ตอนที่ 7

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

            ร่างเล็กสะดุ้งโหยงสุดตัวจนโทรศัพท์หล่นไปที่พื้น หันไปตามเสียงเคาะกระจกรถยนต์ก็พบกับใบหน้าหล่อเหลาที่พยายามมองเข้ามาผ่านฟิล์มมืดแม้จะเห็นได้ไม่ชัดก็ตาม

            ใจดวงน้อยที่ตื่นตระหนกก็รู้สึกอุ่นวาบขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างรถเป็นใคร อย่างน้อยโชคชะตาก็ไม่ได้ใจร้ายกับเธอเกินไป มือเล็กจึงกดลดกระจกลง

            “สวัสดีค่ะคุณกวินท์” ลลิตาเอ่ยทักอย่างสนิทสนม

            “ผมคิดไว้แล้วว่าต้องเป็นคุณน้ำหอมแน่ ๆ ผมคุ้น ๆ รถแต่ไม่แน่ใจ” น้ำเสียงขี้เล่นตามแบบฉบับหนุ่มเพลย์บอยเอ่ยทักทายหญิงสาวทำให้ความตกใจก่อนหน้านี้ของลลิตาหายวับไปทันที “รถเสียเหรอครับ คุณน้ำหอมกดไฟฉุกเฉินก่อนนะครับ รถคันหลังจะได้ทราบ เขาจะได้เลิกบีบแตรด่าเราที่จอดขวางทาง”

            หญิงสาวทำตามคำบอกกล่าวของชายหนุ่มอย่างว่าง่าย ตอนนี้เธอเริ่มมีสติขึ้นมาบ้างแล้ว “ค่ะ ๆ ได้ค่ะ”

            “คุณน้ำหอมจะไปทำงานใช่ไหมครับ พอดีเลยผมมีประชุมแถวนั้นไปกับผมก็ได้ครับ ส่วนรถนี่เดี๋ยวให้คนของผมจัดการต่อ” กวินท์หันไปพยักหน้าให้คนขับรถของตัวเองที่คอยยืนโบกรถเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับรถราที่สัญจรผ่านทางนี้

            คนขับรถของกวินท์เดินมารับกุญแจรถของลลิตาไปจากกวินท์อย่างรู้งาน ณ เวลานี้ไม่ใช่เวลามานั่งเกรงใจอะไรแล้ว ไม่มีเวลาให้คิดนาน ลลิตาจึงรีบเก็บข้าวของที่จำเป็นต้องใช้จากในรถของตนเอง แล้วหอบหิ้วพะรุงพะรังไปยังรถของกวินท์ที่จอดต่อท้ายรถของเธออยู่

            “มาครับผมช่วย” กวินท์ที่ยืนมองการกระทำของหญิงสาวก็อดอมยิ้มให้กับความน่ารักของเธอไม่ได้

            “ขอบคุณค่ะ คุณกวินท์ช่วยเปิดประตูรถให้หอมก็พอค่ะ” เสียงหวานหันมาตอบกวินท์ด้วยความเกรงใจ แต่เพื่อความรวดเร็วเธอจึงต้องไหว้วานเขา

            เขาจึงเดินไปเปิดประตูรถด้านหลังให้หญิงสาวนำของไปวาง แล้วเดินไปยังตำแหน่งคนขับด้วยความรวดเร็ว เพราะเพียงเวลาแค่แป๊บเดียวก็ทำเอาการจราจรติดขัดยาวไปเป็นกิโลแล้ว

            รถยนต์เมอร์เซเดส-เบนซ์คันหรูสีดำเงาขับเคลื่อนไปยังท้องถนนอย่างรวดเร็ว เพราะเจ้าของรถพอจะรับรู้ได้ว่าหญิงสาวที่นั่งข้าง ๆ น่าจะรีบพอสมควร สังเกตจากอาการลุกลี้ลุกลนคอยยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูทุกนาทีเลยก็ว่าได้

            “ใกล้ถึงแล้วครับ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกหวังให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง

            “หอมต้องขอบคุณคุณกวินท์มากนะคะ ถ้าไม่ได้คุณวันนี้หอมตายแน่ค่ะ” หญิงสาวหันมาขอบคุณชายหนุ่มซึ่งเป็นลูกค้าคนสำคัญของเธอจากใจจริง

            กวินท์คือลูกค้าคนสำคัญของลลิตาที่มักมาซื้ออสังหาริมทรัพย์ไว้เกร็งกำไร โดยส่วนใหญ่เขามักจะมาซื้อ

คอนโดฯ ทีละหลาย ๆ ห้อง บางครั้งก็แนะนำเพื่อนให้มาซื้อบ้านหรือคอนโดฯ กับลลิตาอยู่บ่อยครั้ง

            โดยทั้งคู่เจอกันด้วยความบังเอิญที่งานเปิดตัวคอนโดฯ ซึ่งเป็นหนึ่งในโครงการของบริษัท ภานุวัฒน์สกุล เมื่อช่วงที่ลลิตาเข้ามาทำงานที่นี่ได้ไม่ถึงปี

            ด้วยความที่กวินท์ถูกใจลลิตาตามประสาเพลย์บอยก็เลยผูกขาดซื้ออสังหาริมทรัพย์ที่อยากได้กับหญิงสาวเป็นประจำ

แต่ด้วยหญิงสาวเป็นคนฉลาดเธอรู้ว่าชายหนุ่มคิดยังไงกับเธอ หญิงสาวจึงค่อนข้างรักษาระยะห่างพอสมควร คงไว้ซึ่งสถานะคู่ค้าที่ดีต่อกัน ซึ่งกวินท์ก็ยิ่งรู้สึกถูกใจลลิตามากยิ่งขึ้น

            เพราะยิ่งเธอยากมากเท่าไรมันก็ยิ่งท้าทายสำหรับเพลย์บอยอย่างเขา

            “คุณน้ำหอมครับช่วงนี้มีโครงการอะไรเปิดใหม่ไหมครับ เอาแบบต่างจังหวัดยิ่งดีเลยครับ พอดีเพื่อนผมเขาอยากซื้อบ้านพักเก็บไว้สักหลังหนึ่งครับ” ชายหนุ่มเอ่ยชวนคุยไปเรื่อย ๆ กับหญิงสาวหวังให้เธอผ่อนคลายความตึงเครียดลงบ้าง

            “จริงเหรอคะ มีค่ะมีโครงการจะเปิดขายใหม่ต้นเดือนหน้าที่เขาใหญ่ ถ้าเพื่อนคุณกวินท์สนใจเดี๋ยวน้ำหอมส่งรายละเอียดไปให้นะคะ”

            “ได้ครับ”

            รถยนต์มาจอดตรงหน้าบริษัท ภานุวัฒน์สกุล จำกัด (มหาชน) พอดีซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลา 8.58 น. ลลิตากระวีกระวาดโกยข้าวของตัวเองออกจากรถยนต์ของกวินท์ และไม่ลืมที่จะเอ่ยขอบคุณชายหนุ่มอีกครั้ง

            “ขอบคุณคุณกวินท์อีกครั้งนะคะ เดี๋ยวไว้หอมขอเลี้ยงข้าวขอบคุณคุณนะคะ”

            เมื่อปิดประตูรถแล้วลลิตาก็รีบวิ่งเข้าไปในตึกอาคารสูงทันที โดยที่กวินท์มองตามร่างบางไปด้วยสายตามียากจะคาดเดาความคิดยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย จนคนตัวเล็กวิ่งหายเข้าไปในตึก รถยนต์ของกวินท์ก็ขับเคลื่อนออกไปทันที

            ลลิตากระวีกระวาดวิ่งตรงไปยังลิฟต์หวังจะขึ้นไปยังชั้นที่ 9 ซึ่งเป็นชั้นที่มีห้องประชุมอย่างเร็วที่สุด โดยไม่สนใจเสียงโทรศัพท์ที่ดังอยู่ในกระเป๋าสะพาย เพราะเธอมั่นใจว่าต้องเป็นพี่โยหัวหน้าของเธอที่โทรมาตามแน่ ๆ

            “โอ๊ยอีกแป๊บเดียวจะถึงแล้วพี่โย จะโทรอะไรนักหนา” ลลิตาได้แต่วิ่งไปบ่นไป ไม่มีเวลาแม้แต่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

            เมื่อวิ่งมาถึงยังห้องประชุมมือเล็กก็ผลักเข้าไปพร้อมเอ่ยขอโทษทุกคนในห้องประชุมเสียงดังลั่น

            “ขอโทษนะคะที่มาช้า” หญิงสาวรีบก้มหัวเพื่อแสดงการขอโทษอย่างจริงใจกับทุกคน แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงความเงียบ

            ทุกอย่างมันเงียบจนเธอสัมผัสได้ว่ามันผิดปกติ แถมแอร์ในห้องประชุมก็ไม่ได้ถูกเปิดใช้งานอย่างที่ควรจะเป็น หญิงสาวจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นแล้วก็ต้องพบเพียงความว่างเปล่า