ขอให้อาสือช่วยเหลือ

อู่ซิ่วเองก็เพิ่งจะรู้เรื่อง เขาต่อว่าบิดาเสียยกใหญ่ ทั้งยังกอดปลอบน้องสาวที่ดูจะเสียใจจนเสียสติไปแล้วเอาไว้ด้วย

“จูจู เจ้าร่ำลาครอบครัวเสร็จแล้วหรือไม่ ท่านอ๋องส่งคนมาตามเจ้าแล้ว”

เฟยจูปาดน้ำตาทิ้งอย่างไม่ไยดี ในเมื่อนางหนีเรื่องเลวร้ายไม่พ้นแล้ว ต่อให้โวยวายก็ไม่เกิดประโยชน์ใดอีก

“ป้าเมี่ยว ข้าขอเวลาสักครู่เถิด มีอีกสองสามประโยคที่ข้าจะพูดกับครอบครัว” นางสงบเยือกเย็นขึ้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นว่าอยู่ตามลำพังแล้ว สภาพของครอบครัวใหม่ของนางในยามนี้ก็คงไม่อาจช่วยเหลือสิ่งใดได้ จะโทษพวกเขาไปทั้งหมดก็ไม่ถูก ใครให้ครอบครัวคนจีนไม่ว่าจะยุคสมัยไหนเห็นบุตรชายดีกว่าบุตรสาวเล่า

นางเรียกโสมพันปีในมิติของเทพแห่งการสร้างออกมามอบให้พวกเขา ถือว่าเป็นค่าร่างอู่เฟยจูที่ให้นางมาอาศัยอยู่

“พวกท่านเก็บเอาไว้ให้ดี นำไปขาย เงินที่ได้ พวกท่านนำไปตั้งตัว ส่งพี่ชายไปเรียนที่สำนักศึกษา เพื่อที่ต่อไปจะได้ไม่มีผู้ใดหลอกพวกท่านได้อีก”

ทั้งสามเบิกตากว้างจ้องมองโสมหัวใหญ่อย่างตื่นตกใจ

“อย่าได้พูดสิ่งใดออกมา” นางเตือนเมื่อเห็นพวกเขากำลังอ้าปากจะพูด “รู้ไว้ว่าข้ามิได้ขโมยมา พวกท่านไม่ต้องกลัวว่าจะนำออกไปไม่ได้ เพียงอย่าทำตัวให้ผู้อื่นสงสัยก็พอ พี่ชาย ท่านเชื่อคำข้า เข้าเรียนในสำนักศึกษาเสีย พวกท่านไม่ต้องห่วงข้า หากย้ายไปอยู่ที่อื่นก็ไปได้เลย ข้าอยู่ในตำหนักอ๋องมิได้ลำบากอันใด”

“จูจู” ไห่ซื่อร้องออกมาอย่างปวดใจ หากรู้ว่าบุตรสาวมีโสมหัวใหญ่อยู่กับตัวเช่นนี้ จะกล้าให้สามีทำเรื่องขายขาดนางได้อย่างไร

อู่เถียนก็มีความคิดไม่ต่างจากภรรยา อย่างไรเฟยจูก็เป็นบุตรสาวที่เลี้ยงดูมาถึงสิบสามปี

“ไม่ต้องพูดสิ่งใดแล้วเจ้าค่ะ ท่านอ๋องเรียกหาข้าแล้ว หากข้าทำงานดี ท่านอ๋องอาจจะให้ออกไปเที่ยวหาพวกท่านก็ได้” นางยิ้มให้พวกเขาเล็กน้อย

“ข้าต้องหาหนทางช่วยเจ้าออกไปให้ได้” อู่ซิ่วมองน้องสาวด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำ

“ข้าจะรอเจ้าค่ะ” เขาพยักหน้าอย่างแข็งขัน หยิบโสมในมือของเฟยจูมายัดเข้ากับอกเสื้อ

อู่ซิ่วตั้งมั่นในใจแล้ว เขาจะต้องเข้าเรียนเพื่อเข้าสอบให้ได้ วันหนึ่งจะได้ไถ่ตัวน้องสาวมาอยู่ร่วมกันอีกครั้ง

เฟยจูร่ำลาเพียงเขาอีกเพียงไม่กี่ประโยค นางเดินออกไปจากห้องด้วยรู้ดีว่าอาสือต้องรออยู่ด้านนอกเป็นแน่ ไม่ต่างจากที่นางคิดเอาไว้ อาสือมารอรับนางตามคำสั่งของหลี่หมิงฮวน เขาเองก็ไม่เข้าใจผู้เป็นนายเช่นกัน เหตุใดถึงไม่ยอมปล่อยให้สาวใช้เช่นเฟยจูพ้นจากสายตานาน

“ท่านองครักษ์สือ ท่านจำสิ่งที่พนันกับข้าไว้ได้หรือไม่ ข้ามีหนึ่งเรื่องที่อยากให้ท่านช่วยข้า”

“เจ้าว่ามาเถิด” อาสือได้ยินสิ่งที่เฟยจูเอ่ยพูดกับครอบครัวทั้งหมดแล้ว แม้จะแปลกใจที่นางหาโสมหัวใหญ่มาได้เช่นใด แต่รู้ดีว่านางไม่มีทางขโมยมาจากคลังเก็บของแน่ ตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมาก็ยังไม่เคยเหยียบย่างไปทางห้องสมบัติเลย

“ข้ารู้ว่าท่านคงได้ยินทั้งหมดแล้ว ท่านช่วยพาครอบครัวข้าไปหาร้านสมุนไพรที่ไว้ใจได้ พาพวกเขาไปฝากเงินและส่งพวกเขากลับเรือน ข้าหวังว่าท่านจะช่วยเหลือข้าเจ้าค่ะ”

“เจ้าไม่ต้องห่วง ท่านอ๋องสั่งให้ข้าส่งครอบครัวเจ้าให้ถึงหมู่บ้านอยู่แล้ว แต่เจ้าไม่คิดจะบอกข้าหน่อยหรือว่าได้โสมมาจากที่ใด”

“ความลับเจ้าค่ะ เอาไว้...ข้าเชื่อใจท่านมากพอแล้วจะบอกท่านเอง” นางเขยิบตาให้เขาอย่างซุกซน ด้วยเห็นว่าหลายครั้งที่อาสือเอ่ยเตือนนางอย่างจริงใจ แต่สุดท้ายเขาก็ยังเป็นคนของหลี่หมิงฮวนอยู่ดี นางจะเชื่อใจเขาได้มากเพียงใด ไม่แน่ว่าเรื่องทั้งหมดที่เขาได้ยินก็คงต้องบอกหลี่หมิงฮวนอยู่ดี

เฟยจูเดินตามไปส่งครอบครัวของนางถึงหน้าประตูตำหนัก นางเน้นย้ำให้พวกเขาหาซื้อที่ดินเอาไว้ให้นางสักสองร้อยหมู่ (1หมู่=666ตารางเมตร) นางจะเอาไว้ปลูกข้าว แต่เมล็ดข้าวที่ใช้ปลูกนางจะนำออกไปให้เองในภายหลัง หากขอหลี่หมิงฮวนออกไปได้นะ ก่อนจะกลับไปหาหลี่หมิงฮวนที่นั่งรอนางอยู่ภายในห้องโถง

“ท่านอ๋อง เรียกหาบ่าวหรือเพคะ”

“หึ ได้ความเช่นใดเล่า หนังสือขายตัวของเจ้าเป็นของจริงหรือไม่” หากเขาไม่เอ่ยออกมายังดีเสียกว่า พอเอ่ยออกมาเฟยจูก็นึกโมโหขึ้นมาทันที

“บ่าวไม่รู้ความ นับเป็นความเมตตาจากท่านอ๋องแล้ว ที่ต้องการให้บ่าวอยู่รับใช้ในตำหนักต่อไป” นางก้มหน้าลงซ่อนความไม่พอใจในแววตา

“ยังพอจะสั่งสอนได้ ต่อไปเจ้าอย่าได้ห่างจากสายตาของข้าอีกเด็ดขาด” เขาไม่เชื่อใจนางอีกแล้ว หากปล่อยให้นางคาดสายตาไม่รู้ว่านางจะทำให้ตนเองบาดเจ็บหรือหาเรื่องเสียใจอะไรอีก พลอยให้เขาต้องเจ็บตัวไปด้วย

“เพคะ”

หลี่หมิงฮวนสั่งความเสร็จก็ลุกขึ้นเพื่อไปห้องตำรา ยังมีงานที่ทิ้งเอาไว้ไม่ได้ทำอีกหลายงาน หากไม่ติดที่ต้องตามหาเฟยจูทุกสิ่งคงเรียบร้อยไปแล้ว

แต่เขาไม่คิดว่านางจะเดินตามก้นเขา เรียกได้ว่าแทบจะติดตัวเขาเลย

“เปิ่นหวางสั่งให้เจ้าตามไปด้วยหรือ” เขาเลิกคิ้วมองนางอย่างไม่พอใจ

“มิใช่ว่า ท่านอ๋องต้องการให้บ่าวอยู่ในสายตาตลอดหรือเพคะ”

“เหอะ ไสหัวกลับไปอยู่ในเรือนพัก หากมิได้เรียกหาอย่าได้เสนอหน้ามา” เขาตวาดนางเสียงดังก่อนจะเร่งฝีเท้าไปอย่างมีโทสะ

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่เขามักจะควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ได้ หรือตั้งแต่ที่ได้ยินนางตำหนิเขาต่อหน้าบ่าวไพร่ หรือเป็นเพราะตัวนางเจ็บตัวแล้วเขาเจ็บตัวตามไปด้วย

เฟยจูได้แต่มองตามแผ่นหลังของเขาตาปริบๆ องครักษ์ที่ติดตามหลี่หมิงฮวนถอนหายใจมองความโง่เขลาของนาง ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะเอ่ยขึ้นอย่างเห็นใจ

“เจ้าก็มิได้ดูโง่เขลาถึงเพียงนั้น เหตุใดถึงได้หาเรื่องเจ็บตัวอยู่เรื่อย เชื่อข้าอย่าได้กวนโทสะของท่านอ๋องจะดีกว่า เจ้าอาจจะไม่ได้โชคดีบ่อยครั้งนัก” นับว่านางเป็นคนแรกเลยก็ว่าได้ที่ด่าหลี่หมิงฮวนแล้วยังมีชีวิตรอดอยู่

องครักษ์และบ่าวไพร่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ท่านอ๋องถึงได้ปล่อยให้เฟยจูรอดมาจนถึงตอนนี้ แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน จะบอกว่าพึงใจจะรับนางเป็นสาวใช้ห้องข้าง แต่ดูจากสภาพนางแล้ว ไม่น่าจะเข้าตาเทพสังหารผู้นี้ได้ แต่ความเมตตาที่เฟยจูได้รับก็ยังไม่มีผู้ใดเคยได้มาก่อน นางจึงกลายเป็นที่สนใจของบ่าวไพร่ที่ต้องการจะหาลู่ทางขึ้นต่ำแห่งสูง จึงเริ่มมีคนมาพูดคุยและทำดีกับนาง

เฟยจูกลับเข้าไปอยู่ในเรือนพักอย่างว่าง่าย นางถามพ่อบ้านเถาแล้วว่านางต้องทำงานตำแหน่งใด เขาเองยังไม่รู้เช่นกัน จึงให้นางรอรับคำสั่งจากท่านอ๋องโดยตรง ตอนนี้นางจึงวางและเริ่มสำรวจเรือนพักของหลี่หมิงฮวนแทน

นางเดินสำรวจเรือนพัก จึงได้พบว่า ไม่มีสาวใช้สักคนเดียว มีเพียงบ่าวชายที่กำลังก้มหน้าทำงานกันอย่างแข็งขัน และองครักษ์ที่ยืนอยู่แทบจะทุกจุด พอองครักษ์เห็นสาวใช้เดินเพ่นพ่านในเรือนพักที่เป็นเขตหวงห้าม ก็รีบเดินเข้ามาขวางทางเอาไว้ทันที

“เจ้าเข้ามาได้อย่างไร รีบออกไปก่อนที่ท่านอ๋องจะเสด็จกลับมาดีกว่า” สายตาของเขาแข็งกร้าวเพื่อขู่ขวัญนาง

“เหตุใดข้าถึงจะเข้ามาไม่ได้ ในเมื่อท่านอ๋องให้ข้าเข้ามา”

“เหอะ หากมีรับสั่งเหตุใดข้าจะไม่รู้ ทางที่ดีเจ้ารีบออกไปเสียดีกว่า”

เขาผลักนางล้มไปกองอยู่กับพื้นโดยที่เฟยจูไม่ทันตั้งตัว “โอ๊ยยย เจ้าผลักข้าทำไม ข้าบอกไปแล้วว่าท่านอ๋องอนุญาตให้ข้าเข้ามาในเรือนพัก”

“ผู้ใดจะเชื่อเจ้ากัน” องครักษ์ดึงแขนเฟยจูอย่างแรง เพื่อลากนางไปโยนทิ้งที่หน้าเรือน