ตอนที่46 พ่อกับแม่คือชีวิต แต่นายหัวคือหัวใจ

เวลาล่วงเลยผ่านไปสักพัก หลังจากที่นั่งดื่มกันได้ไม่นาน ทางด้านนายใหญ่ศรที่อายุมากแล้วจึงไม่อยากดื่มเยอะและอยากให้หนุ่มสาวได้สังสรรค์กัน หากมีคนแก่อย่างตนนั่งอยู่ด้วยคงไม่สนุกเท่าที่ควร นายใหญ่ศรจึงขอตัวไปหาภรรยาที่ได้เข้าบ้านไปนอนสักพักแล้ว

“เดี๋ยวพ่อขอตัวไปนอนก่อนนะ แก่แล้วขี้เกียจดื่มเยอะ”

หลังจากนั้นนายใหญ่ศรก็เดินเข้าบ้านไปนอน ในวงสังสรรค์จึงเหลือแค่หญิงชายสองคู่ ทางด้านราเชนทร์เมื่อเห็นโอกาสเหมาะที่จะพูดเรื่องสำคัญ เขาจึงไม่รอช้าที่จะพูดออกมา

“ไอ้ทัพ พรุ่งนี้มึงประกาศรับแม่บ้านใหม่เลยนะ เพราะกูจะพาเข็มมุกกับลูกไปอยู่ด้วย”

จอมทัพได้ยินเช่นนั้นหางคิ้วก็กระตุกทันที แต่ไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรออกไปก็ได้ยินเสียงแม่ของเด็กสาวหันไปแว้ดใส่เพื่อนเขาที่นั่งข้างเธอ

“นี่นายบ้าไปแล้วหรือไง ฉันไปบอกนายตอนไหนว่าฉันจะไปอยู่กับนาย”

“ก็คนดีเป็นเมียผม ไปอยู่กับผมก็ถูกแล้วหนิครับ”

“โอ้ย! แล้วก็เลิกเรียกฉันแบบนี้สักทีได้ไหม ลูกอยู่นายไม่อายลูกบ้างหรือไง”

“ไม่เห็นต้องอายเลย ลูกเห็นพ่อแม่หวานกันรักกันก็ต้องมีความสุขอยู่แล้ว ใช่ไหมครับคนสวยของพ่อ” เมียพูดมาขนาดนี้แต่ราเชนทร์ก็ไม่มีสลด หนำซ้ำยังหันไปขอความเห็นด้วยจากลูกอีก ขณะใบหน้ายิ้มทะเล้นตามสไตล์คนเช่นเขา

“ใช่ค่ะ พ่อกับแม่โชว์หวานกันไปเลยค่ะไม่ต้องอายหนูหรอก”

สิ้นคำเออออเห็นด้วยของลูกสาว ราเชนทร์ก็ระบายยิ้มกว้างกว่าเดิมด้วยความพึงพอใจที่มีลูกสาวรู้งานขนาดนี้ ก่อนจะหันไปพูดกับเมียต่อ

“เห็นไหมคนดี ลูกเรายังเข้าใจพวกเราเลย”

“เฮ้อ~ แล้วแต่นายละกัน ฉันเหนื่อยที่จะพูดกับคนอย่างนายแล้ว” เมื่อเหนื่อยที่จะต่อล้อต่อเถียงกับอีกคน เข็มมุกจึงเลือกที่จะไม่สนใจอีก ก่อนจะได้ยินลูกสาวพูดขึ้น

“ถ้าพ่อจะพาแม่ไปอยู่ด้วยหนูก็ว่าดีนะคะ คนรักกันอยู่ด้วยกันก็ถูกแล้วค่ะ”

ราเชนทร์นั่งยิ้มไม่หุบด้วยความพอใจในตัวของลูกสาวที่ช่างเข้าอกเข้าใจพ่ออย่างเขาดีเสียจริง แต่ทว่าคำพูดต่อมาของลูกสาว ทำเอาเขาหุบยิ้มแทบไม่ทัน

“แต่ว่าหนูไม่ไปอยู่ด้วยนะคะ”

สิ้นคำบอกกล่าวของเด็กสาว คนเป็นพ่อถึงกับรู้สึกผิดหวังทันทีที่ลูกไม่อยากไปอยู่กับตน ผิดกับอีกคนที่ดีใจจนเก็บรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ ก่อนที่คนเป็นพ่อจะเอ่ยถามออกไปว่าเพราะเหตุใดลูกถึงปฏิเสธที่จะอยู่กับเขา

“บอกพ่อได้ไหมว่าทำไม”

“ก็หนูรักนายหัว หนูก็ต้องอยู่กับคนที่หนูรักไงคะ” ของขวัญไม่พูดเปล่า เธอหันไปกอดแขนแกร่งของคนตัวโตข้างๆ ก่อนจะเกยคางบนแขนแกร่งของเขาอย่างออดอ้อน ไม่วายทำตาปริบๆใส่เขาอีก จนอีกคนยิ้มตามด้วยความเอ็นดูกับความน่ารักของเธอ กระทั่งทนมองความน่ารักของเธอเฉยๆไม่ไหว เขาจึงเลื่อนมือใหญ่อีกข้างมาบีบแก้มนุ่มไปมาเบาๆให้พอหายหมั่นเขี้ยวเด็กน่ารักคนนี้ ก่อนจะได้ยินเพื่อนพูดขึ้น เขาจึงละสายตาจากเด็กสาวหันไปมองเพื่อน

“ได้ไงลูก นี่หนูเห็นผู้ชายดีกว่าพ่อกับแม่เหรอถึงได้เลือกอยู่กับมัน”

ด้านของขวัญได้ยินเช่นนั้นจึงหันไปพูดโต้แย้งคนเป็นพ่อทันทีด้วยสีหน้าจริงจัง

“แต่ผู้ชายที่พ่อว่าคือผู้ชายที่หนูรักนะคะ”

“แล้วหนูไม่รักพ่อกับแม่เหรอลูกถึงได้เลือกมัน” ถามลูกจบราเชนทร์ก็ชำเลืองมองเพื่อนทันทีด้วยสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเพื่อนดันเป็นคนที่ลูกสาวรัก จึงได้แต่นึกเจ็บใจอยู่แบบนี้ แต่พอได้ยินลูกสาวเอ่ยตอบเขาจึงละสายตาจากเพื่อนหันมามองลูกสาวทันที

“รักสิคะ พ่อกับแม่คือชีวิตของหนูหนูต้องรักอยู่แล้วค่ะ”

คำตอบของลูกสาวทำให้ราเชนทร์พอใจเป็นอย่างมาก เขาจึงหันไปยิ้มเยาะเย้ยใส่เพื่อนอย่างผู้ชนะ หนำซ้ำยังยักคิ้วกวนๆใส่เพื่อนไปหนึ่งที แต่ทว่าคำพูดต่อมาของลูกสาวทำเอาเขาต้องหุบยิ้มทันที

“แต่นายหัวคือหัวใจของหนู หนูทิ้งไม่ได้ค่ะ”

สิ้นคำพูดของเด็กสาว จอมทัพก็ระบายยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจเป็นที่สุด อยากจะจับเด็กสาวมาหอมให้ชื่นใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะเย้ยใส่เพื่อนกลับอย่างผู้ชนะเหมือนที่เพื่อนทำใส่เขาเมื่อครู่ นี่สินะที่เขาว่าหัวเราะทีหลังดังกว่า ซึ่งในคราแรกเขาคิดว่าหากวันนี้มาถึงคงต้องเหนื่อยกับเรื่องนี้ไม่น้อย แต่ไม่คิดว่าเขาแทบจะไม่ต้องพูดอะไรเลย เพราะเด็กสาวออกหน้าแทนเขาหมดแล้ว ช่างเป็นเด็กที่รู้ความ น่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง เขาจึงวางใจปล่อยให้เด็กสาวพูดไป ส่วนเขามีหน้าที่คอยซัพพอร์ตเธออยู่ตรงนี้

ด้านราเชนทร์ที่ทำอะไรเพื่อนไม่ได้จึงได้แต่กัดฟัดข่มความไม่พอใจเอาไว้ แต่ก็เก็บไม่อยู่เพราะแสดงออกมาทางสีหน้าชัดเจน จึงเลือกหันหน้าหนีเมื่อทนมองคนที่มาแย่งความรักจากลูกสาวไม่ได้

ส่วนคนเป็นแม่ก็แทบจะยกมือขึ้นกุมขมับ เพราะคำพูดคำจาของลูกสาวช่างหวานเลี่ยนได้พ่อมาเต็มๆ ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามลูกสาวไป

“ขวัญแน่ใจแล้วใช่ไหมลูก ถ้าสมมุติแม่ไปอยู่กับพ่อหนูขึ้นมาจริงๆ หนูจะอยู่กับนายหัวโดยไม่มีแม่อยู่ด้วยได้ใช่ไหมลูก”

“แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูรักนายหัวหนูอยู่กับนายหัวได้แน่นอนค่ะ อีกอย่างเรื่องนี้หนูก็คุยกับนายหัวไว้แล้วด้วย จริงอยู่ที่พ่อกับแม่คือครอบครัวของหนู แต่นายหัวก็คือครอบครัวในอนาคตของหนูเหมือนกัน หนูมั่นใจว่านายหัวดูแลหนูได้ดีไม่แพ้ที่แม่เลี้ยงหนูมาเลย แม่ให้โอกาสพวกเราอยู่ด้วยกันได้ไหมคะ” ขณะที่ของขวัญพูดกับคนเป็นแม่ แขนเรียวเล็กทั้งสองข้างของเธอก็กอดแขนแกร่งของอีกคนไม่ยอมปล่อย พลางหันไปมองเขาเป็นระยะ ก่อนจะได้ยินคนเป็นแม่เอ่ยตอบ เธอจึงหยุดสายตาไว้ที่แม่

“ได้ แม่เชื่อมั่นในการตัดสินใจของลูก”

“ขอบคุณนะคะแม่” ของขวัญปล่อยแขนแกร่งแล้วยกมือไหว้ขอบคุณคนเป็นแม่ที่ให้โอกาสนี้ ก่อนจะได้ยินคนเป็นพ่อพูดกับแม่

“เข็ม นี่แสดงว่าคุณจะไปอยู่กับผมจริงๆใช่ไหม”

“นายนี่ต้องให้ฉันพูดตลอดเลยนะ คิดเองไม่เป็นหรือไง”

“คิดเป็น แต่ถ้าคุณพูดออกมาผมจะได้มั่นใจไง”

“อือ ถ้านายจะให้ฉันไปอยู่ด้วยฉันก็โอเคแหละ แต่พ่อแม่นายรู้เรื่องนี้แล้วเหรอถึงได้กล้าพาฉันไปอยู่ด้วย” เนื่องจากโตๆเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว จึงไม่อยากปิดกั้นความรู้สึกหรือความต้องการของตัวเอง รักกันอยู่ด้วยกันคือจบ แต่ก็ติดอยู่ที่พ่อแม่ของอีกคน หากพวกเขาไม่ยอมรับเธอกับลูก เธอก็คงต้องถอยกลับมาอยู่ในที่ของเธอ

“รู้หมดแล้วครับ ที่จริงตั้งแต่วันที่ผมรู้ว่าของขวัญเป็นลูกผม พอผมกลับบ้านผมก็รีบเล่าให้พ่อแม่ผมฟังเลย พอพวกท่านรู้ว่ามีหลานก็ดีใจกันมากเลยนะ อยากจะมาดูหลานด้วยซ้ำ แต่ผมห้ามไว้กลัวจะทำลูกเราตกใจ แล้วที่ผมกลับมาครั้งนี้ผมตั้งใจจะพาลูกกับคุณกลับไปด้วยกัน แต่ในเมื่อลูกไม่อยากอยู่กับผมก็ไม่เป็นไร ผมยอมรับการตัดสินใจของลูก”

สิ้นคำพูดร่ายยาวของคนเป็นพ่อ ด้านของขวัญที่นั่งฟังอยู่จึงยกมือไหว้ขอบคุณคนเป็นพ่อทันที

“ขอบคุณนะคะพ่อที่เข้าใจหนู” ในขณะที่คนเป็นแม่เลือกที่จะมองนิ่งๆโดยไม่คิดจะพูดอะไรออกมา ก่อนที่คนเป็นพ่อจะเอ่ยพูดกับเธอ

“แต่พรุ่งนี้หนูไปหาคุณปู่คุณย่ากับพ่อได้ไหม พ่อบอกพวกท่านแล้วว่าจะพาหลานไปหา”

“ได้สิคะ”

“กูไปด้วย”