คุกน้ำใต้ดิน

หลี่ฉินเหลี่ยงเดินเข้ามาใกล้ เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของนาง “เอาไว้ปลิดชีพตนเอง”

เสียงหัวเราะชอบใจของเขายังดังก้องอยู่ในหูของนาง สติของเฟยจูยังไม่ทันกลับเข้าที่ ก็ถูกลากตัวไปด้านหลังตำหนักที่เงียบสงบเสียแล้ว

เสียงร้องโหยหวนดังเข้าหูเฟยจูช่วยเรียกสติที่เตลิดไปของนางกลับเข้าที่ พื้นที่ห่างไกลจากเรือนพักหลังอื่น ทำให้เสียงที่ดังราวกับถูกเชือดของคนที่โดนทรมานอยู่ด้านใน คนในตำหนักถึงไม่มีผู้ใดได้ยิน

ฝ่าเท้าของเฟยจูดูเหมือนจะหนักอึ้งทันที นางรู้แล้วว่าเหตุใดชินอ๋องถึงไม่ต้องการลิ้นของนางแล้ว เขาต้องการให้นางตายอย่างทรมานที่สุด เพื่อให้สาสมกับความปากดีของนางที่กล้าตำหนิเขาต่อหน้าบ่าวไพร่ทั้งจวน และรู้เหตุผลที่องค์ชายสามส่งมีดสั้นไว้ให้นางปลิดชีพตนเองแล้ว

เสียงร้องของคนจำนวนไม่น้อยด้านใน เป็นนางหากต้องถูกทรมานเช่นนั้นก็คงอยากจะตายเสียให้รู้แล้วรู้รอดไป นางอยากจะวิ่งหนีไปให้ห่างจากคุกใต้ดินตรงหน้า แต่ไม่รู้จะหาหนทางหนีอย่างไร

องครักษ์สือเหมือนจะรู้ความคิดของเฟยจู เขาลากนางอย่างไม่ปรานีเข้าไปด้านใน ก่อนจะโยนร่างบางของเฟยจูเข้าไปภายในห้องขังที่มีน้ำอยู่มากกว่าครึ่ง

เสียงร้องของนางยังไม่ทันได้เปล่งออกมา ร่างก็จมหายลงไปในน้ำเสียแล้ว

เฮือก เฟยจูตะเกีอกตะกายสูดลมหายใจเข้าเมื่อโผล่พ้นขึ้นมาจากน้ำ ห้องขังที่ถูกขุดลึกลงไปเพื่อเก็บน้ำเอาไว้ด้านล่าง ร่างของเฟยจูมีเพียงส่วนคอขึ้นไปเท่านั้นที่โผล่พ้นผิวน้ำ นางพยายามพยุงตัวไปเกาะกรงขังเพื่อดึงตัวขึ้นจากน้ำ

“อึก...” เฟยจูถูกตัวอะไรไม่รู้ที่อยู่ใต้น้ำกัด นางพยายามพาตัวเองไปให้ถึงเหล็กกรงขังให้ได้ แต่ยิ่งนางขยับตัวมากเพียงใด ก็ยิ่งถูกกัดเพิ่มมากเท่านั้น

เมื่อหันหลังกลับไปมองก็เห็นว่าเหนือผิวน้ำมีงูอยู่ไม่น้อยเลย พอคิดว่าสัตว์ใต้น้ำที่กัดนางคืองู เฟยจูก็กรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง หากมีเพียงหนึ่งตัวนางคงไม่หวาดกลัวเพียงนี้ แต่นี่มัน...มันมากกว่าสิบตัวเสียด้วยซ้ำ

องครักษ์สือที่ยังไม่ไป มองเข้ามาในห้องขังด้วยสายตาเรียบเฉย เขาจ้องมองเฟยจูที่ตะเกียกตะกายเอาตัวรอด นึกถึงสิ่งที่นางพูด ว่าไม่มีผู้ใดสมควรต้องตายก็อดจะบอกเรื่องมีดสั้นกับนางไม่ได้ “มีดสั้นที่องค์ชายสามพระราชทานให้เจ้า คือสิ่งเดียวที่จะช่วยให้เจ้ารอด โชคดี” เขาหมุนตัวเดินจากไป เฟยจูหันไปก็ไม่เห็นเขาเสียแล้ว

มีดสั้นที่ยังกำอยู่ในมือ ถูกตวัดออกไปอย่างไร้ทิศทาง แม้จะบอกว่าฟาดฟันอย่างไม่ตั้งใจ ยังตัดคองูตัวที่กำลังพุ่งเข้ามาฉกนางตายไปได้หนึ่งตัว

เฟยจู ดันตัวขึ้นไปยืนบนพื้นดินที่มีอยู่เพียงน้อยนิดอย่างยากลำบาก มือข้างซ้ายจับยึดเหล็กเอาไว้ มืออีกข้างกุมมีดเอาไว้แน่น ใต้น้ำมิได้มีเพียงแค่งูเท่านั้น สัตว์มีพิษหลายชนิด แม้แต่หนูตัวใหญ่ที่แอบหลบอยู่ตรงผนัง ก็กระโดดออกมาพุ่งกัดเฟยจูหลังจากที่มันถูกนางทำให้ตกใจ

“ฮึกกก...มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย ไออ๋องชั่ววววว” นางกรีดร้องออกมาเสียงดัง มือก็ตวัดมีดใส่สัตว์ที่พุ่งเข้ามากัดนาง

องครักษ์ที่เฝ้าคุกใต้ดิน ต่างสะดุ้งตกใจ มิใช่จากเสียงร้องของเฟยจู แต่เสียงด่าชินอ๋องที่นางตะโกนด่าไม่ขาดปาก

เรี่ยวแรงของนางเริ่มถดถอย แต่ไม่อาจหยุดมือที่ตวัดมีดสั้นได้ มันหมายถึงชีวิตของนางที่จะเสียไปเช่นกัน บนตัวเฟยจูมีร่องรอยถูกกัดอยู่ไม่น้อย

ความหนาวเย็นภายในคุกใต้ดินเริ่มกัดกินผิวกายของนาง มือเท้าเริ่มแข็งจนไม่อยากจะขยับมีดในมือแล้ว ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่หัวใจ นางรับรู้ได้ทันทีว่าพิษกำลังเล่นงานนางแล้ว

“ชินอ๋อง ฉันจะจดจำชื่อของนายและใบหน้าที่เลวร้ายเอาไว้ ชาติหน้าค่อยหาทางแก้แค้นก็แล้วกัน” นางยิ้มเยาะตนเองออกมา มือที่จับกรงขังถูกปล่อยออก ร่างของเฟยจูตกลงไปในน้ำ และค่อยๆ จมลง พร้อมกับสัตว์พิษที่เข้ามารุมกัดร่างกายของนาง “เด็กน้อย ข้าทำเจ้าผิดหวังเสียแล้ว ร่างกายของเจ้า ข้าไม่อาจดูแลได้ บิดา มารดา พี่ชายของเจ้าจะเสียใจมากเพียงใด” นางปวดใจแทนครอบครัวของอู่เฟยจู ไม่รู้ว่าหากพวกเขารู้ว่าบุตรสาวเสียชีวิตอย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้จะรู้สึกเช่นใด

องครักษ์ด้านนอก ได้ยินเสียงเฟยจูตกลงไปในน้ำ และไม่ได้ยินเสียงใดอีกเลย ก็รีบไปรายงานชินอ๋องทันที

หลี่ฉินเหลี่ยง โยนหยกพกเบิกเงินที่ร้านรับแลกเงินให้ชินอ๋องอย่างไม่พอใจนัก “เสด็จอา พระองค์ชนะแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เป็นเจ้าเองที่ต้องการจะพนันกับข้า เหตุใดถึงได้ไม่พอใจเสียเล่า” ชินอ๋องยังมีใบหน้าเรียบเฉย แต่ฟังจากน้ำเสียงก็พอจะรู้ว่ากำลังพอใจมากเพียงใด

“ว่าแต่...เสด็จอารู้ได้อย่างไรว่านางจะต้องตายในหนึ่งก้านธูป”

“สัตว์พิษใต้น้ำ ข้าเสียเวลาไม่น้อยกว่าจะเสาะหามาได้” เขาพูดด้วยความภูมิใจ “ไปงมร่างของนางขึ้นมา ส่งกลับบ้านเดิมไป แล้วมอบเงินให้ครอบครัวของนางมากเสียหน่อย”

องครักษ์ทั้งหมดต่างตกตะลึงไม่น้อย ที่ชินอ๋องมีเมตตามากเพียงนี้ นอกจากจะส่งร่างคืนแล้วยังมอบเงินปลอบขวัญให้ครอบครัวเดิมของสาวใช้อีก ที่ผ่านมาร่างของบ่าวในตำหนักหรือคนที่ถูกพาตัวมาสอบสวนล้วนแต่ถูกทิ้งไว้ในสุสานไร้ญาติทั้งหมด

อาสือรับคำสั่งแล้วพาองครักษ์ไปที่คุกใต้ดิน องครักษ์สวมชุดป้องกันสัตว์พิษแล้วลงไปงมร่างสาวใช้ใต้น้ำ เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ห้องขังไม่ได้ใหญ่จนต้องใช้เวลานาน บุรุษร่างใหญ่สองคนที่อยู่ใต้น้ำเริ่มมีสีหน้าที่ไม่ดี เมื่อเท้าและมือที่คว้านหาร่างสาวใช้พบเพียงแค่ความวางเปล่า

“เกิดอันใดขึ้น เหตุใดถึงยังไม่พบร่างนาง” อาสือเดินเข้ามาเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ท่านหัวหน้าสือ ใต้น้ำไม่มีสาวใช้นางนั้นขอรับ” ท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขององครักษ์ที่อยู่ใต้น้ำ อาสือรู้ได้ทันว่าพวกเขาไม่ได้กำลังล้อเล่นอยู่

“หาต่อไป ข้าจะไปถามความเห็นจากท่านอ๋อง” เขาไม่อาจสั่งให้นำน้ำออกได้ ต้องรอฟังความเห็นจากท่านอ๋องเท่านั้น

ฝ่ามือของชินอ๋องที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นดื่มชะงักทันที ดวงตาของเขาหรี่ลงอย่างมุ่งร้าย ก่อนจะวางถ้วยชาลงเสียงดัง

“ปิดล้อมทางเข้าออกทั้งหมดของตำหนัก ระบายน้ำออกจากคุกใต้ดินทั้งหมด ตายต้องเห็นศพ อยู่ต้องเห็นคน” เสียงเย็นของเขาทำให้คนทั้งหมดที่ได้ยินถึงกับเสียวสันหลังวาบ

หากคนหายไปจริง ไม่รู้ชินอ๋องจะมีโทสะมากเพียงใด เหตุการณ์เช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ภายในตำหนักอ๋องวุ่นวายอย่างที่ไม่เคยพบเห็น องครักษ์นับร้อยถูกเกณฑ์มาให้หาเฟยจูที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย

องครักษ์ที่เฝ้าหน้าห้องขังยืนยันอย่างหนักแน่นว่าเสียงสุดท้ายที่ได้ยิน สาวใช้ที่ถูกลงโทษตกลงไปในน้ำอย่างแน่นอน ถ้อยคำด่าทอที่นางมอบให้ชินอ๋องไว้ก่อนจะเงียบเสียงถูกถ่ายทอดออกมาอย่างไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

“พูดใหม่อีกรอบ” ชินอ๋องเอ่ยถามโดยที่ดวงตายังจ้องมองไปที่น้ำในห้องขังที่กำลังลดลงเรื่อยๆ จนเห็นสัตว์พิษทั้งเลื่อยทั้งวิ่งอย่างน่าหวาดเสียว

“นางพูดว่า...เด็กน้อย ข้าทำเจ้าผิดหวังเสียแล้ว ร่างกายของเจ้า ข้าไม่อาจดูแลได้ บิดา มารดา พี่ชายของเจ้าจะเสียใจมากเพียงใด” เสียงขององครักษ์เฝ้าหน้าห้องขังสั่นจนควบคุมไม่อยู่

“ร่างกายของเจ้า” หลี่หมิงฮวนหรี่ตาลงอย่างน่ากลัว

น้ำที่ลดลงจนแทบจะมองทุกสิ่งข้างล่างเห็นด้วยตาเปล่า ทำให้รู้ว่าไม่มีร่างของเฟยจูอยู่ด้านในอย่างไม่ต้องสงสัย เหลือเพียงแค่ว่านางหลุดรอดออกไปได้อย่างไร เป็นคำตอบที่ไม่มีผู้ใดสามารถตอบได้