ตอนที่38 คนหลอกลวง

เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน ด้านของขวัญที่คิดว่าวันนี้อีกคนจะมารับเธอเหมือนอย่างเคย อีกทั้งเมื่อเช้าได้บอกคนเป็นแม่เอาไว้แล้วว่าให้เขามารับเหมือนเดิม แต่ทว่าเธอก็ต้องผิดหวัง เพราะเมื่อเปิดประตูเข้ามานั่งในรถ คนที่มารับกลับเป็นแม่ของเธอ เธอจึงไม่รอช้าที่จะถามออกไป

“นายหัวล่ะคะแม่”

“นายหัวไม่รู้ออกไปไหนตั้งแต่บ่ายแล้ว”

“แล้วแม่ได้บอกนายหัวยังคะว่าหนูให้มารับ”

“บอกแล้ว”

สิ้นคำตอบของคนเป็นแม่ ของขวัญก็มีสีหน้าเศร้าลงทันที ก่อนจะก้มหน้าเล็กน้อยแล้วพึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกน้อยใจอีกคน

“นายหัวไปไหน รถก็อยู่นี่ แล้วนายหัวออกไปกับใครไปหาใครกันถึงได้ไม่ว่างมารับหนู”

“ขวัญถามแม่เหรอ” เข็มมุกแสร้งถามลูกสาวออกไปทั้งที่รู้ดีว่าลูกสาวเธอเป็นอะไร เห็นลูกเป็นแบบนี้ก็อดสงสารลูกไม่ได้ แต่ทว่าเธอก็ต้องทำตามแผนต่อไป

ของขวัญที่ได้ยินคำถามของคนเป็นแม่ก็เงยหน้าขึ้นมาพูดกับแม่น้ำเสียงหงอยขณะที่สีหน้ายังคงเศร้า

“เปล่าค่ะ เรากลับบ้านกันเถอะค่ะแม่” พูดจบก็หันมองไปอีกทางนอกกระจกรถอย่างคนเหม่อลอย

คนเป็นแม่ที่มองอยู่แม้จะรู้สึกสงสารลูก แต่ทว่าก็แอบลอบยิ้มเพราะยิ่งลูกสาวของเธอมีความรู้สึกต่ออีกคนมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเข้าทางแผนการของพวกเธอ

จากนั้นเข็มมุกก็ขับรถพาลูกสาวกลับบ้าน ใช้เวลาเป็นชั่วโมงในการขับรถกว่าจะถึงบ้าน เนื่องจากมหาลัยกับบ้านอยู่ไกลกันพอสมควร แต่สำหรับของขวัญเธอไม่ได้มองว่ามันไกลเท่าไหร่เพราะนั่งรถไปกลับจนชินแล้ว

ทว่าขณะที่คนเป็นแม่กำลังเลี้ยวรถเข้าไปจอดในโรงรถ ของขวัญก็เหลือบไปเห็นรถเก๋งคันสีขาวจอดอยู่หน้าบ้าน เธอจึงมองด้วยความสงสัยเพราะไม่เคยเห็นรถคันนี้มาที่บ้านมาก่อน ขณะเดียวกันคนเป็นแม่ก็จอดรถดับเครื่องยนต์สนิทพอดี เธอจึงหันไปถามคนเป็นแม่ด้วยความสงสัย

“แม่คะ นั่นรถใครเหรอคะ”

ด้านเข็มมุกจึงหันมามองลูกสาวเล็กน้อยก่อนจะชำเลืองมองไปยังรถเก๋งคันสีขาวที่เธอรู้ดีว่าเป็นรถของใคร แต่กระนั้นก็แสร้งตอบออกไปว่า...

“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน คงจะเป็นรถของแขกคุณตาคุณยายมั้ง”

ด้านของขวัญขณะที่นั่งฟังแม่พูดก็ไม่ได้หันไปมองแม่เลย เธอเอาแต่มองรถเก๋งคันดังกล่าวตามประสาเด็กอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะได้ยินคนเป็นแม่พูดต่อ

“เราเข้าบ้านกันเถอะอย่าไปสนใจเลย”

ของขวัญได้ยินเช่นนั้นจึงหันไปพยักหน้าให้แม่ แล้วหันกลับไปเตรียมจะเปิดประตูลงรถ ทว่าสายตาก็ดันเหลือบไปเห็นคนรักของตัวเองเดินออกมาจากในบ้านกับผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตาสระสวย ซึ่งเธอไม่รู้จัก เห็นแบบนั้นก็รู้สึกว้าวุ่นใจขึ้นมาทันที ขณะในหัวตั้งคำถามขึ้นมาว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครแล้วเธอมาทำอะไรที่นี่ อีกทั้งยามที่เห็นทั้งคู่กำลังพูดคุยกัน แม้จะไม่ได้ยินว่าพวกเขาพูดอะไรทว่าท่าทีของพวกเขาก็ดูสนิทสนมกันไม่น้อย จนเธอไม่อาจทนมองเฉยๆได้ จึงรีบเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินมุ่งไปหาคนทั้งคู่อย่างไว พอมาถึงเธอก็เอ่ยเรียกคนรักของตัวเองทันทีเพื่อให้เขาหันมาสนใจกันแทนที่จะสนใจคนอื่น

“นายหัว”

“อ้าวยัยหนู กลับมาแล้วเหรอ” แม้จะเห็นรถของตัวเองที่เข็มมุกขับไปรับเด็กสาวที่มหาลัยขับเข้ามาจอดที่โรงรถแล้ว และรออยู่ว่าเมื่อไหร่เด็กสาวจะเปิดประตูรถเดินมาหาเขา พอเห็นเธอเดินมาก็เลยแสร้งทำทีเป็นเพิ่งเห็นตามแผนที่วางไว้

ด้านของขวัญไม่ได้พูดอะไรกลับไป เธอชำเลืองมองไปยังผู้หญิงคนดังกล่าวที่ยืนอยู่ข้างคนรักของเธอนิ่งๆ พอได้มองผู้หญิงคนนี้ใกล้ๆก็ยิ่งได้เห็นความสวยของหล่อนชัดเจน แม้จะดูมีอายุไปหน่อย หากตามความคาดเดาของเธอก็น่าจะอายุน้อยกว่าคนรักของเธอไม่กี่ปี แต่ความสวยของหล่อนกลับดูโดดเด่น ทำเอาเธอที่เด็กกว่าและรู้ว่าตัวเองก็มีความสวยความน่ารักพอตัวเกือบจะหมดความมั่นใจไปเลย พอเห็นผู้หญิงสวยๆแบบนี้มาอยู่ใกล้คนรักอีกทั้งอายุของพวกเขาก็ใกล้เคียง ดูแล้วมีความเหมาะสมกันมากกว่าเธอเสียอีก ก็ทำเอาหวั่นใจไม่น้อย กลัวว่าคนรักจะหวั่นไหวและหลงใหลไปกับความสวยของสตรีอื่น

แต่ทว่าทั้งนี้ทั้งนั้นของขวัญก็ไม่ลืมที่จะยกมือไหว้หล่อน แม้จะไม่รู้จักกันแต่อีกฝ่ายก็เป็นผู้ใหญ่ เธอจึงยกมือไหว้ตามมารยาท เมื่อเห็นหล่อนยกมือรับไหว้ เธอจึงยิ้มบ้างๆให้อย่างเป็นมิตร ก่อนจะเลือกไม่สนใจหล่อนแล้วมองไปยังคนรักที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว จากนั้นจึงเอ่ยถามเขาในสิ่งที่คาใจ

“นายหัวไปไหนมาเหรอคะถึงได้ไม่ว่างไปรับหนู”

“ฉันไปทำธุระน่ะ” โกหกออกไปทั้งที่วันนี้อยู่บ้านทั้งวัน เรื่องเก่ายังไม่เคลียร์กับเด็กสาว แต่ดันหาเรื่องใหม่ใส่ตัวอีก เสร็จงานนี้คงต้องง้อกันยาว

ของขวัญที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ถามอะไรอีก เพราะคำตอบของเขาก็บอกชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาไม่ต้องการให้เธอรู้ว่าเขาไปไหนหรือไปทำธุระเรื่องอะไร แต่ทว่าจู่ๆ...

“เด็กคนนี้เป็นใครเหรอคะพี่ทัพ แล้วทำไมต้องให้พี่ไปรับด้วย”

เมื่อได้ยินหล่อนเอ่ยถามคนรักของเธอพร้อมกับเข้าไปกอดแขนเขาด้วยท่าทีออเซาะ ของขวัญก็ตกใจไม่น้อย รู้สึกหวงแหนคนรักหนักกว่าเดิมอีก แต่ไม่ทันที่เธอจะได้แสดงตนเป็นเจ้าของ ก็ได้ยินคนรักเอ่ยตอบหล่อน

“ลูกสาวแม่บ้านน่ะ ผมแค่เอ็นดูก็เลยคอยไปรับไปส่งที่มหาลัยตลอด” คำพูดที่เขาไม่ได้อยากพูดแต่ก็ต้องพูดออกไป พูดเองเจ็บเอง อีกทั้งนึกตลกตัวเองสิ้นดีที่มาถึงจุดที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่เมื่อมองหน้าเด็กสาวที่มองมาด้วยสายตาผิดหวัง ก็ทำเอาปวดใจไม่น้อย

ขณะเดียวกันด้านของขวัญที่ได้ยินคำพูดไร้เยื่อใยหลุดออกมาจากปากของคนรัก ทำราวกับระหว่างเรามันไม่มีอะไรเลยนอกจากความสงสารที่เขามีให้ลูกสาวแม่บ้านอย่างเธอ แล้วสิ่งที่เธอเสียไปล่ะ หรือเขาได้เธอแล้วคิดจะเขี่ยเธอทิ้งเหมือนผู้หญิงที่ผ่านมาของเขา ที่เวลาอยากได้ก็ไปหาพอเบื่อก็ทิ้งขว้าง เมื่อตระหนักได้เช่นนั้นก็บอกได้คำเดียวว่าเจ็บมาก เธอเจ็บจนพูดอะไรไม่ออก ความรู้สึกมันอัดแน่นอยู่ในอก ใบหน้าร้อนผ่าว น้ำตาคลอเบ้า ทว่าก็พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้สุดฤทธิ์

โดยหารู้ไม่ว่าอีกคนที่มองอยู่ได้แต่ภาวนาในใจว่า...

(อย่าร้อง อย่าร้องนะยัยหนู) เขาเองก็ปวดใจไม่แพ้เธอเลยที่ต้องมาทำร้ายความรู้สึกของเธอแบบนี้ ไม่นานก็ได้ยินเด็กสาวเอ่ยถาม

“คุณน้าคนนี้เป็นใครเหรอคะนายหัว” ของขวัญพยายามบังคับเสียงพูดไม่ให้สั่น

“เธอชื่อเดือน เป็นคนที่แม่ฉันอยากให้แต่งงานด้วย” ตอบจบก็เตือนตัวเองในใจเลยว่าพอแล้ว เพราะนี่จะเป็นคำพูดสุดท้ายที่เขาจะพูดทำร้ายจิตใจเด็กสาว หลังจากนี้เขาจะไม่ทำตามแผน จะไม่พูดอะไรให้เธอเจ็บช้ำอีก

“แต่งงานเหรอ แล้วหนูล่ะคะ” ของขวัญถามออกไปทันทีเมื่อสิ้นคำตอบของคนรัก เขาพูดมาขนาดนี้ก็ชัดเจนแล้ว หากแต่เธออยากถามเขาสักคำ ถ้าผู้หญิงตรงหน้าเธอที่ยืนอยู่ข้างกายเขาเป็นคนที่แม่เขาอยากให้แต่งงานด้วย แล้วเธอล่ะ เขาเอาเธอไปไว้ที่ไหน

ขณะเดียวกันด้านจอมทัพที่ได้ยินคำถามของเด็กสาวก็ปวดใจนัก ยิ่งเธอมองมาด้วยสายตาผิดหวัง ไหนจะปากบางที่เบะคว่ำนั่นอีก เห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ เขาจึงเบือนหน้าหนีเพราะกลัวตัวเองจะใจอ่อน และไม่คิดจะพูดอะไรอีก ทำเอาเด็กสาวที่เฝ้ารอคำตอบของเขายิ่งน้อยใจที่เขาไม่ยอมตอบคำถามนี้ของเธอ เธอจึงเอ่ยพูดต่ออย่างสุดจะทนด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้น

“นายหัวได้หนูแล้วเลยคิดจะทิ้งหนูใช่ไหม”

จอมทัพได้ยินเช่นนั้นก็หันกลับมามองเด็กสาวแล้วเตรียมจะปฏิเสธ เพราะไม่อยากแสร้งทำร้ายจิตใจเธอไปมากกว่านี้ เพราะเรื่องมันชักจะเกินเลยกันไปใหญ่แล้ว แต่ทว่าไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรออกไป เด็กสาวก็ดันพูดขึ้นมาอีก 

“ไหนนายหัวบอกว่ารักหนู โกหกหนูใช่ไหม หนูอุตส่าห์รักนายหัวทำไมนายหัวถึงทำกับหนูแบบนี้ ฮือ~”

พอพูดจบเธอก็ร้องไห้ออกมาทันที ทั้งคำพูดทั้งเสียงร้องไห้ของเด็กสาวทำเขาปวดใจแทบขาด จึงไม่รอช้าที่จะอธิบายกับเธอให้เข้าใจ

“ยัยหนูฉะ” ทว่าคำพูดกลืนหายเข้าไปในลำคอทันที เมื่อขณะที่เขาจะอธิบายก็กำลังจะคว้าตัวเด็กสาวเข้ามากอด แต่เธอก็ดันถอยไปด้านหลังทันที ทำเอาใจเขากระตุกวูบเมื่อเมียเด็กไม่ยอมให้กอด ก่อนจะได้ยินเธอพูดขึ้นเสียงดัง

“คนหลอกลวง! มาหลอกหนูทำไหม! หนูเกลียดนายหัว! หนูไม่รักนายหัวแล้ว!”

แม้จะดูก้าวร้าวทว่าเขาก็ไม่ได้นึกโกรธ กลับกัน เขารู้สึกใจไม่ดีเมื่อเธอบอกจะไม่รักเขาแล้ว แต่ทว่าไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร เด็กสาวก็คว้ามือเขาเข้าไปกัดอย่างแรง

หมับ!

กึก!

“อาส์! ยัยหนูอย่ากัด” จนเขารู้สึกเจ็บจนเก็บเสียงโอดโอยเอาไว้ไม่อยู่ ทว่าแม้ปากจะเอ่ยห้ามแต่ก็ยังยืนนิ่งให้เด็กสาวกัด หนำซ้ำเมื่อเห็นว่าเด็กสาวคงไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เขาก็เลื่อนมืออีกข้างขึ้นมาลูบหัวเธอเบาๆอย่างทะนุถนอม ปล่อยให้เธอกัดไปเท่าที่เธอพอใจ

ด้านของขวัญขณะที่ออกแรงกัดมือใหญ่ของอีกคนอย่างเต็มแรง พอกัดจนได้กลิ่นคาวเลือดเธอจึงยอมปล่อยมือเขา ก่อนจะผลักอกแกร่งของเขาด้วยสองมือเล็กๆของเธออย่างเต็มแรงเท่าที่แรงเธอมี

พรึ่บ!

แล้วเตรียมจะวิ่งหนีเข้าบ้าน ทว่าพอหันไปก็เห็นคนในบ้านยืนเรียงกันเต็มอยู่หน้าประตู ทำเอาเธอหยุดชะงักนิ่งกับที่ด้วยความตกใจ เพราะไม่รู้ว่าทุกคนมากันตั้งแต่เมื่อไหร่ จะทันได้ยินที่เธอพูดเมื่อครู่หรือเปล่า แต่ทว่านาทีนี้เธอไม่สนอะไรแล้ว ใครจะได้ยินก็ได้ยินไป แต่เธอขอไม่อยู่รับรู้อะไรตรงนี้แล้ว จึงเลือกไม่สนใจใครทั้งนั้นแล้ววิ่งเข้าบ้านผ่านหน้าทุกคนไปทันที

“ยัยหนูฟังฉันก่อน!”

แม้จะได้ยินอีกคนเอ่ยเรียกตามหลังโดยไม่รู้ว่าเขาจะวิ่งตามมาหรือเปล่า แต่เธอก็ไม่คิดจะหยุดหรือหันหลังกลับ ตั้งหน้าวิ่งไปยังห้องนอนของตัวเองอย่างไว เมื่อเข้าห้องมาได้ก็ปิดประตูล็อคห้องทันที ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงบนที่นอน ฟุบหน้าร้องไห้บนหมอนใบใหญ่ด้วยความเสียใจที่เกินจะบรรยาย...