ตอนที่ 1

ณ ศาลตายายชื่อดังย่านชานเมืองของกรุงเทพมหานคร

          หญิงสาวใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวตามแบบฉบับของสาวยุคใหม่ กำลังนั่งคุกเข่าพนมมือไหว้ขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้าเพื่อขอให้งานที่หนักหนาผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

            น้ำหอม ลลิตา พินิจประจักษ์ เธอเป็นพนักงานขายอสังหาริมทรัพย์ของบริษัท ภานุวัฒน์สกุล จำกัด (มหาชน) มาเป็นเวลา 4 ปีแล้ว ซึ่งเป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์อันดับต้น ๆ  ของประเทศไทย ตั้งแต่เรียนจบมาเธอก็มาทำงานแทนบิดาของเธอที่เสียชีวิตไปแล้ว

            บิดาของเธอทำงานหนักเพื่อส่งเสียให้ลลิตาและน้องสาวได้เล่าเรียนจนจบการศึกษาสูง ๆ แต่พอลลิตาเข้ามหาวิทยาลัยได้ปีที่ 3 พ่อของเธอก็มาด่วนจากไปด้วยโรคร้ายเสียก่อน

            พ่อของลลิตาทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่กับคุณลุงมานพซึ่งเป็นท่านประธานคนก่อนมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้งบริษัทขึ้นมา พวกเขาฟันฝ่าอุปสรรคจนกิจการรุ่งเรือง

ในขณะเดียวกันคุณลุงมานพก็ไม่เคยทอดทิ้งพ่อและครอบครัวเลย ทุกคนในครอบครัวมีกินมีใช้ เธอกับน้องสาวเรียนจบมาได้ก็เพราะเงินทุนการศึกษาที่คุณลุงจุนเจือครอบครัวที่มีฐานะธรรมดาให้ลืมตาอ้าปากได้

ลลิตาจึงตั้งใจเรียนให้จบ แล้วเข้ามาทำงานในบริษัทของคุณลุงมานพตามความประสงค์ที่ผู้เป็นพ่อเคยพูดไว้

เธอทำงานด้วยความตั้งใจมาตลอดหลายปี จนไต่ระดับขึ้นมาเป็นพนักงานขายที่มียอดเยอะที่สุดในแผนกด้วยใบหน้าที่สะสวย และความชาญฉลาดในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้เป็นอย่างดีทำให้เธอสามารถปิดการขายกับลูกค้าได้อย่างรวดเร็ว

แต่ช่วงปีนี้ตั้งแต่ต้นปีจนนี่ก็ล่วงเลยมาเกือบ ๆ  จะกลางปีแล้วอยู่ ๆ ยอดขายของเธอก็หายไปอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ซึ่งสร้างความแปลกใจให้กับเหล่าเพื่อนร่วมงานและตัวเธอเองเป็นอย่างมาก

            “เจ้าประคูนนน ตายายเจ้าขาช่วยให้น้ำหอมขายบ้านโครงการใหม่ได้สัก 10 หลัง ภายในเดือนนี้นะเจ้าคะลูกจะเอายอดไปฟาดหน้าเจ้านายค่ะ แล้วน้ำหอมจะนำหัวหมูมาถวาย 10 หัวเลยเจ้าค่ะ” ลลิตาเธอคือภาระของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริง ไม่ว่าจะสอบ  เข้ามหา’ลัย เข้าทำงาน หรือหากชีวิตมีอะไรติดขัดเธอก็มักจะพึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์เสมอ

            เมื่อบนบานศาลกล่าวจนพึงพอใจแล้ว หญิงสาวก็เดินออกมาจากศาลตายายที่มีชื่อเสียง ค่อนข้างขึ้นชื่อว่าใครมาขออะไรก็มักจะได้เสมอ ซึ่งเรื่องนี้เธอศึกษามาจากกลุ่ม ‘สายมูตัวแม่’ จากแอปพลิเคชันเฟซบุ๊กกลุ่มประจำที่เธอเป็นสมาชิกของกลุ่มอยู่

            ลลิตาเดินทอดกายไปตามทางเดินริมแม่น้ำเพื่อให้จิตใจสงบลง ไม่อยากเอาเรื่องการประชุมวันนี้มาคิดให้ปวดหัว การเป็นพนักงานขายแล้วถูกกดดันเรื่องยอดคงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

แต่ที่เธอไม่ชอบที่สุดคือคำพูดของท่านประธานคนใหม่ที่มักจะพูดในทำนองว่าเพราะเธอคือเด็กเส้นถึงทำงานอยู่ที่นี่ได้ มันช่างดูถูกความสามารถของเธอจริง ๆ

“คอยดูนะ ถ้าเดือนนี้ฉันทำได้ ฉันจะให้นายมาขอโทษฉันต่อหน้าพนักงานทุกคนเลย ไอ้คนบ้าอำนาจ” หญิงสาวได้แต่สบถกับตัวเองเพื่อระบายความเดือดดาลที่มีในใจมาตั้งแต่ช่วงบ่ายของวัน

“แม่หนู ๆ สนใจดูดวงไหมจ๊ะ สีหน้าดูหม่นหมอง มาคุยกับแม่ก่อนไหม” เสียงหญิงสูงวัยในชุดนุ่งขาวห่มขาวเอ่ยทักลลิตาที่เดินอยู่ตรงนี้ลำพัง

ลลิตาหันไปตามเสียงเรียกก็พบกับหญิงสูงวัยที่มีเส้นผมสีขาวทั้งศีรษะมัดผมรวบตึงแล้วขมวดเป็นมวยไว้ที่ด้านหลัง ใบหน้าที่มีรอยเหี่ยวย่นตามวัยส่งยิ้มใจดีมาให้เธอ

ลลิตามีท่าทีลังเลเล็กน้อย แต่ด้วยเป็นคนที่ชอบการดู

ดวงและพึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์เป็นชีวิตจิตใจ เธอจึงตัดสินใจไม่ยากที่จะก้าวเข้าไปนั่งตามเสียงเชื้อเชิญนั้น

“ค่าดูดวงเท่าไหร่คะ” หญิงสาวเอ่ยถามพร้อมกับมองไพ่ยิปซีที่วางอยู่บนโต๊ะที่ปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดง

“แล้วแต่จะให้ลูก ให้เท่าที่สะดวกเพราะแม่จะเอาไปทำบุญ” แม่หมอยังคงพูดด้วยน้ำเสียงและรอยยิ้มที่อบอุ่น

เธอหยิบแบงก์ร้อยใส่ในพานที่วางอยู่ใกล้ ๆ ภายในใจตั้งจิตอธิษฐานขอให้เจอหมอดูแม่น ๆ สักทีเถอะ เผื่อจะมีวิธีแก้ให้กับอุปสรรคที่เธอเจออยู่ในตอนนี้จากหนักหนาให้มันเบาบางลงบ้าง

“เริ่มกันเลยนะ หนูใช้มือซ้ายหยิบไพ่มา 10 ใบ ตั้งจิตให้แน่วแน่นะลูก” ลลิตาทำตามคำพูดของหมอดู เมื่อหยิบไพ่มาวางจนครบ หมอดูก็ค่อย ๆ เปิดไพ่ดูทีละใบพร้อมเริ่มคำทำนาย

หมอดูก็เริ่มคำทำนายทายทักตามหน้าไพ่ที่เปิดมา ซึ่งลลิตาก็ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ