นางกลับมาแล้ว

เฟยจูที่ทุกคนกำลังหาอยู่ตอนนี้ นางกำลังมองไปรอบๆ ตัวด้วยความสับสน ก่อนหน้านี้นางอยู่ในคุกใต้ดินของตำหนักอ๋อง ภาพตรงหน้ามันช่าง... “หรือว่า...อยู่บนสวรรค์” นางเกาหัวอย่างไม่เข้าใจ

แต่หากเป็นสวรรค์เช่นที่นางคิดจริง ตัวนางก็ควรต้องกลับไปอยู่ในสภาพเดิมหรือไม่ แต่นี่...นางยังอยู่ในร่างของอู่เฟยจูอยู่เลย

ศาลาริมน้ำมีชายชรานั่งดื่มชาอยู่ด้านใน พอเห็นเฟยจูเดินเข้ามาใกล้ เขาก็วางแก้วชาลง พร้อมทั้งโบกมือเรียกนางให้เข้าไปหา

“คุณตา ที่นี่...ที่ไหนเจ้าคะ หรือว่า...ข้าตายไปแล้ว แล้ว ข้าจะได้กลับมิติเดิมของตัวเองไหมเจ้าคะ” นางยิงคำถามติดๆ กัน

“ห้วงมิติที่ข้าสร้างขึ้น ข้าคือเทพแห่งการสร้าง เป็นข้าที่ดึงวิญญาณของเจ้ามาที่มิติโบราณแห่งนี้”

เฟยจูเม้มปากแน่น เทพเจ้าตัวเป็นๆ ตรงหน้า ดูเหมือนชายชราแถวหมู่บ้านในชนบทมากกว่า ห้วงมิติที่นักเขียนนิยายสร้างขึ้นในโลกจินตนาการ นางไม่อยากเชื่อว่าจะได้มาเห็นกับตา แต่อย่างว่า...แม้แต่วิญญาณของนางยังมาโผล่ในยุคโบราณได้เลย

“แล้วเหตุใดต้องเป็นข้าด้วยเล่า แล้วท่านดู...ข้าถูกกระทำขนาดนี้” นางดึงกระโปรงให้เห็นรอยกัด และแขนที่มีแต่ร่องรอยกัดของสัตว์พิษ “เป็นสาวใช้ยังพอทน แต่อยู่ในตำหนักของอ๋องชั่วพอเลย ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตข้าก็คงตายแล้ว” นางพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังและโมโห เมื่อนึกถึงความชั่วของหลี่หมิงฮวน

เทพแห่งการสร้างลูบเคราอมยิ้มมองเฟยจูอย่างเอ็นดู “ชะตาของเจ้ากับอู่เฟยจูผูกติดกันเอาไว้ ต่อให้วิญญาณของเจ้าเดินทางมาเร็วกว่านี้หรือช้ากว่านี้ เจ้าก็ต้องอยู่ในร่างของนาง ครอบครัวของนางก็คือครอบครัวของเจ้า ชะตาของทั้งหมดขึ้นอยู่กับเจ้า”

เฟยจูถอนหายใจออกมา ครอบครัวของนางในโลกก่อนนางจะต้องทิ้งเอาไว้ด้านหลังแล้วใช่หรือไม่ เทพแห่งการสร้างพูดเช่นนี้นางคงไม่ได้กลับคืนยุคสมัยของนางแล้ว นางนั่งลงอย่างหมดแรง

“แล้วข้ายังต้องกลับไปอยู่ในตำหนักอ๋องอีกหรือไม่ ท่านเทพ...ท่านช่วยข้าออกจากตำหนักอ๋องชั่วได้หรือไม่เจ้าคะ” นางยื่นหน้าเข้าไปในใกล้

“เจ้าไม่ตายง่ายๆ หรอก เขาฆ่าเจ้าไม่ได้”

“หืม...แต่เขาทรมานข้าได้ เดี๋ยวก่อน...ข้าเข้ามาอยู่ที่นี่ แล้วร่างของข้ายังอยู่ด้านนอกหรือไม่ สวรรค์!!! ถ้าข้าหายไป กลับไปไม่ถูกอ๋องชั่วถลกหนังทาเกลือเลยหรือ” นางดึงทึ้งผมตนเอง ดูเหมือนหลี่หมิงฮวนมีวิธีทรมานคนมากมายเหลือเกิน

“เจ้ากลับออกไปก็จะรู้ได้เอง”

เทพแห่งการสร้างจิบยกยิ้มอย่างมีความสุข แต่เฟยจูเหมือนจะสติแตกไปแล้ว ต่อให้นางไม่ตายตอนนี้กลับไปเขาไม่จับนางไปเผาทั้งเป็นหรือ เมื่อเห็นว่าตัวนางสามารถหายไปได้ และโผล่ออกมาได้ราวกับปีศาจร้าย

ด้านนอก หลี่หมิงฮวน กำลังนั่งรอฟังรายงานอย่างเคร่งเครียด ผ่านมาได้สองวันแล้ว ที่สาวใช้ปากเก่งหายไปอย่างไร้ร่องรอยจากคุกใต้ดินที่ไม่มีผู้ใดหนีรอดออกไปได้

“ท่านอ๋อง ตอนนี้ครอบครัวของนางถูกพาตัวเข้ามาขังไว้ที่ตำหนักแล้วขอรับ” อาสือเดินเข้ามารายงาน

“นางมิได้กลับบ้าน?”

“ไม่ขอรับ ดูเหมือนตระกูลอู่ ไม่รู้เรื่องที่บุตรสาวของพวกเขาหายไป”

เป็นเช่นที่อาสือว่า ตระกูลอู่ไม่รู้เรื่องที่เฟยจูหายไป พวกเขาคิดว่านางล้มป่วยหรือเกิดเรื่องร้ายแรง ทางตำหนักอ๋องถึงได้มารับตัวครอบครัวทั้งหมดมาที่ตำหนัก แต่มาถึงพวกเขากลับถูกจัดให้พักอยู่ในเรือนของบ่าว มิได้พบเจอเฟยจูอย่างที่คิด สอบถามผู้ใดก็ไม่มีปริปากพูดออกมา

เฟยจู นางอยู่ในมิติของเทพแห่งการสร้าง จึงไม่รู้ว่าครอบครัวของนางถูกจับเป็นตัวประกัน ภายในมิติมีเรื่องให้เฟยจูทำไม่น้อย เทพแห่งการสร้าง ปล่อยให้นางสำรวจมิติได้อย่างเต็มที่ เมล็ดพันธุ์ข้าวที่นางปรับปรุงสายพันธุ์ไว้ ปรากฏอยู่ภายในมิติ ยังมีเมล็ดพันธุ์ผักอีกหลายชนิดเช่นกัน

“ต่อให้เจ้าออกไปด้านนอกแล้ว เจ้ายังสามารถเรียกเมล็ดพืชพวกนี้ออกไปใช้ได้ เพียงแต่...เจ้าไม่อาจเข้ามาด้านในได้อีก”

เฟยจู อดเสียดายที่นางจะไม่ได้เข้ามาภายในมิติที่งดงามแห่งนี้อีกแล้ว “แล้ว...ท่านเทพไม่มีสิ่งใดจะมอบให้ข้าเลยหรือเจ้าคะ”

“ของภายในมิติ เจ้าเอาออกไปใช้ได้ เพียงแต่...น้ำวิเศษในบ่อน้ำ เจ้านำออกไปใช้ได้เพียงแค่สามหนเท่านั้น”

เฟยจูยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ สมุนไพรมากมายล้วนล้ำค่า หากนำออกไปขายนางก็สามารถไถ่ถอนตัวได้แล้ว “ขอบคุณท่านเทพเจ้าค่ะ” น้ำวิเศษ นางไม่อยากนำออกไปใช้ ด้วยกลัวว่าจะเป็นภัยต่อตนเองและครอบครัวของนาง

“เก็บสิ่งนี้ไว้กับตัว วันหนึ่งมันจะเป็นประโยชน์ต่อเจ้า และเจ้าจะรู้ว่าต้องใช้มันเช่นใด” เทพแห่งการสร้างส่งจี้หยกขนาดเล็กสีดำให้นางสวมใส่ไว้ที่คอ

นางพลิกจี้มองอย่างสนใจ ยังไม่รู้ว่าจะเป็นประโยชน์เช่นใดและนางจะใช้มันได้อย่างไร แต่ก็สวมใส่ไว้ที่คอของตนเอง

“เจ้ากลับออกไปได้แล้ว” เทพแห่งการสร้างโบกมือเพียงครั้งเดียว เฟยจูก็หายออกไปจากมิติทันที “จูจู อาจารย์หวังว่าเจ้าจะมีสติผ่านด้านเคราะห์หนนี้ไปได้”

เฟยจู ปรากฏตัวอยู่ในห้องขังเช่นเดิม ยังดีที่นางมิได้ลงไปแช่อยู่ในน้ำ พื้นดินที่มีอยู่เพียงน้อยนิดตรงกรงขัง พอให้ตัวนางยึดเกาะเอาไว้ ไม่รู้ว่าด้านนอกผ่านมากี่วันแล้ว ภายในมิติสว่างตลอดเวลา นางไม่รู้วันคืนและลืมถามเทพแห่งการสร้างก่อนที่จะออกมาด้านนอก

องครักษ์ที่เฝ้าห้องขัง เดินมาสำรวจภายในห้องขังทุกหนึ่งก้านธูป พอเห็นร่างของเฟยจูเกาะกรงขังเอาไว้ เขาต้องขยี้ตาถึงสองหน ด้วยกลัวว่าตนจะตาฝาดไป

“นะ นาง นางกลับมาแล้ว” เขาร้องเสียงหลงออกมาราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน

“เดี๋ยวก่อน!!!” เฟยจูร้องเรียกเอาไว้ไม่ทัน นางจะถามสักหน่อยว่าผ่านมากี่วันแล้ว

ตอนนี้คนยังไม่มาที่ห้องขัง สมองนางกำลังทำงานอย่างหนัก เพื่อเตรียมข้ออ้างเรื่องที่นางหายตัวไป

แต่เมื่อเห็นชินอ๋องมายืนจ้องนางด้วยใบหน้าดำทะมึน ราวอยากจะเข้ามาบีบคอนางเสียให้รู้แล้วรู้รอด คำพูดที่คิดเอาไว้ก็สลายหายไปทันที

“ลากนางออกมา” เสียงเย็นจนทำนางอดหวาดกลัวไม่ได้ “หวังว่าเจ้าจะมีคำตอบที่ทำให้เปิ่นหวางพึงใจ หาไม่แล้ว...ชีวิตของเจ้าก็คงไม่ต้องเก็บเอาไว้ เจ้าหายไปที่ใดมา”

“เออ...หม่อมฉันอยู่ภายในห้องขังตลอดสามวันที่ผ่านมาเพคะ”

ดวงตาดุจเหยี่ยวหรี่มองอย่างมาดร้าย เฟยจูเหลือบมองไปทางองครักษ์สือที่อยู่ด้านหลังของหลี่หมิงฮวน เห็นสีหน้าของเขาเคร่งเครียด ใจนางก็กระตุกแล้ว ด้วยรู้ว่านางเดาผิด!!! นางหายไปกี่วันกันแน่

“หึหึ ประเสริฐ!!!”

“ฮึก...” หลี่หมิงฮวนบีบคอนางราวกับต้องการให้มันหักคอมือของ ดวงตาของเฟยจูเหลือกขาวจนแทบจะสิ้นสติ อยู่ดีๆ หลี่หมิงฮวนก็คลายมือออก แล้วไอจนตัวโยน

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” อาสือเข้ามาช่วยประคองชินอ๋องเอาไว้

เฟยจูนอนแผ่อยู่บนพื้นหอบเอาอากาศเข้าปอด รอบคอของนางแดงก่ำจนน่ากลัว นางปรือตามองหลี่หมิงฮวนที่ไอจนตัวโยนอย่างไม่เข้าใจ เขาบีบคอนาง แต่เหตุใดถึงได้เหมือนเขาเองก็ถูกบีบคอเช่นกัน

“จะ เจ้า” หลี่หมิงฮวนชี้นิ้วไปทางเฟยจูด้วยความประหลาดใจ

องครักษ์ที่อยู่โดยรอบ มองทั้งสองสลับไปมาอย่างไม่เข้าใจ ทั้งยังไม่เคยเห็นอ๋องเทพสังหารเสียอาการเพียงนี้มาก่อน

หลี่หมิงฮวนต้องการจะทดสอบบางสิ่ง เขาดึงแส้ที่อยู่ข้างเอวขององครักษ์สือออกมา แล้วหวดใส่ร่างที่ยังนอนหอบของเฟยจูเต็มแรง

“เฮือก...กรี๊ดดดด” นางดิ้นทุรนทุราย ดวงตาจ้องมองหลี่หมิงฮวนแดงก่ำ น้ำตาไหลออกมาอย่างเจ็บแค้น