ตอนที่ 8

“อ้าว ไหนว่าประชุมด่วน แล้วเขาประชุมที่ไหนกัน” ดวงตากลมโตมองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง มือบางล้วงในกระเป๋าเพื่อโทรหาหัวหน้าของเธอ

            “5 สายไม่ได้รับ นี่พี่โยจะฆ่าฉันทิ้งไหมเนี่ย” มือเล็กรีบกดโทรหาหัวหน้าทันที รอเพียงไม่นานปลายสายก็กดรับพร้อมกับเสียงดังลั่นมาจากปลายสาย

            (โอ๊ย กว่าจะได้คุยกันนะยัยหอม พี่จะเร่งให้รีบมาขึ้นรถตู้บริษัท ไปดูโครงการที่นครปฐม แต่โทรเท่าไหร่ก็ไม่รับ ท่านประธานเลยสั่งให้พวกพี่ไปก่อน ส่วนหอมไปพบท่านที่ห้องทำงานด่วนเลย)

            “ท่านมีธุระอะไรกับหอมเหรอคะ พี่โยพอจะทราบไหม” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาตอนนี้ความกังวลมีมากมายล้านแปด

            (ไม่แน่ใจนะ หอมไปพบท่านก่อนเถอะ อย่าปล่อยให้รอนานเดี๋ยวจะโดนตำหนิเอาอีก)

            “ค่ะ ๆ ขอบคุณค่ะพี่โย”

            ลลิตานำของของตนเองไปเก็บที่โต๊ะทำงานก่อนแล้วจึงขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 10 ซึ่งเป็นชั้นของผู้บริหาร

            มือบางเย็นเฉียบใบหน้าขาวซีดไร้เลือดฝาดค่อย ๆ ย่างก้าวไปยังทางเดินที่ไร้ผู้คน บรรยากาศบนชั้นนี้ช่างน่ากลัวและวังเวงยิ่งนัก

            ซึ่งในตอนนี้ลลิตาคิดว่าบรรยากาศมันน่ากลัวยิ่งกว่าเดินในป่าช้าตอนเที่ยงคืนเสียอีก

            “สาธุท่านเจ้าที่เจ้าทางเจ้าขาขออย่าให้ลูกโดนไล่ออกเลยนะเจ้าคะ” และก็เหมือนเดิมเธอก็พึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์อีกเช่นเคย

            ขาเรียวภายใต้กระโปรงทรงเอเหนือเข่าเล็กน้อยก้าวเดินไปบนรองเท้าส้นสูงอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก เพราะวันนี้เธอกำลังวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด จนเลขาหน้าห้องท่านประธานต้องเอ่ยทักถึงความผิดปกติของเธอ

            “คุณน้ำหอมเป็นอะไรไปครับ หน้าซีดเชียว ไม่สบายหรือเปล่าครับ” ณวัฒน์ เลขาคนสนิทของประธานหนุ่มเอ่ยทักพนักงานสาวสวยประจำบริษัทด้วยน้ำเสียงห่วงใย

            “มะ...ไม่เป็นอะไรค่ะ น้ำหอมนอนน้อยไปหน่อยค่ะ” ลลิตาเอ่ยตอบพร้อมส่งยิ้มแห้ง ๆ ไปให้กับเลขาหนุ่ม

            “มาพบท่านประธานใช่ไหมครับ” ณวัฒน์ถามกลับอย่างรู้งานเพราะประธานหนุ่มได้สั่งเขาเอาไว้ว่าถ้าลลิตามาถึง ให้เข้าไปพบเขาได้เลย

            “ชะ...ใช่ค่ะ” หญิงสาวอึกอักตอบอย่างไม่เต็มเสียงนัก

            “เชิญครับ ท่านกำลังรออยู่” ณวัฒน์ผายมือเชื้อเชิญลลิตาให้เข้าไปยังห้องของประธานบริษัท

            ถึงแม้ลลิตาจะเป็นคนกลัวผีมาก ๆ แต่ตอนนี้ถ้าให้เลือกระหว่างเดินเข้าห้องดับจิตกับเดินเข้าห้องท่านประธานตรงหน้านี้ เธอขอเลือกอย่างแรกดีกว่า

ห้องประธานบริษัท ภานุวัฒน์สกุล

            ร่างเล็กยืนก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสักนิดเพื่อจะมองคนตรงหน้า ตอนนี้เธอกำลังรู้สึกว่าตนเองเป็นนักโทษรอคำพิพากษาประหารชีวิตอย่างไรอย่างนั้น

            มือเล็กที่เย็นเฉียบไม่รู้ว่าเกิดจากความเย็นของเครื่องปรับอากาศภายในห้องหรือความวิตกกังวลของเธอกันแน่ ใจดวงน้อยบีบรัดอยากให้ช่วงเวลาตอนนี้ผ่านไปเร็ว ๆ แต่ทุกวินาทีก็เหมือนจะช้าลงราวกับกลั่นแกล้งเธอ

            ร่างสูงยืนหันหลังทอดมองการจราจรที่ติดแน่นขนัดผ่านกระจกของห้องทำงาน รอฟังว่าคนตัวเล็กจะเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา

            “เอ่อ...คือ...ท่านประธานเรียกฉันมามีอะไรหรือคะ” น้ำเสียงตะกุกตะกักเอ่ยถามออกมาเพราะทนอึดอัดกับความเงียบภายในห้องนี้ไม่ไหวแล้ว

            “วันนี้คุณกลับบ้านไปได้แล้ว...” ยังไม่ทันที่ธามนิธีจะพูดจบ ลลิตาก็เข่าอ่อนทิ้งตัวลงไปคุกเข่ากับพื้นพร้อมกับพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

            “ไม่นะคะท่านประธานอย่าไล่ฉันออกไปเลยนะคะ ฉันขอโทษนะคะเรื่องเมื่อวานที่เสียมารยาทกับท่าน และก็เรื่องเมื่อเช้าที่มาสายเพราะรถของฉันเสียระหว่างทาง จะหักเงินเดือนก็ได้นะคะ แต่อย่าไล่ฉันออกเลยไม่งั้นครอบครัวฉันต้องลำบากแน่ ๆ ค่ะ หรือจะเป็นเพราะยอดของฉันไม่ดี งั้นเดี๋ยว...”

            “นี่เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว ฟังผมให้จบก่อนจะโวยวายได้ไหม” ธามนิธีทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยห้ามปรามหญิงสาวที่เธอพร่ำพรรณนายาวเหยียดเสียจนเขางุนงงไปหมด

            “ก็ท่านประธานให้ฉันกลับบ้านก็ต้องไล่ฉันออกสิ ฉันเข้าใจผิดตรงไหนคะ” ลลิตายังไม่หยุดตั้งคำถามจนชายหนุ่มต้องถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่

            “ไปนั่งที่เก้าอี้แล้วตั้งสติฟังผมให้ดี” ธามนิธีออกคำสั่งแล้วก้าวเดินกลับไปนั่งยังเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานประธานบริษัท

            ลลิตาที่ยังงุนงงอยู่ก็รีบดึงสติตัวเองกลับมา ลุกขึ้นจากพื้นแล้วเดินไปนั่งยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่มตามคำสั่งของเขา

            “พร้อมที่จะฟังคำสั่งผมหรือยังคุณลลิตา” น้ำเสียงเข้มเอ่ยถามร่างเล็กตรงหน้าที่กำลังตั้งใจฟังเขา แต่ธามนิธีก็แอบสังเกตเห็นว่าแววตาของเธอแสดงความดื้อรั้นออกมาเล็กน้อย

            “ค่ะ เชิญท่านประธานสั่งมาได้เลยค่ะ”

            “พรุ่งนี้คุณต้องเดินทางไปเขาใหญ่กับผม 2 วันเพื่อไปดูโครงการใหม่ที่กำลังจะเปิดขายในอีก 2 สัปดาห์”

            “ห้ะ ไปกับท่าน 2 คนเหรอคะ แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วยคะ”

            “ใช่คุณต้องไปกับผม และที่เป็นคุณเพราะผมต้องการให้คุณไปดูสถานที่จริงเพื่อนำมาพัฒนาการขายของตัวเอง แล้วไม่ต้องถามถึงคนอื่นเพราะผมส่งทีมขายไปดูงานกับทีมการตลาดเพื่อแชร์ไอเดียแลกเปลี่ยนความคิดของแต่ละทีมแล้ว” ธามนิธีอธิบายยาวเหยียดเพราะรู้ดีว่าคนขี้สงสัยต้องถามถึงคนอื่น ๆ ในทีมแน่ ๆ

            “แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมฉันต้องไปกับท่านประธานเพียงลำพังด้วย ทำไมไม่ส่งฉันไปกับทีม” หญิงสาวเอ่ยถามถึงข้อสงสัยที่ยังค้างคาใจทันทีที่มีโอกาส

            ธามนิธีทิ้งแผ่นหลังพิงกับเก้าอี้ตัวใหญ่ด้วยท่าทีสบาย ๆ ยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย ทำเอาใจดวงเล็กรู้สึกหวิวแปลก ๆ แต่แล้วประโยคถัดมาของเขาก็ทำเอาสติของเธอแทบขาดผึงไป