ตอนที่37 เมียในทางพฤตินัย

ด้านเข็มมุกเมื่อกลับมาถึงบ้านก็เห็นทุกคนนั่งกันอยู่ครบตรงโซฟาหน้าทีวี เธอจึงเดินเข้าไปพูดกับจอมทัพและคนรักเก่า

“นายหัวคะ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย นายด้วยราเชนทร์”

“ฉันก็มีเรื่องจะคุยกับเธอเหมือนกัน” เป็นจอมทัพที่เอ่ยพูดขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยราเชนทร์

“ฉันก็ด้วย”

“งั้นพวกเราไปหาที่คุยกันหน่อยไหม” เพราะเห็นว่าหญิงชายชราทั้งสองนั่งอยู่ด้วย หากจะพูดตรงนี้คงไม่เหมาะ

“ไม่ต้องหรอก พ่อแม่ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว คุยกันตรงนี้แหละ”

เมื่อจอมทัพพูดมาเช่นนั้น ก็ทำเอาเข็มมุกตกใจไม่น้อย ทว่าก็ไม่ได้ถามออกไปว่าพวกท่านทั้งสองรู้ได้ยังไง เธอเงียบไปครู่หนึ่งขณะมองหน้าทุกคนสลับกัน ก่อนจะเดินไปหาที่นั่ง เมื่อหย่อนก้นนั่งลงบนโซฟาตัวที่ว่างอยู่ เธอก็พูดเปิดประเด็นออกมาทันที

“เรื่องเมื่อคืนของขวัญบอกฉันหมดแล้วค่ะ”

สองหนุ่มใหญ่ได้ยินเช่นนั้นก็หันมองหน้ากันทันที ก่อนที่ทั้งคู่จะหันกลับไปมองเข็มมุก แล้วจึงเป็นราเชนทร์ที่เอ่ยถามออกไป

“แล้วลูกว่ายังไงบ้าง ลูกคงจะโกรธเกลียดผมกับไอ้ทัพมากเลยใช่ไหม” ถามจบก็รอลุ้นคำตอบด้วยใจละทึก จอมทัพก็ไม่ต่างกัน

“ไม่เลย ของขวัญไม่ได้โกรธหรือเกลียดอะไรพวกคุณเลย”

คำตอบของเข็มมุกทำให้พวกเขาใจชื้นขึ้นมาทันที จึงพากันระบายยิ้มด้วยความดีใจ ก่อนจะเป็นราเชนทร์ที่เอ่ยถามต่อเพื่อความชัวร์

“จริงเหรอ คุณไม่ได้หลอกพวกเราให้ดีใจใช่ไหมเข็มมุก”

“ของขวัญบอกกับฉันเอง ฉันจะโกหกให้ได้อะไร” สิ้นคำตอบยืนยันของเข็มมุก จอมทัพจึงถามขึ้นบ้าง

“แล้วยัยหนูว่ายังไงบ้าง”

“ของขวัญแกก็แค่รู้สึกสับสนน่ะค่ะ จู่ๆเด็กคนนึงต้องมารับรู้เรื่องอะไรแบบนี้ก็คงต้องให้เวลาแกทำความเข้าใจหน่อย แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ ของขวัญเป็นเด็กที่เข้าใจคนอื่นเสมอ เธอไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรพวกคุณเลย ตอนแรกฉันก็กังวลอยู่ว่าลูกจะรับไม่ได้ แต่ดูเหมือนว่าฉันจะคิดมากไปเอง” สิ้นคำพูดร่ายยาวของเข็มมุก ราเชนทร์ก็หันไปพูดกับเพื่อนตนทันทีด้วยความดีใจ

“ไอ้ทัพ มึงได้ยินไหมหนูของขวัญไม่ได้โกรธอะไรพวกเราเว้ย” พลางเขย่าแขนเพื่อนไม่หยุดเพราะดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ทำเอาอีกคนรู้สึกรำคาญจึงพูดกลับไปน้ำเสียงแข็ง

“เออกูได้ยินแล้ว มึงเลิกเขย่าแขนกูซะที” ซึ่งจอมทัพก็ดีใจไม่ต่างจากเพื่อนเมื่อรู้ว่าเด็กสาวไม่ได้โกรธเกลียดตนอย่างที่คิดกังวลไปเอง แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการออกมาเหมือนกับเพื่อนเขาที่เป็นอยู่

ด้านราเชนทร์จึงปล่อยแขนเพื่อนขณะใบหน้าเปื้อนยิ้มตลอดเวลา ไม่นานก็ได้ยินเพื่อนพูดกับเข็มมุก

“เข็มมุก ฉันขอโทษนะ ขอโทษกับสิ่งที่ฉันเคยทำลงไป ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด” คำขอโทษที่พูดออกมาจากใจโดยหวังว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ว่าเขารู้สึกผิดกับเรื่องนี้มากแค่ไหน หากย้อนเวลากลับไปได้เขาคงไม่รอช้าที่จะย้อนกลับไปแก้ไขเรื่องทุกอย่าง ทว่าความจริงคงกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว นอกเสียจากเขาสัญญากับตัวเองว่าต่อจากนี้เขาจะรักและดูแลเด็กสาวให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ จะทำให้แม่ของเธอสบายใจหากฝากชีวิตลูกสาวไว้กับเขา

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังไงซะเรื่องมันก็เป็นอดีตไปแล้ว อะไรที่เป็นอดีตที่ไม่น่าจดจำ เราก็อย่าไปพูดถึงมันเลยค่ะ” เข็มมุกพูดกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มๆ เพราะเธอเองได้ปล่อยวางกับเรื่องนี้แล้ว จึงไม่อยากให้ใครที่มีส่วนเกี่ยวข้องต้องมาทุกข์ใจกับเรื่องนี้อีก ไม่นานก็ได้ยินจอมทัพพูดกับเธอต่อ

“ขอบคุณเธอนะเข็มมุกที่ไม่ถือโทษโกรธฉัน”

“แล้วผมล่ะเข็ม คุณยังโกรธยังเกลียดผมอยู่ไหม”

ไม่ทันที่เข็มมุกจะได้ตอบอะไรจอมทัพ ราเชนทร์ก็พูดแทรกบทสนทนาขึ้นมาเสียก่อน เข็มมุกจึงหันไปตอบราเชนทร์ตามความรู้สึกของเธอ

“ฉันไม่ได้เกลียดนาย แค่ไม่ชอบขี้หน้า ส่วนเรื่องที่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ ฉันให้อภัยนายได้เพื่อความสบายใจของลูกฉัน”

“จริงเหรอเข็ม คุณจะให้อภัยผมแล้วจริงๆเหรอ” ราเชนทร์พูดออกมาด้วยความดีใจเมื่ออีกคนบอกจะให้อภัยเขาแล้ว เขาจึงดันตัวลุกขึ้นจากโซฟาตั้งท่าจะพุ่งตัวเข้าไปกอดคนรักเก่าที่ยังคงมีความรู้สึกดีๆให้ แต่ทว่า...

“นายหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ ฉันให้อภัยนายแต่ไม่ได้หมายความว่าให้นายมาทำรุ่มร่ามกับฉันได้” เข็มมุกชี้หน้าต่อว่าคนรักเก่าอย่างเอาเรื่องที่ทำตัวเหมือนได้คืบจะเอาศอก เธอแค่ให้อภัยแต่ไม่ได้หมายความว่าระหว่างเธอกับเขาจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมเสียหน่อย อย่าคิดจะใช้โอกาสนี้มารุ่มร่ามกับเธอ เพราะเธอไม่มีทางยอมแน่

ขณะเดียวกันด้านราเชนทร์ก็หยุดชะงักกึกทันที ทำหน้าหงอยเหมือนหมาเฝ้าวัด ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงอย่างเดิม ซึ่งเขาไม่ได้มีเจตนาจะแต๊ะอั๋งหรือคิดจะรุ่มร่ามกับเธอเลย เขาแค่ดีใจมากเกินไปที่เธอยอมให้อภัยเขา แม้เธอจะทำเพื่อลูกก็ตาม แต่เขาก็ดีใจมากจริงๆจนมันเก็บอาการไม่อยู่ เลยอยากจะเข้าไปกอดเธออย่างรู้สึกขอบคุณก็แค่นั้น

จากนั้นด้านเข็มมุกก็เลือกที่จะไม่สนใจอะไรคนรักเก่าอีก ก่อนจะหันไปพูดกับจอมทัพต่อถึงอีกเรื่องที่มันค้างคาอยู่ในใจ

“นายหัวคะ นายหัวมีอะไรจะบอกฉันหรืออยากพูดอะไรกับฉันอีกไหมคะ”

ด้านจอมทัพที่นั่งฟังอยู่ก็พอจะรับรู้ได้ว่าเข็มมุกต้องการสื่ออะไร เขาจึงเอ่ยตอบออกไปตามตรง

“มี แต่ฉันยังพูดตอนนี้ไม่ได้ ยัยหนูขอไว้”

“พูดมาขนาดนี้แล้วก็พูดเถอะค่ะ เพราะฉันดูออกว่าระหว่างนายหัวกับลูกสาวฉันมันยังไงกัน” พูดจบเข็มมุกก็หันไปทางหญิงชายชราที่นั่งมองเธออยู่ แล้วเอ่ยพูดต่อ

“ไหนๆป้าจันทร์กับลุงศรก็อยู่ด้วย ฉันก็อยากจะคุยเรื่องนี้ให้เคลียร์กันไปเลย”

สิ้นคำพูดของเข็มมุก ทางจอมทัพที่ไม่อยากปิดเรื่องนี้อยู่แล้ว จึงเอ่ยพูดออกไปตรงๆ หากเด็กสาวจะงอนเรื่องนี้ ก็เอาไว้ค่อยตามง้อเธอทีหลัง

“ฉันกับยัยหนูเรารักกัน แล้วตอนนี้ยัยหนูก็เป็นเมียฉันในทางพฤตินัยแล้ว”

“คุณพระ!” จันทร์ทิพย์ถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกชายพูดออกมา แม้จะพอรู้อยู่แล้วว่าลูกชายกับเด็กสาวต้องมีอะไรในก็ไผ่ แต่ก็ไม่คิดว่าลูกชายจะใจร้อนรวบหัวรวบหางเด็กสาวไวขนาดนี้ เช่นเดียวกับคนเป็นสามีที่นั่งอึ้งด้วยความตกใจไม่ต่างกัน

ยิ่งเข็มมุกที่ตอนนี้นั่งนิ่งไม่ไหวติง หน้าเหวอราวกับคนเห็นผีเมื่อรับรู้ว่าลูกสาวได้เสียตัวให้อีกคนแล้ว ถึงเธอจะทำใจเอาไว้แล้วว่ายังไงเรื่องแบบนี้ก็ต้องเกิดขึ้นเข้าสักวัน แต่ทว่าก็ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นไวขนาดนี้ ทำเอาเธอเตรียมใจไม่ทันเลย

ส่วนราเชนทร์ที่ไม่ได้ตกใจเหมือนคนอื่นเพราะรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว พอเห็นว่าเข็มมุกเงียบไป เอาแต่จ้องมองเพื่อนเขาไม่ว่างตา เขาจึงคิดว่าเธอคงโกรธเพื่อนเขาแน่ เขาจึงพูดแก้ตัวให้เพื่อน

“เข็มมุก คุณอย่าไปโกรธไอ้ทัพมันเลยนะ มันรักลูกของเราจริงๆ”

เข็มมุกไม่ได้สนใจคำพูดของคนรักเก่าเลย เธอกลับถามอีกคนด้วยท่าทีนิ่งๆ

“ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

“เมื่อสองวันก่อน” จอมทัพตอบอย่างใจเย็น ไม่ได้มีความกังวลกับการที่จะต้องมาตอบคำถามแม่ของเด็กสาวเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาพร้อมจะรับผิดชอบกับการกระทำของตัวเองอยู่แล้ว

เข็มมุกเมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงเงียบไปอีกครั้ง แต่ไม่นานก็เอ่ยถามจอมทัพต่อ

“แล้วนายหัวจะเอายังไงต่อกับเรื่องนี้”

“ไม่ต้องห่วง ฉันรับผิดชอบยัยหนูแน่ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ยัยหนูจะไม่พร้อม เพราะยัยหนูคอยกำชับฉันตลอดว่าห้ามบอกเรื่องนี้กับใครโดยเฉพาะเธอ ถ้าวันนี้เธอไม่ถาม ฉันก็คงไม่มีโอกาสได้พูด” พอพูดถึง ความน้อยใจก็แล่นกรูเข้ามาเกาะกินใจเขา เพราะการที่เด็กสาวไม่ต้องการเปิดเผยความสัมพันธ์นี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการที่เธอเก็บซ้อนเขาเอาไว้ แม้ปากเธอจะบอกว่ายังไม่พร้อมก็ตาม

ไม่นานก็ได้ยินคนเป็นแม่ที่นั่งฟังนั่งมองอยู่นานพูดขึ้น...

“ในเมื่อพวกเราก็รู้ความจริงกันหมดแล้ว ถ้าหนูของขวัญไม่ยอมพูดออกมาเอง พวกเราก็ต้องทำให้หนูของขวัญพูดออกมา” สิ้นคำพูดของจันทร์ทิพย์ ราเชนทร์จึงถามต่อทันทีด้วยความอยากรู้

“แล้วต้องทำยังไงให้หนูของขวัญยอมพูดล่ะครับ แม่พูดเหมือนกับว่ามีวิธีทำให้หนูของขวัญยอมพูดออกมา”

“ก็ต้องมีสิ ไม่งั้นแม่จะพูดทำไมล่ะ”

สิ้นคำพูดของคนเป็นแม่ที่พูดออกมาด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ จอมทัพจึงเอ่ยถามต่อทันที

“วิธีอะไรครับ”

“มานี่ๆ” จันทร์ทิพย์พูดพร้อมกับกวักมือเรียกให้ทุกคนเขยิบเข้ามาใกล้ๆ ทุกคนจึงพร้อมใจกันเข้ามาสุมหัวฟังแผนการของเธอ ไม่เว้นแม้กระทั่งนายใหญ่ศรผู้เป็นสามีที่นั่งเงียบอยู่

หลังจากนั้นคุณนายจันทร์ทิพย์ก็เริ่มเล่าแผนของตัวเองให้ทุกคนฟัง ไม่นานเมื่อทุกคนฟังจบก็ต่างเห็นด้วยกับแผนการนี้ ยกเว้นจอมทัพที่คิดต่าง เขาจึงพูดค้านขึ้นมา

“ถ้าทำแบบนั้นแล้วยัยหนูโกรธผมขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ” เมื่อเขาพูดจบ คนเป็นแม่จึงพูดขึ้น

“มันก็ไม่ใช่เรื่องจริงซะหน่อย แค่แสดงละครตบตาเอง พอพวกเราเฉลยความจริงหนูของขวัญก็คงเข้าใจ” เมื่อจันทร์ทิพย์พูดจบ เข็มมุกจึงเอ่ยพูดต่อทันที

“ใช่ค่ะนายหัว ไม่ลองไม่รู้นะคะ เราต้องทำอะไรเพื่อกระตุ้นใจของขวัญ ถ้าไม่ทำแบบนี้แล้วเมื่อไหร่ของขวัญจะยอมพูดล่ะคะ หรือนายหัวอยากจะรอแบบนี้ไปเรื่อยๆ”

“รอน่ะฉันรอยัยหนูได้อยู่แล้ว แต่ฉันก็ไม่อยากรอนาน” หากจะให้รอนานหรือรอต่อไปเรื่อยๆก็ย่อมได้อยู่ แต่หากไม่ต้องรอก็จะดีกว่าอยู่แล้ว เพราะเขาอยากป่าวประกาศให้โลกรู้จะแย่ว่าเด็กสาวคือเมียเขาและเขาคือผัวของเธอ คนที่คิดจะเข้ามาแทรกกลางระหว่างเราจะได้เลิกหวังซะ

“ก็นี่ไง ในเมื่อมึงไม่อยากรอนานมึงก็ควรทำตามที่แม่บอก” ราเชนทร์ที่เงียบไปนานพูดขึ้นเพื่อกระตุ้นเพื่อนให้ยอมทำตามแผน ด้านจอมทัพจึงลังเลอยู่นานกว่าที่จะตอบออกไป

“ก็ได้”

ทุกคนจึงต่างพากันยกยิ้มด้วยความพอใจกับคำตอบของเขา ก่อนที่คนเป็นแม่จะเอ่ยพูดขึ้น

“ดีมาก เดี๋ยวตอนเย็นทัพแค่รอทำตามแผนก็พอ ที่เหลือแม่จัดการเอง”

สิ้นคำพูดของคนเป็นแม่ จอมทัพก็พยักหน้าให้อย่างเข้าใจ ทว่าสีหน้ากลับเต็มไปด้วยความกังวล เพราะหากทำตามแผนสำเร็จมันก็ดีไป แต่หากไม่สำเร็จผลที่ตามมาจะเป็นยังไง แต่ทว่าในเมื่อตัดสินใจเดินหน้าแล้ว ก็คงต้องไปให้สุด...

หลังจากนั้นทุกคนก็พูดคุยสนทนากันต่อถึงรายละเอียดของแผนการ และเมื่อคุยกันเสร็จทุกคนก็ต่างแยกย้ายไปทำกิจของตัวเอง...