บทที่ 3.4

ข่าวลือเรื่องการแพ้สงครามมีมาให้ได้ยินทุกวัน กู้ชิงเยว่ทางหนึ่งต้องสงบเยือกเย็นปลอบโยนมารดาของสามี ทางหนึ่งต้องคอยระงับอารมณ์หลังได้ยินเสียงกรีดร้องโวยวายตบตีสาวใช้ของหลี่จื่อเว่ย

หลังวันที่เว่ยเสวียนกลับชายแดน นางจัดการเรื่องราวในจวนต่ออีกสองวันก็กลับมายังจวนตระกูลเว่ย

เว่ยฮูหยินไม่ได้กล่าวอะไร เพียงปลอบโยนนาง จากนั้นบอกให้นางรักษาสุขภาพก่อนกลับเรื่อนมาพักผ่อน สถานการณ์ที่ชายแดนยังคงมีการศึกติดพันไม่หยุดหย่อน ผู้คนอกสั่นขวัญแขวนเพราะกังขาในการปกป้องชายแดนเหนือของตระกูลเว่ย หลังจากที่ต้าฉินสูญเสียแม่ทัพกู้คนสุดท้ายไป

สินค้าต่างๆ ล้วนขึ้นราคาเพราะสงครามทำให้การขนส่งเป็นไปอย่างยากยิ่ง แม้ทางการพยายามจัดการแต่เพราะผู้คนหวาดกลัวและกักตุนข้าวของจำเป็น ดังนั้นหลายๆ อย่างจึงเริ่มขาดแคลน จวนใหญ่ๆ ยังไม่ได้รับผลกระทบแต่ชาวบ้านกลับเริ่มอยู่อย่างอัตคัด

ชั่วพริบตาวันเวลาก็ผ่านไปสามเดือน จดหมายที่ถูกส่งไปยังชายแดนไม่มีตอบกลับมา กู้ชิงเยว่ในใจรู้สึกกังวลแทนผู้ที่ออกศึกอยู่แนวหน้า นางไปปรึกษากับเว่ยฮูหยินจากนั้นออกไปพบองครักษ์สวีเพื่อถามข่าวคราวจากชายแดนเหนือ

“ข้าบอกอะไรมากไม่ได้ บอกได้เพียงแม่ทัพเว่ยทั้งสองยังคงปลอดภัยดี”

นั่นเป็นคำตอบจากองครักษ์สวี แต่เพียงเท่านี้คนฟังก็นับว่าลดความห่วงกังวลลงมากแล้ว กระทั่ง...อยู่ๆ หวังกงกงก็ให้คนนำรถม้ามารับนางเข้าวังหลวงพร้อมกับเว่ยฮูหยิน

ไทเฮาทรงอยากพบนางเพราะคิดถึง เรื่องนี้ทำให้กู้ชิงเยว่สงสัย

จริงอยู่ท่านยายของนางเคยเป็นนางกำนัลของไทเฮา แต่เพราะขุนนางกับเชื้อพระวงศ์จำเป็นต้องรักษาระยะห่าง ดังนั้นน้อยครั้งนักที่ตระกูลกู้จะถูกเรียกตัวเข้าวัง นางเองก็เคยเข้าวังไม่กี่ครั้ง นับรวมกับหลังแต่งงานครั้งนี้จึงเป็นครั้งที่ห้าเท่านั้น

เมื่อออกมายังห้องโถงเว่ยฮูหยินขมวดคิ้วเมื่อพบว่าหลี่จื่อเว่ยแต่งตัวงดงามออกมารออยู่ กู้ชิงเยว่พยุงเว่ยฮูหยินออกมา สายตามองไปยังหวังกงกงที่มีท่าทีไม่พอใจให้เห็น

“เจ้าออกมาทำไม” เว่ยฮูหยินเอ่ยถาม “กำลังท้องรีบกลับเจ้าไปพักผ่อนเร็วเข้า”

“ท่านแม่ มิใช่ว่าต้องเข้าวังหรอกหรือเจ้าคะ” หลี่จื่อเว่ยเคยติดตามเว่ยฮูหยินเข้าวังหลวงบ่อยครั้ง ดังนั้นจึงอาจเข้าใจว่าตัวเองจะติดตามไปเมื่อไรก็ได้

“เว่ยฮูหยิน ตระกูลเว่ยเป็นถึงหนึ่งในสี่เหล่าทัพต้าฉิน นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีสตรีที่ไม่รู้อะไรควรไม่ควรอยู่ด้วย นับว่าวันนี้ข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว เรื่องในวันนี้ข้าจะแสร้งทำเป็นไม่เห็น ข้าจะไปรอด้านนอกอย่าลืมว่าไทเฮาทรงรอฮูหยินน้อยอยู่ ท่านก็สั่งสอนอนุของบุตรชายผู้นี้ให้ดีเถิด” หวังกงกงมองหลี่จื่อเว่ยด้วยสายตาตำหนิจากนั้นหมุนตัวไปรอนอกจวน

เว่ยฮูหยินใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย นางมองไปยังหลี่จื่อเว่ยจากนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงตำหนิ “เว่ยเว่ย วังหลวงมิใช่สถานที่ที่เจ้านึกอยากจะไปก็ไปได้ ข้าเคยเตือนเจ้าหลายครั้งแล้วเหตุใดไม่จดจำ งานเลี้ยงพวกนั้นมีเทียบเชิญข้าพาเจ้าไปได้ไม่แปลกอะไร แต่นี่เป็นพระเสาวนีย์จากไทเฮาให้เยว่เอ๋อร์ไปเข้าเฝ้า เจ้าคิดอยากจะไปก็จะไปเช่นนั้นหรือ!”

“ท่านแม่...ขะ...ข้า”

“ล่วงเกินหวังกงกงเป็นเรื่องใหญ่เจ้ามิใช่ไม่รู้ เขาเป็นขันทีอาวุโสในวังหลวง แม้แต่ท่านแม่ทัพเองยังต้องให้เกียรติเขามากกว่าแปดส่วน เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกล้าทำให้เขาไม่พอใจ กลับเข้าไปสำนึกผิดอยู่ในห้องอย่างสำรวม ไม่มีคำสั่งข้าเจ้าห้ามออกมาแม้แต่ก้าวเดียว”

“ท่านแม่!”

“ท่านพ่อบ้านให้คนพานางกลับไป!” เห็นชัดว่าเว่ยฮูหยินโกรธจริงๆ ดังนั้นหลี่จื่อเว่ยจึงไม่กล้ากล่าวอะไรอีก นางได้แต่หมุนตัวเดินจากไปด้วยท่าทีน้อยอกน้อยใจ

“ข้าทำผิดไปแล้วจริงๆ ข้าตามใจนางเกินไปจนไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ” เว่ยฮูหยินถอนหายใจออกมา ช่วงสงครามกำลังคุกรุ่นทางที่ดีคืออย่าได้ล่วงเกินผู้ใดเพื่อสร้างความขุ่นเคือง