวที่ได้สามีหล่อรวยและเพอร์เฟคไปทุกอย่าง ส่วนหนุ่มๆก็เช่นเดียวกัน ต่างพากันอิจฉาเจ้าบ่าวเฒ่าที่ได้เมียเด็กทั้งสาวทั้งสวยและน่ารักไม่มีที่ติ ช่างเป็นวาสนาของเจ้าบ่าวเฒ่าจริงๆ

หลังจากแต่งงานกันได้ไม่นาน ทั้งคู่ก็มีลูกชายด้วยกันหนึ่งคน ตอนนี้อายุได้หนึ่งขวบสองเดือนแล้ว มีนามว่า เจ้าขุน เด็กน้อยน่าตาน่ารักน่าเอ็นดูและอ้วนท้วมสมวัยเป็นที่รักของทุกคนในบ้าน เว้นแต่คนเป็นพ่อที่แอบอิจฉาลูกตัวเองที่มาแย่งความรักของเมียไปจากตน แม้จะรักลูกไม่ต่างกับคนอื่น แต่ก็แอบนอยด์ที่ตนไม่ได้เป็นที่หนึ่งในใจเมียเหมือนแต่ก่อน เพราะมีลูกจึงโดนแย่งความรักความสนใจไปหมด ซึ่งเขารู้ตัวดีว่าไม่ควรคิดเช่นนี้กับลูกในสายเลือด แต่มันก็อดคิดไม่ได้จริงๆ จากเคยเป็นที่หนึ่งตอนนี้กลับเป็นรองใครบ้างจะไม่นอยด์

“นายหัวให้ลูกดูโทรศัพท์อีกแล้วเหรอคะ หนูบอกแล้วไงว่าลูกยังเล็กไม่ควรให้เล่นโทรศัพท์ แล้วนี่ทีวีก็เปิด เฮ้อ~ ทำไมถึงพูดไม่รู้ฟังกันเลยคะ”

ของขวัญบ่นสามีออกไปชุดใหญ่ เพราะหลังจากที่เธอหายเข้าครัวไปล้างขวดนมมา พอออกมาอีกทีก็เห็นสามีให้ลูกดูสื่อวิดีโอในโทรศัพท์อีกทั้งยังเปิดทีวีทิ้งไว้อีก แม้จะเป็นคลิปสื่อการเรียนการสอนที่มีประโยชน์ แต่ทว่าสำหรับเด็กวัยนี้มันยังไม่เหมาะ แม้เธอจะบ่นไปหลายครั้งแล้วแต่สามีของเธอก็ยังทำอยู่เหมือนเดิม ไม่เคยจะปรับเปลี่ยนวิธีการเลี้ยงลูกตามที่เธอบอกสักที จนเธอต้องเหนื่อยกับอะไรแบบนี้อยู่ซ้ำๆ แต่มันก็เป็นความเหนื่อยที่มีความสุข เพราะแค่มีเขาและลูกอยู่ด้วยกันแบบนี้เธอก็มีความสุขแล้ว ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนเธอก็ทนได้

เธอไม่รอช้าเดินเข้าไปหาลูกกับสามีที่นั่งอยู่ในคอกกันเด็กทันที ก่อนจะนั่งลงข้างๆพวกเขาแล้วอุ้มลูกชายตัวน้อยมานั่งบนตักของตัวเองแทน ไม่นานก็ได้ยินคนเป็นสามีพูดขึ้นน้ำเสียงหงอยไม่ต่างจากสีหน้า

“ลูกดูโทรศัพท์แล้วนอนไว ฉันอยากให้ลูกหลับเร็วๆยัยหนูจะได้มีเวลามาอยู่กับฉันไง ไม่ใช่วันๆเอาแต่สนใจลูก” จากคนที่เคร็งขรึมไปเสียทุกเรื่อง ตั้งแต่มีลูกกลับงอแงเก่งยิ่งกว่าลูกเสียอีก

จากนั้นทั้งคู่ก็เถียงกันยกใหญ่ ขณะที่เด็กชายตัวน้อยก็ส่งเสียงอ้อแอ้ตามประสาเพราะคิดว่าพ่อแม่กำลังเล่นด้วย

“ก็นี่ลูกหนูหนิคะ ไม่ให้หนูสนใจลูกแล้วจะให้หนูไปสนใจใคร”

“ก็สนใจฉันนี่ไง ตั้งแต่มีลูกยัยหนูก็เอาแต่รักลูกสนใจแต่ลูก ไม่เห็นจะรักฉันสนใจฉันเหมือนแต่ก่อนเลย”

“แต่นี่ลูกของเรานะคะนายหัว หนูรักลูกสนใจลูกมันก็สมควรแล้วหนิคะ” ขณะที่ปากขยับพูดกับสามี มือเรียวเล็กทั้งสองข้างก็ปิดหูของลูกน้อยเอาไว้ตลอด เพราะเด็กวัยนี้เป็นวัยที่มีพัฒนาการรวดเร็วในหลายๆด้าน ทั้งด้านร่างกาย อารมณ์ และสติปัญญา ซึ่งเด็กวัยนี้มักจะมีความอยากรู้อยากเห็นเป็นพิเศษ เธอจึงไม่อยากให้ลูกต้องมารับรู้หรือได้ยินพ่อแม่ทะเลาะกัน

“ยัยหนูเปลี่ยนไปจริงๆด้วย ยัยหนูไม่รักฉันเหมือนเดิมแล้ว” พูดจบจอมทัพก็เบือนหน้าหนีภรรยาไปอีกทางด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่คิดว่าเมียไม่รักตนเหมือนเดิม ทำเอาคนเป็นภรรยาที่นั่งอุ้มลูกน้อยอยู่ขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งกับความคิดของสามีแก่ เพราะเธอไม่ทันได้รู้ตัวเองเลยว่าแสดงกิริยาอะไรออกไปยังไงทำไมถึงทำให้เขาคิดเช่นนี้ไปได้

“เดี๋ยวนะคะ หนูไม่รักนายหัวเหมือนเดิมตรงไหน”

สิ้นคำถามของภรรยาตัวน้อย จอมทัพก็หันกลับมา แล้วเอ่ยตอบเธอน้ำเสียงหงอยไม่ต่างจากสีหน้าที่แสดงออกถึงความน้อยใจชัดเจน

“เมื่อก่อนยัยหนูบอกว่ารักฉันที่สุด แต่ตอนนี้ที่สุดของยัยหนูไม่ใช่ฉันแต่เป็นลูก”

“มันก็ถูกต้องแล้วหนิคะ เจ้าขุนเป็นลูกหนูหนูก็ต้องรักลูกที่สุดอยู่แล้ว”

“นั่นไงยัยหนูพูดออกมาแล้ว ยัยหนูรักลูกมากกว่าฉันจริงๆด้วย ใช่สิฉันมันแก่แล้วหนิเลยไม่น่ารักเหมือนเด็กๆใช่ไหมล่ะ”

“แต่เด็กที่นายหัวว่าคือลูกนายหัวนะคะ นี่นายหัวกำลังอิจฉาลูกตัวเองอยู่เหรอ นายหัวไม่รักลูกเหรอคะ”

“รักสิ ลูกใครใครก็รัก แต่สำหรับฉันลูกเป็นรองเพราะฉันให้ยัยหนูเป็นที่หนึ่ง แต่ยัยหนูกลับรักลูกมากกว่าฉันทั้งที่ฉันมาก่อนลูกตั้งหลายปี ลูกพึ่งจะเกิดได้แค่หนึ่งปีสองเดือนแต่กลับแย่งความรักของยัยหนูไปจากฉันหมด มันน่าน้อยใจไหมล่ะ”

“แต่นี่ลูกนะคะนายหัว”

“ก็รู้ว่าลูกแล้วไงล่ะ”

“ก็เพราะว่าเจ้าขุนเป็นลูกของเราไงคะ นายหัวจะมาคิดเล็กคิดน้อยกับลูกแบบนี้ไม่ได้ค่ะ”

“คิดเล็กคิดน้อยที่ไหน นี่มันเรื่องของความรักเลยนะไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย”

สิ้นคำพูดประโยคนี้ของคนเป็นสามี ของขวัญก็ทนต่อไปไม่ไหวจึงระเบิดความรู้สึกออกมาทันที

“โอ๊ย! หัวหนูจะปวด นายหัวอายุสี่สิบกว่าแล้วนะคะ ทำไมถึงได้ทำตัวงี่เง่าไร้สาระขนาดนี้คะเนี่ย”

“นั่นไงยัยหนูรำคาญฉันแล้ว ปกติหนูไม่เคยพูดจากับฉันแบบนี้เลย คงเบื่อกันแล้วสินะ”

พรึ่บ!

พูดจบจอมทัพก็ดันตัวลุกขึ้นเดินออกจากคอกกันเด็กทันที ก่อนจะได้ยินภรรยาตัวน้อยเอ่ยถาม

“นั่นนายหัวจะไปไหนคะ”

แทนที่เขาจะหยุดกลับเดินมุ่งไปข้างหน้าเรื่อยๆแล้วเอ่ยตอบโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองภรรยาเลยแม้แต่น้อย

“ไปไหนก็ได้ที่ไม่มีใครรำคาญฉัน”

ขณะเดียวกันทางด้านจันทร์ทิพย์ที่บังเอิญมาเห็นลูกชายกับลูกสะใภ้ทะเลาะกัน พอเห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดีจึงเดินเข้าไปหาลูกสะใภ้ทันที

“หนูขวัญเอาหลานมาให้แม่ คืนนี้ให้เจ้าขุนนอนกับแม่ก็แล้วกัน เดี๋ยวแม่ดูให้เองไม่ต้องห่วง”

“ขอบคุณค่ะแม่จันทร์” ของขวัญไม่รอช้าอุ้มลูกน้อยไปให้แม่สามีทันที เมื่อย่ารับหลานไปก็เอ่ยพูดกับแม่ของหลานต่อด้วยความรู้สึกเห็นใจลูกสะใภ้ตัวน้อยเหลือเกิน 

“คนเราพอยิ่งแก่ก็ยิ่งขี้น้อยใจแบบนี้แหละ มีผัวแก่ทำใจหน่อยนะลูก แม่เองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าลูกชายแม่จะเป็นเอามากขนาดนี้”

สิ้นคำพูดของแม่สามี ของขวัญแค่เพียงยิ้มรับบางๆก่อนจะเอ่ยขอตัวไปเคลียร์กับอีกคนที่ตอนนี้ไม่รู้เดินออกไปไหนแล้ว

“งั้นหนูไปหานายหัวก่อนนะคะ”

“จ้ะ ไปเถอะลูก”

ของขวัญจึงยิ้มให้แม่สามี ก่อนจะลูบหัวลูกน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของแม่สามีเบาๆด้วยความรักใคร่เอ็นดู ซึ่งลูกชายของเธอก็ช่างถอดแบบพ่อมาแทบทุกอย่าง ทั้งคิ้วตาจมูกปากเหมือนพ่อไม่มีผิด เหมือนยันลักษณะของเส้นผม จะเหมือนเธอก็แค่สีผิวเท่านั้น เพราะตัวพ่อผิวแทนแต่ลูกผิวขาวเหมือนเธอ อุตส่าห์อุ้มท้องมาตั้งเก้าเดือนอย่างน้อยเหมือนเธอหนึ่งอย่างก็ยังดี