ตอนที่47 คนรักหนู พ่ออย่าแตะ

“กูไปด้วย” จอมทัพที่นั่งมองเงียบๆอยู่นานพูดขึ้นทันทีเมื่อเด็กสาวเอ่ยตอบพ่อของเธอไปเช่นนั้น ก่อนที่ราเชนทร์จะหันมาพูดกับเขาอย่างไม่พอใจ

“กูจะพาลูกกูไปเจอปู่กับย่า มึงเกี่ยวไรด้วย”

“ทำไมจะไม่เกี่ยว ในเมื่อตอนนี้กูนับเป็นหลานเขย รวมถึงเป็นลูกเขยมึงด้วย” จอมทัพตอบกลับไปทันทีอย่างไม่ยอม เพราะสถานะของเขาตอนนี้มีสิทธิ์ที่จะเกี่ยวพันกับเด็กสาวทุกด้าน แล้วเรื่องอะไรเขาจะปล่อยให้เธอไปคนเดียว อีกทั้งพ่อแม่ของเพื่อนก็ไม่ใช่คนอื่น เป็นคนที่เขานับถือเสมือนพ่อแม่ของเขาเอง ซึ่งไม่ต่างกับที่เพื่อนนับถือพ่อแม่ของเขาเลย แล้วมันจะมีเหตุผลอะไรอีกที่เขาจะไปด้วยไม่ได้

ด้านราเชนทร์ถึงกับเถียงไม่ออก เพราะที่เพื่อนพูดมามันคือความจริง เมื่อไม่รู้จะทำยังไงก็คงต้องแพ้ให้เพื่อนอีกเช่นเคย

“มึงนะมึง ชนะกูให้ได้ตลอดนะไอ้เพื่อนเวร”

ของขวัญที่นั่งฟังอยู่ พอได้ยินคนเป็นพ่อต่อว่าคนรักของเธอเช่นนั้นก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที แม้ว่าทั้งคู่จะเป็นเพื่อนกัน แต่ว่าตอนนี้อีกคนเป็นคนรักของเธอแล้ว เธอก็อยากจะให้คนเป็นพ่อให้เกียรติคนรักของเธอด้วย จึงพูดกับพ่อด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ ทว่าไม่ได้ดูก้าวร้าวแต่อย่างใดเพราะยังไงเธอก็เป็นเด็กดีรู้ความ แค่เห็นอะไรที่มันไม่สมควรก็ต้องมีแย้งขึ้นบ้าง

“พ่อพูดจากับนายหัวแรงไปรึเปล่าคะ”

“พ่อว่าหนูชักจะหลงไอ้แก่นี่มากเกินไปแล้วนะลูก”

ทว่าคำพูดของคนเป็นพ่อที่ได้กลับมายิ่งทำให้เธอไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง แม้อีกฝ่ายจะเป็นพ่อแต่แล้วไง ขึ้นชื่อว่าพ่อก็ไม่ได้ถูกเสมอไป เธอจึงเถียงกลับทันทีประหนึ่งปกป้องคนรักของเธอ

“นายหัวไม่ได้แก่ซะหน่อยทำไมพ่อต้องว่านายหัวด้วยคะ”

“มันจะสี่สิบอยู่แล้วไม่แก่ตรงไหน เห็นๆอยู่ว่ามันแก่”

“แต่นายหัวก็อายุเท่าพ่อนะคะ พ่อว่านายหัวก็เหมือนว่าตัวเองนั่นแหละ”

สิ้นประโยคนี้ของเด็กสาว ทำเอาจอมทัพกับเข็มมุกที่นั่งฟังสองพ่อลูกเถียงกันถึงกับหลุดขำออกมาทันที ส่วนราเชนทร์ก็ถึงกับชะงักนิ่งไป ลูกสาวพูดกับเขาเช่นนี้ทำเขารู้สึกหน้าชาราวกับโดนศอกหน้าเข้าเต็มๆ

ด้านของขวัญที่พูดไปด้วยความไร้เดียงสาเพราะแค่ต้องการจะปกป้องคนรักของเธอไม่ให้ถูกพ่อผู้ให้กำเนิดรังแกด้วยวาจาไม่สุภาพ เธอจึงไม่ได้คำนึงคิดว่าที่พูดออกไปไม่ต่างอะไรกับต่อว่าบุพการี ก่อนที่เธอจะหันไปพูดกับคนรักของเธอ

“นายหัวคะหนูง่วงแล้วเราไปนอนกันเถอะค่ะ”

“เดี๋ยวสิลูก เรายังคุยกันไม่จบเลยนะ”

ไม่ทันที่จอมทัพจะได้ตอบอะไรเด็กสาว ราเชนทร์ก็พูดแทรกขึ้นพร้อมกับดันตัวลุกขึ้นยืนมองลูกสาวตาละห้อย แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อได้ยินลูกสาวปฏิเสธกลับมาทั้งยังว่าเขาอีก

“หนูไม่อยากคุยกับพ่อแล้ว พ่อชอบบูลลี่คนอื่น พ่อไม่นารักเลย” จากนั้นของขวัญจึงหันมาพูดกับคนรักของเธออีกครั้ง

“เราไปนอนกันเถอะค่ะนายหัว”

“ครับ มาเดี๋ยวฉันอุ้มนะ” พูดจบก็ช้อนมือใหญ่ทั้งสองข้างสอดเข้าใต้รักแร้ของเด็กสาวแล้วอุ้มเธอขึ้นมากระเตงไว้ที่เอวสอบ ขาเรียวเล็กทั้งสองข้างจึงตวัดเกี่ยวเอวสอบอัตโนมัติ พร้อมกับสองแขนเรียวเล็กคล้องลำคอหนาเอาไว้ทันที ขณะเดียวกันแขนแกร่งก็กอดอุ้มร่างบางไว้มั่น ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยพูดกับเด็กสาวน้ำเสียงอ่อนโยน

“ไปนอนกันนะครับเด็กดี”

“ค่ะ”

เมื่อเด็กสาวพยักหน้าตอบ จอมทัพจึงหันไปกระตุกยิ้มมุมปากเยาะเย้ยเพื่อนที่นั่งมองมาด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ ขณะที่เด็กสาวก็เห็นการกระทำของเขา แต่เธอเลือกที่จะไม่สนใจ เพราะรักเขาหลงเขาจนหน้ามืดตามัวไปหมดแล้ว พอเขาหันกลับมามองกันเธอจึงฉีกยิ้มหวานให้เขาจนตาเป็นสระอิ จนเขาที่ทนมองความน่ารักของเธอเฉยๆแทบไม่ไหว สองขาแกร่งจึงรีบก้าวยาวๆอุ้มกระเตงเด็กสาวเข้าบ้าน จะได้รีบไปจัดการเธอให้สมกับที่ทำตัวน่ารักเกินไป แต่ทว่าเดินย่างกายเข้าประตูบ้านได้เพียงสองสามก้าว ก็ได้ยินเสียงเพื่อนเอ่ยรั้งเด็กสาวเอาไว้

“เดี๋ยวสิลูก แล้วตกลงหนูยังจะไปหาปู่ย่ากับพ่ออยู่ไหม”

“นายหัวหยุดก่อนค่ะ หนูขอคุยกับพ่อแป๊บนึงนะคะ”

“ได้ครับ” จอมทัพจึงหยุดนิ่งอยู่กับที่ทันทีเมื่อได้รับคำสั่งจากเมียเด็กตัวน้อย แต่ลึกๆก็รู้สึกเซ็งที่เพื่อนไม่ยอมปล่อยเขากับเด็กสาวไปสักที จะเรียกอะไรนักหนา ขัดขวางทางรักของคนอื่นเสียจริง ก่อนจะได้ยินเด็กสาวเอ่ยตอบพ่อของเธอไป

“หนูจะไปหาปู่กับย่าค่ะ แต่ต้องพานายหัวไปด้วย ไม่งั้นหนูก็ไม่ไปค่ะ”

สิ้นคำตอบของเด็กสาวที่เอ่ยตอบพ่อของเธอ จอมทัพก็ระบายยิ้มออกมาทันทีด้วยความพอใจเป็นที่สุดที่เด็กสาวมีใจนึกถึงกันขนาดนี้ แต่พ่อของเธอคงไม่ดีใจเช่นเขาเป็นแน่ ตอนนี้เขายืนหันหลังให้เพื่อนอยู่ ไม่เช่นนั้นคงได้เห็นสีหน้าไม่พอใจของเพื่อนในตอนนี้แล้ว แต่ขนาดไม่เห็นก็นึกสะใจไม่น้อย ความรู้สึกของการเป็นผู้ชนะที่เขาเคยได้สัมผัสมาตลอด ทว่าไม่เทียมเท่ากับครั้งนี้ที่เขาไม่ต้องทำอะไรเลยแต่กลับชนะใจของเด็กสาวแล้ว ขนาดพ่อของเธอยังต้องแพ้ให้เขา แล้วแบบนี้ใครเลยจะมาสู้เขาได้

“ไปกันเถอะค่ะนายหัว”

“ครับ” ตอบกลับเด็กสาวไปทันที แต่ไม่วายหอมแก้มนุ่มนิ่มของเธอโชว์เพื่อนไปหนึ่งฟอดใหญ่ แค่นี้ก็พอให้เพื่อนเขาอิจฉาจนอกแตกตายแล้ว หลังจากนั้นก็อุ้มกระเตงเด็กสาวเดินขึ้นห้องไป ตอนนี้หน้าบ้านจึงเหลือแค่ราเชนทร์กับเข็มมุกสองคน

“เข็ม ไหนคุณบอกว่าลูกเราเป็นเด็กดีและกตัญญูไง แล้วนี้มันอะไร ลูกไม่สนใจครอบครัวแล้วยังติดผู้ชายอีก”

“นี่นายมาว่าลูกฉันทำไมเนี่ย ลูกฉันไม่สนใจครอบครัวตรงไหน ลูกแค่ไม่สนใจนายคนเดียวต่างหาก นายอยากปากไม่ดีไปว่าคนที่ลูกรักทำไมล่ะ ว่าคนอื่นแก่แต่ไม่ดูตัวเองก็สมควรแล้วที่ลูกไม่สนใจ ยังจะมีหน้ามาว่าลูกฉันอีก แล้วคืนนี้ก็กลับไปนอนห้องนายเลยนะ ฉันไม่ให้นอนด้วยแล้ว” เข็มมุกพูดออกไปเป็นชุดอย่างไม่พอใจอีกคนที่มาว่าลูกของเธอ ต่อให้เป็นพ่อของลูกแล้วยังไง สิทธิ์ว่าลูกเธอว่าได้คนเดียว คนอื่นอย่ามาแตะเชียว ไม่งั้นแม่จะฟาดให้ คิดได้เช่นนั้นก็ไม่รอช้า มือบางจึงฟาดลงบนแขนแกร่งของอีกคนทันทีอย่างแรง จนเขารู้สึกเจ็บจนไม่อาจเก็บเสียงโอดโอยเอาไว้ได้

เพียะ!

“โอ๊ยเจ็บ! คุณตีผมทำไมเนี่ยเข็ม” ขณะมืออีกข้างลูบแขนที่โดนตีด้วยความเจ็บ

“ก็นายอยากปากดีมาว่าลูกฉันทำไมละ ลูกฉันออกจะน่ารัก ถ้านายไม่ปากเสียก่อนคงไม่โดนลูกว่าแบบนี้หรอก ชิ! ไอ้ปากปีจอ” ว่าจบเข็มมุกก็สะบัดก้นเดินเข้าบ้านไปทันที ทิ้งให้อีกคนนั่งบ่นพึมพำเป็นหมาหัวเน่าอยู่หน้าบ้านคนเดียว

“อะไรวะเนี่ย ทั้งลูกทั้งเมียไม่มีใครเข้าข้างกูสักคน เฮ้อ~ ชีวิตหนอชีวิต"