บทที่ 3.3

“ข้ากลับไปวันนี้ได้บอกลาท่านแม่แล้ว นางกำชับมาว่าเจ้าไม่ต้องรีบกลับก็ได้ จัดการเรื่องที่นี่ให้เรียบร้อย ไม่ต้องห่วงเรื่องที่จวนตระกูลเว่ย”

เขากล่าวเช่นนี้หมายความว่าจะออกเดินทางจากจวนตระกูลกู้เลย?

“ข้านำม้าของข้ามาแล้ว ต้องเร่งเดินทางไม่อาจนำสิ่งใดติดตัวไปด้วย” เขากล่าวจบก็พลิกกายนอนตะแคงมาหานาง “เจ้าอยู่ที่นี่ดูแลตัวเอง ดูแลท่านแม่และช่วยข้าดูแลจวนตระกูลเว่ยด้วย”

“เจ้าค่ะ” นางรับคำเสียงเบารับรู้ว่ามือของเขายื่นออกมากุมมือของนางเอาไว้

“เยว่เอ๋อร์”

“เจ้าคะ”

“ข้ารู้ว่าไม่มีสิ่งใดสามารถทดแทนสิ่งที่ข้าได้ทำลงไป แต่ข้ายังจะพูดอยู่ดี ข้าขอโทษ”

ไม่รู้เพราะอะไรนางจึงเข้าใจว่าเขาหมายถึงเรื่องใด นางเพียงเงียบฟังเขาพูดต่อไป

“ข้าทำผิดต่อเจ้า ดังนั้นจะไม่แก้ตัวในการกระทำวันนั้น ข้าสมควรให้เกียรติ สมควรบอกเจ้าให้รู้เพื่อให้เจ้าได้มีเวลาตัดสินใจ”

นางขอบตาร้อนผ่าว ลึกๆ ไม่คิดว่าเขาจะกล่าวถึงเรื่องนี้ ยิ่งไม่คาดว่าเขาจะกล่าวคำขอโทษ

บุรุษส่วนใหญ่มักคิดเสมอว่าการกระทำของตนถูกต้องตามธรรมนองคลองธรรม ยิ่งเป็นเรื่องการรับอนุเข้าจวน แม้ไม่รับการยินยอมจากฮูหยินถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังรับพวกนางเข้าไปอยู่ดี

เว่ยเสวียนนั่งมองใบหน้าหลับใหลบนเตียงนิ่ง ในที่สุดนางก็ผล็อยหลับไปในขณะที่เขาไม่อาจข่มตาลง เขาปัดปอยผมออกจากใบหน้าของนาง จากนั้นจ้องมองเช่นนั้นกระทั่งด้านนอกมีเสียงฝีเท้า

นั่นคือคนของเขาที่เตรียมออกเดินทาง ชายหนุ่มเหน็บชายผ้าห่มให้กู้ชิงเยว่ ไม่รู้เพราะอะไรจึงรู้สึกอาลัยอาวรณ์ขึ้นมา

อาจเพราะสงสาร เห็นใจ เพราะนางต้องเผชิญเรื่องเหล่านี้เพียงลำพัง แม้เขาสามารถช่วยแบ่งเบาในเรื่องต่างๆ แต่เพราะความห่างเหินทำให้เขาไม่อาจเป็นที่พึ่งพิงทางใจให้นางได้ ดังนั้นลึกๆ จึงมีใจห่วงใยหญิงสาวขึ้นมา

ถึงอย่างนั้นหน้าที่ต่อบ้านเมืองทำให้เขาตัดใจลุกขึ้น เขารู้ว่านางเข้มแข็งและจะผ่านมันไปได้ นางทำให้เขาเห็นมาแล้วว่าไม่มีสิ่งใดให้ห่วง แม้ว่าเขาจะยังกังวลก็ตาม

ชายหนุ่มค่อยๆ คว้าเสื้อและรองเท้าก่อนเดินออกมาสวมด้านนอก เขาไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อน สวมชุดตัวในออกมาแต่งตัวนอกห้องเพียงเพราะเกรงว่าคนในห้องจะตื่น...

ต้าซื่อ ต้าเซียงมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ทันทีที่เห็นผู้เป็นนายออกมาแต่งตัวด้านนอก ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ถามเพียงส่งกระบี่ที่เตรียมเอาไว้ให้

“รอข้าครู่หนึ่ง ข้าจะไปที่ห้องหนังสือเขียนจดหมาย” เขายังต้องเขียนจดหมายฝากฝังไปให้องครักษ์สวี

“ขอรับ” คนของเขารับคำจากนั้นเดินไปรอที่หน้าห้องหนังสือ

เว่ยเสวียนเขียนจดหมายเอาไว้สองฉบับ ฉบับแรกเป็นจดหมายฝากฝัง ฉบับที่สองเขียนบอกกู้ชิงเยว่ว่าเขาจากไปตอนที่นางหลับเพราะอยากให้นางได้นอนพักผ่อนอีกหน่อย เขาไม่ได้ต้องการให้ผู้ใดไปส่ง ดังนั้นจึงไม่ได้ปลุกนาง

เมื่อเขียนเสร็จก็นำกลับเข้าไปวางบนโต๊ะในห้องนอน มองนางที่นอนหลับสนิทจากนั้นจึงออกมาจากจวนตระกูลกู้ ตอนที่จากไปยังกำชับพ่อบ้านให้ดูแลจวนและดูแลกู้ชิงเยว่ให้ดี

กู้ชิงเยว่อ่านจดหมายที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเขา หัวใจของนางเต้นเร็วขึ้น รับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่เขาส่งผ่านตัวอักษร กระทั่งอยู่ๆ ก็ได้สติขึ้นมา

...เขาอาจเพียงสงสารนางเท่านั้น นางจะปล่อยให้ความห่วงใยหวังดีเหล่านี้ทำให้ตัวเองหวั่นไหวไม่ได้ ในเมื่อนางเลือกที่จะอยู่อย่างสันติ ไม่ได้หมายอยากจะช่วงชิงกับผู้ใด

เขาไม่มีใจ นางเองก็ไม่ได้รัก

เช่นนี้ต่างฝ่ายล้วนพึ่งพาและอยู่ร่วมกัน

นางไม่เจ็บปวด เขาเองก็สมหวัง

หัวใจของเขามีสตรีอื่นเป็นผู้ที่ครอบครองอยู่ก่อนแล้ว อีกทั้งสตรีผู้นั้นกำลังจะมีทายาทให้เขาในอีกเร็ววัน ทายาทที่มิใช่เกิดจากฮูหยินเอกเช่นนาง และพวกเขาก็เลือกให้มันเป็นเช่นนั้น