ตอนที่36 แค่สับสน

ซึ่งหลังจากที่เข็มมุกได้ฟังลูกสาวเล่ามาก็ตกใจไม่น้อย เพราะไม่คาดคิดว่าคนที่คิดทำร้ายลูกของเธอจะเป็นเขา คนที่รักและเอ็นดูลูกสาวของเธอ ดีกับลูกสาวของเธอมาตลอด ซึ่งมันยากที่จะทำใจยอมรับ แต่กระนั้นเมื่อคิดได้ว่ามันเป็นเรื่องในอดีตที่เธอเองก็ไม่อยากจะไปผูกใจเจ็บอะไรแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกเคืองโกรธอะไร เพราะถึงยังไงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดเขาเสียทีเดียว เพราะหากพ่อของลูกเธอไม่ทำตาม ป่านนี้เรื่องทุกอย่างมันก็คงไม่เป็นแบบนี้ และก็นับเป็นเรื่องดีที่เธอไม่ได้ทำตามพวกเขา ไม่ได้ตัดสินใจผิดพลาดในครั้งนั้น

จากนั้นก็เอ่ยถามลูกสาวต่อ...

“แล้วหนูโกรธพวกเขาไหมกับสิ่งที่พวกเขาทำ”

“จริงๆหนูไม่ได้โกรธอะไรพวกเขาด้วยซ้ำ เพราะเรื่องมันก็เป็นอดีตไปแล้ว ไม่ว่าเมื่อก่อนพวกเขาจะทำร้ายหนูหรือเปล่ามันไม่สำคัญ เพราะตอนนี้หนูก็ยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย แต่หนูแค่สับสนค่ะ หนูทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่ต่อหน้าพวกเขา หนูไม่รู้ว่าต่อจากนี้หนูควรทำตัวยังไง”

สิ้นคำพูดของลูกสาว เข็มมุกจึงคว้าตัวลูกสาวเข้ามากอดไว้ แล้วลูบศีรษะเล็กของลูกสาวเบาๆ พลางพูดปลอบประหนึ่งสอนไปในที ขณะที่ลูกสาวก็กอดตอบเธอเช่นกัน

“ถ้าไม่ได้โกรธก็ไม่จำเป็นต้องคิดมากหนิ เราเป็นยังไงเราก็เป็นอย่างนั้น เขาทำเรานะ ไม่ใช่เราทำเขาซะหน่อยจะคิดมากทำไม พวกเขาต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายทุกข์ใจกับเรื่องนี้ไม่ใช่เรา” 

“มันก็จริงค่ะ แต่ว่าต่อไปหนูควรเรียกคุณอาว่าพ่อไหม” ถามจบของขวัญก็ผละกอดออกมามองหน้าคนเป็นแม่อย่างรอคำตอบ

“แล้วขวัญอยากเรียกเขาว่าพ่อไหมล่ะ ถ้าอยากเรียกก็เรียก ถ้าไม่อยากเรียกก็เรียกเหมือนเดิม” เข็มมุกไม่คิดจะบังคับลูก ไม่ว่าตอนนี้ลูกสาวของเธอจะให้อภัยพ่อผู้ให้กำเนิดหรือไม่ เธอก็จะยอมรับการตัดสินใจของลูก แม้เธอจะยังโกรธเคืองพ่อของลูกไม่หาย แต่เธอก็จะไม่บังคับความรู้สึกของลูกเด็ดขาด แต่ทว่ามาถึงวันนี้ หากพูดถึงความรู้สึกลึกๆของเธอก็ไม่ได้โกรธอีกคนมากเท่าเมื่อก่อนแล้ว ความเจ็บแค้นมันค่อยๆลดลงไปตอนไหนเธอก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน รู้แค่ว่าหากจะให้ญาติดีกับอีกคนเพื่อลูกก็ย่อมทำให้ได้

“โอเคค่ะหนูเข้าใจแล้ว พอได้คุยกับแม่หนูรู้สึกสบายใจขึ้นมากเลยค่ะ เมื่อคืนหนูเอาแต่คิดเรื่องนี้ นอนร้องไห้แทบทั้งคืนเลยค่ะ” พูดจบของขวัญก็เขยิบตัวเข้าไปกอดซบอกแม่อย่างต้องการให้แม่ปลอบ ขณะที่คนเป็นแม่ก็เขยิบเข้ามากอดเธอเช่นกัน ทว่าท่าทางของเธอตอนนี้ราวกับเด็กน้อยที่เวลานอยด์หรือรู็สึกแย่ก็จะให้คนเป็นแม่ปลอบถึงจะหายเศร้า

จากนั้นสองแม่ลูกก็พูดคุยกันขณะที่กอดกันไม่ปล่อย...

“เรานี่นะจริงๆเลย มีอะไรทำไมไม่มาหาแม่ พอมีเรื่องก็ชอบคิดมากแล้วแอบร้องไห้คนเดียวตลอด” 

“ก็หนูไม่อยากให้แม่เป็นห่วงหนิคะ”

“แล้วไม่คิดบ้างเหรอว่าการที่หนูทำแบบนี้ถ้าแม่มารู้ที่หลังแม่จะไม่เป็นห่วงหรือไง”

“หนูขอโทษค่ะแม่ ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจหนูจะบอกแม่เป็นคนแรกเลยค่ะ”

“เรามีกันมาสองคนตลอด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแม่จะอยู่ข้างหนู แม่จะคอยปกป้องลูกของแม่ตลอดไป”

“ขอบคุณนะคะแม่ ขอบคุณที่แม่เลือกไม่ทำร้ายหนูในวันนั้น ขอบคุณที่ให้หนูได้มีชีวิต หนูรักแม่นะคะ ฮึ่ๆ” พูดจบของขวัญก็สะอื้นไห้ออกมาทันทีพร้อมกับน้ำตาไหลหยดแหมะลงมาอาบสองแก้มอย่างกลั้นไม่อยู่ เพราะรู้สึกซาบซึ้งในความรักของแม่ที่มีให้เธอจนหาใครเปรียบไม่ได้

ด้านเข็มมุกเมื่อเห็นลูกสาวร้องไห้ก็ตกใจไม่น้อย แม้จะรู้ดีว่าลูกสาวของเธอเป็นเด็กขี้แย แต่ทว่าก็ไม่เคยชินกับน้ำตาของลูก เพราะไม่มีแม่คนไหนอยากเห็นลูกร้องไห้หรอก เธอจึงพูดติดตลกด้วยใบหน้ายิ้มๆเพราะไม่อยากให้ลูกเศร้า

“ไม่เอาไม่ร้อง จะมาร้องไห้อะไรตอนนี้หื้ม ไปเรียนได้แล้วไป เดี๋ยวเข้าเรียนสายอาจารย์จะดุเอานะ ถ้าอยากร้องค่อยกลับไปร้องที่บ้าน อยู่ที่บ้านจะร้องนานแค่ไหนก็ได้ คืนนี้ก็มานอนกับแม่แม่จะได้ปลอบหนูทั้งคืน”

“แม่อะ พูดซะหนูร้องไม่ออกเลย ไม่พูดกับแม่แล้ว” ของขวัญกระเง้ากระงอดใส่แม่อย่างไม่จริงจัง ก่อนจะผละกอดออกแล้วพูดต่อ

“หนูไปเรียนดีกว่า สวัสดีค่ะ” ไม่ลืมยกมือไหว้แม่ก่อนไปเรียน คนเป็นแม่จึงยกมือขึ้นมาลูบหัวเธอเบาๆอย่างรักใคร่เอ็นดูพร้อมกับเอ่ยพูดกับเธอน้ำเสียงอ่อนโยน

“ตั้งใจเรียนนะลูกสาวคนสวยของแม่”

“ค่ะแม่” รับคำจบของขวัญก็หันไปเปิดประตูรถ แต่ทว่าไม่ทันได้ก้าวเท้าลงจากรถ เธอก็ต้องหันกลับมาเมื่อคนเป็นแม่เอ่ยรั้งเอาไว้

“เดี๋ยวก่อนลูก”

“มีอะไรเหรอคะ”

“ตอนเย็นจะให้แม่มารับไหม”

สิ้นคำถามของคนเป็นแม่ ของขวัญก็มีท่าทีลังเลที่จะตอบ เธอชั่งใจคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยตอบออกไป

“ให้นายหัวมารับเหมือนเดิมก็ได้ค่ะ”

เมื่อได้ยินคำตอบของลูกสาว เข็มมุกก็หลุดยิ้มออกมาทันที และอดที่จะแซวลูกไม่ได้

“โอเค งั้นเดี๋ยวแม่กลับบ้านจะบอกนายหัวให้ว่าลูกอยากให้มารับ”

ด้านของขวัญเมื่อโดนคนเป็นแม่แซว อีกทั้งรอยยิ้มกรุ่มกริ่มของแม่ จนเธอไม่รู้จะเขินอายหรือตกใจก่อนดี เพราะท่าทีของแม่เหมือนจะรู้ว่าเธอกับอีกคนเป็นอะไรกัน พูดให้เข้าใจง่ายๆเหมือนว่าตอนนี้แม่เธอกำลังแซวเธอกับแฟนของเธอยังไงยังงั้น เธอจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปด้วยความสงสัย 

“แม่ นี่แม่กำลังแซวหนูกับนายหัวเหรอคะ” ขณะเดียวกันก็รู้สึกหวั่นๆอยู่ในใจ เพราะหากแม่ของเธอรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับอีกคนขึ้นมาจริงๆ จะโกรธและดุเธอหรือเปล่า

“ทำไม แม่แซวไม่ได้เหรอ หื้ม”

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ คือวะ”

“แม่รู้ว่าลูกจะพูดอะไรและอยากถามอะไร เอาไว้เราค่อยคุยเรื่องนี้กันที่บ้านนะ ตอนนี้หนูรีบไปเรียนได้แล้วเดี๋ยวจะสาย”

ไม่ทันที่ของขวัญจะได้พูดจบ คนเป็นแม่ก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน เมื่อเห็นว่าใกล้สายแล้วจริงๆของขวัญจึงยอมหยุดบทสนทนาเอาไว้แค่นี้ แม้จะอยากอยู่คุยกับแม่ต่อให้เคลียร์ก็ตาม

“ก็ได้ค่ะ”

หลังจากนั้นเธอก็ไปเรียนทั้งที่ยังมีความข้องใจอยู่อย่างนั้น...