บทที่ 3.2

กู้ชิงเยว่นึกขึ้นได้จึงเงยหน้าขึ้นมองชั้นตำราของบิดา นางลุกขึ้นบิดเต่ากระเบื้องตัวหนึ่งปรากฏให้เห็นช่องลับที่มีกล่องไม้ซ่อนอยู่ ในนั้นคือโฉนดที่ดินมากมายที่ตระกูลกู้เคยได้รับพระราชทานมา

“อย่าได้จัดการด้วยตัวเอง ทางที่ดีมอบคืนให้ทางการแต่ระบุให้ชัดเจนว่าที่ดินทั้งหมด เจ้าต้องการแบ่งให้กับครอบครัวทหารที่สละชีวิตในสนามรบเท่านั้น หลังมอบให้ทางการแล้วย่อมมีคนตรวจสอบเองว่าการแบ่งสรรปันส่วนเป็นไปอย่างยุติธรรมหรือไม่ นี่เป็นการหลีกเลี่ยงคำครหา ทั้งยังเป็นการส่งคืนของพระราชทานให้ทางการอย่างแนบเนียน”

กู้ชิงเยว่รีบแยกโฉนดเหล่านั้นออกมาทันที จากนั้นนางครุ่นคิดคล้ายลังเลที่จะปรึกษาชายหนุ่ม เว่ยเสวียนเพียงรอให้นางเป็นฝ่ายตัดสินใจ กระทั่งในที่สุดนางก็กล่าวออกมา

“ยังมีที่ดินที่อยู่นอกเมืองหลวง เป็นที่รกร้างหลายแปลง ที่ดินเหล่านี้เป็นของท่านแม่ ข้ากำลังคิดจะแบ่งให้เหล่าองครักษ์ที่ดูแลจวน จะอย่างไรที่นี่ก็ต้องมีการคุ้มกันบ้าง ข้าคิดจะให้พวกเขาใช้สร้างบ้าน จากนั้นให้พวกเขาผลัดกันมาคุ้มกันจวนสลับกับวันหยุด”

เว่ยเสวียนพยักหน้า “เขียนสัญญาให้เรียบร้อยว่าพวกเขาต้องทำงานกี่ปี ลงรายละเอียดว่าจะหักจากค่าแรงที่ได้รับในแต่ละปี ที่ดินนั้นถือเป็นหนึ่งในค่าตอบแทน ไม่อาจมอบให้โดยเปล่า”

“เจ้าค่ะ” นางพยักหน้า

“เจ้าคิดจะใช้กี่คน” เขาถามต่อ

นางครุ่นคิดเล็กน้อย “จวนกว้างขวาง สามสิบคน ผลัดกันดูแลผลัดกันหยุดสิบวันครั้ง เรื่องค่าแรงข้าจะเพิ่มให้พวกเขาอีกนิด”

เขาพยักหน้าเห็นด้วย “เช่นนั้นใช้เพียงสามสิบคน เจ้าจะคัดเลือกอย่างไร”

นางได้แต่กะพริบตามองเขา เห็นชัดว่ายังไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ เว่ยเสวียนเห็นเช่นนั้นก็รีบกล่าว “มิสู้เรื่องนี้ให้ข้าจัดการ?”

นางเม้มปากลังเล “ข้าก็ได้แต่รบกวนท่านแล้ว”

เว่ยเสวียนยิ้มบางๆ “การคัดคนดูแลจวนนั้นจะว่ายากก็ยากจะว่าง่ายก็ง่าย คัดเลือกมาสักสามสิบคนคนที่เหลือมอบเงินให้กลับไปตั้งตัวสักก้อนก็พอ ส่วนในยามกลางคืนข้าจะจัดการส่งคนจากจวนตระกูลเว่ยมาช่วยตรวจตราด้านนอกกำแพงอีกสิบคนเป็นระยะ”

นางพยักหน้าและกล่าวขอบคุณไม่ได้ปฏิเสธความหวังดีของเขา

กว่าจะจัดการหลายๆ เรื่องได้ลุล่วงก็เป็นเวลาค่อนคืน นี่เป็นคืนแรกที่กู้ชิงเยว่ไม่รู้จะจัดการยังไงกับเว่ยเสวียน นางกับเขายังไม่ได้เข้าหอ หลังแต่งงานเขาเองก็ถูกส่งไปชายแดน นี่จึงนับเป็นคืนแรกที่ทั้งสองจะร่วมเตียง

“พรุ่งนี้ข้าต้องกลับชายแดน” อยู่ๆ เขาก็กล่าวขึ้น

“พรุ่งนี้หรือเจ้าคะ?”

“ใช่ งานศพเสร็จสิ้น เรื่องในจวนเองก็ลุล่วงไปกว่าครึ่ง ที่เหลือข้ามั่นใจว่าเจ้าจะสามารถจัดการได้ด้วยตัวเอง” เขาถอดเสื้อตัวนอกจากนั้นเดินไปนั่งลงที่เตียง ในมือมีป้ายคำสั่ง “รับเอาไว้”

กู้ชิงเยว่เดินเข้าไปหาเขารับมาด้วยใบหน้างุนงง “นี่เป็นป้ายคำสั่งของกองทัพ ข้าจะเขียนจดหมายฉบับหนึ่งเอาไว้ เจ้านำไปมอบให้องครักษ์สวีหลังข้ากลับชายแดน เขาจะจัดการเรื่องการคัดเลือกคนคุ้มกันจวนเอง เจ้าเพียงรอรับมอบคนก็พอ หากมีเรื่องใดที่ไม่อาจจัดการ ขาดเหลือสิ่งใด หรือมีเรื่องยากแก้ไข แม้กระทั่งเจ้าอาจอยากส่งข่าวไปยังชายแดน ให้เจ้าไปหาองครักษ์สวี ข้ากำชับเขาเอาไว้แล้ว ไม่ว่าเรื่องใดเขาจะช่วยเจ้าจัดการ”

กู้ชิงเยว่ก้มลงมองป้ายคำสั่งนั้น หัวใจของนางคล้ายอบอุ่นขึ้นมาก หลายวันมานี้นางรู้สึกทั้งสับสนและโดดเดี่ยว แต่เว่ยเสวียนอยู่ที่นี่ช่วยจัดการเรื่องมากมาย ตอนนี้เขายังช่วยนางคิดเผื่อไปถึงเรื่องในอนาคต

“ขอบคุณท่าน”

“เยว่เอ๋อร์”

นางเงยหน้าขึ้นมองเขา “เจ้าคะ”

“จำไว้ว่าเจ้ามิได้โดดเดี่ยวเพียงลำพัง เจ้าเป็นฮูหยินน้อยตระกูลเว่ย มีข้า มีตระกูลเว่ยที่จะคอยสนับสนุนปกป้องเจ้า แม้เจ้าไม่เหลือญาติที่เป็นคนตระกูลกู้ แต่เจ้าไม่ได้ตัวคนเดียวแน่นอน”

นางขอบตาร้อนผ่าว “เจ้าค่ะ”

เว่ยเสวียนขยับเพื่อให้นางปีนเข้าไปด้านในเตียง “ขึ้นมาเถิด ดึกมากแล้วพรุ่งนี้ข้าจะต้องออกเดินทางแต่เช้า”

นางรีบทำตามเมื่อได้ยินเช่นนั้น “พรุ่งนี้หรือเจ้าคะ” แต่นี่ล่วงเข้ายามอิ๋น[1]แล้ว!!!

...ดังนั้นนางจึงไม่อิดออดเมื่อเขาบอกให้นอน แม้นอนไม่หลับก็พยายามควบคุมลมหายใจ หวังให้เขาหลับสักงีบก่อนฟ้าสาง

ผ่านไปครู่ใหญ่อยู่ๆ เสียงหัวเราะก็ดังขึ้น “เยว่เอ๋อร์ นอนไม่หลับหรือ” เห็นนางนอนตัวเกร็งเขาอดที่จะสงสารไม่ได้

“ข้านอน...จะนอนแล้ว ท่านเองก็รีบนอนเถิด เหนื่อยมาหลายวันพรุ่งนี้ยังต้องขี่ม้าอีกไกล” เสียงของนางเจือเอาไว้ด้วยความรู้สึกผิด

[1] ช่วงเวลาตีสาม