พนันหรือไม่ ว่าข้าไม่มีทางตาย

ตัวหลี่หมิงฮวนเองก็กัดฟันแน่นข่มความเจ็บปวดเอาไว้ ถึงแม้มิได้มีเลือดไหลออก ผิวหนังปริแตกเช่นเฟยจูที่อยู่บนพื้น แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับไม่ต่างจากนางเลยสักนิด

“เจ้าทำอันใดกับข้า” เขากระชากนางขึ้นมาถามอย่างเจ็บแค้น

เฟยจูแทบจะหมดสติไปแล้ว ร่างกายของนางถึงจะอยู่ภายในมิติหลายวัน แต่พอกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ก็กลับไปอ่อนแอเปราะบางเช่นเดิม มาถึงยังจะถูกเขาทรมานจะให้นางทนรับความเจ็บปวดเช่นนี้ได้อย่างไร

“หากท่านอ๋องไม่โง่พอ คงจะมองออกว่ามีแต่ข้าที่ถูกท่านทำร้าย” เสียงของนางเบาราวกับยุงบินผ่าน แต่องครักษ์ที่อยู่ไกลล้วนได้ยิน ต่างก็ตกใจไม่น้อยที่เฟยจูยังคงปากกล้าไม่เปลี่ยน ทุกคนคิดว่าอีกไม่กี่ชั่วลมหายใจต่อมาจะต้องเห็นศีรษะของนางหล่นลงพื้นเป็นแน่

แต่ทุกคนล้วนคาดเดาผิด หลี่หมิงฮวนสะบัดตัวนางออกอย่างไม่ไยดี ก่อนจะสั่งให้องครักษ์ลากเฟยจูไปขังไว้ที่คุกมืดที่หนาวเหน็บแทน “พานางไปขังไว้ หากครั้งนี้ปล่อยให้นางหนีหายออกไปได้ พวกเจ้าก็นำหัวของเจ้ามามอบให้เปิ่นหวางแทน

หลี่หมิงฮวนสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปทันที เขาต้องทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเสียก่อน ด้วยไม่เข้าใจว่าเหตุใดยามที่ลงมือทำร้ายนาง มิใช่มีเพียงตัวนางที่เจ็บปวด แต่เป็นตัวเขาเองด้วย

องครักษ์สือเป็นผู้คุมตัวเฟยจูไปขังตามคำสั่ง ถึงแม้นางยังไม่สลบแต่ก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้านเสียแล้ว เฟยจูถูกองครักษ์ลากแขนทั้งสองข้างไปกับพื้นอย่างไม่ไยดี นางได้แต่ลอบสาปแช่งพวกคนชั่วอยู่ในใจ

พวกเขาทำราวกับว่านางลอบสังหารชินอ๋อง หรือลักขโมยข้าวของเสียอย่างนั้น เพียงแค่คำพูดตำหนิชินอ๋องลับหลังไม่กี่ประโยคนางต้องถูกทรมานเพียงนี้เลยหรือ ความแค้นใจที่ไม่อาจตอบโต้สิ่งใดกลับได้ ความเจ็บปวดจากรอยแส้ที่เขาฟาดลงมาอย่างไม่ปรานี เฟยจูร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น นางมิได้ปล่อยโฮออกมาเสียงดัง แต่การร้องไห้โดยไร้เสียงและอดกลั้นเพื่อจะไม่ให้เสียงหลุดรอดออกมา ช่างชวนให้ผู้คนที่พบเห็นเวทนายิ่งนัก

“ข้าขอเตือนเจ้าสักคำ ครั้งหน้าหากท่านอ๋องตรัสถามสิ่งใดเจ้าอย่าได้ปากกล้าอีก ยังดีที่ท่านอ๋องยังเมตตาไม่เอาชีวิตของเจ้า” องครักษ์สือเอ่ยออกมาจากใจจริง ด้วยเห็นว่านางอายุยังน้อย และแตกต่างจากสาวใช้ที่เคยพบเห็นมาทั้งหมด

“หึ นี่คือความเมตตาที่มอบให้ข้าหรือ เช่นนั้นอย่าให้เลยจะดีกว่า มิใช่ว่าท่านอ๋องไม่อยากจะฆ่าข้า แต่ทำไม่ได้ต่างหาก” เสียงของนางยังคงแผ่วเบา แทบจะเปล่งเสียงออกมาไม่ได้ แต่แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัวให้เห็นเลยสักนิด

“บังอาจ!!! สาวใช้ไร้ค่าเช่นเจ้า หากจะเอาชีวิตง่ายเสียยิ่งกว่าผายลมเสียอีก”

เฟยจูเงยหน้าขึ้นมององครักษ์สือด้วยแววตาเรียบเฉย “ชีวิตคนหนึ่งคนจะไร้ค่าได้อย่างไร ท่านพนันกับข้าหรือไม่ ว่าข้าไม่มีทางตาย หากท่านกล้า...ข้ามีเพียงสิ่งเดียวที่จะขอจากท่าน”

“จะตายอยู่แล้วยังปากเก่ง แผลบนตัวของเจ้ากับความเป็นอยู่ในคุกมืดเจ้าก็ไร้หนทางรอดแล้ว ข้าชนะตั้งแต่ยังไม่วางเดิมพันกับเจ้า”

เฟยจูหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “หึหึ ท่านอ๋องต้องปล่อยตัวข้าในวันพรุ่งนี้ ท่านเชื่อหรือไม่ หากข้าเดาถูก ท่านต้องช่วยเหลือข้าหนึ่งเรื่อง แต่หากข้าเดาผิด...ข้าจะมอบของขวัญล้ำค่าให้ท่านก่อนข้าตาย” นางจะใช้น้ำวิเศษในมิติเป็นเดิมพัน

อาสือถูกนางจ้องมองอย่างไม่เกรงกลัว ก็อดคิดไม่ได้ว่าสิ่งที่นางพูดจะถูกต้องหรือไม่ แต่สาวใช้เช่นนางจะไปหาของขวัญล้ำค่ามาให้เขาจากที่ไหน “ได้” แต่ก็ยอมรับปากนางด้วยอยากรู้ว่าผู้ใดจะชนะเดิมพันนี้กันแน่

เฟยจูทิ้งตัวลงนอนขดตัวบนพื้นอย่างน่าเวทนา อากาศภายในหนาวเย็นจนปวดกระดูกไปหมด นางไม่มีเรี่ยวแรงมาสนใจว่าเลือดบนแผลจะหยุดไหลไปหรือยัง สติของนางค่อยๆ เลื่อนราง ก่อนจะได้ยินประโยคสุดท้ายของอาสือ “ครอบครัวของเจ้าถูกคุมตัวเอาไว้ในตำหนัก หากไม่อยากให้พวกเขาเกิดเรื่องร้ายขึ้น เจ้าเลิกโอหังกับท่านอ๋องได้แล้ว”

เฟยจูส่งเสียงตอบรับเบาๆ ไปคำ ก่อนที่นางจะหมดสติไป

หลี่หมิงฮวนหลังจากที่กลับมาถึงเรือนพัก ก็โยนแส้ในมือทิ้งไว้ที่พื้นอย่างไม่ไยดี เขาเอาแต่นั่งครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อยู่ดีๆ นางก็ปรากฏตัวกลับมาอยู่ภายในคุกใต้ดินเช่นเดิม ที่แปลกไปกว่านั้นคือนางจำไม่ได้ว่าหายไปกี่วัน อีกเรื่องที่เขาคิดอย่างไรก็ไม่อาจหาเหตุผลมาหักล้างได้ เขาทำนางเจ็บตัวเขาเองก็ได้รับความเจ็บปวดไม่ต่างกัน

ตอนนี้ อาการเจ็บปวดยังคงไม่ทุเลาลง เพียงแต่ไม่มีร่องรอยว่าเขาได้รับบาดเจ็บมันออกจะประหลาดเกินไปแล้ว ทั้งแผ่นหลังและลำคอดูเหมือนความเจ็บจะฝั่งลึกว่าครั้งหนึ่งมันเคยเกิดขึ้นจริง

หลังจากที่อาสือกลับมารายงานเรื่องจับตัวเฟยจูไปกักขังไว้เรียบร้อยแล้ว และยังจัดเวรยามเฝ้าจับตาดูนางอยู่ไม่ห่าง เขาก็ยังไม่ได้ถอยออกไป แต่สังเกตสีหน้าที่แปลกประหลาดของผู้เป็นนายแทน

บนหน้าผากของหลี่หมิงฮวนมีเหงื่อซึมออกมา ทั้งสีหน้าของเขาราวกับว่ากำลังจับไข้ “ท่านอ๋อง พระองค์เป็นอันใดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” รับใช้มาตั้งแต่เล็กน้อยครั้งนักที่จะเห็นเทพสังหารล้มป่วย

“ไม่ เปิ่นหวางจะพักผ่อนแล้ว เจ้าเองก็ไปพักเถิด” เขาโบกมือไล่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะถอดเสื้อตัวนอกออกโยนทิ้งแล้วเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียง

แต่อาการปวดร้าวไปทั้งตัวยังคงไม่หายไปไหน เหงื่อเริ่มออกเต็มแผ่นหลัง คล้ายว่าอีกไม่นานเขาจะต้องเกิดพิษไข้ขึ้นมาอย่างแน่นอน

“ประเดี๋ยวก่อน อาสือ...เจ้าไปเฝ้านางไว้ หากเกิดเรื่องใดมาแจ้งได้ทันที ต่อให้นางเป็นไข้เจ้าก็ต้องมาแจ้ง”

อาสือเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ แต่ก็รับคำสั่งทันที หลี่หมิงฮวนกุมหน้าผากที่ปวดหนึบเอาไว้อย่างหงุดหงิดใจ เขาหัวเราะเย้ยหยันออกมา “หึหึ เปิ่นหวางเองก็อยากจะรู้ หากเจ้าตาย เปิ่นหวางจะต้องตายไปด้วยหรือไม่” เขายิ้มเหี้ยมออกมา ไม่มีทางเชื่อได้อย่างสนิทใจว่าเรื่องราวจะลงเอ่ยเช่นนี้

ตกดึกเฟยจูเพ้อเพราะพิษไข้ ตัวของนางสั่นเทาจนน่าสงสาร อาสือที่มาเฝ้าดูอาการของนางตามคำสั่งก็รีบร้อนไปแจ้งหลี่หมิงฮวนที่จวนพักทันที แต่เมื่อเข้าไปพบที่ห้องนอนก็ต้องตกใจ เมื่อหลี่หมิงฮวนเองก็จับไข้หนาวสั่นอยู่บนเตียง เพียงแต่ว่าเขาดีกว่าเฟยจูตรงที่ยังมีสติรับรู้สั่งความได้ ไม่ได้เพ้อเช่นที่นางเป็น

ตำหนักอ๋องวุ่นวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พ่อบ้านเถาถูกปลุกขึ้นในกลางดึก ให้ส่งคนไปตามหมอหลวงมาดูอาการหลี่หมิงฮวน บ่าวไพร่เองก็รีบจัดเตรียมข้าวของที่จะต้องใช้อย่างเร่งรีบ

แต่สิ่งที่หลี่หมิงฮวนสั่งความอย่างแรกที่เห็นอาสือ มิใช่ให้ไปตามหมอหลวง แต่ให้ไปพาตัวเฟยจูมาที่เรือนพักของเขาทันที

อาสือเองตกตะลึงไปไม่น้อย ก่อนที่นางจะหมดสติพูดกับเขาเอาไว้ว่าหลี่หมิงฮวนจะต้องปล่อยตัวนางในวันพรุ่งนี้ แต่มันเกิดขึ้นเร็วกว่าที่นางคาดเดาเอาไว้ ยามนี้ขนทุกเส้นบนหัวของอาสือลุกตั้งชันอย่างที่เกิดขึ้นได้น้อยครั้ง นางชนะพนันที่วางเอาไว้ หรือนางมีความสามารถหยั่งรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าที่จะเกิดขึ้น เช่นนั้นสิ่งที่นางพูดว่าท่านอ๋องไม่มีทางสังหารนางก็คงจะเป็นจริง ในหัวอาสือคิดวนไปจนเดินมาถึงห้องขัง