ตอนที่ 3

“ทะ...ท่านประธาน” ใบหน้าสวยเฉี่ยวซีดเผือดไปเล็กน้อยด้วยความตกใจแต่เพียงแค่แว็บเดียวก็แปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง เมื่อนึกถึงคำพูดร้าย ๆ ที่เขาพ่นใส่เธอในห้องประชุมวันนี้

‘คุณเป็นพนักงานขาย ถ้าขายไม่ได้เลยลองคิดดูนะว่าผมจะเสียเงินจ้างคุณไว้ทำไม ไหนว่าเป็นพนักงานยอดเยี่ยมของแผนกไง ตั้งแต่ผมรับตำแหน่งประธานบริษัทมาผมยังไม่เห็นผลงานคุณเลย หรือตำแหน่งที่คุณได้มันมาจากโชคช่วย’

“มาทำอะไรแถวนี้คะ” เมื่อบรรยากาศมันเงียบหญิงสาวจึงเอ่ยชวนเขาคุย ใจจริงเธออยากจะเดินหนี แต่เมื่อนึกถึงว่ายังต้องทำงานร่วมกันเธอจึงไม่อาจจะทำแบบนั้นได้

“นี่ทางกลับบ้านผม” เขาตอบนิ่ง ๆ สายตาก็มองไปทางผืนน้ำในแม่น้ำด้านหน้า

“โลกกลมชะมัด” หญิงสาวพึมพำเบา ๆ แล้วทุกอย่างก็เงียบไปไร้ซึ่งเสียงสนทนาของคนสองคน

ลลิตามองชายหนุ่มจากทางด้านข้าง ใบหน้าที่หล่อเหลา จมูกโด่งเป็นสัน เรียวคิ้วเรียงสวยดั่งกับวาดไว้ ขนตาเป็นแพงอนสวยยิ่งกว่าผู้หญิงอย่างเธอเสียอีก

ถ้าไม่ติดว่าปากเสียนะ ผู้ชายคนนี้เพอร์เฟกต์แบบไม่มีที่ติเลยด้วยซ้ำ

“มองอะไร หิวเหรอ” ชายหนุ่มที่รู้ว่าตัวเองถูกจับจ้องอยู่เอ่ยถามทั้งที่ไม่ได้หันมาทางเธอ

“ชิ คุณนี่ เปล่าค่ะ” นี่ไงบอกแล้วว่าผู้ชายคนนี้ปากเสีย ดูสิเจอหน้ายังไม่ทันไรก็เอาอีกแล้ว นอกจากปากเสียแล้วยังหลงตัวเองอีก

“แล้วแทนที่จะไปหาวิธีพัฒนายอดขาย กลับมาขอนั่นขอนี่ไร้สาระ เธอคงอยากมีผู้ชายรวย ๆ มาเลี้ยงแทนการต้องนั่งทำงานงก ๆ สินะ”

“นี่ท่านประธานคะ ถ้าไม่มีอะไรทำก็กลับบ้านไปนอนพักเถอะนะ ไม่ต้องมายุ่งกับฉันเพราะนี่มันหมดเวลางานแล้ว ฉันจะไปไหน ทำอะไรมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของฉันค่ะ” ลลิตาสะบัดใบหน้าสวยแล้วเดินจ้ำอ้าวไปยังรถยนต์ส่วนตัวของเธอทันทีด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดเต็มที่

ธามนิธีมองตามแผ่นหลังบางที่ก้าวฉับ ๆ ตามอารมณ์เดือดดาลไปด้วยสายตายากจะคาดเดาความคิดได้ เมื่อรถยนต์ของหญิงสาวเคลื่อนออกไป ชายหนุ่มก็เดินไปที่ตลาดเพื่อซื้อของกินเหมือนดั่งเช่นคนทั่วไป

ใครจะไปรู้ว่าผู้ชายที่เป็นถึงเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่มีทรัพย์สินมูลค่าเป็นพันล้าน จะชอบมาเดินตลาดนัดเล็ก ๆ ตอนเย็นหลังเลิกงานเพื่อเลือกซื้อของกิน

เล็ก ๆ น้อย ๆ ทุกครั้งที่จะกลับมานอนที่บ้าน

โดยปกติแล้วธามนิธีจะพักอาศัยอยู่ที่คอนโดฯ ซึ่งอยู่ใกล้กับบริษัทเสียส่วนใหญ่ นาน ๆ ครั้งถึงจะกลับมานอนที่บ้านถ้าคุณแม่ไม่โทรตาม เขาก็ไม่อยากจะกลับมานักหรอก

เพราะมาทีไรก็ไม่พ้นที่คุณแม่จะนัดบรรดาลูกของ

เพื่อน ๆ มาเพื่อดูตัว และครั้งนี้ก็คงเหมือนเดิม เขาจึงขอเดินทอดน่องให้สบายใจเสียก่อน ก่อนที่จะต้องเข้าไปอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดในคฤหาสน์หลังโต

อีกด้าน

          “โอ๊ยยยยย นี่แกทำอะไรลงไปนะนังน้ำหอม จะโดนไล่ออกไหมนะ นั่นเจ้าของบริษัทเลยนะ โอ๊ย แล้วเผลอว่าเขาแรงซะด้วย” เมื่อรถยนต์ของลลิตาแล่นเข้ามาจอดในบ้านของโครงการหมู่บ้านจัดสรรซึ่งเป็นหนึ่งในโครงการของ ภานุวัฒน์สกุล หญิงสาวก็โวยวายกับตัวเองลั่นรถที่พอเวลาผ่านไปแล้วสติก็เริ่มกลับมา ทำให้รู้ตัวว่าตนเองนั้นเผลอไปพูดจาไม่ดีกับประธานบริษัทที่ตนทำงานอยู่

            “หวังว่าพรุ่งนี้เขาจะไม่ไล่ฉันออกนะ โอ๊ย อะไรกันนี่ ทำไมช่วงนี้ชีวิตฉันถึงมีแต่เรื่องนะ” หญิงสาวหงุดหงิดจนใช้มือยีเส้นผมที่ยาวสลวยของตัวเองจนยุ่งเหยิงไปหมด เพื่อระบายความฟุ้งซ่านที่วิ่งวนอยู่ในหัวให้มันบรรเทาลง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            เสียงเคาะกระจกรถจากฝั่งคนขับเรียกสติหญิงสาวให้หันไปมองอย่างรวดเร็ว ก็พบกับรอยยิ้มหวานของน้องสาวเพียงคนเดียวของเธอ น้ำใส ที่เห็นว่ารถของพี่สาวมาจอดที่หน้าบ้านสักพักใหญ่แล้ว แต่ยังคงไร้วี่แววที่พี่สาวจะลงจากรถ

            น้ำใสจึงเดินมาหาพี่สาวด้วยความเป็นห่วง เมื่อพี่สาวเปิดประตูรถออกมาด้วยสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ชายเสื้อหลุดลุ่ยออกมาจากกระโปรง ซึ่งสร้างความตกใจให้กับน้ำใสเป็นอย่างมาก เพราะปกติพี่สาวของเธอจะเนี้ยบสุด ๆ

            “แม่ ๆ ๆ มาดูพี่หอมเร็ว พี่หอมโดนทำร้ายมา”

            แม่นวลจันทร์ที่ได้ยินดังนั้นก็วิ่งพรวดพราดออกมาจากในบ้าน จนลืมไปเลยว่าตัวเองนั้นไม่ใช่สาว ๆ วัยรุ่นแล้ว

            “หอม ๆ เป็นอะไรไปลูก” น้ำหอมได้แต่ถอนใจเหนื่อยหน่ายให้กับแม่และน้องสาวตัวเอง คนหนึ่งก็เป็นกระต่ายตื่นตูมกับทุกเรื่อง ส่วนอีกคนก็ไม่ชินกับนิสัยลูกตัวเองสักที

            “แม่ หอมบอกหลายครั้งแล้วว่าอย่าพรวดพราดแบบนี้ถ้าล้มไปงานใหญ่เลยนะคะคุณนวลจันทร์ รุ่นนี้ไม่มีอะไหล่เปลี่ยนแล้ว” น้ำหอมเอ่ยแซวแม่พลางเดินเข้าไปสวมกอดแม่ด้วยความคิดถึง

            แต่นวลจันทร์ก็ไม่อาจชะล่าใจได้ด้วยกำลังตกใจจากคำพูดของลูกสาวคนเล็ก จึงรีบดึงตัวลลิตาที่ซุกอยู่ตรงหน้าอกของเธอให้ออกห่างจากอ้อมอก เพราะต้องการจะสำรวจว่าลูกสาวของเธอเป็นอะไรกันแน่

            “ไหนหอม โดนทำร้ายอะไรมา ใครทำร้ายแก บอกแม่มาเดี๋ยวนี้นะ” นวลจันทร์รัวคำถามใส่ลูกสาวแทบไม่เว้นจังหวะหายใจ

            “โอ๊ย แม่ก็ไปฟังใสมัน ไม่มีใครทำอะไรหอมทั้งนั้นค่ะ หอมแค่เครียด ๆ เรื่องงานคิดไม่ออกก็เลยขยี้หัวตัวเอง” ลลิตาอธิบายยืดยาวพลางเหลือบตามองไปทางน้องสาว ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กัน

            “ก็ใครจะไปรู้เล่าพี่หอม ไม่เคยเห็นพี่ในสภาพที่ผมเผ้ารุงรังขนาดนี้ ก็นึกว่าโดนใครทำร้ายมาอะ” น้ำใสเอ่ยอธิบายในสิ่งที่ตนเองคิด

            ซึ่งสองพี่น้องก็ไม่เคยโกรธกัน และลลิตาก็รู้ดีว่าเพราะน้ำใสเป็นห่วงเธอมากเลยตกใจโวยวายทันทีที่เห็นสภาพของเธอ