เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่26 เด็กกูมึงห้ามยุ่ง
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-20 08:37:44กระทั่งขับรถมาได้ครึ่งทางรถก็ติดไฟแดง เป็นจังหวะพอดีกับที่เด็กสาวรู้สึกตัวตื่น ร่างบางจึงค่อยๆผละตัวออกจากอกแกร่ง ก่อนจะหันใบหน้ากวาดสายตามองไปรอบๆก็เห็นว่ารถกำลังอยู่บนถนนจากภาพจำก่อนที่จะหลับไปยังอยู่ที่มหาลัยอยู่เลย ไม่นานก็ได้ยินเสียงทุ้มพูดขึ้นข้างหู
"ตื่นแล้วเหรอยัยหนู"
ใบหน้าน่ารักจึงหันมามองอีกคนทันที ก่อนเสียงหวานจะเอ่ยพูดออกมาเชิงเป็นคำถาม
"หนูเผลอหลับไปเหรอคะ"
"อือ"
"แล้วทำไมนายหัวไม่ปลุกหนูล่ะคะ"
"ก็ฉันเห็นยัยหนูหลับสบายเลยไม่อยากปลุก"
"นายหัวก็เลยขับรถมาทั้งอย่างนี้เลยเหรอคะ"
"ใช่"
"แต่มันอันตรายนะคะ ให้หนูนั่งแบบนี้นายหัวจะขับรถไม่สะดวก"
"ฉันบอกตอนไหนว่าไม่สะดวก"
สิ้นเสียงทุ้มของขวัญก็เงียบไป เลือกที่จะไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะขยับตัวตั้งท่าจะลุกไปนั่งอีกฝั่งตรงที่ของตัวเอง ทว่าอีกคนก็ดันห้ามไว้พร้อมกับมือใหญ่จับกดเอวบางของเธอให้นั่งลงบนตักเขาเช่นเดิม
"จะขยับไปไหน"
"ก็ไปนั่งที่หนูไงคะ"
"ไม่ต้อง นั่งตรงนี้แหละ"
"แต่ว่า"
"รังเกียจฉันเหรอ"
ไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น เขาก็พูดแทรกขึ้นมา ก่อนที่เธอจะเอ่ยตอบกลับไป
"เปล่านะคะ หนูแค่กลัวว่านายหัวจะขับรถไม่สะดวก แล้วการที่หนูนั่งตักนายหัวแบบนี้มันก็ไม่เหมาะสมด้วยค่ะ"
สิ้นเสียงหวานก็ไฟเขียวพอดี จอมทัพจึงขับรถต่อ โดยที่เด็กสาวก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งบนตักเขาอย่างนั้น ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยถามต่อจากบทสนทนาเมื่อครู่
"เมื่อกี้ยัยหนูบอกว่านั่งบนตักฉันมันไม่เหมาะสม ไหนบอกมาสิว่าไม่เหมาะสมยังไง"
"ก็เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน ชายหญิงใกล้ชิดกันแบบนี้มันไม่เหมาะสมค่ะ อีกอย่างนายหัวก็มีคนที่ชอบอยู่แล้ว ถ้าเกิดเธอคนนั้นรู้ว่านายหัวใกล้ชิดกับผู้หญิงคนอื่นแบบนี้คงไม่ดีแน่"
จอมทัพมองหน้าเด็กสาวนิ่งๆโดยไม่ได้พูดอะไรกลับไป สายตาที่เขาใช้มองเธอในตอนนี้มันยากเกินที่จะคาดเดา จากนั้นก็ละสายตาจากใบหน้าน่ารักแล้วมองไปยังถนนเบื้องหน้า ตั้งใจขับรถไปเรื่อยๆ ไม่คิดจะพูดอะไรออกมาอีก
ของขวัญที่เห็นว่าจู่ๆอีกคนเงียบไปเฉยเลย เธอก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรอีกเช่นกัน ก่อนจะหันมองไปอีกทาง
เมื่อภายในรถตกอยู่ในความเงียบ ไม่นานร่างบางก็ค่อยๆเอนกายซบอกแกร่งอีกครั้ง ไม่พอยังถูไถใบหน้ากับอกแกร่งราวกับกำลังออดอ้อนอีกคน ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอกล้าทำเช่นนี้ได้ แค่รู้สึกว่าอยากทำตามใจตัวเองสักครั้ง แต่ยิ่งได้ใกล้ชิดยิ่งได้สัมผัสตัวเขา ก็ยากที่จะหักห้ามใจไม่ให้ทำมากกว่านี้ สองแขนเรียวเล็กจึงเลื่อนมาโอบกอดเอวสอบเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะหลับตาพริ้มซึบซับกอบโกยสัมผัสอบอุ่นจากกายแกร่งให้ได้มากที่สุดและนานเท่าที่จะนานได้ หากอีกคนไม่ปฏิเสธหรือผลักไส เธอก็จะกอดเขาไปแบบนี้เรื่อยๆ
ทุกการกระทำของเด็กสาวทำเอาคนอายุมากใจเต้นสั่นระรัวด้วยความตื่นเต้น รู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจไปหมด จนกลัวว่าเด็กสาวจะได้ยินเสียงหัวใจของตนที่มันเต้นโครมครามอยู่ภายในอกข้างซ้าย การกระทำของเธอคล้ายกับกำลังอ้อนเขา แต่มันจะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไร เธอไม่ได้ชอบเขาจะมาอ้อนเขาทำไม เมื่อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ว่าการกระทำเช่นนี้ของเด็กสาวมันหมายความว่ายังไง เขาจึงเลือกปล่อยเลยตามเลย เพราะถึงอย่างไรก็เข้าทางเขาอยู่แล้ว
จากนั้นมือใหญ่ข้างหนึ่งจึงปล่อยจากพวงมาลัยรถมาจับศีรษะเล็กไว้แทน ก่อนจะลูบหัวเธอเบาๆ ขณะเดียวกันปากหนาก็ระบายยิ้มตลอดเวลาด้วยความเอ็นดูเด็กน้อยบนตักที่ช่างน่ารักน่าเอ็นดูอะไรอย่างนี้
...
หลังจากของขวัญนั่งกอดอีกคนตลอดทางจนกลับถึงบ้าน เธอก็ผละตัวออกจากเขาแล้วพากันลงจากรถโดยไม่มีคำพูดใดๆระหว่างเธอกับเขา ต่างคนต่างเงียบ ใช้แค่สายตามองกันและกัน แต่มันก็ยากเกินที่จะคาดเดาความรู้สึกของอีกฝ่าย
ทว่าขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินเข้าบ้าน ฝั่งโก้หลานลุงแสงที่มาติดพันของขวัญก็ขับรถมาจอดหน้าบ้าน ก่อนจะเอ่ยเรียกของขวัญ
"น้องขวัญ"
ของขวัญจึงหันไปมองเช่นเดียวกับจอมทัพที่มองไปยังโก้ด้วยสายตาเข้มดุ ก่อนจะได้ยินเสียงหวานเอ่ยถามโก้ที่กำลังเดินมาทางตนกับเด็กสาว
"มีอะไรคะพี่โก้"
"พี่ซื้อหนมมาให้" (พี่ซื้อขนมมาให้) โก้ยื่นถุงใบใหญ่ที่มีขนมมากมายหลายอย่างอยู่ในถุงให้ของขวัญ เหมือนเช่นครั้งก่อนๆที่มักจะซื้อขนมมาจีบเธอบ่อยๆในช่วงระยะที่เธอมาอยู่ที่นี่
"อีกแล้วเหรอคะ วันก่อนหนูบอกไปแล้วว่าไม่ต้องซื้อมาให้หนูแล้ว เปลืองเงินพี่โก้เปล่าๆ" ด้วยความเกรงใจของขวัญจึงพูดประมาณนี้ทุกครั้งที่โก้ซื้อขนมมากมายมาให้เธอ อีกอย่างเธอไม่อยากให้ความหวังโก้ ขนมที่โก้ให้มาบางครั้งเธอก็รับบ้างไม่รับบ้าง ที่รับเพราะกลัวจะเสียน้ำใจ แต่ครั้งไหนปฏิเสธได้ก็ปฏิเสธ แต่ทว่าโก้ก็ยังไม่ลดละความพยายาม
"ไม่พรือ เพื่อน้องขวัญเหม็ดตัวพี่กะยอม" (ไม่เป็นไร เพื่อน้องขวัญหมดตัวพี่ก็ยอม)
ด้านจอมทัพที่เคยได้ยินเข้าหูมาบ่อยๆว่ามีเด็กหนุ่มในหมูบ้านแวะเวียนมาขายขนมจีบให้เด็กสาวกันไม่ขาด โดยเฉพาะโก้ที่ไม่เคยมามือเปล่า คอยซื้อขนมมาให้เด็กสาวอยู่เรื่อย แต่เพราะตัวเขามีงานมากมายต้องทำ วันๆอยู่แต่ในไร้ในสวน ไม่เคยมาทันจังหวะที่มีคนมาขายขนมจีบให้เด็กสาว แต่ในเมื่อครั้งนี้ทันเห็นโก้มาพอดี เขาคงต้องจัดการให้เด็ดขาด
แต่ก่อนเขาคิดว่าโก้แค่แซวแค่หยอกเด็กสาวเล่นตามประสา แต่เห็นทีตอนนี้คงปล่อยไว้ไม่ได้ เพราะกลัวว่าเด็กน้อยของเขาจะหวั่นไหวให้ชายอื่นที่หนุ่มกว่าเขา แม้จะไม่ได้กลัวคู่แข่งเพราะมั่นใจในตัวเองมากพอ แต่เพราะอีกฝ่ายมีแต่หนุ่มๆรุ่นราวคราวเดียวกับเด็กสาว เป็นวัยที่เหมาะสมกัน เขาไม่อาจวางใจ จึงตำหนิโก้ออกไปน้ำเสียงเข้มดุไม่ต่างจากใบหน้า
"ให้มันน้อยๆหน่อยไอ้โก้ มึงอย่าเยอะให้มาก"
"ไอ้หยา นายหัวอย่าขัดตะ ผมจีบสาวอยู่" (โธ่ นายหัวอย่าขัดสิ ผมจีบสาวอยู่) ทว่าโก้ก็ไม่มีสลดยังคงเดินหน้าที่จะจีบหญิง จอมทัพจึงพูดออกมาอีกครั้งน้ำเสียงแข็งประหนึ่งเป็นคำสั่งเด็ดขาด
"แต่กูไม่อนุญาตให้มึงจีบหนูของขวัญ"
"เอ๊า ไซร์หราวนายหัว ไซร์ที่ไม่ให้ผมจีบน้อง" (เอ๊า ทำไมอะนายหัว ทำไมถึงไม่ให้ผมจีบน้อง) โก้งุนงงไม่น้อย ไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนถึงจีบของขวัญไม่ได้ หากผู้ใหญ่ตรงหน้าเป็นพ่อแม่ของหญิงสาวตนก็พอจะเข้าใจได้ เพราะพ่อแม่ก็คงห่วงลูกสาวเป็นธรรมดาหากมีหนุ่มมาจีบ แต่นี่ผู้ใหญ่ตรงหน้าเป็นแค่เจ้านาย ไม่น่าจะมาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว แม้จะเกรงกลัวคนตรงหน้ามากแค่ไหน แต่โก้ไม่อาจเข้าใจคำสั่งของนายหัวได้
จอมทัพเลือกที่จะไม่ตอบอะไร แต่หันไปพูดกับเด็กสาวข้างกายแทน
"ยัยหนูเข้าบ้านไปก่อน"
"ค่ะ" ของขวัญพยักหน้าตอบอย่างว่าง่าย ก่อนจะเดินเข้าบ้านไปทันที จอมทัพจึงมองตามหลังเด็กสาวจนเห็นว่าเธอเดินหายเข้าไปในบ้านจึงหันกลับมาทางโก้ จ้องมองโก้เขม็ง จนคนถูกมองเสียวสันหลังวาบ แต่ก็ทำใจดีสู้เสือยังคงยืนปักหลักอยู่ที่เดิม ไม่นานจอมทัพก็พูดขึ้นน้ำเสียงจริงจังขณะที่ใบหน้าเข้มดุจ้องมองโก้ไม่ละสายตา
"หนูของขวัญเด็กกูมึงห้ามยุ่ง แล้วมึงก็กลับไปบอกไอ้พวกที่มายุ่งวุ่นวายกับหนูของขวัญของกูด้วย ถ้ายังก่อกวนหนูของขวัญไม่เลิกก็อย่าหาว่ากูไม่เตือน" เขาไม่ได้จะเก่งกับเด็กรุ่นลูกรุ่นหลาน แต่หากมายุ่งวุ่นวายกับเด็กน้อยของเขา จะหัวหงอกหัวดำเขาก็ไม่สนหน้าไหนทั้งนั้น
"ผะ ผม ผมเข้าใจแล้วครับนายหัว ผมแจ้งเลย" (ผะ ผม ผมเข้าใจแล้วครับนายหัว ผมเข้าใจแจ่มแจ้งเลย) โก้แทบทำอะไรไม่ถูกเมื่อรับรู้ว่าคนที่ตนชอบดันถูกนายหัวจอมทัพผู้ที่ใครๆต่างก็เกรงกลัวล๊อคเป้าเสียแล้ว แล้วเด็กกระโปกอย่างเขาจะไปสู้อะไรได้ อย่างมากดีหน่อยแค่อายุน้อยกว่าหนุ่มกว่าก็แค่นั้น อย่างอื่นอย่าได้ไปเทียบกับอีกคน เพราะไม่มีอะไรเทียบได้เลย คนตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาคิดจะไปแข่งด้วย แม้จะชอบของขวัญมากแค่ไหน แต่ตนคงสู้ผู้ใหญ่ตรงหน้าไม่ไหว งานนี้คงต้องยอมแพ้สถานเดียว
"มึงเข้าใจแล้วก็ดี งั้นมึงก็กลับไปซะ" พูดจบจอมทัพก็หันหลังเดินเข้าบ้านไปทันที ขณะที่โก้ได้แต่มองตามหลัง ในใจรู้สึกสิ้นหวังกับเรื่องราวที่เพิ่งรับรู้ อกหักดังเป๊าะโดยไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะเดินคอตกไปขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจ แล้วขับกลับบ้านไปด้วยใจที่เจ็บปวดโดยไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากยอมรับความจริง
บทล่าสุด
ชะตารักนายหัวจอมทัพ ตอนพิเศษ 2
เมื่อเดินออกมาดูอีกคนที่เดินหายออกมาทางหน้าบ้าน ก็เห็นเขายืนกอดอกอยู่ข้างริมรั้ว นึกว่าจะไปไหนได้ที่แท้มายืนงอนอยู่ตรงนี้ เห็นเช่นนั้นปากบางจึงระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูคนแก่ขี้น้อยใจ เธอจึงเดินเข้าไปสวมกอดเอวสอบจากด้านหลังแล้วเอ่ยถามเขาน้ำเสียงหวาน“นายหัวโกรธหนูเหรอคะ”“...”ทว่าไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากอีกคน เธอจึงไม่รอช้าที่จะง้อเขาต่อขณะที่ยังสวมกอดเอวสอบไม่ยอมปล่อย“หนูขอโทษนะคะที่พูดกับนายหัวแบบนั้น ช่วงนี้หนูแค่รู้สึกเหนื่อยๆน่ะค่ะ นายหัวไม่โกรธหนูนะ” เมื่อเธอพูดจบอีกคนก็หันมาประจันหน้ากัน ก่อนที่เขาจะเอ่ยพูดกับเธอ“ฉันต่างหากที่ควรขอโทษยัยหนู ยัยหนูดูแลลูกของเราก็เหนื่อยอยู่แล้ว แต่ฉันก็ยังทำตัวงี่เง่าเพิ่มภาระให้หนูอีก ฉันมันเป็นสามีที่ใช้ไม่ได้เลยใช่ไหม”สิ้นเสียงทุ้ม คิ้วเรียวเล็กจึงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนเสียงหวานจะบ่นพึมพำเบาๆคนเดียว“คนแก่อารมณ์ขึ้นๆลงๆแบบนี้ทุกคนเลยไหมนะ หรือว่านายหัวจะเป็นวัยทอง”“อะไรทองๆนะ”เมื่อได้ยินอีกคนถาม ของขวัญจึงได้สติและกลับมาโฟกัสที่ประเด็นหลักต่อ“ไม่มีอะไรค่ะ นายหัวฟังหนูนะคะ นายหัวเป็นสามีและเป็นพ่อของลูกที่ดีมากค่ะ แต่ละวันนายหัวทำงาน
ชะตารักนายหัวจอมทัพ ตอนพิเศษ 1
หกปีต่อมาหลังจากของขวัญเรียนจบ เธอกับจอมทัพก็แต่งงานกันทันที งานแต่งของทั้งคู่จัดขึ้นใหญ่โตสมฐานะของเจ้าบ่าวและไม่ให้ฝ่ายเจ้าสาวน้อยหน้าใคร แขกเหรื่อมากันมากมายเป็นที่พูดถึงกันไม่ขาดปาก จนสาวๆในหมู่บ้านต่างพากันอิจฉาเจ้าสาวกันเป็นแถวที่ได้สามีหล่อรวยและเพอร์เฟคไปทุกอย่าง ส่วนหนุ่มๆก็เช่นเดียวกัน ต่างพากันอิจฉาเจ้าบ่าวเฒ่าที่ได้เมียเด็กทั้งสาวทั้งสวยและน่ารักไม่มีที่ติ ช่างเป็นวาสนาของเจ้าบ่าวเฒ่าจริงๆหลังจากแต่งงานกันได้ไม่นาน ทั้งคู่ก็มีลูกชายด้วยกันหนึ่งคน ตอนนี้อายุได้หนึ่งขวบสองเดือนแล้ว มีนามว่า เจ้าขุน เด็กน้อยน่าตาน่ารักน่าเอ็นดูและอ้วนท้วมสมวัยเป็นที่รักของทุกคนในบ้าน เว้นแต่คนเป็นพ่อที่แอบอิจฉาลูกตัวเองที่มาแย่งความรักของเมียไปจากตน แม้จะรักลูกไม่ต่างกับคนอื่น แต่ก็แอบนอยด์ที่ตนไม่ได้เป็นที่หนึ่งในใจเมียเหมือนแต่ก่อน เพราะมีลูกจึงโดนแย่งความรักความสนใจไปหมด ซึ่งเขารู้ตัวดีว่าไม่ควรคิดเช่นนี้กับลูกในสายเลือด แต่มันก็อดคิดไม่ได้จริงๆ จากเคยเป็นที่หนึ่งตอนนี้กลับเป็นรองใครบ้างจะไม่นอยด์“นายหัวให้ลูกดูโทรศัพท์อีกแล้วเหรอคะ หนูบอกแล้วไงว่าลูกยังเล็กไม่ควรให้เล่นโทรศัพท์ แล้วนี่
ชะตารักนายหัวจอมทัพ ตอนที่51 (ตอนจบ)
เวลาต่อมา20:35 น.“นายหัวเห็นขนมหนูไหมคะ” เมื่อหาขนมที่เหลือไม่เจอ ของขวัญจึงหันไปถามอีกคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เขาจึงละสายตาจากหนังสือหันมาพูดกับเธอ“แล้วที่ถืออยู่นั่นไม่ใช่ขนมเหรอ” ปากขยับพูดกับเด็กสาวขณะสายตาหลุบมองขนมในมือเล็กที่ถืออยู่หนึ่งห่อ“ก็ใช่ค่ะ แต่หนูจำได้ว่ามันยังเหลืออีกสามห่อ กลับจากสวนหนูเอาใส่ไว้ในลิ้นชักตรงนี้ แต่ทำไมมันถึงมีแค่ห่อเดียว” ขณะพูดใบหน้าก็เริ่มงองำ เธอจำได้แม่นว่าตอนกลับจากสวนเธอเอาขนมที่เหลือสามห่อเก็บไว้ในลิ้นชักข้างหัวเตียง แต่ตอนนี้กลับเหลือแค่ห่อเดียว แล้วอีกสองห่อมันหายไปไหน“ยัยหนูจำผิดรึเปล่าครับ”“ไม่นะคะ หนูจำได้ว่ามันยังเหลืออีกสามห่อ หนูกะว่าอาบน้ำเสร็จจะมากิน แต่ทำไมถึงมีอยู่แค่หอเดียว หรือว่านายหัวแอบกินของหนูคะ” เมื่อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ก็เหลือแต่เขานี่แหละที่น่าสงสัย ทว่าอีกคนแม้จะถูกเธอกล่าวหาแต่เขาก็ยังคงนั่งนิ่ง ก่อนที่เขาจะพูดกับเธออย่างใจเย็น“ฉันไม่ชอบกินขนมฉันจะไปแย่งยัยหนูกินทำไม อีกอย่างขนมพวกนี้ฉันเป็นคนซื้อ ถ้าฉันจะกินจริงๆฉันไปซื้อเอาใหม่ก็ได้ ไม่เห็นต้องมาแอบกินของยัยหนูเลย”“ก็จริง แต่มันหายไปไหนสองห่อนะ” ยิ่ง
ชะตารักนายหัวจอมทัพ ตอนที่50 อยู่กับแม่ แม่ไม่เห็นบังคับ
สองเดือนต่อมาหลังจากที่ราเชนทร์พาเมียและลูกไปพบหน้าคนที่บ้าน ทางด้านพ่อแม่ของเขาก็ชอบในตัวเข็มมุกและเอ็นดูในตัวของขวัญเป็นอย่างมาก ไม่ต้องตรวจดีเอ็นเอก็พิสูจน์ได้จากความรู้สึกผูกพันทางสายเลือด แม้ปู่ย่าจะไม่ได้เลี้ยงดูหลานมาแต่ก็สัมผัสได้ถึงสายเลือดของตน โดยไม่ต้องใช้เหตุผลใดๆแค่เห็นหน้าหลานครั้งแรกพวกท่านก็รู้สึกรักแล้วทุกอย่างลงเอยด้วยดี ซึ่งตอนนี้เข็มมุกก็ได้ย้ายไปอยู่กับราเชนทร์เรียบร้อยแล้ว ส่วนจอมทัพกับของขวัญก็อยู่ด้วยกันเช่นเดิม ทุกคนต่างได้อยู่กับคนที่รักสมใจ โดยที่คอยแวะเวียนไปหากันตลอดแล้วแต่ใครจะสะดวกมาตอนไหน แต่ส่วนใหญ่ก็จะเป็นราเชนทร์กับเข็มมุกที่เป็นฝ่ายแวะเวียนมาหาลูกสาว เนื่องจากมีลูกสาวอยู่คนเดียวก็ต้องห่วงเป็นธรรมดา แม้ว่าลูกจะมีคนรักที่คอยดูแลอยู่แล้วเป็นอย่างดี ทว่าคนเป็นพ่อแม่ก็ยังคงห่วงลูกเสมอทางจอมทัพกับของขวัญก็ยังคงใช้ชีวิตในแต่ละวันวนลูปอยู่เช่นเดิม เพิ่มเติมคือความรักที่พวกเขามีให้กันไม่เคยลดน้อยลงเลย วันไหนเด็กสาวมีเรียนจอมทัพก็จะคอยไปรับไปส่งเธอที่มหาลัยเหมือนเช่นเคย โดยที่มีนักศึกษาหนุ่มคอยมาเกาะแกะเมียเด็กของเขาให้เห็นอยู่ตลอด ซึ่งเขาก็ต้องคอยจัดการค
ชะตารักนายหัวจอมทัพ ตอนที่49 กินกล้วย
ด้านของขวัญแม้จะเห็นท่อนเอ็นของอีกคนมาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่เคยชินกับความใหญ่โตของมันสักที ทุกครั้งที่เห็นมันก็ใจเต้นแรงตลอด รู้สึกหวั่นๆทุกครั้ง ปฏิเสธไม่ได้ว่ากลัวมันนั่นแหละ แต่ทว่าต่อให้กลัวแค่ไหนเธอก็ยังอยากที่จะทำให้เขาอยู่ดี จึงรวบรวมความกล้าเอ่ยถามเขาที่กำลังใช้มือชักสาวท่อนเอ็นลำใหญ่ของตัวเองไม่หยุด“ละ แล้วหนูต้องทำยังไงคะ”“จับมันแบบนี้ครับ” ไม่สอนปากเปล่า มือใหญ่จับมือเล็กมากุมท่อนเอ็นของตัวเอง ก่อนจะนำพามือเล็กชักสาวมันขึ้นลงเบาๆ แล้วเอ่ยสอนต่อพร้อมกับมือใหญ่อีกข้างคอยลูบศีรษะเล็กเบาๆ“ยัยหนูแลบลิ้นออกมาเลียตรงหัวมันก่อน หรือจะเลียทั้งลำก็ได้แล้วค่อยอมมันเข้าไป จากนั้นก็ดูดมันเหมือนไอติมแท่งเลยครับ พอทำได้ไหม”“ได้ค่ะ” เด็กสาวพยักหน้าตอบทันทีที่อีกคนสอนจบ จากนั้นเธอจึงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วพ้นลมออกแรงๆเพื่อเตรียมความพร้อมกับสิ่งที่ต้องทำ จนอีกคนที่มองอยู่หลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูกับท่าทีของเธอในตอนนี้ เขารู้ดีว่าเด็กสาวทั้งตื่นเต้นทั้งกลัวที่จะทำเช่นนี้ให้เขา แต่แค่เธอมีใจอยากทำให้ก็ทำให้เขามีความสุขมากแล้วขณะที่นั่งมองเด็กสาวไม่ละสายตา เมื่อเห็นเธอค่อยๆเลื่อนใบหน้า
ชะตารักนายหัวจอมทัพ ตอนที่48 กล้วยหอมเป็นเหตุ
ทางด้านจอมทัพที่อุ้มกระเตงเด็กสาวเข้ามาในห้อง ก็วางร่างบางของเธอลงบนโต๊ะทำงาน ที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง ขณะที่กายแกร่งของเขาแทรกกลางตรงหว่างขาเธอไม่ห่าง สองแขนแกร่งโอบกอดเอวบางเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะเอ่ยพูดกับเธอน้ำเสียงอ่อนโยน“ยัยหนู เมื่อกี้หนูน่ารักมากเลยรู้ไหม รู้จักปกป้องฉันด้วย”“ก็หนูรักนายหัวหนิคะ หนูก็ต้องปกป้องนายหัวอยู่แล้ว““ฉันก็รักยัยหนูนะ”“รักมากแค่ไหนคะ” ขณะเอ่ยถามอีกคนสองแขนเรียวเล็กก็เลื่อนขึ้นมาคล้องลำคอหนาเอาไว้ เอียงใบหน้าเล็กน้อย มองอีกคนตาแป๋วอย่างรอคำตอบ ก่อนจะได้ยินเขาตอบออกมาน้ำเสียงอ่อนโยนฟังแล้วนุ่มหู“ฉันรักหนูมาก มากจนหนูคิดไม่ถึงหรอก”“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ แต่ถ้าเราอยู่กันแบบนี้ไปเรื่อยๆนายหัวก็ต้องมีเบื่อหนูเข้าสักวันแหละ พอเบื่อแล้วทิ้งหนูขึ้นมาทำไง”หมับ!สิ้นเสียงหวาน จอมทัพก็จับล็อคใบหน้าเล็กเข้ามาแล้วกัดริมฝีปากล่างของเธอไปหนึ่งที เด็กสาวจึงส่งเสียงร้องอยู่ในลำคอด้วยความเจ็บ“อื้อ!”พอเขาผละปากออก เธอก็แว้ดใส่เขาทันทีขณะใบหน้าน่ารักงองำ“นายหัวกัดปากหนูทำไมคะ”“ก็โทษฐานที่ยัยหนูพูดจาไม่น่าฟังยังไงล่ะ”“บอกกันดีๆก็ได้หนิคะไม่เห็นต้องกัดกันเลย หนูเจ็บ” ไม่พูดเ
